Ο Λένιν για την επαναστατική τακτική και την επαναστατική τέχνη

Πρώτο μέρος

Ο μαρξισμός - λενινισμός όχι μόνο θεμελιώνει θεωρητικά την ιστορική αναγκαιότητα της σοσιαλιστικής επανάστασης, αλλά και τις νομοτέλει­ες της επαναστατικής πάλης.
Η επαναστατική κατάληψη της πολιτικής εξουσίας και η εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου είναι η βασική νομοτέλεια της σοσιαλιστικής επανάστασης¹, χωρίς την οποία είναι αδύνατο να πραγματοποι­ηθεί το πέρασμα από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό.
Γι' αυτό, ο Λένιν τόνιζε: «Το πέρασμα της κρατικής εξουσίας από τα χέρια μιας τάξης στα χέρια της άλλης είναι το πρώτο, το κύριο, το βασικό γνώρισμα της επανάστασης, τόσο με την αυστηρά επιστημονική όσο και με την πρακτικά πολιτική σημασία αυτής της έννοιας».²
Ο σωστός προσδιορισμός του χαρακτήρα της επανάστασης είναι καθο­ριστικό ζήτημα, όμως δεν είναι αρκετό για να μπορεί το Κόμμα να έχει πραγματικά επαναστατική δράση. Οι μάζες της εργατικής τάξης προσελ­κύονται στην επαναστατική δράση, στην πάλη για την ανατροπή της αστι­κής εξουσίας, μόνο στο βαθμό που πείθονται από την ίδια τους την πείρα γι' αυτήν την αναγκαιότητα.
Η κατάκτηση αυτής της πείρας είναι μια σύνθετη διαδικασία που αφο­ρά την επίδραση αντικειμενικών εξελίξεων (επίδραση στη συνείδηση της εργατικής τάξης των εξελίξεων στην καπιταλιστική οικονομία αλλά και στο εποικοδόμημα) αλλά και της παρέμβασης του υποκειμενικού παρά­γοντα, με στόχο την αποκάλυψη της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και την οργάνωση της πάλης της εργατικής τάξης σε αντικαπιταλιστική κα­τεύθυνση.
Τίθεται, λοιπόν, το ζήτημα πώς το Κομμουνιστικό Κόμμα (ΚΚ) θα προ­ετοιμάσει με την πολιτική του δράση ικανές δυνάμεις της εργατικής τά­ξης ώστε στις κατάλληλες συνθήκες η δράση των μαζών να ανέβει ως το επίπεδο της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού. Το πώς αυτή η προσπάθεια θα υπηρετείται ανεξάρτητα από το αν διανύουμε επαναστατι­κές ή μη επαναστατικές συνθήκες.
Σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης κινητοποιούνται μάζες εκα­τομμυρίων ανθρώπων, συγκρούονται και αλληλοεπηρεάζονται διαφορε­τικές ταξικές δυνάμεις, κόμματα και οργανώσεις. Σε αυτές τις περίπλοκες και αντιφατικές συνθήκες το ΚΚ, για να μπορέσει να σπρώξει τις εξελίξεις στην κατεύθυνση της σοσιαλιστικής επανάστασης πρέπει να αντι­μετωπίζει την επανάσταση ως επιστήμη, δηλαδή χρειάζεται να γνωρίζει τις νομοτέλειες της επαναστατικής πολιτικής και να ανταποκρίνεται με την πολιτική του δράση σε αυτές. Ταυτόχρονα, θα πρέπει να αντιμετωπί­ζει την επανάσταση και ως τέχνη.
Ο Λένιν, τονίζοντας την ανάγκη το Κόμμα να κατέχει την τέχνη της επανάστασης, έγραφε: «Ακόμη και αν η επανάσταση έχει αρχίσει μέσα σε μια κατάσταση που δε φαίνεται και τόσο περίπλοκη, η ίδια η επανάσταση στην εξέλιξή της δημιουργεί πάντα εξαιρετικά περίπλοκη κατάσταση. Γιατί η επανάσταση, η πραγματική, η ριζική, η "λαϊκή", σύμφωνα με την έκφρα­ση του Μαρξ, επανάσταση είναι ένα αφάνταστα περίπλοκο και βασανι­στικό προτσές απονέκρωσης του παλιού και γέννησης ενός νέου κοινω­νικού συστήματος, νέου τρόπου ζωής δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων. Επανάσταση είναι η πιο έντονη, λυσσαλέα, απεγνωσμένη ταξική πάλη και εμφύλιος πόλεμος. Καμιά μεγάλη επανάσταση στην Ιστορία δεν έγι­νε χωρίς εμφύλιο πόλεμο. Και μόνο άνθρωποι κλεισμένοι στο καβούκι τους μπορούν να πιστέψουν πως ο εμφύλιος πόλεμος είναι νοητός χωρίς μια "εξαιρετικά περίπλοκη κατάσταση". Αν δεν υπήρχε μια εξαιρετικά περίπλοκη κατάσταση, δεν θα υπήρχε και επανάσταση. Οποιος φοβάται τους λύκους, ας μην πηγαίνει στο δάσος».³
Γι' αυτό το λόγο, το ΚΚΕ δίνει μεγάλο βάρος στην ανάγκη σωστής σύν­δεσης της τακτικής με τη στρατηγική, έτσι ώστε να υπηρετείται σε κάθε φάση του κινήματος (είτε ανόδου είτε υποχώρησης) ο στρατηγικός στό­χος του Κόμματος.

Θεωρητικά ζητήματα για τις προϋποθέσεις της σοσιαλιστικής επανάστασης

Εβδομο μέρος

Ο Λένιν, στις συνθήκες του ιμπεριαλισμού του 20ού αιώνα πρόβλεψε τη δυνατότητα να διαμορφωθεί επαναστατική κατάσταση πιο εύκολα σε κάποια λιγότερο ανεπτυγμένη καπιταλιστική κοινωνία, όπως η τσαρική Ρωσία, η δυνατότητα μετατροπής της αστικοδημοκρατικής επανάστασης σε προλεταριακή όπως και έγινε. Αυτό σε αντίθεση με την πρόβλεψη των Μαρξ - Ενγκελς που προσέβλεπαν στη δυνατότητα μετεξέλιξης της αστικής επανάστασης (του 1848) στις πρωτοπόρες καπιταλιστικές χώρες της ηπειρωτικής Ευρώπης (Γαλλία, Γερμανία) σε σοσιαλιστική, σε συνδυασμό με νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης σε Αγγλία και ΗΠΑ.

Ο Λένιν κατέληξε στο συμπέρασμα για το αδύνατο της ταυτόχρονης εκδήλωσης της σοσιαλιστικής επανάστασης σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες και υποστήριξε τη δυνατότητα νίκης της σε αυτή ή αυτές τις χώρες που θα αποτελέσουν τον «αδύνατο κρίκο» του ιμπεριαλιστικού συστήματος. Η σοσιαλιστική επανάσταση στη μια ή στην άλλη χώρα δεν είναι απομονωμένο φαινόμενο, «κεραυνός εν αιθρία». Συνδέεται με διεργασίες που συντελούνται στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, κάπου όμως οδηγούν ταχύτερα στην οξύτητα της ταξικής πάλης. Οπως έχει αποδειχτεί ιστορικά, η σοσιαλιστική επανάσταση σε μια χώρα επιδρά γενικότερα στην ανάπτυξη του κομμουνιστικού κινήματος σε διεθνές επίπεδο.
Το προλεταριάτο και η πρωτοπορία του στη χώρα που εκδηλώνεται η σοσιαλιστική επανάσταση πραγματοποιούν το «εθνικό» τους καθήκον «ξεμπερδεύοντας με την αστική τάξη της χώρας τους», συμβάλλοντας με αυτό τον τρόπο στην υπόθεση της παγκόσμιας επανάστασης.

Το έργο του Β. Ι. Λένιν ζωντανό και επίκαιρο

Είναι γεγονός ότι σε κάθε ιστορική επέτειο για το κομμουνιστικό κίνημα - ιδιαίτερα αν πρόκειται για επέτειο που φέρνει στο νου ηγέτες του κινήματος, η δράση των οποίων είναι δεμένη με κοσμοϊστορικά γεγονότα - τότε η μνήμη γίνεται ένα με το σήμερα. Οχι μόνο γιατί αποτιμά το επαναστατικό τους έργο, μα γιατί αυτό το έργο είναι υλική δύναμη για το μέλλον της ιστορικής εξέλιξης. Δύναμη, που συμβάλλει στη διαμόρφωση και την ανάπτυξη της ταξικής συνείδησης της εργατικής τάξης. Ετσι μόνο μπορεί να μετατρέπεται σε παράγοντα, που επιδρά στην ανάπτυξη του αγώνα της εργατικής τάξης για την εκπλήρωση του τελικού σκοπού, την ανατροπή του καπιταλισμού, την οικοδόμηση του σοσιαλισμού και της κομμουνιστικής κοινωνίας. Πολύ περισσότερο δε, όταν πρόκειται για επέτειο που αφορά στη μεγαλύτερη προσωπικότητα που ανέδειξε το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα στον 20ό αιώνα, τον Β. Ι. Λένιν, έναν από τους κλασικούς της κοσμοθεωρίας της εργατικής τάξης, που δικαίως φέρει και το δικό του όνομα: Μαρξισμός - Λενινισμός.
Ηταν 21 Γενάρη του 1924 που η καρδιά του Βλαντιμίρ Ιλιτς Ουλιάνοφ Λένιν έπαψε να χτυπά. Μα η κληρονομιά που άφησε τον κράτησε και τον κρατά ζωντανό στην καρδιά και το νου των απλών ανθρώπων του μόχθου.
Το τεράστιο ιστορικό έργο του Λένιν αποκαλύπτει ότι το σύνθημα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» προβάλλει ως η μόνη ελπίδα των λαών σήμερα. Ο καπιταλισμός είναι ιστορικά ξεπερασμένος. Η οικονομική κρίση του στις μέρες μας αποκαλύπτει ότι τα ιστορικά του όρια είναι ξεπερασμένα.
To όνομα του Λένιν είναι ταυτισμένο με τη Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση. Αλλά η επανάσταση δεν είναι έργο μιας πράξης. Πίσω από το συγκεκριμένο γεγονός, τομή στην Ιστορία της ανθρωπότητας γιατί άνοιγε ο δρόμος του περάσματος από τις ταξικές κοινωνίες στον κομμουνισμό, την αταξική κοινωνία, υπάρχει ένα τεράστιο επαναστατικό έργο, συνέχεια του έργου των Μαρξ - Ενγκελς. Αλλά και μετά την πραγματοποίηση της Επανάστασης, υπάρχει η πορεία της οικοδόμησης του σοσιαλισμού, τις βάσεις της οποίας, θεωρητικά και πρακτικά, ανέπτυξε ο Λένιν.
Ο Λένιν, λοιπόν, είναι ταυτισμένος με την επαναστατική θεωρία της εργατικής τάξης, την ανάπτυξη του μαρξισμού στην εποχή του ιμπεριαλισμού, αλλά ανέπτυξε και τις θεωρητικές βάσεις της οικοδόμησης της νέας κοινωνίας. Ταυτόχρονα, είναι ταυτισμένος με την επαναστατική πρακτική, σπουδαίο, επίσης, ζήτημα και διαλεκτικά δεμένο με τη θεωρία, προκειμένου η εργατική τάξη, να ανταποκριθεί στο ιστορικό έργο του περάσματος των κοινωνιών από τα εκμεταλλευτικά συστήματα στην κατάργηση της εκμετάλλευσης, από το βασίλειο της αναγκαιότητας στο βασίλειο της ελευθερίας.
Αυτό το έργο, που δίκαια πήρε τη θέση του στην Ιστορία του παγκόσμιου εργατικού κινήματος, ο λενινισμός, είναι ο μαρξισμός στην εποχή του ιμπεριαλισμού, και ο Λένιν αποτελεί μαζί με τους Μαρξ - Ενγκελς τους θεμελιωτές της κοσμοθεωρίας της εργατικής τάξης, για την παγκόσμια νίκη του κομμουνισμού.

Το όνομα - σύμβολο

Ο Βλαντιμίρ Ιλιτς Ουλιάνοφ, αυτό είναι το πραγματικό όνομα του Λένιν, είδε για πρώτη φορά το φως της ζωής στις 22 Απρίλη 1870, στην πόλη Σιμπίρσκ στο Βόλγα.

Η Μεγάλη Πρωτοβουλία

Ο Λένιν κατά τη διάρκεια εθελοντικής εργασίας

(...) Η «Πράβντα» της 23 του Μάη 1919 ανακοίνωσε ότι:«Στις 17 του Μάη έγινε στη σιδηροδρομική γραμμή Αλεξάντροβσκαγια το πρώτο κομμουνιστικό "Σάββατο". 98 κομμουνιστές και συμπαθούντες δούλεψαν, σύμφωνα με την απόφαση της γενικής συνέλευσης, χωρίς πληρωμή 5 ώρες υπερωρία και με μόνο το δικαίωμα να φάνε δεύτερη φορά με λεφτά, το φαγητό επίσης με λεφτά τούς δόθηκε, όπως γίνεται σε όσους κάνουν χειρωνακτική δουλιά, και από μισό φούντι ψωμί».
Παρ' ότι η δουλιά δεν είχε ούτε καλά προετοιμαστεί, ούτε καλά οργανωθεί, η παραγωγικότητα της δουλιάς ή­ταν 2-3 φορές ανώτερη από τη συνηθισμένη.
Να μερικά παραδείγματα:
5 τορναδόροι μέσα σε 4 ώρες έκαναν 80 άξονες. Η παραγω­γικότητα σε σύγκριση με τη συνηθισμένη είναι 213%.
20 ανειδίκευτοι εργάτες μάζεψαν μέσα σε 4 ώρες 600 πούτια παλιό υλικό και 70 σούστες βαγονιών, που ζύγιζαν 3 1/2 πούτια η καθεμιά, συνολικά 850 πούτια. Η παραγωγικότητα σε σύγκριση με τη συνηθισμένη είναι 300%.
«Οι σύντροφοι το εξηγούν αυτό με το ότι στο συνηθισμένο καιρό η δουλιά είναι βαρετή, ανιαρή, ενώ εδώ δουλεύουν με ευχαρίστηση, με ενθουσιασμό. Τώρα όμως θα ντρέπονται να κάνουν στο συνηθισμένο καιρό λιγότερα από όσα έκαναν το κομμουνιστικό Σάββατο».
«Τώρα πολλοί εξωκομματικοί εργάτες δηλώνουν ότι επιθυμούν να πάρουν μέρος στα Σάββατα. Τα συνεργεία των ατμομηχανών αναλαβαίνουν να πάρουν το Σάββατο μια ατμομηχανή από το "νεκροταφείο", να την επιδιορθώσουν και να τη βάλουν σε κίνηση.

Ο Λένιν στην Κόκκινη Πλατεία επιθεωρεί μονάδες του Κόκκινου Στρατού

Μας ήλθαν πληροφορίες ότι τέτια Σάββατα οργανώνονται στη σιδηροδρο­μική γραμμή της Βιάσμα».Στην «Πράβντα» της 7 του Ιούνη, ο σ. Α. Ντιατσένκο γράφει πως γίνεται η δουλιά σ' αυτά τα κομμουνιστικά Σαββατα. Παραθέτουμε το κυριότερο μέρος του άρθρου του, που έχει τον τίτλο: «Σημειώσεις από το Σάββατο»:
«Με μεγάλη χαρά ετοιμάστηκα να πάω με το σύντροφό μου στη σαββατιά­τικη "υπηρεσία", σύμφωνα με την κομματική απόφαση της υπαχτίδας της σιδηροδρομικής γραμμής, και να ξεκουράσω προσωρινά για μερικές ώρες το κεφάλι μου δίνοντας δουλιά στους μύες μου... Επρόκειτο να δουλέψουμε στο ξυλουργικό εργοστάσιο της σιδηροδρομικής γραμμής. Φτάσαμε, είδαμε τους δικούς μας χαιρετιστήκαμε, αστειευτήκαμε, μετρήσαμε τις δυνάμεις μας - ήμασταν το όλο 30... Και μπροστά μας κείτεται το "θεριό", δηλαδή ένα ατμοκάζανο με το αρκετά σεβαστό βάρος, 600-700 πούτια. Κι αυτό πρέπει να το "μετακινήσουμε", δηλαδή να το κυλήσουμε κάπου 1/4 ή 1/3 του βερστιού ως την πλατφόρμα. Η αμφιβολία εισχωρεί στις σκέψεις μας... Μα να, πιάσαμε κιόλας δουλιά: οι σύντροφοι έβαλαν απλώς κάτω από το καζάνι κυλινδρικά μαδέρια, το έδεσαν με δυο σχοινιά και η δουλιά αρχίζει... Το καζάνι δύσκολα ακούει, μα ωστόσο κουνιέται από τη θέση του. Χαιρόμαστε, γιατί είμαστε τόσο λίγοι... γιατί αυτό το ίδιο το καζάνι σχεδόν δυο εβδoμάδες το σέρνανε τριπλάσιοι εργάτες μη κομμουνιστές, κι αυτό αντιστεκόταν, περίμενε εμάς... Δουλεύουμε μια ώρα, γερά, συντροφικά, κάτω από τους ρυθμικούς ήχους του παραγγέλματος που δίνει ο σ. ομαδάρχης μας, "ένα, δύο, τρία" και το καζάνι προχωρεί, όλο και προχωρεί. Ξαφνικά, μα τι τρέχει; Ξαφνικά μια ολόκληρη σειρά από συντρόφους κάνει μια πολύ αστεία τούμπα - μας "πρόδωσε" το σχοινί που κρατούσαμε... Η καθυστέρηση όμως βαστά ένα λεπτό: στη θέση του σχοινιού δένουμε ένα χοντρό παλαμάρι... Βράδιασε, αρχίζει πια να σκοτεινιάζει αισθητά, πρέπει όμως να περάσουμε ακόμη ένα μικρό υψωματάκι και τότε η δουλιά θα τελειώσει γρήγορα. Τρίζουν τα χέρια, οι παλάμες καίνε, ανάψαμε, εντείνουμε όλες μας τις δυνάμεις και η δουλιά προχωρεί. Η "διοίκηση" είναι εκεί και συγκινημένη από την επιτυχία μας πιάνει κι αυτή άθελά της το σχοινί: βοηθήστε! είναι καιρός! Να κι ένας κόκκινος στρατιώτης παρακολουθεί τη δουλιά μας. Κρατά στα χέρια του μια φυσαρμόνικα. Τι σκέπτεται; Τι άνθρωποι είναι αυτοί; Τι τους ήλθε και δουλεύουν το Σάββατο, όταν όλοι κάθονται στα σπίτια τους; Του λύνω την απορία του και του λέω: "Σύντροφε! Παίξε μας κάτι εύθυμο, εμείς δεν είμαστε τυχαίοι εργάτες, μα πραγματικοί κομμουνιστές - βλέπεις πώς τρέχει η δουλιά στα χέρια μας, δεν τεμπελιάζουμε, μα εντείνουμε τις δυνάμεις μας". Ο κόκκινος στρατιώτης απιθώνει προσεκτικά τη φυσαρμόνικα και ρίχνεται γρήγορα στο παλαμάρι...

«Σύντροφε Λένιν καθάρισε τη γη από τα σκουπίδια» Σοβιετική αφίσα του 1920

Ο σ. Ου, με ωραία φωνή τενόρου αρχίζει το τραγούδι: "Ο έξυπνος ο εγγλέζος!". Τον ακολουθούμε όλοι μαζί και αντηχούν υπόκωφα τα λόγια του εργατικού τραγουδιού: "Εϊ ντουμπίνουσκα, ούχνιεμ, ποντερνιόμ, ποντερνιόμ..."Σαν ασυνήθιστοι που είμαστε κουράζονται οι μύες μας, πονούν οι ώμοι, η πλάτη, μα... έχουμε μπροστά μας μια μέρα ελεύθερη, μέρα που θα αναπαυθούμε και θα μπορέσουμε να χορτάσουμε ύπνο. Ο σκοπός που επιδιώκουμε είναι κοντά, και ύστερα από μερικές μικρές ταλαντεύσεις το "θεριό" μας βρίσκεται πια σχεδόν στην πλατφόρμα: βάλτε σανίδια από κάτω, στήστε το στην πλατφόρμα! Και το καζάνι αυτό ας δόσει τη δουλιά που τόσο καιρό πια περιμένουν από αυτό. Πάμε όλοι μαζί στο δωμάτιο, στη "λέσχη" του τοπικού πυρήνα, που είναι στολισμένη με πλακάτ και με τα όπλα αραδιασμένα στους τοίχους, πλημμυρισμένη στο φως, κι αφού τραγουδήσαμε ωραία τη Διεθνή, απολαύσαμε το τσάι με "ρούμι" και με ψωμί ακόμη. Αυτό το κέρασμα, που το οργάνωσαν οι ντόπιοι σύντροφοι, ήλθε κάτι παραπάνω από την ώρα του, ύστερα από τη σκληρή δουλιά μας. Αποχαιρετιόμαστε αδελφικά με τους συντρόφους και συνταζόμαστε σε φάλαγγα. Τα τραγούδια της επανάστασης αντηχούν μέσα στην ησυχία της νύχτας στον κοιμισμένο δρόμο, ο ρυθμικός ήχος των βημάτων συνοδεύει το τραγούδι. "Με θάρρος εμπρός στον αγώνα". "Εμπρός της γης οι κολασμένοι" - αντηχεί το τραγούδι της Διεθνούς και της δουλιάς.

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ

*Από τη συλλογή «Για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 179-190

Ο Λένιν σε ομιλία του σε πλατεία της Πετρούπολης, 19 του Ιούλη 1920

Για τη δεύτερη επέτειο της Σοβιετικής εξουσίας είχα σκεφτεί να γράψω μια μικρή μπροσούρα πάνω στο θέμα που αναφέρεται στον τίτλο. Μέσα όμως στη φασαρία της καθημερινής δουλειάς δεν μπόρεσα ως τώρα να προχωρήσω πέρα από την προκαταρκτική προετοιμασία ορισμένων μερών της. Γι' αυτό αποφάσισα να δοκιμάσω να εκθέσω σύντομα, περιληπτικά τις πιο ουσιώδεις, κατά τη γνώμη μου, σκέψεις πάνω στο ζήτημα αυτό. Είναι αλήθεια πως ο περιληπτικός χαρακτήρας της έκθεσης παρουσιάζει πολλές δυσχέρειες και μειονεκτήματα. Ωστόσο όμως, προκειμένου για ένα μικρό άρθρο περιοδικού μπορεί ίσως να αποδειχτεί κατορθωτός ο περιορισμένος τούτος σκοπός: Να γίνει τοποθέτηση του ζητήματος και να δοθεί ο σκελετός για τη συζήτησή του από τους κομμουνιστές των διαφόρων χωρών.

Θεωρητικά δε χωράει αμφιβολία πως ανάμεσα στον καπιταλισμό και στον κομμουνισμό υπάρχει μια ορισμένη μεταβατική περίοδος. Η περίοδος αυτή δεν μπορεί παρά να συγκεντρώνει τα γνωρίσματα ή τις ιδιότητες και των δυο αυτών συστημάτων κοινωνικής οικονομίας. Η μεταβατική αυτή περίοδος δεν μπορεί παρά να είναι περίοδος πάλης ανάμεσα στον καπιταλισμό που πεθαίνει και στον κομμουνισμό που γεννιέται, ή με άλλα λόγια: ανάμεσα στον καπιταλισμό που ηττήθηκε, μα δεν εξοντώθηκε, και στον κομμουνισμό που γεννήθηκε, μα που είναι ακόμη πολύ αδύνατος.

Οχι μόνο για ένα μαρξιστή, αλλά και για κάθε μορφωμένο άνθρωπο που ξέρει λίγο-πολύ τη θεωρία της εξέλιξης, δεν μπορεί παρά να είναι αυτονόητη η ανάγκη μιας ολόκληρης ιστορικής εποχής, που θα έχει τα διακριτικά αυτά γνωρίσματα της μεταβατικής περιόδου. Και όμως το χαρακτηριστικό όλων των συζητήσεων για το πέρασμα στο σοσιαλισμό, που ακούμε από τους σημερινούς εκπροσώπους της μικροαστικής δημοκρατίας (και τέτοιοι είναι, παρά την ψευτοσοσιαλιστική ταμπέλα τους, όλοι οι εκπρόσωποι της II Διεθνούς, μαζί και άνθρωποι σαν τον Μακ Ντόναλντ και τον Ζαν Λονγκέ, τον Κάουτσκι και τον Φρίντριχ Αντλερ), είναι ότι ξεχνούν εντελώς αυτή την εξόφθαλμη αλήθεια. Εκείνο που χαρακτηρίζει τους μικροαστούς δημοκράτες είναι η αποστροφή προς την ταξική πάλη, τα ονειροπολήματα να την αποφύγουν, η προσπάθεια να εξομαλύνουν και να μετριάζουν, να αμβλύνουν τις οξύτητες. Γι' αυτό οι δημοκράτες αυτοί είτε αρνούνται εντελώς να αναγνωρίσουν την ύπαρξη μιας ολόκληρης ιστορικής μεταβατικής περιόδου από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό, είτε θεωρούν καθήκον τους να επινοήσουν σχέδια συμφιλίωσης των δυο αντιμαχόμενων δυνάμεων, αντί να καθοδηγήσουν τον αγώνα της μιας απ' αυτές τις δυνάμεις.

Στο γραφείο του το 1918, διαβάζοντας την «Πράβντα»

Η δικτατορία του προλεταριάτου στη Ρωσία δεν μπορεί παρά να έχει αναπόφευκτα ορισμένες χαρακτηριστικές ιδιομορφίες σε σύγκριση με τις προηγμένες χώρες, λόγω της πολύ μεγάλης καθυστέρησης και του μικροαστικού χαρακτήρα της χώρας μας. Οι βασικές όμως δυνάμεις - και οι βασικές μορφές κοινωνικής οικονομίας - είναι στη Ρωσία οι ίδιες όπως και σ' οποιαδήποτε καπιταλιστική χώρα, γι' αυτό οι ιδιομορφίες αυτές δεν μπορούν να αφορούν το πιο βασικό.

Οι βασικές αυτές μορφές κοινωνικής οικονομίας είναι: Ο καπιταλισμός, η μικρή εμπορευματική παραγωγή, ο κομμουνισμός. Και οι βασικές δυνάμεις είναι, η αστική τάξη, η μικροαστική τάξη (κυρίως η αγροτιά), το προλεταριάτο.

Αστική και προλεταριακή δημοκρατία

Ο Λένιν στο βήμα του 3ου Συνεδρίου της Γ' Διεθνούς

Το ζήτημα που μπέρδεψε κατά τρόπο εξωφρενικό ο Κάουτσκι παρουσιάζεται στην πραγματικότητα έτσι:

Είναι φανερό ότι, αν δε θέλουμε να κοροϊδεύουμε την κοινή λογική και την ιστορία, δεν μπορούμε να μιλάμε για «καθαρή δημοκρατία», όσο θα υπάρχουν διαφορετικές τάξεις, μα μπορούμε να μιλάμε μόνο για ταξική δημοκρατία. (Ας το πούμε μέσα σε παρένθεση, η «καθαρή δημοκρατία» δεν είναι μόνο φράση που φανερώνει αμάθεια και ακατανοησία τόσο της πάλης των τάξεων όσο και της ουσίας του κράτους, αλλά είναι και εντελώς κενή φράση, γιατί στην κομμουνιστική κοινωνία η δημοκρατία, μεταπλασσόμενη και μετατρεπόμενη σε συνήθεια, θα απονεκρώνεται, μα ποτέ δε θα είναι «καθαρή» δημοκρατία).
Η «καθαρή δημοκρατία» είναι απατηλή φράση φιλελεύθερου, που πάει να ξεγελάσει τους εργάτες. Η Ιστορία γνωρίζει την αστική δημοκρατία, που παίρνει τη θέση της φεουδαρχίας, και την προλεταριακή δημοκρατία, που παίρνει τη θέση της αστικής δημοκρατίας.
Αν ο Κάουτσκι αφιερώνει δεκάδες, μπορούμε να πούμε, σελίδες για «ν' αποδείξει» την αλήθεια ότι η αστική δημοκρατία αποτελεί πρόοδο σε σύγκριση με το μεσαίωνα και ότι το προλεταριάτο πρέπει απαραίτητα να τη χρησιμοποιήσει στον αγώνα του ενάντια στην αστική τάξη, αυτό είναι μια καθαρή φιλελεύθερη φλυαρία, που αποβλακώνει τους εργάτες. Οχι μόνο στη μορφωμένη Γερμανία, μα και στην αμόρφωτη Ρωσία αυτό αποτελεί κοινοτοπία. Ο Κάουτσκι απλώς ρίχνει «σοφή» στάχτη στα μάτια των εργατών, μιλώντας με σπουδαιοφάνεια και για τον Βάιτλινγκ και για τους ιησουίτες της Παραγουάης και για άλλα πολλά, για να παρακάμψει την αστική ουσία της σύγχρονης, δηλαδή της κεφαλαιοκρατικής δημοκρατίας.

Ο Κάουτσκι παίρνει από το μαρξισμό ό,τι είναι αποδεκτό για τους φιλελεύθερους, για την αστική τάξη (κριτική του μεσαίωνα, προοδευτικός ιστορικός ρόλος του καπιταλισμού γενικά και της κεφαλαιοκρατικής δημοκρατίας ιδιαίτερα) και πετάει, αποσιωπά, συγκαλύπτει ό,τι από το μαρξισμό δεν είναι αποδεκτό για την αστική τάξη (επαναστατική βία του προλεταριάτου ενάντια στην αστική τάξη για την εκμηδένισή της). Να γιατί ο Κάουτσκι καταντάει αναπόφευκτα, λόγω της αντικειμενικής στάσης του, όποια κι αν είναι η υποκειμενική του πεποίθηση, λακές της αστικής τάξης.

Η αστική δημοκρατία, που σε σύγκριση με το μεσαίωνα αποτελεί μεγάλη ιστορική πρόοδο, μένει πάντα -και μέσα στον καπιταλισμό δεν μπορεί να μη μένει- στενή, κολοβωμένη, ψεύτικη, υποκριτική, παράδεισος για τους πλούσιους, παγίδα και απατή γι' αυτούς που υφίστανται την εκμετάλλευση, για τους φτωχούς. Αυτή την αλήθεια, που αποτελεί ουσιαστικότατο συστατικό μέρος της μαρξιστικής διδασκαλίας, ο «μαρξιστής» Κάουτσκι δεν την κατάλαβε. Σ' αυτό το -θεμελιακό- ζήτημα ο Κάουτσκι κάνει φιλοφρονήσεις στην αστική τάξη, αντί να κάνει επιστημονική κριτική των όρων που κάνουν την κάθε αστική δημοκρατία, δημοκρατία για τους πλούσιους.

Θα θυμίσουμε πρώτα στο σοφολογιότατο κύριο Κάουτσκι τις θεωρητικές θέσεις του Μαρξ και του Ενγκελς, που ο βιβλιοφάγος μας τις «ξέχασε» επαίσχυντα (για να φανεί αρεστός στην αστική τάξη), κι έπειτα θα εξηγήσουμε τα πράγματα με τρόπο πιο εκλαϊκευτικό.
Οχι μόνο το αρχαίο και το φεουδαρχικό κράτος, μα και «το σύγχρονο αντιπροσωπευτικό κράτος είναι όργανο εκμετάλλευσης της μισθωτής εργασίας από το κεφάλαιο» (Ενγκελς, στο έργο του για το κράτος). «Μια και το "κράτος" δεν είναι παρά ένας προσωρινός θεσμός, που τον χρησιμοποιεί κανείς στον αγώνα, στην επανάσταση, για να καταστέλλει με τη βία τους αντιπάλους του, είναι καθαρή ανοησία να μιλάει για "ελεύθερο λαϊκό κράτος". Οσο καιρό το προλεταριάτο χρειάζεται ακόμα το κράτος, το χρειάζεται όχι προς το συμφέρον της ελευθερίας, αλλά της καταστολής των αντιπάλων του, και από τη στιγμή που θα μπορεί να μιλάει κανείς για ελευθερία, το κράτος παύει να υπάρχει σαν τέτοιο» (Ενγκελς, «Γράμμα στον Μπέμπελ», της 28/3/1875). «Στην πραγματικότητα, όμως, το κράτος δεν είναι τίποτ' άλλο παρά μηχανή για την καταστολή μιας τάξης από μια άλλη, και μάλιστα όχι λιγότερο στην αστική δημοκρατία απ' ό,τι στη μοναρχία» (Ενγκελς, «Πρόλογος στον Εμφύλιο πόλεμο του Μαρξ»). Η καθολική ψηφοφορία είναι «ένας δείκτης του βαθμού ωριμότητας της εργατικής τάξης. Περισσότερο δεν μπορεί να είναι και δε θα είναι ποτέ μέσα στο σημερινό κράτος» (Ενγκελς, στο έργο του για το κράτος. Ο κύριος Κάουτσκι αναμασά εξαιρετικά ανιαρά το πρώτο μέρος αυτής της θέσης, που είναι παραδεκτό για την αστική τάξη. Αλλά το δεύτερο μέρος, που το υπογραμμίσαμε και που δεν είναι παραδεκτό για την αστική τάξη, ο αποστάτης Κάουτσκι το αποσιωπά!). «Η Κομμούνα δεν έμελλε να είναι ένα κοινοβουλευτικό, αλλά ένα εργαζόμενο σώμα, ταυτόχρονα εκτελεστικό και νομοθετικό... Αντί ν' αποφασίζεται μια φορά κάθε τρία ή έξι χρόνια, ποιο μέλος της άρχουσας τάξης θα εκπροσωπεί και θα τσαλαπατά (ver-und zertreten) το λαό στο κοινοβούλιο, το καθολικό εκλογικό δικαίωμα θα εξυπηρετούσε τον οργανωμένο σε κομμούνες λαό, όπως το ατομικό δικαίωμα εκλογής χρησιμεύει σε κάθε εργοδότη για ν' αναζητεί εργάτες, επιστάτες και λογιστές για την επιχείρησή του» (Μαρξ, στο έργο του για την Κομμούνα του Παρισιού «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία»).

Ο Λένιν με μέλη της οργάνωσης «ΕΝΩΣΗ ΠΑΛΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ» στην Πέτερμπουργκ

Καθεμιά απ' αυτές τις θέσεις, που τις ξέρει περίφημα ο σοφολογιότατος κύριος Κάουτσκι, είναι ένα χαστούκι γι' αυτόν, ξεσκεπάζει όλη του την αποστασία. Σ' όλη την μπροσούρα του Κάουτσκι δεν υπάρχει ίχνος κατανόησης αυτών των αληθειών. Ολο το περιεχόμενο της μπροσούρας του αποτελεί εμπαιγμό του μαρξισμού!

Πάρτε τους βασικούς νόμους των σύγχρονων κρατών, πάρτε τον τρόπο της διακυβέρνησής τους, πάρτε την ελευθερία του συνέρχεσθαι ή του Τύπου, πάρτε την «ισότητα των πολιτών μπροστά στο νόμο», -και θα δείτε σε κάθε βήμα την υποκρισία της αστικής δημοκρατίας, την τόσο γνωστή σε κάθε τίμιο και συνειδητό εργάτη. Δεν υπάρχει κανένα κράτος, έστω και το πιο δημοκρατικό, που να μην έχει στο Σύνταγμά του παραθυράκια και επιφυλάξεις, που εξασφαλίζουν στην αστική τάξη τη δυνατότητα να κινητοποιεί στρατεύματα ενάντια στους εργάτες, να κηρύσσει το στρατιωτικό νόμο κλπ, «σε περίπτωση διατάραξης της τάξης», στην πραγματικότητα σε περίπτωση που η τάξη που υφίσταται την εκμετάλλευση «παραβιάζει» το καθεστώς της σκλαβιάς της και κάνει προσπάθειες να φέρεται όχι δουλικά. Ο Κάουτσκι εξωραΐζει ξεδιάντροπα την αστική δημοκρατία, αποσιωπώντας, λ.χ., αυτά που κάνουν οι πιο δημοκράτες και ρεπουμπλικάνοι αστοί στην Αμερική ή στην Ελβετία ενάντια στους απεργούς εργάτες.

ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ

1. Η άνοδος του επαναστατικού κινήματος του προλεταριάτου σε όλες τις χώρες προκάλεσε τις σπασμωδικές και άκαρπες προσπάθειες της αστικής τάξης και των πρακτόρων της μέσα στις εργατικές οργανώσεις για να βρουν ιδεολογικά - πολιτικά επιχειρήματα, με σκοπό την υπεράσπιση της κυριαρχίας των εκμεταλλευτών. Ανάμεσα σ' αυτά τα Επιχειρήματα ξεχωριστή θέση κατέχει η καταδίκη της δικτατορίας και η υπεράσπιση της δημοκρατίας. Η πλαστότητα και η υποκρισία αυτού του επιχειρήματος, που επαναλαβαίνεται με χίλιους τρόπους από τον καπιταλιστικό Τύπο και από τη συνδιάσκεψη της κίτρινης Διεθνούς, που έγινε το Φλεβάρη του 1919 στη Βέρνη, είναι ολοφάνερη για τον καθένα που δεν θέλει να προδώσει τις βασικές θέσεις του σοσιαλισμού.
2. Το επιχείρημα αυτό παίζει κυρίως με τις έννοιες «δημοκρατία γενικά» και «δικτατορία γενικά», χωρίς να βάζει το ζήτημα για ποια τάξη πρόκειται. Μια τέτοια τοποθέτηση του ζητήματος, εξωταξική ή υπερταξική, δήθεν παλλαϊκή, αποτελεί καθαρό εμπαιγμό της βασικής διδασκαλίας του σοσιαλισμού, δηλαδή της διδασκαλίας για την ταξική πάλη, την οποία παραδέχονται στα λόγια, μα ξεχνούν στην πράξη οι σοσιαλιστές που πέρασαν με το μέρος της αστικής τάξης. Γιατί σε καμιά πολιτισμένη καπιταλιστική χώρα δεν υπάρχει «δημοκρατία γενικά», αλλά υπάρχει μόνο η αστική δημοκρατία, και δεν πρόκειται για τη «δικτατορία γενικά», αλλά για τη δικτατορία της καταπιεζόμενης τάξης, δηλ. του προλεταριάτου, πάνω στους καταπιεστές και εκμεταλλευτές, δηλ. πάνω στην αστική τάξη, με σκοπό την κατανίκηση της αντίστασης που προβάλλουν οι εκμεταλλευτές στην πάλη για την κυριαρχία τους.
3. Η ιστορία διδάσκει ότι καμιά καταπιεζόμενη τάξη δεν έφτασε ποτέ στην κυριαρχία και δεν μπορούσε να φτάσει στην κυριαρχία χωρίς να περάσει μια περίοδο δικτατορίας, δηλ. κατάκτησης της πολιτικής εξουσίας και βίαιης καταστολής της αντίστασης που πρόβαλλαν πάντα οι εκμεταλλευτές, αντίστασης απεγνωσμένης, λυσσαλέας, που δεν σταματούσε μπροστά σε κανένα έγκλημα. Η αστική τάξη, που την κυριαρχία της υποστηρίζουν τώρα οι σοσιαλιστές, οι οποίοι μιλούν ενάντια στη «δικτατορία γενικά» και που κόβονται για τη «δημοκρατία γενικά» κατάκτησε την εξουσία στις προηγμένες χώρες ύστερα από μια σειρά εξεγέρσεις, εμφυλίους πολέμους, βίαιη καταστολή των βασιλιάδων, των φεουδαρχών, των δουλοκτητών και των προσπαθειών παλινόρθωσής τους. Χιλιάδες και εκατομμύρια φορές οι σοσιαλιστές όλων των χωρών στα βιβλία και στις μπροσούρες τους, στις αποφάσεις των συνεδρίων τους, στους προπαγανδιστικούς τους λόγους έχουν εξηγήσει στο λαό τον ταξικό χαρακτήρα αυτών των επαναστάσεων, αυτής της αστικής δικτατορίας. Γι' αυτό η σημερινή υπεράσπιση της αστικής δημοκρατίας με λογοκοπίες για τη «δημοκρατία γενικά» και τα σημερινά ουρλιαχτά και ξεφωνητά ενάντια στη δικτατορία του προλεταριάτου, που παρουσιάζονται σαν ξεφωνητά για τη «δικτατορία γενικά», αποτελούν ανοιχτή προδοσία του σοσιαλισμού, έμπρακτο πέρασμα με το μέρος της αστικής τάξης, άρνηση στο προλεταριάτο του δικαιώματος να επιτελέσει τη δική του προλεταριακή επανάσταση, υπεράσπιση του αστικού ρεφορμισμού σε μια τέτοια ακριβώς ιστορική στιγμή που ο αστικός ρεφορμισμός έχει χρεοκοπήσει σε όλο τον κόσμο και ο πόλεμος έχει δημιουργήσει επαναστατική κατάσταση.

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ

     Η αντιπαραβολή των εκλογών για τη Συντακτική Συνέλευση του Νοέμβρη 1917 και της ανάπτυξης της προλεταριακής επανάστασης στη Ρωσία από τον Οχτώβρη του 1917 ως το Δεκέμβρη του 1919 μας δίνει τη δυνατότητα να βγάλουμε συμπεράσματα σχετικά με τον αστικό κοινοβουλευτισμό και την προλεταριακή επανάσταση κάθε καπιταλιστικής χώρας. Θα προσπαθήσουμε να εκθέσουμε σύντομα ή, τουλάχιστο, να σημειώσουμε τα κυριότερα από τα συμπεράσματα αυτά.
1. Το καθολικό εκλογικό δικαίωμα αποτελεί δείκτη της ωριμότητας των διαφόρων τάξεων στην κατανόηση των καθηκόντων τους. Δείχνει πώς σκέπτονται οι διάφορες τάξεις να λύσουν τα προβλήματά τους. Η ίδια η επίλυση των προβλημάτων αυτών δεν κατορθώνεται με τις ψηφοφορίες, αλλά με όλες τις μορφές της ταξικής πάλης μέχρι και τον εμφύλιο πόλεμο.
2. Οι σοσιαλιστές και οι σοσιαλδημοκράτες της II Διεθνούς ακολουθούν την άποψη της χυδαίας μικροαστικής δημοκρατίας, συμμεριζόμενοι την πρόληψή της ότι τάχα η ψηφοφορία μπορεί να λύσει τα θεμελιακά ζητήματα της πάλης των τάξεων.
3. Η συμμετοχή στον αστικό κοινοβουλευτισμό είναι απαραίτητη στο κόμμα του επαναστατικού προλεταριάτου για τη διαφώτιση των μαζών, που κατορθώνεται με τις εκλογές και την πάλη των κομμάτων στη Βουλή. Να περιορίζει όμως κανείς την πάλη των τάξεων στην πάλη μέσα στη Βουλή ή να θεωρεί την πάλη μέσα στη Βουλή σαν την ανώτατη, την αποφασιστική, στην οποία υποτάσσονται οι άλλες μορφές πάλης, σημαίνει να περνά στην πραγματικότητα με το μέρος της αστικής τάξης ενάντια στο προλεταριάτο.
4. Ενα τέτοιο πέρασμα με το μέρος της αστικής τάξης κάνουν στην πραγματικότητα οι εκπρόσωποι και οι οπαδοί της II Διεθνούς και όλοι οι ηγέτες της λεγόμενης «ανεξάρτητης» γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας, όταν, αναγνωρίζοντας στα λόγια τη δικτατορία του προλεταριάτου, υποβάλλουν στην πράξη με την προπαγάνδα τους στο προλεταριάτο την ιδέα ότι πρέπει πρώτα να κερδίσει την επίσημη έκφραση της θέλησης της πλειοψηφίας του πληθυσμού στις συνθήκες του καπιταλισμού (δηλ. την πλειοψηφία των ψήφων στην αστική Βουλή) για να γίνει μετά το πέρασμα της πολιτικής εξουσίας στο προλεταριάτο.
Ολες οι κραυγές των Γερμανών «ανεξάρτητων» σοσιαλδημοκρατών και των άλλων ηγετών του σάπιου σοσιαλισμού ενάντια στη «δικτατορία της μειοψηφίας» και τα παρόμοια, κραυγές που έχουν αυτήν την αφετηρία, δείχνουν απλώς την ανικανότητα αυτών των ηγετών να καταλάβουν τη δικτατορία της αστικής τάξης, που στην πραγματικότητα κυριαρχεί ακόμη και στις πιο δημοκρατικές αστικές δημοκρατίες, και την ανικανότητα να καταλάβουν τους όρους της συντριβής της με την ταξική πάλη του προλεταριάτου.
5. Η ανικανότητα αυτή βρίσκεται κυρίως στα παρακάτω: ξεχνούν πως τα αστικά κόμματα κυριαρχούν σε τεράστιο βαθμό χάρη στο ότι εξαπατούν τις μάζες του πληθυσμού, χάρη στην καταπίεση του κεφαλαίου. Σ' αυτό προστίθεται ακόμη η αυταπάτη σχετικά με την ουσία του καπιταλισμού, αυταπάτη που είναι χαρακτηριστική κυρίως για τα μικροαστικά κόμματα, που συνήθως θέλουν να αντικαταστήσουν την ταξική πάλη με λίγο ή πολύ καλυμμένες μορφές συμφιλίωσης των τάξεων.
«Ας εκδηλωθεί πρώτα η πλειοψηφία του πληθυσμού σε συνθήκες διατήρησης της ατομικής ιδιοκτησίας, δηλ. σε συνθήκες διατήρησης της εξουσίας και καταπίεσης του κεφαλαίου, υπέρ του κόμματος του προλεταριάτου - μόνο τότε το κόμμα αυτό μπορεί και πρέπει να πάρει την εξουσία» - έτσι λένε οι μικροαστοί δημοκράτες, οι πραγματικοί υπηρέτες της αστικής τάξης, που αυτοκαλούνται «σοσιαλιστές».
«Ας ανατρέψει πρώτα το επαναστατικό προλεταριάτο την αστική τάξη, ας τσακίσει το ζυγό του κεφαλαίου, ας συντρίψει τον αστικό κρατικό μηχανισμό - τότε το προλεταριάτο που κέρδισε τη νίκη θα μπορέσει να κατακτήσει γρήγορα τη συμπάθεια και την υποστήριξη της πλειοψηφίας των εργαζόμενων μη προλεταριακών μαζών, ικανοποιώντας τα αιτήματά τους σε βάρος των εκμεταλλευτών» - λέμε εμείς. Το αντίθετο θα είναι στην ιστορία μια σπάνια εξαίρεση (αλλά και σε μια τέτοια εξαίρεση η αστική τάξη μπορεί να καταφύγει στον εμφύλιο πόλεμο, όπως έδειξε το παράδειγμα της Φινλανδίας).
6. Είτε με άλλα λόγια: «Πρώτα θα αναλάβουμε την υποχρέωση να αναγνωρίσουμε την αρχή της ισότητας ή της συνεπούς δημοκρατίας σε συνθήκες διατήρησης της ατομικής ιδιοκτησίας και του ζυγού του κεφαλαίου (δηλ. της ουσιαστικής ανισότητας σε συνθήκες τυπικής ισότητας) και πάνω σ' αυτή τη βάση θα επιδιώκουμε την απόφαση της πλειοψηφίας» - έτσι λέει η αστική τάξη και τα φερέφωνά της, οι μικροαστοί δημοκράτες, που αυτοκαλούνται σοσιαλιστές και σοσιαλδημοκράτες.
«Πρώτα η ταξική πάλη του προλεταριάτου γκρεμίζει, κατακτώντας την κρατική εξουσία, τα βάθρα και τις βάσεις της ουσιαστικής ανισότητας, κι έπειτα το προλεταριάτο που νίκησε τους εκμεταλλευτές παίρνει με το μέρος του όλες τις εργαζόμενες μάζες και τις οδηγεί προς την εξάλειψη των τάξεων, δηλ. προς τη μοναδικά - σοσιαλιστική ισότητα που δεν είναι απάτη» - λέμε εμείς.
7. Σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες, παράλληλα με το προλεταριάτο ή με το τμήμα εκείνο του προλεταριάτου που κατανόησε τα επαναστατικά του καθήκοντα και είναι ικανό να παλέψει για την πραγματοποίησή τους, υπάρχουν πολυάριθμα μη συνειδητά προλεταριακά, μισοπρολεταριακά, μισομικροαστικά στρώματα των εργαζόμενων μαζών, που ακολουθούν την αστική τάξη και την αστική δημοκρατία (καθώς και τους σοσιαλιστές της II Διεθνούς), εξαπατημένα απ' αυτή, μην πιστεύοντας στις δυνάμεις τους ή στις δυνάμεις του προλεταριάτου, μην κατανοώντας τη δυνατότητα ικανοποίησης των ζωτικών αναγκών τους σε βάρος της απαλλοτρίωσης των εκμεταλλευτών.
Τα στρώματα αυτά των εργαζομένων και εκμεταλλευομένων προμηθεύουν στην πρωτοπορία του προλεταριάτου συμμάχους, που μαζί μ' αυτά το προλεταριάτο αποκτά τη σταθερή πλειοψηφία του πληθυσμού. Το προλεταριάτο όμως μπορεί να κατακτήσει αυτούς τους συμμάχους μόνο με τη βοήθεια ενός οργάνου, όπως είναι η κρατική εξουσία, δηλ. μόνο ύστερα από την ανατροπή της αστικής τάξης και τη συντριβή του κρατικού μηχανισμού της.
8. Η δύναμη του προλεταριάτου σε οποιαδήποτε καπιταλιστική χώρα είναι ασύγκριτα μεγαλύτερη απ' ό,τι το ποσοστό του προλεταριάτου στο σύνολο του πληθυσμού. Αυτό συμβαίνει, γιατί το προλεταριάτο κυριαρχεί οικονομικά στα κέντρα και στα νευραλγικά σημεία ολόκληρου του οικονομικού συστήματος του καπιταλισμού, και γιατί το προλεταριάτο, οικονομικά και πολιτικά, εκφράζει τα πραγματικά συμφέροντα της τεράστιας πλειοψηφίας των εργαζομένων στον καπιταλισμό.
Γι' αυτό το προλεταριάτο, ακόμη και όταν αποτελεί τη μειοψηφία του πληθυσμού (ή όταν η συνειδητή και η πραγματικά επαναστατική πρωτοπορία του προλεταριάτου αποτελεί τη μειοψηφία του πληθυσμού), είναι ικανό και να ανατρέψει την αστική τάξη και να τραβήξει ύστερα με το μέρος του πολλούς συμμάχους μέσα από τις μάζες εκείνες των μισοπρολεταρίων και των μικροαστών που ποτέ δεν θα ταχθούν προκαταβολικά υπέρ της κυριαρχίας του προλεταριάτου, δεν θα κατανοήσουν τους όρους και τα καθήκοντα αυτής της κυριαρχίας και μόνο από την παραπέρα πείρα τους θα πειστούν για το αναπόφευκτο, την ορθότητα, το νομοτελειακό χαρακτήρα της προλεταριακής δικτατορίας.
9. Τέλος, σε κάθε καπιταλιστική χώρα υπάρχουν πάντα πολύ πλατιά στρώματα μικροαστών, που αναπόφευκτα ταλαντεύονται ανάμεσα στο κεφάλαιο και στην εργασία. Το προλεταριάτο για να νικήσει πρέπει, πρώτο, να διαλέξει σωστά τη στιγμή της αποφασιστικής επίθεσης ενάντια στην αστική τάξη, παίρνοντας υπόψη, ανάμεσα στ' άλλα, τη διάσπαση που υπάρχει ανάμεσα στην αστική τάξη και στους μικροαστούς συμμάχους της ή την αστάθεια της συμμαχίας τους κ.τ.λ. Το προλεταριάτο, δεύτερο, πρέπει ύστερα από τη νίκη του να εκμεταλλευτεί αυτές τις ταλαντεύσεις της μικροαστικής τάξης έτσι που να την ουδετεροποιήσει, να την εμποδίσει να πάει με το μέρος των εκμεταλλευτών, να ξέρει να κρατηθεί ορισμένο διάστημα παρά τις ταλαντεύσεις της και τα λοιπά και τα παρόμοια.
10. Ενας από τους απαραίτητους όρους προετοιμασίας του προλεταριάτου για τη νίκη του είναι η μακρόχρονη και επίμονη, αμείλικτη πάλη ενάντια στον οπορτουνισμό, στο ρεφορμισμό, στο σοσιαλσοβινισμό και στις παρόμοιες αστικές επιδράσεις και ρεύματα που είναι αναπόφευκτα, εφόσον το προλεταριάτο δρα μέσα σε καπιταλιστικό περιβάλλον. Δίχως αυτή την πάλη, δίχως την προκαταρκτική πλήρη νίκη κατά του οπορτουνισμού μέσα στο εργατικό κίνημα, δεν μπορεί ούτε λόγος να γίνει για δικτατορία του προλεταριάτου. Ο μπολσεβικισμός δεν θα νικούσε την αστική τάξη στα 1917 - 1919, αν δεν είχε μάθει προηγούμενα στα 1903 - 1917 να νικά και να διώχνει αμείλικτα από το κόμμα της προλεταριακής πρωτοπορίας τους μενσεβίκους, δηλ. τους οπορτουνιστές, τους ρεφορμιστές, τους σοσιαλσοβινιστές.
Και αποτελεί τώρα πολύ επικίνδυνη αυταπάτη - και κάποτε καθαρή εξαπάτηση των εργατών - η αναγνώριση στα λόγια της δικτατορίας του προλεταριάτου από τους ηγέτες των Γερμανών «ανεξάρτητων» ή των Γάλλων λονγκετιστών κτλ., που στην πραγματικότητα συνεχίζουν την παλιά, τη συνηθισμένη πολιτική των παραχωρήσεων και των μικροπαραχωρήσεων στον οπορτουνισμό, του συμβιβασμού μ' αυτόν, της δουλοπρέπειας απέναντι στις προκαταλήψεις της αστικής δημοκρατίας (της «συνεπούς δημοκρατίας» ή της «καθαρής δημοκρατίας» όπως λένε), του αστικού κοινοβουλευτισμού και τα λοιπά.
16. XII. 1919.
Δημοσιεύτηκε το Δεκέμβρη του 1919 στο περιοδικό «Κομμουνιστίτσεσκι Ιντερνατσιονάλ», τεύχ. 7 - 8
Υπογραφή: Ν. Λένιν
Δημοσιεύεται σύμφωνα με το χειρόγραφο, που παραβλήθηκε με το κείμενο του περιοδικού.

Πηγή

ΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ Ο ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΣ

1. Η νέα εποχή και ο νέος κοινοβουλευτισμός

Στην αρχή (στην εποχή της Πρώτης Διεθνούς), η στάση των σοσιαλιστικών κομμάτων σχετικά με τον κοινοβουλευτισμό συνίστατο στο να χρησιμοποιούν τα αστικά κοινοβούλια για την προπαγάνδα. Τη συμμετοχή στο κοινοβουλευτικό έργο την έβλεπαν από την άποψη της ανάπτυξης της συνείδησης της τάξης, δηλαδή του ξυπνήματος της εχθρότητας των προλεταριακών τάξεων εναντίον των τάξεων που κατέχουν την εξουσία. Ο τρόπος αυτός της αντιμετώπισης των τάξεων υπάρχει όχι υπό την επίδραση μιας θεωρίας, αλλά υπό την επίδραση της πολιτικής προόδου. Χάρη στην αδιάκοπη αύξηση των παραγωγικών δυνάμεων και στην επέκταση του επιπέδου της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, ο καπιταλισμός στερεώθηκε παρά πολύ, το ίδιο έγινε και για τα κοινοβουλευτικά κράτη.
Απ' αυτό προέρχονται η προσαρμογή της κοινοβουλευτικής τακτικής των σοσιαλιστικών κομμάτων προς τη νομοθετική δράση των αστικών Κοινοβουλίων, η διαρκώς αυξάνουσα σημασία του αγώνα για την εισαγωγή μεταρρυθμίσεων μέσα στο περιθώριο του καπιταλισμού, η επικράτηση του λεγόμενου «μίνιμουμ» προγράμματος των σοσιαλιστικών κομμάτων και η χρησιμοποίηση ενός «μάξιμουμ» προγράμματος που απέβλεπε σ' έναν απομακρυσμένο «τελικό σκοπό». Πάνω σ' αυτή τη βάση αναπτύχθηκαν έπειτα τα συμπτώματα του κοινοβουλευτικού ανταγωνισμού, της διαφθοράς, της φανερής ή κρυφής προδοσίας των πιο στοιχειωδών συμφερόντων της εργατικής τάξης.
Η Τρίτη Διεθνής εξετάζει τον κοινοβουλευτισμό όχι από την άποψη μιας νέας θεωρίας, αλλά σχετικά με τη μεταβολή που πρέπει να γίνει στο ρόλο του κοινοβουλευτισμού. Στην προηγούμενη εποχή, το κοινοβούλιο, ως πράκτορας του αναπτυσσόμενου καπιταλισμού, έπαιξε, οπωσδήποτε, σπουδαίο ιστορικό ρόλο, σημείωσε μια πρόοδο. Αλλά στους σημερινούς όρους του αχαλίνωτου ιμπεριαλισμού, το Κοινοβούλιο έγινε όργανο ψευτιάς, κατεργαριάς, βίας και εκνευριστικής φλυαρίας. Αν έχουμε υπόψη μας τους εξοπλισμούς, τις κλεψιές, τις βίες, τις καταστροφές, τις ληστείες που προκάλεσε ο ιμπεριαλισμός, οι κοινοβουλευτικές μεταρρυθμίσεις του σημερινού συστήματος δεν έχουν καμιά σταθερότητα και λογική βάση κι έχουν χάσει κάθε πρακτική σημασία.
Οπως ολόκληρη η αστική κοινωνία, έτσι κι ο κοινοβουλευτισμός έχασε όλη του τη σταθερότητα. Η ξαφνική μετάβαση από την οργανική στην κριτική περίοδο δημιουργεί καινούρια βάση για την τακτική του προλεταριάτου όσον αφορά τον κοινοβουλευτισμό. Ετσι, το ρωσικό εργατικό Κόμμα (οι μπολσεβίκοι) είχε ήδη από πριν καθορίσει τις βάσεις του επαναστατικού κοινοβουλευτισμού, γιατί από το 1905, η Ρωσία είχε χάσει την πολιτική και την κοινωνική της ισορροπία και είχε μπει σε μια περίοδο καταιγίδων και ανατροπών.
Οταν μερικοί σοσιαλιστές, αρνούμενοι τον κομμουνισμό, επιμένουν ότι για τις χώρες τους δεν έφτασε ακόμη η στιγμή της κοινωνικής επανάστασης και δε θέλουν, προς το παρόν, να χωριστούν από τους οπορτουνιστές κοινοβουλευτικούς, ξεκινάνε από μια συνειδητή ή ασυνείδητη εκτίμηση της σημερινής εποχής, που τη θεωρούν ως περίοδο σχετικής στερεότητας της ιμπεριαλιστικής κοινωνίας και γι' αυτό το λόγο υποθέτουν ότι ο συνασπισμός με τον Τουράτι και με τον Λονγκέ θα μπορούσε να 'χει κάποια πρακτικά αποτελέσματα στον αγώνα τους για τις μεταρρυθμίσεις.
Μόλις φανεί, ο κομμουνισμός πρέπει ν' αρχίσει να εξηγεί θεωρητικώς το χαρακτήρα της εποχής του (ζενίθ του καπιταλισμού, τάσεις του ιμπεριαλισμού ν' αρνείται τον εαυτό του και να καταστρέφεται μόνος του, ακράτητη αύξηση της έντασης του εμφύλιου πολέμου κλπ.). Οι πολιτικές μορφές, σχηματισμοί και καταστάσεις μπορεί να διαφέρουν στις διάφορες χώρες, αλλά, στο βάθος, η κατάσταση των πραγμάτων είναι παντού η ίδια. Εμείς πρέπει να προετοιμάσουμε αμέσως τους πολιτικούς και τεχνικούς όρους της επανάστασης που θα κάνει το προλεταριάτο για να καταστρέψει την αστική εξουσία και για να δημιουργήσει την προλεταριακή εξουσία.
Σήμερα, για τους κομμουνιστές, το Κοινοβούλιο δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να είναι θέατρο ενός αγώνα για τις μεταρρυθμίσεις, για την καλυτέρευση της κατάστασης της εργατικής τάξης, όπως έγινε μερικές φορές στην προηγούμενη εποχή. Το κέντρο του βάρους της σημερινής πολιτικής ζωής έχει ξεπεράσει οριστικά τα κοινοβουλευτικά όρια. Εξάλλου, η αστική τάξη είναι υποχρεωμένη, όχι μόνο από τις σχέσεις που έχει με την εργαζόμενη τάξη, αλλά και με τα ίδια τα στοιχεία της, να περνάει όλες τις επιχειρήσεις κατά τον ένα ή τον άλλο τρόπο από το Κοινοβούλιο, όπου διάφορες συμμορίες τσακώνονται για την εξουσία, ξεσκεπάζοντας έτσι τη δύναμή τους, προδίδοντας τις αδυναμίες τους, σκοντάφτοντας κλπ.

Οπορτουνισμός και αντικομμουνισμός

Το οπορτουνιστικό ρεύμα είναι αποτέλεσμα της επίδρασης της αστικής και μικροαστικής ιδεολογίας στο εργατικό κίνημα. Επί της ουσίας, όπου και όταν κυριαρχεί στο εργατικό κίνημα, οδηγεί στον αφοπλισμό της εργατικής τάξης από τη δυνατότητα προετοιμασίας και εκδήλωσης της σοσιαλιστικής επανάστασης. 
Είτε με τη μορφή του δεξιού οπορτουνισμού, δηλαδή με την προσαρμογή, τον ταξικό συμβιβασμό και κατά συνέπεια την υποταγή και ενσωμάτωση του εργατικού κινήματος στα συμφέροντα του κεφαλαίου είτε με τη μορφή του αριστερού οπορτουνισμού, δηλαδή με την υποτίμηση στην πράξη των νόμων της ταξικής πάλης, την αγνόηση του ρόλου του αντικειμενικού παράγοντα, οδηγώντας στο βολονταρισμό και τον τυχοδιωκτισμό, στην απομόνωση από τις εργατικές και λαϊκές δυνάμεις.

Πολλές φορές στην πράξη αυτά τα δύο ρεύματα συμπίπτουν, εκφράζοντας μια συνολικότερη εχθρική στάση απέναντι στο μαρξιστικό - λενινιστικό ρεύμα στο εργατικό κίνημα, στα κομμουνιστικά κόμματα.

Είδαμε, άλλωστε, ότι οπορτουνιστικά ρεύματα μέσα στα ΚΚ, τόσο στην ΕΣΣΔ και τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες όσο και αλλού, αξιοποιήθηκαν τόσο από την αντικομμουνιστική εκστρατεία όσο και από την αντεπανάσταση.


Ας δούμε ορισμένα παραδείγματα για το πώς οι οπορτουνιστές στηρίζουν τον αντικομμουνισμό ανεξάρτητα από διαθέσεις και προθέσεις.

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΨΩΡΟΚΩΣΤΑΙΝΑΣ

Διαθέτει η χώρα πλουτοπαραγωγικές πηγές ή σημαντικά αποθέματα ορυκτού πλούτου που θα της επιτρέψει να έχει σημαντικό πλεονέκτημα για την παραγωγική βιομηχανικών και καταναλωτικών προϊόντων άρα οικονομικών πόρων;

Μπορεί η χώρα να εξασφαλίζει επάρκεια στα είδη διατροφής πρώτα για τις εσωτερικές ανάγκες της, εκμεταλλευόμενη τις γεωργικές περιοχές της, και ταυτόχρονα να παράγει πλεόνασμα για εξωτερικό εμπόριο;

Ενεργειακά η χώρα αξιοποιώντας τον υπόγειο πλούτο της και τις δυνατότητες που απλόχερα της δίνει το κλίμα της ως προς την αξιοποίηση δηλαδή των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας θα μπορούσε να καλύπτει σε ικανοποιητικό βαθμό τις εσωτερικές της ανάγκες;

Είναι φιλολογικού περιεχομένου ή επιστημονικά ορθές, οι μελέτες που δίνουν πλούσια πιθανά αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στο Βόρειο Αιγαίο, στη λεκάνη του Ηροδότου νότια της Κρήτης αλλά και στο Ιόνιο Πέλαγος;

Ο Ορυκτός Πλούτος

1. Λιγνίτης

Η χώρα μας κατέχει τη δεύτερη θέση σε παραγωγή λιγνίτη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την έκτη θέση παγκοσμίως. Οι υπάρχουσες ποσότητες λιγνίτη επαρκούν για τα επόμενα 45 χρόνια και τα εκμεταλλεύσιμα αποθέματα ανέρχονται σε 3,1 δισ. τόνους και ισοδυναμούν με 450 εκατομμύρια τόνους πετρελαίου.

Τα κοιτάσματα λιγνίτη βρίσκονται στις περιοχές Αλιβέρι, Δράμα, Ελασσόνα, Μεγαλόπολη, Πτολεμαΐδα, Φλώρινα. Tα αποθέματα είναι στρατηγικής σημασίας για τη χώρα, εκτός του ότι έχουν χαμηλό κόστος εξόρυξης, σταθερή και άμεσα ελέγξιμη τιμή και παρέχουν σταθερότητα και ασφάλεια στον ανεφοδιασμό καυσίμου παράγοντας το 56% περίπου της ηλεκτρικής ενέργειας της ΔΕΗ.

Ταυτόχρονα, ο λιγνίτης εξοικονομεί συνάλλαγμα 1 δισ. δολαρίων ετησίως και κύρια η τιμή του δεν εξαρτάται από τις διακυμάνσεις του πετρελαίου και του φυσικού αερίου.

Εκτός από λιγνίτη η χώρα διαθέτει και ένα μεγάλο κοίτασμα ...

Τύρφης στην περιοχή των Φιλίππων στην Μακεδονία. Τα αποθέματα Τύρφης εκτιμώνται σε 4 δις κυβικά μέτρα και ισοδυναμούν περίπου με 125 εκατ. τόνους πετρελαίου.

Η Ελλάδα έχει κατασκευάσει τεχνητές λίμνες και φράγματα στους ποταμούς Ταυρωπό, Αχελώο, Αλιάκμονα, Νέστο, Άραχθο, Αώο και Λάδωνα με σκοπό την παραγωγή ενέργειας καλύπτοντας το 10% της συνολικής ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας και διαθέτοντας το 30% περίπου της συνολικής εγκατεστημένης ισχύος του διασυνδεδεμένου συστήματος. Ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα των υδροηλεκτρικών φραγμάτων είναι η δυνατότητά τους να αποθηκεύουν ενέργεια αφού, το νερό σε μια τεχνική λίμνη είναι αποθηκευμένη ενέργεια, χώρια την αξία του ίδιου του νερού, αγαθού που παραμένει ακόμα σε κρατικό έλεγχο. Αξίζει να σημειωθεί ότι απ’ το αξιοποιήσιμο υδάτινο δυναμικό η χώρα δεν έχει αξιοποιήσει ούτε το 1/3.

Άρα τα αποθέματα λιγνίτη, τα υδροηλεκτρικά φράγματα και το κοίτασμα τύρφης μειώνουν την ενεργειακή εξάρτηση από το εξωτερικό κατά 70%(!!) και λόγω του ότι το κόστος παραγωγής είναι μικρό, η παροχή του αγαθού της ενέργειας στον πολίτη εξακολουθεί -παρά τις απανωτές αυξήσεις- να παραμένει το χαμηλότερο στην Ευρώπη (μέχρι να επιβάλει αντισυνταγματικά ο Βενιζέλος τον απάνθρωπο φόρο).

Όλα τα παραπάνω είναι προς πώληση.

«Φωστήρες» και «φον φούφουτοι»

του Ν. Μπογιόπουλου

Εδώ και τρία χρόνια, πρωί, μεσημέρι, βράδυ, με ρυθμούς πολυβόλου, επαναλαμβάνεται η ίδια ανοησία:

«Για την κρίση, για τα χρέη, για τα ελλείμματα,

φταίει το Δημόσιο»...

Το ύφος, δε, που χρησιμοποιούν οι διάκονοι της παραπάνω «μπαρούφας», από τους πολιτικούς και δημοσιογραφικούς αστέρες μέχρι τους κάθε λογής ειδικούς... πανεπιστήμονες,

καθιστά δυσδιάκριτο αν πρόκειται απλώς για ηλίθιους, αστοιχείωτους, άσχετους και αμόρφωτους ή για το ακόμα χειρότερο και πιο επικίνδυνο είδος:

Εκείνο του μορφωμένου ηλίθιου...

Στην τελευταία κατηγορία ανήκουν, προδήλως, οι σε διατεταγμένη προπαγανδιστική υπηρεσία ινστρούκτορες της πλουτοκρατίας. Ολοι εκείνοι οι «ξύπνιοι», δηλαδή, που όσο πιο αντιλαϊκές είναι οι επιδιώξεις των αφεντικών τους

(σ.σ.: τέτοια επιδίωξη είναι το γενικό ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου),

τόσο περισσότερο μετέρχονται την ηλιθιότητα ως «ασφυξιογόνο» για την παράλυση της αντίστασης των υπολοίπων διά της αποβλάκωσης.

***

Τρεις παρατηρήσεις, λοιπόν, όσον αφορά την «αξία» των «επιχειρημάτων» τους:

*

Πρώτον, αυτοί που αναφέρονται στον κακό δημόσιο τομέα, που ευθύνεται - όπως λένε - για τα χρέη και τα ελλείμματα, πέραν ότι είναι οι ίδιοι που κόβουν μισθούς στον ιδιωτικό τομέα (σ.σ.: αλήθεια, τι σχέση έχουν οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα με τα δημόσια χρέη, «φωστήρες»;...), προφανώς αναφέρονται στον δικό τους, στον κατ' όνομα «δημόσιο» τομέα.

Αναφέρονται, από τη μια μεριά, στον «δημόσιο» τομέα

της κομματοκρατίας,

της αναξιοκρατίας,

της ρουσφετοκρατίας και

των «δικών τους παιδιών».

Δηλαδή στο «δημόσιο» τομέα που κατασκευάστηκε κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση της σαπίλας τους.

Αναφέρονται, από την άλλη μεριά, σε έναν «δημόσιο τομέα» - δυνάστη για το λαό και για την πλειοψηφία των εργαζόμενων σε αυτόν, αλλά ταυτόχρονα πρόθυμο υπηρέτη των συμφερόντων των ισχυρών.

*

Επομένως οτιδήποτε αποκαλούν «Δημόσιο» δεν έχει καμία σχέση με το πραγματικά Δημόσιο, με το πραγματικά κοινωνικό, με το πραγματικά συλλογικό, όπως μπορεί να επιβεβαιώσει μια και μόνο ματιά στην κατ' όνομα «δημόσια» Υγεία και στην κατ' όνομα «δημόσια» Παιδεία τους.

Το γνωρίζουν.

Ωστόσο επιλέγουν μεθοδευμένα και συστηματικά τη συκοφάντηση της έννοιας του πραγματικά Δημόσιου, του πραγματικά κοινωνικού και του πραγματικά συλλογικού, χρησιμοποιώντας ως απόδειξη της «αποτυχίας» του Δημόσιου, εκείνο το «Δημόσιο» - καρικατούρα, εκείνο το «Δημόσιο» - Φρανκενστάιν που οι ίδιοι δημιούργησαν.

Ενα «Δημόσιο» - Φρανκενστάιν που, φυσικά, το κατασκεύασαν έχοντας ως προδιαγραφές ό,τι συμφέρει και εξυπηρετεί την λεγόμενη «οικονομία της αγοράς», δηλαδή ό,τι συμφέρει και εξυπηρετεί τους κεφαλαιοκράτες.

***

Δεύτερον, οι «φωστήρες» του ανορθολογισμού και της αντιεπιστημονικότητας, που αποδίδουν την αιτία της κρίσης στην Ελλάδα και στον κόσμο, στον «δημόσιο» τομέα, στον «δημόσιο» χώρο, στην «δημόσια» οικονομία, θα πρέπει να μας πουν:

*

α) Στις ΗΠΑ, η Lehman Brothers, που κατέρρευσε αποτελώντας την αφετηρία εκδήλωσης της παγκόσμιας κρίσης, τι ήταν; «Δημόσια» ή ιδιωτική;

Η AIG, που κατέρρευσε, συμπαρασύροντας τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα εκατομμυρίων ανθρώπων, τι ήταν;«Δημόσια» ή ιδιωτική;

Τα μονοπώλια και οι πολυεθνικές της «Γουόλ Στριτ», που από το αμερικανικό «Δημόσιο» - δηλαδή με λεφτά του αμερικανικού λαού - έχουν «μπουκωθεί» με πάνω από 7 τρισ. δολάρια (!) από το 2008 ώστε να μην καταρρεύσουν, τι είναι; «Δημόσια» ή ιδιωτικά;

*

β) Οι τράπεζες της Ιρλανδίας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, της Γαλλίας, της Ελλάδας

(σ.σ.: εδώ οι ενισχύσεις που έχουν λάβει οι τραπεζίτες από το 2008 ανέρχονται στα 200 δισ. ευρώ),

οι τράπεζες όλης της ΕΕ, που από την έναρξη της κρίσης έχουν λάβει το αστρονομικό ποσό των 5 τρισ. ευρώ (!) σε ενισχύσεις ώστε να μην καταρρεύσουν, με συνέπεια τον εκτροχιασμό των δημόσιων ταμείων των κρατών - μελών της ΕΕ και την επιβολή βάρβαρης λιτότητας στους λαούς, τι είναι: «Δημόσιες» ή ιδιωτικές;

***

Τρίτον, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, το παγκόσμιο χρέος ανερχόταν το 2010 στα 158 τρισ. δολάρια.

Ομως από αυτά

• τα 43 τρισ. ήταν χρέη από χρηματοπιστωτικά ομόλογα,
• τα 11 τρισ. ήταν χρέη εταιρειών,
• τα 64 τρισ. ήταν χρέη νοικοκυριών και μόνο
• τα 40 τρισ. ήταν κρατικά χρέη.

*

Θα κάνουμε, λοιπόν, την αφαίρεση

(ασύγγνωστη ενέργεια εφόσον κουβεντιάζουμε με σοβαρούς ανθρώπους, αλλά εδώ δεν πρόκειται για κάτι τέτοιο...),

ότι το λεγόμενο «Δημόσιο» στον καπιταλισμό δεν συνιστά και πάλι κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό, δηλαδή κεφαλαιοκρατική οικονομία.

Και θα κάνουμε αυτή την (αντιεπιστημονική) αφαίρεση ώστε να θέσουμε στους εγχώριους «φωστήρες» και στους «φον φούφουτους» της τρόικας, την ακόλουθη ερώτηση, ακολουθώντας τους κανόνες της δικής τους «λογικής» και για να δείξουμε ακριβώς πόσο χυδαία είναι η «λογική» και η προπαγάνδα τους:

Οταν στο σύνολο του παγκόσμιου χρέους μόλις το 25% αποτελεί αυτό που αποκαλείται «δημόσιο χρέος», τότε πώς γίνεται την ευθύνη για την κρίση, για τα χρέη και για τα ελλείμματα να την έχει το «Δημόσιο» που συμμετέχει στο πρόβλημα κατά το 1/4,

και να μην έχει την ευθύνη το υπόλοιπο 75% που συνιστά το λεγόμενο «ιδιωτικό χρέος»; Πώς γίνεται, δηλαδή, να μην φταίνε για την κρίση αυτοί που συνθέτουν τα 3/4 του προβλήματος και που αποτελούν την ακραιφνώς «ιδιωτική», δηλαδή την χωρίς κρατικομονοπωλιακές διαθλάσεις, κεφαλαιοκρατική οικονομία;

Ε;

Πηγή: rizospastis.gr

Μνημόνιο και Αριστερά.

Του  Προκόπη Κωφού 

 Τμήμα Χημείας ΑΠΘ

ΜΝΗΜΟΝΙΟ: Το μνημόνιο στις βασικές και στις επιμέρους του ρυθμίσεις
δεν είναι τίποτα άλλο παρά η εφαρμογή της πολιτικής της Ευρωπαϊκής
Ένωσης όπως εξειδικεύτηκε και συγκεκριμενοποιήθηκε για τις συνθήκες
και την κατάσταση της χώρας μας. Η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης
καθορίστηκε και αποφασίστηκε με τη συνθήκη του Μάαστριχτ, στη Λισαβόνα
και με τη «στρατηγική 2020» και κινείται σε δύο άξονες που και οι δύο
οδηγούν στην εξαθλίωση του λαού σε βάθος τριακονταετίας. Ο πρώτος άξονας είναι η αντιμετώπιση της καπιταλιστικής κρίσης σε βάρος του
λαού. Θέλουν να συντελεστεί η καταστροφή του κεφαλαίου που δεν μπορεί να αναπαραχθεί, δηλαδή τα δανεικά, οι επιχειρήσεις και τα αγαθά, με όσο γίνεται μεγαλύτερη ζημιά για το λαό και τους εργαζόμενους ώστε οι απώλειες για τους καπιταλιστές να είναι όσο γίνεται μικρότερες, που
σημαίνει μείωση των αποδοχών των εργαζομένων και μείωση των κοινωνικών παροχών.

Πάρε να 'χεις ανακεφαλαιοποίηση...

Γράφει ο Ν. Μπογιόπουλος

Ο Λουίς ντε Γκίντος είναι ο υπουργός Οικονομικών του Ισπανού πρωθυπουργού Ραχόι, του «ήρωα» που την περασμένη βδομάδα κατατρόπωσε την Μέρκελ στις Βρυξέλλες και που - σύμφωνα με την εγχώρια ελληνική προπαγάνδα - άνοιξε το τούνελ της εξόδου από τη λιτότητα...

Ε, λοιπόν, μόλις χτες, ο υπουργός του «ήρωα» ανακοίνωσε νέα μέτρα αδυσώπητης λιτότητας δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ εις βάρος του ισπανικού λαού. Το «πακέτο» περιλαμβάνει αυξήσεις έμμεσων φόρων, αυξήσεις άμεσων φόρων και μειώσεις μισθών.

Σημείωση:

Είναι αμέσως μετά την πρόσφατη συμφωνία των Βρυξελλών για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών,

η οποία παρουσιάστηκε ως το «ελιξίριο της κρίσης» και η «αρχή του τέλους της λιτότητας»,

που τα μέτρα λιτότητας του «ήρωα» - τα οποία ήδη θεωρούνται πιο σκληρά ακόμα και από την εποχή του δικτάτορα Φράνκο - εντείνονται και πολλαπλασιάζονται...

... πάρε να 'χεις και «αέρα» (κοπανιστό)!

Ο Ζαν-Μαρκ Ερό είναι ο πρωθυπουργός του Γάλλου ΠροέδρουΟλάντ, γνωστού και ως κομιστή του«νέου αέρα στην Ευρώπη»...

Μόλις χτες, λοιπόν, ο πρωθυπουργός του «νέου αέρα», ανακοίνωσε

δραστική περικοπή δημοσίων δαπανών,

κάλεσε το γαλλικό λαό «να επιδείξει θάρρος και υπευθυνότητα» αφού το γαλλικό κράτος υπό το «συντριπτικό» βάρος του χρέους πρέπει «να εξοφλεί εγκαίρως τους πιστωτές του» (σ.σ.: σας θυμίζουν τίποτα όλα αυτά;...) και, εν τέλει, ανακοίνωσε μεγαλοπρεπώς:

«Θα καταφύγουμε λοιπόν σε νέα φορολογικά έσοδα»...

Πηγή: rizospastis.gr

Επιτακτική ανάγκη: Οργάνωση και δράση

Οσοι εργαζόμενοι πήραν το εκκαθαριστικό της εφορίας αντιμετωπίζουν έναν εφιάλτη. Ανεργοι με μηδενικό εισόδημα το 2011, επειδή κάποτε μπόρεσαν να αγοράσουν ένα ΙΧ πρέπει να πληρώσουν ακόμα και 300 ευρώ φόρο. Σε χιλιάδες νέα ζευγάρια κόπηκε το επίδομα παιδικού σταθμού και δεν μπορούν να πάνε εκεί τα παιδιά τους για να βγουν στο μεροκάματο. Καρκινοπαθείς δεν μπορούν να κάνουν θεραπεία και κινδυνεύει η ζωή τους. Υπάρχουν οικογένειες που δεν κάνουν εμβόλια στα παιδιά τους γιατί δεν έχουν ούτε ευρώ στην τσέπη. Θερίζει η ανεργία και οι μισθοί πέφτουν κατακόρυφα. Για όλα αυτά, το ΚΚΕ βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του αγώνα. Σε ό,τι αφορά στην κοινοβουλευτική του δράση έχει ξεκαθαρίσει ότι θα καταθέσει πρόταση νόμου για την κατάργηση του μνημονίου, της δανειακής σύμβασης και όσων νόμων σχετίζονται με αυτά. Και, ταυτόχρονα, τονίζει ότι οργανωμένα, μέσα από τα συνδικάτα, τους μαζικούς φορείς, τις Λαϊκές Επιτροπές, πρέπει να υπάρξει αντίδραση και σχέδιο απόκρουσης της άγριας αντιλαϊκής επίθεσης. Με πολύ συγκεκριμένο σχέδιο, στήριξη και αλληλεγγύη προς εκείνους που αντιμετωπίζουν άμεσα πρόβλημα επιβίωσης.
Ολα τα παραπάνω αφορούν ακόμα και στη ζωή πολύ άμεσα. Το να πάρει ένας ασθενής, ένας χρονίως πάσχων το φάρμακό του μία μέρα, το να πιει ένα βρέφος γάλα το βράδυ πριν κοιμηθεί, το να έχει ένα καρβέλι ψωμί στο τραπέζι ένα νέο ζευγάρι, να πάρουν το επίδομά τους και να έχουν φάρμακα τα Ατομα με Αναπηρία, είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Γι' αυτό το ΚΚΕ καλεί όλο το λαό σε δράση. Οι δυνάμεις του στα συνδικάτα και στους άλλους φορείς του λαϊκού κινήματος πρωτοστατούν για την οργάνωση της δράσης για όλα αυτά τα ζητήματα, όπως και για το εργατικό εισόδημα, το επίδομα του ανέργου, γενικά να μπει φρένο στην αντιλαϊκή πολιτική.

***

Δεν αρκείται όμως μόνο σε αυτό. Λίγο - πολύ προεκλογικά ακόμα και η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ μιλούσαν - έστω και κάλπικα - για τέτοια ζητήματα, λέγοντας ότι μπορούν να αντιμετωπιστούν με την επιμήκυνση του χρόνου εφαρμογής του μνημονίου με επαναδιαπραγμάτευση στην ΕΕ. Δημαγωγούσαν ακριβώς γιατί ήθελαν να περιορίσουν τις εκλογικές τους απώλειες. Δημαγωγούσαν και άλλα κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, που προσπαθούσε και προσπαθεί να εξηγήσει ότι αρκεί η τροποποίηση του μνημονίου με επαναδιαπραγμάτευση στο πλαίσιο της ΕΕ για να λυθούν τέτοια προβλήματα και καλούσε στην ανάδειξη μιας τέτοιας κυβέρνησης.
Αυτή η πολιτική προπαγανδίστηκε ως πολιτική που θα συμβάλει στην αντιμετώπιση της κρίσης και των συνεπειών της για τα λαϊκά στρώματα, αλλά γι' αυτό ακριβώς είναι κάλπικη. Γιατί εφαρμόζεται σε όλες τις χώρες της ΕΕ προκειμένου να αντιμετωπιστεί η κρίση αλλά σε όφελος του κεφαλαίου. Χτυπάνε το λαϊκό εισόδημα, κάνουν περικοπές στην ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών (Υγεία, φάρμακα, Πρόνοια, επιδόματα ανεργίας κ.λπ.), γιατί αυτό βοηθά το κεφάλαιο να έχει λιγότερες απώλειες από τη χασούρα του λόγω κρίσης, λιγότερες ή και καθόλου απώλειες κερδών.

***

Η αιτία για όλα τα δεινά του λαού έχει μία συγκεκριμένη πηγή. Το καπιταλιστικό σύστημα. Οσο υπάρχει αυτό θα φέρνει οικονομικές κρίσεις που θα θερίζουν την κοινωνία. Μέσα από τον αναγκαίο αγώνα για τα άμεσα ζητήματα που καίνε, όσο υπάρχει πάνω απ' το κεφάλι των λαϊκών στρωμάτων ο καπιταλιστής, η καπιταλιστική Ευρωπαϊκή Ενωση θα τους καταστρέφει τη ζωή και αυτό σημαίνει: Πεινασμένα παιδιά που λιποθυμούν, φτώχεια, ανεργία, δουλειά χωρίς ασφάλιση, χρέη στις τράπεζες, αδυναμία να πληρώσουν φάρμακα και να πάνε στο γιατρό, να ζητιανεύουν ψίχουλα για να φάνε, ιμπεριαλιστικούς πολέμους κ.λπ. Είναι δυνατόν οι εργάτες να ανεχτούν να περνά έτσι η ζωή τους;
Να γιατί η πάλη γι' αυτά τα άμεσα λαϊκά προβλήματα πρέπει να εναντιώνεται στην αιτία που τα προκαλεί. Την πολιτική του κεφαλαίου, τους καπιταλιστές και τις κυβερνήσεις τους στην ΕΕ. Που συνδέει αυτό τον αγώνα με την πάλη για την εξουσία. Γιατί διαφορετικά είναι αδύνατον να απαντήσουμε πώς ο λαός θα βγει απ' την κρίση, πώς θα κερδίσει όλα όσα έχασε, πώς θα ικανοποιήσει όλες τις ανάγκες του στις οποίες κάνει όλο και περισσότερες εκπτώσεις. Αυτό δε σημαίνει ότι κάτω από προϋποθέσεις δεν μπορεί να έχει κάποιες κατακτήσεις. Αλλά αν μένει σ' αυτό μόνο θα τις ξαναχάσει όπως τις χάνει και τώρα. Αν δε βγει ο λαός στην επίθεση, τα προβλήματα θα εμφανίζονται σαν τη Λερναία Υδρα. Θα κόβεις 1 κεφάλι, θα φυτρώνουν 10. Και θα κυλά η βάρβαρη ιστορία του καπιταλισμού αναπαράγοντας τη ζοφερή πραγματικότητα της ανεργίας, της φτώχειας, των υποσιτισμένων παιδιών, των θυμάτων από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τόσα άλλα. Και όσο περισσότερο θα σαπίζει τόσο περισσότερο θα παρασέρνει εκατομμύρια εργαζόμενους και τις οικογένειές τους στον όλεθρο.

Κ. Π

Πηγή

Ο Γερμανός ... τα χρειάστηκε!

Σύμφωνα με τα «ΝΕΑ» (27/6/2012)
«ίσως το μεγαλύτερο προτέρημα του νέου υπουργού Οικονομικών (σ.σ.: του Γιάννη Στουρνάρα) είναι ότι στο παρελθόν έχει υπερασπισθεί με επιτυχία τα συμφέροντα της Ελλάδας στην Ευρώπη και έχει αποτρέψει την εφαρμογή πολιτικών λιτότητας που είχαν και τότε - όπως και σήμερα - εμπνευστή τη Γερμανία».
Αυτός είναι - κατά τα «ΝΕΑ» - ο κ. Στουρνάρας.
*
Ας πάμε τώρα να δούμε ποιος είναι ο κ. Ασμουσεν.
Πρόκειται για τον Γερμανό, μέλος της ηγεσίας της ΕΚΤ, ο οποίος με τις τελευταίες δηλώσεις του κάλεσε την ελληνική κυβέρνηση να αφήσει τα περί «επαναδιαπραγμάτευσης» και χωρίς περιστροφές απαίτησε από την Ελλάδα να εφαρμόσει 100% - όπως είπε - τα μέτρα λιτότητας του μνημονίου.

*

Αυτοί οι δύο, λοιπόν,
ο Στουρνάρας (που «έχει αποτρέψει την εφαρμογή πολιτικών λιτότητας με εμπνευστή τη Γερμανία») και
ο Ασμουσεν (ο Γερμανός που απαιτεί την εφαρμογή 100% των μέτρων λιτότητας),
χτες συναντήθηκαν.
Ρητορικό το ερώτημα:
Μετά τις συστάσεις των «ΝΕΩΝ», όσον αφορά τον κ. Στουρνάρα, υπάρχει κανείς που να αμφιβάλλει ότι με το που αντίκρισε ο Γερμανός τον Ελληνα υπουργό Οικονομικών, κάθισε μπροστά του «κλαρίνο»;...

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

Πηγή

ΣΥΡΙΖΑ, όπως ΠΑΣΟΚ...

Μιλώντας χτες στο συνέδριο του «Εκόνομιστ», ο Αλ. Τσίπρας κατέθεσε μια σειρά από προτάσεις του κόμματός του για τη διαχείριση της κρίσης. Μεταξύ άλλων ζήτησε:

1. Την έκδοση ευρωομολόγων, από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ή από άλλο θεσμό της Ευρωζώνης.
2. Την πολιτική ρύθμιση του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού τομέα, με τέσσερα βασικά εργαλεία: α) την εισαγωγή φόρου Tobin στη βραχυπρόθεσμη κίνηση κεφαλαίων σε ευρωπαϊκό επίπεδο. β) Ευρωπαϊκή τραπεζική νομοθεσία κατά το πρότυπο της Νομοθετικής Πράξης Glass-Steagall, που ίσχυσε στις ΗΠΑ από το 1933 έως το 1999, και διαχώριζε τις εμπορικές από τις επενδυτικές τραπεζικές δραστηριότητες γ). Την κατάργηση των φορολογικών παραδείσων εντός και εκτός ευρωπαϊκών εδαφών. δ) Τη δημιουργία δημόσιου ευρωπαϊκού οίκου πιστοληπτικής αξιολόγησης των οικονομιών.
3.«Τη θεσμοθέτηση Ευρωπαϊκού Ταμείου Κοινωνικής Ανάπτυξης και Αλληλεγγύης, που προτείνει το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, για τη χρηματοδότηση δημόσιων επενδύσεων στους τομείς της έρευνας και ανάπτυξης»
4.«Την απόδοση στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ρόλου πραγματικής κεντρικής τράπεζας. Δηλαδή ρόλου δανειστή ύστατης καταφυγής στην αγορά κρατικών ομολόγων».
5. «Την εποπτεία και ανακεφαλαιοποίηση των εθνικών τραπεζών στο επίπεδο της Ευρωζώνης».

Ο Γ. Παπανδρέου, σε άρθρο του στις 3/05/2012 (τρεις μέρες πριν τις πρώτες εκλογές) με τίτλο: «Από τον Συντηρητικό Ευρωπαϊκό Χειμώνα στην Προοδευτική Ευρωπαϊκή Ανοιξη», παρουσιάζει τις προτάσεις που έχει καταθέσει «για την εισαγωγή στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα, νέων εργαλείων, θεσμικών, πολιτικών, οικονομικών και αναπτυξιακών» προτείνοντας τα εξής:

1.«Ευρωομόλογα, τόσο για το χρέος όσο και για την ανάπτυξη».
2.«Ο φόρος επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών (Tobin), ο φόρος του διοξειδίου άνθρακα, η ανάγκη ελέγχου αλλά και ρύθμισης του χρηματοπιστωτικού συστήματος, των CDS, των οίκων αξιολόγησης, των φορολογικών παραδείσων».
3.«Μια νέα φιλόδοξη αναπτυξιακή στρατηγική πανευρωπαϊκού επιπέδου με προτεραιότητα στην πράσινη ανάπτυξη, στις καθαρές τεχνολογίες και στην καινοτομία, που θα έφερνε δουλειές και θα προσέδιδε ξανά ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στην Ευρώπη».
4.«Πρέπει να είναι περισσότερο παρεμβατική η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, όπως η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ» (αυτό πρότεινε ο Γιώργος Παπανδρέου, μιλώντας στο ετήσιο Συνέδριο της Google «Zeitgeist» στο Λονδίνο στις 21/05/2012).
5. Πρέπει να «δουλέψουμε μαζί, για μια τραπεζική ένωση, που θα εγγυάται τις καταθέσεις όλων των πολιτών, μια οικονομική, δημοσιονομική ένωση» (Δήλωση του Γ. Παπανδρέου στις Βρυξέλλες 28/06/2012). Η «τραπεζική ένωση» που προτείνει ο Γ. Παπανδρέου και η σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, έχει στόχο την «εποπτεία» των τραπεζικών ομίλων από την ΕΕ, όπως ακριβώς δηλαδή προτείνει και ο Αλ. Τσίπρας...

Αντί άλλου σχολίου: Το ΠΑΣΟΚ (και η καραμπινάτη διαχείριση) είναι εδώ...

 

Πηγή

«Αντιμνημονιακοί» που στηρίζουν κάθε μνημόνιο

   Κι ενώ το προηγούμενο διάστημα μας ...«ξεκούφαναν» με τις φραστικές - δήθεν - «αντιμνημονιακές» τους καταδίκες, σήμερα έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι όχι μόνο δε στρέφονταν κατά του «πυρήνα» του μνημονίου, αλλά και ότι συντάσσονται με αυτόν. Γιατί, αν εντοπίσει κανείς τις αντιδράσεις «αντιμνημονιακών» κομμάτων για το αποτέλεσμα της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ, θα συνειδητοποιήσει ότι το μόνο που κάνουν είναι να στρώνουν το έδαφος για τα νέα μνημόνια που σύντομα θα έρθουν. Για παράδειγμα, η μεν ΔΗΜΑΡ «διαμαρτυρήθηκε» επειδή η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών απευθείας από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης (για την ακρίβεια το σχετικό σχέδιο που για να υλοποιηθεί απαιτεί τήρηση του συμφώνου δημοσιονομικής σταθερότητας και του συμφώνου για το ευρώ, δηλαδή λιτότητα, αντεργατικά μέτρα, ιδιωτικοποιήσεις κλπ.) δεν μπορεί να γίνεται επιλεκτικά για ορισμένες χώρες, κλαψουρίζοντας ουσιαστικά για λογαριασμό του ελληνικού τραπεζικού κεφαλαίου. Στάση που μόνο φρένο στην εφαρμογή άγριων αντεργατικών μέτρων δε βάζει, αφού είναι σίγουρο ότι ο «κορβανάς», τον οποίο θα ...αρμέγει το τραπεζικό κεφάλαιο, θα χρηματοδοτείται από χρήματα τα οποία θα αρπάζονται από τους Ευρωπαίους εργαζόμενους και φυσικά θα «εξοικονομούνται» μόνο μέσα από άγρια λιτότητα και «εξυγίανση» δαπανών που σημαίνει διαρκείς περικοπές σε κοινωνικές παροχές κλπ.

   Το αποκορύφωμα όμως ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, που έτρεξε να μιλήσει για «παράδειγμα των κανόνων του αποτελεσματικού "διαπραγματεύεσθαι"»! Δηλαδή τι έκανε; Ετρεξε να παινέψει το νέο ενδοϊμπεριαλιστικό συμβιβασμό μέσα από τον οποίο καταλήχθηκε νέος τρόπος εξασφάλισης πόρων για τα ευρωενωσιακά μονοπώλια με βασικό προαπαιτούμενο την απαρέγκλιτη εφαρμογή όλων των μεταρρυθμίσεων που προβλέπει το «Σύμφωνο για το Ευρώ» και το «Δημοσιονομικό Σύμφωνο». Δηλαδή, δύο από τις «Συμφωνίες» που για τα επόμενα χρόνια θα «πυρπολεί» αμείωτα το λαό με μικρότερα και μεγαλύτερα μνημόνια...

Πηγή

Χρειάζεται αντίσταση

   Προκαλεί εντύπωση, αλλά ορισμένοι δείχνουν ότι τώρα αντιλαμβάνονται το τεράστιο πρόβλημα που υπάρχει με τις φορολογικές δηλώσεις για τα περσινά εισοδήματα. Και, για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν πρόκειται απλά για πρόβλημα. Τα μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης προς όφελος του κεφαλαίου, που έπαιρναν πέρσι, αρχικά η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και στη συνέχεια η συγκυβέρνηση με τη ΝΔ, είχαν προδιαγράψει αυτό που συμβαίνει στις μέρες μας.

  Η εικόνα είναι σκέτη απελπισία. Φορολογούμενοι που κατά κανόνα είχαν επιστροφή φόρου, λόγω της υψηλής παρακράτησης, καλούνται φέτος να πληρώσουν 600 και 700 και 1.000 ευρώ. Σε άλλες περιπτώσεις, ειδικά εκείνοι που έχουν δύο και τρία παιδιά, η επιβάρυνση είναι ακόμα μεγαλύτερη και φτάνει ή και ξεπερνάει τα 1.500 και τα 2.000 ευρώ.

  Για ...κερασάκι να πούμε ότι μέσα στις επόμενες βδομάδες, μετά τα εκκαθαριστικά για το φόρο εισοδήματος θα έρθουν και το τέλος κατοχής για τα ακίνητα, το περιβόητο χαράτσι (επίσης) για τα ακίνητα κ.ο.κ.

  Είναι λογικό, όλα αυτά τα μέτρα που μας γονατίζουν καθημερινά, προκαλούν γκρίνια, προκαλούν οργή, προκαλούν αγανάχτηση. Εντάξει, μαζί με όλα αυτά καλό είναι και χρειάζεται να ξυπνήσουν μέσα μας και την ανάγκη για οργανωμένη αντίσταση και πάλη κατά των συγκεκριμένων μέτρων, που δεν είναι τίποτα άλλο από συστατικά στοιχεία μιας ολόκληρης αντιλαϊκής και αντιδραστικής πολιτικής.

Πηγή

«Ισοδύναμη» απάτη

Παπαγεωργίου Βασίλης

Δεν φτάνει που κορόιδευαν ξεδιάντροπα προεκλογικά το λαό, υποσχόμενοι ότι έχουν έτοιμα «ισοδύναμα μέτρα» που, όπως υπόσχονταν, θα επέτρεπαν τάχα να επαναδιαπραγματευτούν με την τρόικα τους «επώδυνους όρους του μνημονίου», επιμένουν και μετά τις εκλογές στο ίδιο παραμύθι, όπως προκύπτει από το κείμενο της προγραμματικής συμφωνίας των τριών κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση.Οι προτεινόμενες αλλαγές του μνημονίου που προβλέπονται στην προγραμματική συμφωνία ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ, επιφέρουν, σύμφωνα με την «Καθημερινή», επιπλέον κόστος χρηματοδότησης της ελληνικής οικονομίας κατά 26,5 έως 28 δισ. ευρώ. Στα 20 δισ. ευρώ υπολογίζουν το κόστος από την επέκταση της «δημοσιονομικής προσαρμογής» κατά δύο έτη, ενώ για τις υπόλοιπες αλλαγές της προγραμματικής συμφωνίας θα πρέπει να βρεθούν ισοδύναμα μέτρα 8 δισ. ευρώ. Για παράδειγμα, αν συμφωνηθεί με την τρόικα η επαναφορά του κατώτατου μισθού στα επίπεδα που βρίσκονταν πριν από τη μείωσή του, τότε θα προκληθεί κόστος 200 - 300 εκατ. ευρώ στον προϋπολογισμό για τα επιδόματα ανεργίας, που είναι συνδεδεμένα με τον κατώτατο μισθό. Επίσης, η επέκταση του επιδόματος ανεργίας για δύο έτη σημαίνει επιπλέον ετήσιο κόστος 2 δισ. ευρώ, ενώ οι παρεμβάσεις στις χαμηλές συντάξεις κοστίζουν από 300 εκατ. ευρώ έως 1 δισ. ευρώ. Η αύξηση του αφορολόγητου ορίου από τα 5.000 ευρώ στα 8.000 ευρώ κοστίζει 2 δισ. ευρώ και στα 12.000 ευρώ το κόστος ανέρχεται συνολικά σε 3,5 δισ. ευρώ. Είναι ολοφάνερο ότι τα περί «άλλου μείγματος πολιτικής» είναι αέρας κοπανιστός και σκέτη απάτη.
Σε κάθε περίπτωση, οι όποιες αλλαγές στη συνταγή δεν θα αφορούν τους χαμηλοσυνταξιούχους, τους ανέργους ή άλλα εξαθλιωμένα λαϊκά στρώματα, αλλά μόνο την ενίσχυση της ρευστότητας και των φοροαπαλλαγών στους επιχειρηματικούς ομίλους.

Πηγή