Θα μας πεθάνουν, ή θα τους πεθάνουμε

Πηγή

Οι πολλοί δεν έχουν να φάνε, κι αυτοί που κρατάνε τα κλειδιά της αποθήκης με τα τρόφιμα κολυμπάνε στο χρυσάφι. Αυτή είναι η εικόνα που διαμορφώνεται με αφορμή αυτό που χαρακτηρίζουν «διατροφική κρίση». Δε σημαίνει έλλειψη τροφίμων, αλλά υψηλές τιμές που κάνουν απαγορευτικά τα τρόφιμα για μεγάλες μάζες πληθυσμού. Είναι μία από τις στιγμές που ο καπιταλισμός και η βαρβαρότητα είναι συνώνυμα.

***

Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Στη μία μετά την άλλη τις αναλύσεις τους οι αστοί παρότι διατηρούν τον όρο «κρίση χρέους», μιλάνε παράλληλα και για κρίση κερδοφορίας και αναγνωρίζουν επίσης ότι με μέτρο την «ανταγωνιστικότητα», δηλαδή τους όρους που θα διασφαλίζουν τη διαρκή αύξηση των κερδών, το πράγμα δεν προχωράει. Παραμένουν όμως δέσμιοι της αντίφασης του συστήματος. Δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς να κυνηγά κέρδη, δεν μπορεί χωρίς την ανταγωνιστικότητα. Γι' αυτό και το ξεπέρασμα της γενικής καπιταλιστικής κρίσης συνοδεύεται πάντα με καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων. Ηδη μιλάνε για σύγκρουση με γεωπολιτικά χαρακτηριστικά χωρίς ακόμα να διευκρινίζουν αν θα 'χει τη μορφή και γενικευμένου πολέμου (από μια τέτοια οπτική μπορεί να γίνει πιο εύκολα κατανοητή και η επιμονή της ελληνικής κυβέρνησης να «δέσει» την εφαρμογή της πολιτικής της με ένταση του αυταρχισμού, που παραπέμπει σε «καθάρισμα της αυλής» ενόψει πολέμου στον περίγυρο...).

***

Ο κυνισμός με τον οποίο η αστική τάξη αρθρογραφεί πια για «βαρύ τίμημα», που αναγκαστικά θα πληρώσουν τα λαϊκά στρώματα, δηλώνει όξυνση του ταξικού πολέμου. Και ως τέτοιος για την εργατική τάξη σημαίνει συγκέντρωση δυνάμεων με στρατηγικό στόχο να πληρώσουν την κρίση οι καπιταλιστές, να γίνει η κρίση από απειλή για την εργατική τάξη, σημείο καμπής για την ανατροπή της εξουσίας των καπιταλιστών.

Ο γραμματέας του Σωματείου Εργαζομένων της «Ελληνικής Χαλυβουργίας», Νάσος Παυλάκης τραυματίστηκε σε ύποπτο τροχαίο

Περιστατικό με πολλά ερωτηματικά...

Το είδα στο KKE4EVER

~~

Ενα περίεργο περιστατικό που δημιουργεί πολλά ερωτηματικά συνέβη χτες το πρωί. Ο γραμματέας του Σωματείου Εργαζομένων της «Ελληνικής Χαλυβουργίας», Νάσος Παυλάκης, είχε ατύχημα με τη μηχανή του καθώς πήγαινε στην εργασία του, με συνέπεια τον ελαφρύ τραυματισμό του.

Ο Ν. Παυλάκης, κατευθυνόμενος με τη μηχανή του περίπου στις 6.15 το πρωί από το Κερατσίνι προς τη «Χαλυβουργία», μέσω της Λεωφόρου Σκαραμαγκά, στο τέλος της γέφυρας που οδηγεί στη Λεωφόρο Αθηνών - Κορίνθου και πριν βγει στη Λεωφόρο, «πάτησε» σε πετρέλαιο και ανατράπηκε, με συνέπεια το θλαστικό τραυματισμό του.

Στο σημείο, όπου πήγε η Τροχαία, διαπιστώθηκε ότι όντως είχε πέσει πετρέλαιο, κάτι που είναι εξαιρετικά επικίνδυνο για τους δικυκλιστές αφού είναι διάφανο (σε σχέση με τα λάδια) και δε διακρίνεται τόσο εύκολα. Αμέσως μετά τη μηχανή του συνδικαλιστή, ανατράπηκε άλλο ένα «παπάκι», ενώ μηχανή που πέρασε αμέσως μετά δεν ανατράπηκε. Κάτι που σημαίνει ότι το πετρέλαιο στο οδόστρωμα ήταν «φρέσκο» τη στιγμή που πέρασε από εκεί ο Ν. Παυλάκης.

Πρέπει να σημειώσουμε ότι:

Το προηγούμενο διάστημα ο Ν. Παυλάκης, σύμφωνα με μαρτυρία του ιδίου στον «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» δεχόταν απειλητικά ανώνυμα τηλεφωνήματα με απόκρυψη στο σταθερό του τηλέφωνο, τα οποία είχαν ενταθεί το τελευταίο 10ήμερο. Σε αυτά συνήθως του έλεγαν «Να προσέχεις γιατί είσαι καλό παιδί», «Πρόσεχε τι κάνεις», «Πρόσεχε που μιλάς» κλπ.

Προχτές το βράδυ, δηλαδή μια μέρα πριν το ατύχημα με τη μηχανή του, δέχθηκε τρία τέτοια τηλεφωνήματα από τις 7 μ.μ. το πρώτο μέχρι και τις 9.45 μ.μ., το τελευταίο. Στο πρώτο τηλεφώνημα γύρω στις 7 μ.μ., του είπαν «Να προσέχεις στο δρόμο που πηγαίνεις γιατί είσαι καλό παιδί και έχεις οικογένεια» και αμέσως το έκλεισαν. Στο δεύτερο, γύρω στις 8.30 μ.μ., του είπαν: «Ο αυτοκινητόδρομος είναι επικίνδυνος» και επίσης το έκλεισαν. Στο τρίτο, λίγο πριν τις 10 το βράδυ, του είπαν: «Στον αυτοκινητόδρομο, σήμερα το πρωί θα έρθει ο κίνδυνος» και πάλι το έκλεισαν. Στο μεσοδιάστημα αυτών των τηλεφωνημάτων ο συνδικαλιστής είχε κι άλλες κλήσεις από απόκρυψη, στις οποίες δεν απάντησε.

Ολα αυτά γεννάνε σοβαρά ερωτηματικά.

 ΠΗΓΗ -ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Οι «μαϊμούδες» και το πραγματικό πρόβλημα

Σύμφωνα με τη χτεσινή ειδησεογραφία όπως εμφανίζεται τόσο στα κύρια κυβερνητικά έντυπα όσο και στα τηλεοπτικά τους παράγωγα, «κυβέρνηση - Δικαιοσύνη και ασφαλιστικά ταμεία επιχειρούν να περάσουν τον λαβύρινθο που θα οδηγήσει στον εντοπισμό των συντάξεων - μαϊμού και τον καταλογισμό ευθυνών».
Λένε ψέματα, δημιουργούν εντυπώσεις. Κάθε φορά που ετοιμάζουν χτύπημα στα ασφαλιστικά δικαιώματα, βγάζουν στον αφρό ένα επιμέρους πρόβλημα του συστήματος για να το δείξουν ως κύρια αιτία του προβλήματος. Για την ιστορία, όταν ο Κουτρουμάνης του ΠΑΣΟΚ (όπως ο Βρούτσης της ΝΔ σήμερα) ετοίμαζε την προηγούμενη επίθεση, ανακάλυπτε στη μεταπολεμική γενιά το πρόβλημα και δήλωνε: «η κρίση στην οικονομία συνέπεσε, με ακρίβεια θα έλεγα χρονικά, με την μεγάλη αύξηση του αριθμού των νέων συνταξιούχων για την περίοδο 2010-2014. Πρόκειται για την πρώτη μεταπολεμική γενιά που γεννήθηκε την πενταετία 1950-1954 και αριθμεί 126.000 άτομα περισσότερα από εκείνα της αμέσως προηγούμενης πενταετίας που συνταξιοδοτήθηκε την προηγούμενη πενταετία, πριν το 2010». Ελεγε, δηλαδή ότι αυξήθηκαν οι συνταξιούχοι επειδή γεννήθηκαν περισσότεροι άνθρωποι μετά τον εμφύλιο κι αυτό ήταν που τελικά έριξε έξω τα Ταμεία. Η γελοιότητά τους δεν έχει όρια.
Οι συντάξεις - μαϊμού είναι συστατικό στοιχείο του πελατειακού πολιτικού συστήματος. Δεν πρόκυψαν ξαφνικά. Αρα αρκεί τα κόμματα, που για να υπηρετήσουν τις πελατειακές ανάγκες τους δημιούργησαν αυτές τις συντάξεις - μαϊμού, να δημοσιοποιήσουν τις λίστες με τους πελάτες ψηφοφόρους τους και να κλείσουν εκεί τον κατάλογο. Το πρόβλημα όμως στα ασφαλιστικά ταμεία δεν θα λυθεί. Ο αριθμός όσων καταχρηστικά παίρνουν κάποια σύνταξη είναι ελαχιστότατο κλάσμα του αριθμού των εκατομμυρίων εργαζομένων που έχουν πληρώσει πανάκριβα τις ασφαλιστικές εισφορές τους, έχουν παράξει αμύθητο πλούτο στον εργασιακό βίο τους, έχουν δει την υπεραξία της δουλειάς τους και τις ασφαλιστικές τους εισφορές να γίνονται κέρδη για τους καπιταλιστές και εισπράττουν σήμερα ψίχουλα - ισοδύναμα του «εισοδήματος» ενός επαίτη, για σύνταξη.
Από τον Νοέμβρη του 2007, το ΚΚΕ είχε καταγγείλει την τότε κυβέρνηση της ΝΔ ότι «πατώντας στις ανατροπές που έχουν γίνει μέχρι σήμερα, ετοιμάζει νέα επίθεση (...) η επίθεση προετοιμάζεται με τη χρησιμοποίηση ιδεολογικών εκβιασμών και διλημμάτων, που αποσκοπούν στην καθήλωση των εργαζομένων και στην αποδοχή των αντιασφαλιστικών μέτρων, ως υποχρεωτικών, ως μονόδρομου (...) χρησιμοποιεί "αναλογιστικές μελέτες" και διάφορες εκθέσεις σκοπιμότητας (...) αποκρύπτοντας το στόχο της για αύξηση του ορίου ηλικίας και μείωση των συντάξεων».
Ανάμεσα στα μέτρα που από τότε κατάγγειλε το ΚΚΕ ότι προωθούσε η ΝΔ ήταν και ο «περιορισμός των αναπηρικών συντάξεων, χειροτέρευση των όρων συνταξιοδότησης και επανεξέταση όλων των αναπήρων με το πρόσχημα αρνητικών φαινομένων που έχουν παρατηρηθεί (αναπηρικές συντάξεις σε μη ανάπηρους) με ευθύνη της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και των μηχανισμών της εξαγοράς και της ενσωμάτωσης». Η σημερινή τρικομματική κυβέρνηση της ΝΔ του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, απλά προωθεί αυτό που ήδη έχουν προετοιμάσει οι προηγούμενες κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.
Οσοι επικαλούνται τις συντάξεις - μαϊμού σαν αιτία για τα χάλια στο ασφαλιστικό σύστημα, κρύβουν ότι «το ασφαλιστικό σύστημα είναι άδικο, γιατί, ενώ αυξάνεται ο πλούτος που παράγουν οι εργαζόμενοι, ενώ αυξάνεται η παραγωγικότητα της εργασίας, το 70% των συνταξιούχων παίρνει συντάξεις κάτω από 600 ευρώ και αυξάνεται το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης» (θέσεις του ΚΚΕ για την Κοινωνική Ασφάλιση).
Για την καταλήστευση των Ταμείων, μέσα από την εισφοροδιαφυγή που υπολογίζεται στα 5,8 δισ. ευρώ το χρόνο (2 δισ. ευρώ για το ΙΚΑ), την πολύχρονη εκμετάλλευση των αποθεματικών, με απώλειες δεκάδων δισεκατομμυρίων σε βάρος των Ταμείων, τη δανειοδότηση με αβάσταχτους όρους, μιλούν οι αριθμοί που κατ' επανάληψη έχει παρουσιάσει το ΚΚΕ: Ενας στους πέντε εργαζόμενους είναι ανασφάλιστος. Το αστικό κράτος οφείλει περισσότερα από 58 δισ. ευρώ από τη λεηλασία των αποθεματικών την περίοδο 1950 - 1975. Οφείλει περίπου 10 δισ. από νομοθετημένες υποχρεώσεις και εισφορές. Τα ασφαλιστικά ταμεία είχαν 3,5 δισ. ευρώ απώλειες την περίοδο 1990 - 2002 επί ΠΑΣΟΚ, από το τζογάρισμα των αποθεματικών στο Χρηματιστήριο και ζημιώθηκαν αρκετά εκατ. ευρώ από τα «δομημένα ομόλογα» επί κυβέρνησης ΝΔ. Οι βεβαιωμένες οφειλές των επιχειρήσεων προς το ΙΚΑ, παρά τις επανειλημμένες χαριστικές ρυθμίσεις, είναι πάνω από 3,2 δισ. ευρώ. Είναι τεράστια τα ποσά των οφειλών των εφοπλιστών στο Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο (ΝΑΤ) που παραγράφηκαν, ενώ ισχύουν μέχρι σήμερα προκλητικές χαριστικές ρυθμίσεις υπέρ των ναυτιλιακών εταιρειών που οδήγησαν σε οικονομική κρίση το ΝΑΤ.
Στα παραπάνω δεδομένα να προστεθεί το γεγονός ότι από το 2003 μέχρι σήμερα ποτέ δεν δόθηκε στο ΙΚΑ το 1% του ΑΕΠ που προβλέπεται να είναι η κρατική χρηματοδότηση του Ταμείου.
Αυτά είναι μερικά από τα δεδομένα του ασφαλιστικού συστήματος για το οποίο με πολλή ευκολία όσοι ευθύνονται γι' αυτό βγαίνουν και λένε «δυστυχώς επτώχευσε» και επιχειρούν πάνω στην πτώχευση να χτίσουν συναίνεση για την μετατροπή του ασφαλιστικού συστήματος σε ένα είδος φιλόπτωχου ταμείου που θα μοιράζει σε απόλυτα εξαθλιωμένους κάποια ψίχουλα ενώ οι μεγάλες μάζες των εργαζομένων θα έχουν ήδη σπρωχτεί να βρουν λύση στον ιδιωτικό τομέα ασφάλισης. Αυτή η μεθόδευση δεν πρέπει να περάσει.

Πηγή

Τα μεταλλεία στη Χαλκιδική είναι μια χρυσή ευκαιρία που δεν πρέπει να πάει χαμένη

11.000.000 ευρώ. Tο τίμημα που κατέβαλε η Hellas Gold, για να αποκτήσει το δικαίωμα εκμετάλλευσης 317.000 στρεμάτων στη Βόρεια Χαλκιδική με σύμβαση που υπέγραψε με το Ελληνικό Δημόσιο, κατόπιν μεσολάβησης του Πάχτα, τότε υφυπουργού Οικονομίας και σημερινού Δημάρχου Αριστοτέλη. Η σύμβαση έγινε χωρίς διαγωνισμό, με απευθείας ανάθεση σε μια εταιρεία που είχε δημιουργηθεί δυο μέρες πριν (με μετοχικό κεφάλαιο 60.000 ευρώ!) και με απαλλαγή της από οποιαδήποτε ευθύνη αποκατάστασης περιβαλλοντικών ζημιών που είχαν γίνει από την καναδική TVX Gold (έφυγε νύχτα από τα μεταλλεία Κασσάνδρας αφήνοντας απλήρωτους 472 εργαζόμενους - συνολικό χρέος της προς τους εργαζόμενους: 17 εκατ. ευρώ).
95.700.000 ευρώ. Το κέρδος των Μπόμπολα - Κούτρα - Τίμις (κυρίων μετόχων της "Ελληνικός Χρυσός") από την τμηματική πώληση της εταιρείας στη μητρική πολυεθνική European Goldfields.
408.000.000 ευρώ. Η αγοραία αξία των μεταλλείων, όπως υπολογίστηκε από διεθνή οίκο έξι μήνες μετά την πώλησή τους από το Ελληνικό Δημόσιο, δηλαδή 37 φορές παραπάνω. Αυτό δεν εμποδίζει την τότε ελληνική κυβέρνηση να επιδοτήσει την "Ελληνικός Χρυσός" με 15.000.000 ευρώ.
2.300.000.000 ευρώ. Η σημερινή αξία των μεταλλείων στο χρηματιστήριο του Τορόντο μετά την απόκτηση του 95% των μετοχών από την European Goldfields, πολυεθνική εταιρεία με έδρα τον Καναδά πίσω από την οποία βρίσκονται funds και τράπεζες όπως η JP Morgan και η Goldman Sachs.
15.436.000.000 (!) ευρώ. Η αξία των μεταλλευμάτων που βρίσκονται στα μεταλλεία της Χαλκιδικής.
0 ευρώ. Το κέρδος του Ελληνικού Δημόσιου. Σύμφωνα με τον Μεταλλευτικό Κώδικα, ο ορυκτός πλούτος ανήκει αποκλειστικά στις εταιρείες που τον εκμεταλλεύονται και δεν προβλέπεται η απόδοση δικαιωμάτων στο Δημόσιο από την εκμετάλλευσή του. Γι' αυτό άλλωστε η Τρόικα αρνήθηκε να αποδεχθεί τα μεταλλεία της Χαλκιδικής στις εγγυήσεις που έδωσε η ελληνική κυβέρνηση για τη δανειακή σύμβαση.

«Όσοι αντιδρούν είναι υποκινούμενοι και οπισθοδρομικοί»
Το μεταλλείο που θέλει να κατασκευάσει η European Goldfields δεν θα είναι ένα υπόγειο ορυχείο με στοές όπως πιθανώς φαντάζονται πολλοί αλλά μια επιφανειακή εκμετάλλευση που θα αποσπά τον χρυσό κατόπιν επεξεργασίας του εδάφους με κυάνιο, μετατρέποντας τη γη σε απόρριμμα και αφήνοντας τοξικά κατάλοιπα, κυρίως κυάνιο, αρσενικό και θειικό οξύ.
0.8 γραμμάρια ανά τόνο είναι η περιεκτικότητα σε χρυσό του εδάφους στην περιοχή.
18 τόνοι εξορύγματος χρειάζονται για να γίνει ένα χρυσό δαχτυλίδι.
2 χιλιόμετρα θα είναι η διάμετρος του ανοιχτού ορύγματος που θα συνοδεύεται από λίμνες αποβλήτων όπου θα «αποθηκεύονται» τα τοξικά υγρά.
3.000 στρέμματα δάσους θα καταστραφούν για να υλοποιηθεί το έργο.
200 εκατ. τόνοι προβλέπεται να εξορυχθούν μέσα στα επόμενα χρόνια σύμφωνα με το σχέδιο της εταιρείας. Τα 2.500 χρόνια που λειτουργούν μεταλλεία στην περιοχή εξορύχθηκαν 30 εκατ. τόνοι, από τους οποίους οι 20 εκατ. τόνοι μετά το 1927 από τον Μποδοσάκη.
15.000.000 μ³: η ποσότητα νερού που αντλείται σήμερα ετησίως στην περιοχή των μεταλλείων, ξεπερνώντας την ετήσια κατανάλωση νερού ολόκληρου του νομού Χαλκιδικής.
691.000 λίτρα: η μέση κατανάλωση νερού ανά κιλό παραγόμενου χρυσού. Πέρα όμως από την κατασπατάληση του νερού, οι συνέπειες ενός ατυχήματος είναι ανυπολόγιστες. Το 2000, στη Baia Mare της Ρουμανίας διέρρευσαν από εξορυκτική μονάδα χρυσού 100.000 κυβικά μέτρα νερού με πολύ υψηλές συγκεντρώσεις κυανίου και άλλων βαρέων μετάλλων στον ποταμό Tisla και από εκεί στον Δούναβη, πλήττοντας εκτός από τη Ρουμανία, την Ουγγαρία και τη Σερβία, δηλητηριάζοντας το πόσιμο νερό, σκοτώνοντας δεκάδες χιλιάδες ψάρια και νεκρώνοντας τα οικοσυστήματα. Το περιβαλλοντικό ατύχημα στη Baia Mare θεωρείται το πιο καταστροφικό στην ιστορία της Ευρώπης μετά του Τσέρνομπιλ. Η καταστροφικότητα λοιπόν των μεταλλείων στις Σκουριές της Χαλκιδικής δεν αφορά μόνο τα γύρω χωριά, αλλά το σύνολο της Χαλκιδικής (αφού θα καταστραφεί ο υδροφόρος ορίζοντας), και σε περίπτωση ατυχήματος και τη Θεσσαλονίκη και ποιος ξέρει μέχρι πού.

«Η σιωπή είναι χρυσός»
Πολυεθνικές, τραπεζίτες και ντόπια αφεντικά ετοιμάζονται να βάλουν στην τσέπη 15 δισ. ευρώ με μοναδικό αντάλλαγμα την καταβολή για κάποια χρόνια μισθών σε μερικές εκατοντάδες εργαζόμενους, οι οποίοι θα πεταχτούν στα αζήτητα όταν η εταιρεία φύγει, αφήνοντας πίσω της κρανίου τόπο. Όποιος σιωπά είναι συνένοχος στο έγκλημα.

ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΕΝΓΚΕΛΣ

ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΕΝΓΚΕΛΣ

Σύντομη σκιαγράφηση της ζωής και του έργου του

Στα 117 χρόνια από το θάνατό του

Στις 5 Αυγούστου του 1895, στις 10.30 το βράδυ, έπαψε να χτυπά η καρδιά του Φρίντριχ Ενγκελς. Ηγέτη και καθοδηγητή των εργατών μετά το θάνατο του Μαρξ, τόσο στο επίπεδο της θεωρίας, όσο και της πράξης. Αλλωστε, τόσο ο Μαρξ, όσο και ο Ενγκελς, συνδημιουργοί της επιστημονικής κοσμοθεωρίας της εργατικής τάξης, έπαιρναν άμεσα μέρος στην ανάπτυξη του εργατικού κινήματος και στην καθοδήγηση των ταξικών αγώνων, αρχικά από την «Ενωση Κομμουνιστών» και στη συνέχεια μέσα από τις γραμμές της Α' Διεθνούς, στο Γενικό Συμβούλιο της οποίας είχαν εκλεγεί μέλη του. Ο Φρ. Ενγκελς άφησε την τελευταία του πνοή στο Λονδίνο, σε ηλικία 75 ετών.

Ο θάνατός του, αν και αναμενόμενος, τουλάχιστον για τους ανθρώπους του στενού του περιβάλλοντος, δεν μπορούσε να γίνει εύκολα αποδεκτός. Αλλωστε, ποιος από τους ηγέτες της εργατικής τάξης εκείνης της εποχής, ανεξαρτήτως εθνικότητας, και ιδιαίτερα όσοι έζησαν για κάποιο χρονικό διάστηκα κοντά του μπορούσαν εύκολα να συμβιβαστούν με την απώλεια του μεγαλύτερου, μαζί με τον Μαρξ, θεωρητικού της επιστημονικής κοσμοθεωρίας του προλεταριάτου; Ο Ενγκελς ήταν από εκείνη την κατηγορία των ανθρώπων, που, όσο ζουν, νομίζεις πως δε θα πεθάνουν ποτέ, γιατί δε θέλεις να πεθάνουν ποτέ. Ο Βίλχελμ Λίμπκνεχτ, ένας από τους τότε ηγέτες του Γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, που είχε γνωριστεί και συνεργαστεί με τον Μαρξ και τον Ενγκελς,γράφει:

«Στις 6 Αυγούστου 1895, γυρίζοντας από τη μεγάλη γιορτή των συντεχνιών στη Βρέμη, βρήκα στο αναλόγιό μου στο γραφείο της σύνταξης το θλιβερό τηλεγράφημα... ''Ο Στρατηγός πέθανε χθες τη νύχτα 10.30, καμιά προθανάτια αγωνία, χωρίς αισθήσεις από το μεσημέρι. Παρακαλούμε ενημερώστε το Στρατιώτη και τον Ζίνγκερ''. Ο ''Στρατιώτης'' ήμουν εγώ. Από την άνοιξη ξέραμε, δηλαδή το ξέραμε τρεις άνθρωποι στη Γερμανία, ότι ο στρατηγός υπόφερε από ένα είδος καρκίνου του λάρυγγα, που δεν έπαιρνε γιατρειά. Παρόλο που το θάνατό του τον περιμέναμε, το πλήγμα ωστόσο ήταν σκληρό, φοβερό. Είχε πέσει σαν δέντρο που το κόβουν, ο γιγάντιος ήρωας του πνεύματος που είχε θεμελιώσει μαζί με τον Μαρξ τον επιστημονικό σοσιαλισμό και είχε διδάξει την τακτική του σοσιαλισμού... ο φίλος, ο σύμβουλος, ο οδηγός, ο μαχητής ήταν νεκρός» («Στρατηγός, Αναμνήσεις για τον Ενγκελς», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»).

Tο δράμα της καπιταλιστικής ανάπτυξης της COSCO και το θαύμα του απεργιακού αγώνα των χαλυβουργών

Ανάμεσα στα προκατασκευασμένα άρθρα εφημερίδων που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας την προηγούμενη εβδομάδα αναπαράγοντας την επίθεση του Μάνεση και του κεφαλαίου απέναντι στην 9μηνη απεργία των εργατών στην Ελληνική Χαλυβουργία, εμφανίστηκε και ένα άρθρο που ενημέρωνε τους αναγνώστες για το θαύμα της COSCO σε παραλληλισμό με το δράμα των χαλυβουργών. Η εισαγωγή του άρθρου, είναι χαρακτηριστική:


«Στην ίδια γειτονιά της Αττικής, σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων, συνυπάρχουν δύο επιχειρήσεις που αποτυπώνουν τα δύο πρόσωπα της ελληνικής οικονομίας: από τη μια πλευρά, το οικονομικό επίτευγμα της κινέζικης Cusco στον Πειραιά, που δημιούργησε θέσεις εργασίας, και από την άλλη, ο κίνδυνος να μπει λουκέτο στο ιστορικό εργοστάσιο της Χαλυβουργίας Ελλάδος ελέω κρίσης αλλά και των... συνδικαλιστών.»



Για λόγους συντομίας ας μην αναφερθούμε στον ηρωικό αγώνα των χαλυβουργών που δίνουν μάχη με θεούς και δαίμονες αλλά ας πιάσουμε το θαύμα της COSCO που αποτελεί παράδειγμα προς αντιγραφή για νέους και παλιούς «επενδυτές».

Ποιο είναι το θαύμα της COSCO;

Πιο καλά να τρώει κανείς απο τα σκουπίδια

 

Το βρήκαμε στο  Poexania και το αναδημοσιεύουμε

Πάνω απο όλα η οικολογία

 Μπήκα στο site πράσινη πτέρυγα, που αποτελεί τη σελίδα της Χ.Α για την οικολογία. Διαβάζοντας κανείς το άρθρο με τίτλο “H Δημοκρατία καταδικάζει αθώα πλάσματα σε ισόβιο βασανισμό.”, θα διαπιστώσει ότι οι χρυσαυγίτες τάσσονται υπέρ της στείρωσης, ακόμα και της ευθανασίας στα άτομα με ειδικές ανάγκες.

 Συγκεκριμένα γράφει:“Τα περισσότερα είναι προϊόντα κληρονομικών παθήσεων. Κάθε χρόνο τα θύματα αυτά της επιπολαιότητος γονέων και κοινωνίας πληθαίνουν, χάρις στην επίσημη ιατρική επιστήμη, η οποία λόγω της ποδηγετήσεώς της από μία ομάδα μανιακών υποχονδρίων, προστατεύει κάθε ελαττωματικό πλάσμα, που σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση η φύσις θα το είχε καταδικάσει σε θάνατο.” Και ρωτώ εγώ ο μωρός, σάμπως η φύση δεν θα είχε καταδικάσει σε θάνατο και εκείνον που πάθαινε τέτανο αν δεν υπήρχε ο αντιτετανικός ορός; Αποτελεί ύψηστη βλακεία να επικαλείται κάποιος την φύση, λες και ο άνθρωπος δεν ζει εδω και χιλιάδες χρόνια μέσα σε οργανωμένες κοινωνίες ή λες και ο άνθρωπος δεν φέρνει την φύση στα μέτρα του όπου και όπως μπορεί.

Οι βουλευτές συγκυβέρνησης και Χρυσής Αυγής μπλοκάρουν τη σύγκληση της Επιτροπής Οικ.Υποθέσεων για την Αγροτική

Με επιτακτική πλέον την υποχρέωση της κυβέρνησης να έρθει στη Βουλή και να ενημερώσει τι γίνεται με τη σκανδαλώδη μεταβίβαση της Αγροτικής Τράπεζας στην Πειραιώς, έχει κατατεθεί αιτήμα για σύγκληση της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων.

Πάντως, ο αρμόδιος για την πώληση - σκάνδαλο υπουργός Οικονομικών, Γ. Στουρνάρας, ενδέχεται και να αποφύγει τον κοινοβουλευτικό έλεγχο, καθώς ακόμη δεν έχει συγκεντρωθεί ο απαιτούμενος αριθμός υπογραφών βουλευτών για να κληθεί στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων. Ο κανονισμός της Βουλής ορίζει ότι πρέπει να υπάρχει αίτημα από τα 2/5 των μελών της επιτροπής.

Εχουν συνυπογράψει μεχρι στιγμης μόνο οι 12 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ, οι 3 βουλευτές των Ανεξάρτητων Ελλήνων και οι 2 του ΚΚΕ.

Αντίθετα, οι 2 βουλευτές της ΔΗΜ.ΑΡ., οι 6 του ΠΑΣΟΚ, οι 23 της Ν.Δ. και οι 3 της Χρυσής Αυγής, μπλόκαραν την διαδικασία.

Έτσι, έως τώρα, από τους 51 βουλευτές, τη σύγκληση της Επιτροπής έχουν ζητήσει οι 17 και χρειάζεται να υπογράψουν τουλάχιστον άλλοι δύο βουλευτές για να συμπληρωθούν τα 2/5.

Η Κ.Ο. της Χρυσής Αυγής δεν έχει ανακοινώσει ακόμη τους λόγους που την έκαναν να συμπορευτεί με την κυβερνητική πλειοψηφία.

Πηγή

Να απορρίψουμε το μονόδρομο των αστών

Καθημερινά οι εργαζόμενοι, τα άλλα λαϊκά στρώματα «βομβαρδίζονται» από τα κόμματα της συγκυβέρνησης και τα αστικά ΜΜΕ με τη δήθεν «εθνική ανάγκη» να παρθούν νέα μέτρα περικοπών και να γίνουν διαρθρωτικές αλλαγές. Επειδή τα αστικά επιτελεία γνωρίζουν ότι ο λαός έχει μπει στην ασφυκτική πρέσα από τότε που εκδηλώθηκε η καπιταλιστική κρίση, με τεράστιες απώλειες στο εισόδημα και σε άλλες παροχές, προσπαθούν να παρουσιάσουν τα νέα βάρβαρα μέτρα ως... προσωρινά, τα οποία δήθεν θα συνδυαστούν με ένα «νέο στρατηγικό σχέδιο που θα οδηγήσει σε έξοδο από την κρίση». Με αυτό το ευφυολόγημα της ...προσωρινότητας, η κυβέρνηση και τα κόμματα που την αποτελούν, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜ.ΑΡ, επιχειρούν τη στιγμή που εξαθλιώνουν το λαό, ταυτόχρονα, να τον αποκοιμίσουν, να αποτρέψουν την οργανωμένη αντίστασή του. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως αξιωματική αντιπολίτευση, συμμετέχει στο αποκοίμισμα αυτό από άλλο δρόμο, αυτό της καλλιέργειας αυταπατών για «άλλο μείγμα διαχείρισης» εντός της Ε.Ε, με δήθεν καλύτερη επαναδιαπραγμάτευση, δηλαδή νέο μνημόνιο, και βασικό άξονα ότι μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη που να συμφέρει και το κεφάλαιο και τους εργαζόμενους.

Το ΚΚΕ δεν κουράζεται να επαναλαμβάνει ότι τα βάρβαρα μέτρα όχι μόνο δεν είναι προσωρινά για την περίοδο της κρίσης αλλά παίρνονται γιατί είναι μονόδρομος για τους κεφαλαιοκράτες, ενταγμένα στη στρατηγική τους για το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής κρίσης σε όφελός τους αλλά και για να αξιοποιηθούν και στην όποια περίοδο ανάκαμψης για γρήγορη και μεγάλη κερδοφορία, κάνοντας ακόμα πιο φτηνούς τους εργάτες, παίρνοντας πίσω κατακτήσεις και δικαιώματα που κερδήθηκαν με αγώνες και αίμα σε παλιότερες εποχές και συνέβαλαν στη σχετική βελτίωση της ζωής τους. Εκεί αποσκοπεί το νέο χτύπημα στους μισθούς, στα ασφαλιστικά δικαιώματα, στην Υγεία, στην Πρόνοια, στην Παιδεία κ.α.

Μη μας ξεγελά το καλοκαίρι - Κάτι ψήνεται

Ψάχνουν να δουν τι θα κάνουν. Τα σενάρια διάφορα από τη στιγμή που ο Ντράγκι είπε ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα κάνει τα πάντα για το ευρώ. Μέχρι το ευρωομόλογο, μέχρι ότι θα κόψουν χρήμα στο τέλος όπως οι Αμερικάνοι, λένε τα σενάρια. Κάποιοι από τους καπιταλιστές θα χάσουν, άλλοι θα κερδίσουν, γι' αυτό και το σκληρό παζάρι, ανάλογα βεβαίως με τα σενάρια. Αλλά έτσι παίζεται το παιχνίδι του κέρδους. Δεν κερδίζουν όλοι οι καπιταλιστές πάντα. Κι αυτό είναι ένα από τα μεγάλα σαράκια του καπιταλισμού.

Αν έχουν ένα ενδιαφέρον οι σχετικές εξελίξεις, αυτό είναι κύρια ως προς το τι θα χάσουν οι εργαζόμενοι. Γιατί σ' αυτήν την εξέλιξη για τους εργαζόμενους προβλέπεται μόνο να χάνουν. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο οι καπιταλιστές ξεπερνούν τις κρίσεις τους.
Με αυτό το δεδομένο, η θέση «κανένα κλάμα για την καπιταλιστική κρίση, τα πάντα για την ανατροπή της εξουσίας των καπιταλιστών και του συστήματός τους» είναι αυτή που αξίζει να διακηρυχθεί.

Αναταραχή στους κόλπους των αστών

Μεγάλη αναταραχή στους κόλπους των αστών δημιούργησε η δήλωση του Π. Ρουμελιώτη, ότι «Γνωρίζαμε από την αρχή πως το συγκεκριμένο πρόγραμμα ήταν αδύνατο να εφαρμοσθεί, καθώς δεν υπήρξε πουθενά ένα επιτυχές παράδειγμα, λόγω και του γεγονότος της συμμετοχής της Ελλάδας στο ευρώ, που δεν της επιτρέπει την υποτίμηση του νομίσματός της για την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας». Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι πραγματικά ισχύει ως προς την εκτίμηση για «αποτυχία» και μάλιστα κατά τη διαμόρφωση του προγράμματος. Και γιατί βγαίνει τώρα ο Π. Ρουμελιώτης και κάνει τέτοιες δηλώσεις. Οι οποίες γίνονται σε χρονική στιγμή που δυναμώνει η παρέμβαση των ΗΠΑ στην ευρωζώνη κόντρα στη Γερμανία πάλι με επίκεντρο την Ελλάδα ζητώντας νέο «κούρεμα» του χρέους και συγκεκριμένα αυτού που διαχειρίζεται η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που δε συμμετείχε στο προηγούμενο κούρεμα. Και η οποία έχει αγοράσει ελληνικά ομόλογα από τη δευτερογενή αγορά, στο 30% της ονομαστικής τους τιμής σύμφωνα με δημοσιεύματα του Τύπου. Τι υπονοεί λοιπόν ο Π. Ρουμελιώτης; Ότι καλύτερα θα ήταν να υπήρχε εθνικό νόμισμα, δηλαδή εμμέσως πλην σαφώς να ήταν η Ελλάδα έξω από το ευρώ; Ότι χρειαζόταν από τότε που υπογράφτηκε το πρώτο μνημόνιο το 2010 και αναδιάρθρωση («κούρεμα») του χρέους; Γιατί από τότε είχε ανοίξει αυτή η συζήτηση.

                                                                             ***

Παρ' όλα αυτά δεν είναι πρώτη φορά που το Δ.Ν.Τ

Ο φασισμός στο σαλόνι μας - the PressProject

Ο φασισμός στο σαλόνι μας

Αναδημοσιεύουμε        από τον ΦΑΚΕΛΟ      | 27 Ιουνίου 2012

Εισαγωγικό σημείωμα Ο εκλογικός θρίαμβος της Χρυσής Αυγής αντιμετωπίστηκε με υποκριτική έκπληξη. Στο ThePressProject επιχειρούμε μέσα από τη μελέτη μίας χαρακτηριστικής περίπτωσης, του Άγιου Παντελεήμονα, που σταδιακά αναδείχθηκε σε σημαία της ακροδεξιάς ρητορικής, να δείξουμε την πορεία προς αυτή την κατάληξη. Εστιάζουμε στο πώς στη διάρκεια των τελευταίων ετών σταδιακά άλλαξε ο λόγος για τους μετανάστες στην πλατεία του Άγιου Παντελεήμονα (κυρίως τους ασιάτες μετανάστες: είναι χαρακτηριστικό ότι τα στερεότυπα που αφορούσαν τους Αλβανούς της δεκαετίας του ’90 έχουν ατονήσει εδώ και καιρό), παίρνοντας ως παράδειγμα την εφημερίδα «Καθημερινή», και ακολούθως συζητούμε το αν και κατά πόσο η όξυνση της ρητορικής περί εγκληματικότητας των μεταναστών ανταποκρίνεται στα στατιστικά δεδομένα. Ο φάκελος περιλαμβάνει συγκεντρωμένο υλικό από τις εφημερίδες, βίντεο και εικόνες, σχετικές επιστημονικές έρευνες καθώς και συνεντεύξεις από ειδικούς και ακτιβιστές. Αυτός είναι ο πρώτος φάκελος της νέας έκδοσης του ThePressProject. Τα bold τμήματα του κειμένου σάς δίνουν τη δυνατότητα να περιηγηθείτε στο υλικό τεκμηρίωσης του φακέλου, ενώ στο δεξί μέρος θα βρείτε μια σειρά εργαλείων και οπτικουακουστικό υλικό. Άγιος Παντελεήμονας Ο Άγιος Παντελεήμονας είναι μια γειτονιά του Δήμου Αθηναίων που ανήκει στο 6ο δημοτικό διαμέρισμα, μαζί με γειτονιές όπως η Κυψέλη,  τα Κάτω Πατήσια και ο Σταθμός Λαρίσης. Πρόκειται για μια περιοχή που, όπως αποδεικνύει η εναπομείνασα σήμερα αρχιτεκτονική της κληρονομιά, κατοικήθηκε από μεσαία τουλάχιστον στρώματα από τον 19ο αιώνα. Η ανοικοδόμηση της δεκαετίας του ’60 με τη μέθοδο της αντιπαροχής πρόσθεσε στην περιοχή και τα νέα μικροαστικά στρώματα. Ωστόσο η δεκαετία του ’90 βρίσκει την περιοχή ήδη υποβαθμισμένη, καθώς η περιβαλλοντική επιβάρυνση της δεκαετίας του ’80 έχει οδηγήσει σταδιακά τους μεσαίας τάξης, σχετικώς ευκατάστατους πια, κατοίκους εκτός αθηναϊκού κέντρου. Στη θέση τους, και εξαιτίας των χαμηλών σχετικά ενοικίων, θα έρθουν κατά χιλιάδες οι μετανάστες από τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης και την Αλβανία (Καβουλάκος-Κανδύλης 2012). Στην οδό Φυλής, στην καρδιά της περιοχής του Αγίου Παντελεήμονα, συγκεντρώνεται από δεκαετίες η δραστηριότητα των οίκων ανοχής. Οι κάτοικοι της περιοχής δραστηριοποιούνται γύρω από το ζήτημα αυτό ήδη από τη δεκαετία του ’90, καθώς η λειτουργία τους, λένε, συνδέεται με το οργανωμένο έγκλημα. Χαρακτηριστική είναι η συγκρότηση ομάδων περιφρούρησης από κατοίκους, για την οποία μας ενημερώνει ο Ριζοσπάστης της 10ης Μαρτίου 1995: Σε... αναγκαστική αργία βρίσκονται το τελευταίο δεκαπενθήμερο οι οίκοι ανοχής, γύρω από τις οδούς Φυλής και Θήρας, καθώς οι κάτοικοι της περιοχής έχουν εγκαταστήσει σε 24ωρη βάση ομάδες περιφρούρησης και επεμβαίνουν ειδοποιώντας την αστυνομία, μόλις δουν κάποιο από τα φωτάκια των εισόδων να ανάβει, ένδειξη ότι... το "κατάστημα" λειτουργεί! Το πρωτότυπο, όσο και δυναμικό, μέτρο στο οποίο κατέληξαν τον τελευταίο καιρό, προήλθε μετά τη ραγδαία αύξηση τον τελευταίο χρόνο των οίκων ανοχής και τη με γεωμετρική πρόοδο υποβάθμιση της περιοχής τους. Όπως επισημαίνουν οι ίδιοι, ένας περιορισμένος αριθμός νόμιμων οίκων ανοχής θα ήταν ανεκτός, ωστόσο σήμερα η κατάσταση είναι εκρηκτική, αφού από την Πλατεία Αμερικής μέχρι και την Πλατεία Βικτωρίας έχουν καταμετρηθεί 102 παράνομοι οίκοι ανοχής, οι οποίοι συνεχώς αυξάνονται. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το καλοκαίρι του 1999, ο τότε Υπουργός Δημόσιας Τάξης Μιχάλης Χρυσοχοΐδης καταθέτει νομοσχέδιο με θέμα «Εκδιδόμενα με αμοιβή πρόσωπα». Στη συζήτηση στην ολομέλεια της Βουλής το παράδειγμα της οδού Φυλής χρησιμοποιείται από βουλευτές όλων των κομμάτων. Ειδική μνεία γίνεται, μάλιστα, από τον πρόεδρο του ΔΗΚΚΙ Δημήτρη Τσοβόλα στο σπίτι του προέδρου της Κυβέρνησης του Βουνού καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου Αλέξανδρου Σβώλου, στη γωνία Φερών και Φυλής, που εξακολουθεί τότε να χρησιμοποιείται ως οίκος ανοχής – κι αυτό, παρά «την ιδιαίτερη σημασία που έχει η μνήμη του Αλ. Σβώλου για εμένα υπό την επιστημονική μου ιδιότητα» και τις ενέργειες που εξαγγέλλει ο Υπουργός Πολιτισμού Ευάγγελος Βενιζέλος, απαντώντας σε ερώτηση της βουλευτίνας του ΠΑΣΟΚ Ελένης Ανουσάκη λίγους μήνες νωρίτερα. Στην ίδια συζήτηση του 1999, ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Νάσος Αλευράς επισημαίνει ότι «υπάρχουν πτυχές εγκληματικότητας σε έξαρση σε περιοχές της Αθήνας» και υπενθυμίζει περιστατικό που συνέβη εκείνες τις μέρες στην πλατεία Πλυτά της Γούβας (εκεί που έπαιζε μικρός ο Νίκος Μιχαλολιάκος) «όπου συμμορίες Αλβανών λαθρομεταναστών αντάλλαξαν πυροβολισμούς το απόγευμα, δημιουργώντας πανικό στις οικογένειες και στα παιδιά που έπαιζαν στην πλατεία». Ο Άγιος Παντελεήμονας είναι, λοιπόν, μια μόνο απ’ τις βασανισμένες γειτονιές του Δήμου Αθηναίων, κι αυτό συμβαίνει εδώ και δεκαετίες. Τι μεσολάβησε όμως ώστε τα τελευταία χρόνια να φτάσει να γίνει συνώνυμο της υποβάθμισης και τελικά κύριο πεδίο εκδίπλωσης της αντιμεταναστευτικής ρητορικής; Πώς αναγορεύτηκε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης σε εθνική απειλή; Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, η παρουσίαση της πλατείας του Άγιου Παντελεήμονα από τα ΜΜΕ έχει διολισθήσει προς μια εξαιρετικά φορτισμένη ρητορική. Τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών δείχνουν πως η διάδοση του απορριπτικού για τους μετανάστες λόγου είναι μεγάλη. Επίσης, η σύνδεση του μεταναστευτικού προβλήματος με την εγκληματικότητα εμφανίζεται ως δεδομένη για μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Ωστόσο μέχρι πρόσφατα δεν ήταν έτσι, ακόμη και στο ταλαιπωρημένο κέντρο της Αθήνας. Σύμφωνα με την έρευνα του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών "Επιχειρηματικότητα, κίνδυνοι και ανταγωνισμός στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας" που διεξήχθη το 2007 μεταξύ 730 επιχειρηματιών του εμπορικού ιστορικού κέντρου ( Βαρουξή et al 2009: 225-388), οι επιχειρηματίες του κέντρου αναγνωρίζουν αυθορμήτως ως τρεις κυριότερες απειλές εναντίον τους τις κλοπές, τον ανταγωνισμό και την κρίση (σ. 263). Οι μετανάστες υπάρχουν φυσικά στην εικόνα αλλά με την ιδιότητα των ανταγωνιστών εξαιτίας του παράνομου υπαίθριου εμπορίου και των πολλών κινέζικων επιχειρήσεων, ενώ η χαμηλή και ορατή εγκληματικότητα της περιοχής, που επίσης απασχολεί τους Έλληνες επιχειρηματίες, συσχετίζεται άμεσα με το ζήτημα της διακίνησης και χρήσης ναρκωτικών, και άρα δεν περιορίζεται στους μετανάστες. Ακόμη κι έτσι, μόνο το 57,6% δηλώνει θετικά ότι χρειάζεται λήψη αστυνομικών μέτρων για την αντιμετώπιση των πλανόδιων μικροπωλητών (σ. 332) και μόνο το 7,5% δηλώνει ότι πρέπει το κράτος να διώχνει τους αλλοδαπούς εν γένει για να ενισχυθεί η επιχειρηματική δραστηριότητα (σ. 231). Μεταξύ των ευρημάτων της έρευνας ασφαλώς υπάρχουν ψήγματα της μεταστροφής που επήλθε στο μεταξύ – αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ είναι αυτή ακριβώς η διαδικασία. Απ΄ το οργανωμένο έγκλημα στη συλλογική ευθύνη Παρά την πολύχρονη υποβάθμιση της περιοχής του Αγίου Παντελεήμονα, μόνο από το 2008 και μετά η γειτονιά βρέθηκε στο κέντρο της προσοχής των μέσων ενημέρωσης. Το ζήτημα της εγκληματικότητας ήταν η κεντρική αλλά όχι η μοναδική αφορμή. Για παράδειγμα, η έγκριτη μα συντηρητική Καθημερινή, τον Απρίλη του 2008, περιγράφει τον Άγιο Παντελεήμονα σαν μια πολυπολιτισμική γειτονιά, της οποίας η οικονομική δραστηριότητα βασίζεται πια στους μετανάστες κατοίκους της. Ένας Έλληνας καταστηματάρχης της περιοχής που διαθέτει προϊόντα από τις βαλκανικές χώρες δηλώνει: «Βάλαμε λίγα πράγματα στην αρχή, και σιγά - σιγά, όταν είδαμε ότι έχουν μεγάλη πέραση φτάσαμε να πουλάμε αποκλειστικά για τους ξένους. Προσλάβαμε και πωλητές από χώρες καταγωγής των πελατών μας». Στο άρθρο του διαβάζουμε για το κουρείο που γεμίζει κόσμο, γίνεται στέκι και «η κουβεντούλα ανάβει», για ένα ρωσικό παντοπωλείο όπου κάνει κουμάντο η γυναίκα του αφεντικού, καθώς αφηγείται το αφεντικό γελώντας, σε ένα κλίμα χαρακτηριστικά πιο αγαθό από ό,τι έμελλε να ακολουθήσει.

Οι άνθρωποι της Μαντζουρίας...

Βλέποντας χθες την ομότιτλη ταινία ( ή "Οι υποψήφιοι της Manchurian", όπως είναι η σωστότερη και για το νόημα της ταινίας μετάφραση) είδα πιο ξεκάθαρα κάποια πράγματα σχετικά με τα γεγονότα που  έχουν συμβεί τα τρία τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Και σκέφτομαι ότι δε γίνεται όλοι όσοι μας κυβερνούν να είναι προδότες! Κάτι πρέπει να έχει συμβεί, κάπως αλλιώς θα έχουν γίνει τα πράγματα...

Όλα ξεκίνησαν ένα βράδυ του Σεπτέμβρη του 2009. Ο Γιωργάκης είχε μόλις επιστρέψει από την απογευματινή του βόλτα με το ποδήλατο. Ήταν ο καλύτερος τρόπος για να χαλαρώνει από την υπερένταση που του προκαλούσε καθημερινά ο προεκλογικός αγώνας. Ξαφνικά χτύπησε το τηλέφωνο…

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΗΚΕ ΣΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΩΝ ΣΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ ΣΤΙΣ 28 ΙΟΥΛΗ 2012

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΗΚΕ  ΣΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΩΝ ΣΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ ΣΤΙΣ 28 ΙΟΥΛΗ 2012

Συνάδελφοι απεργοί Χαλυβουργοί,

Στην προηγούμενη συνέλευσή μας είχαμε πει πως πάμε στη συνάντηση με τον υπουργό εργασίας χωρίς αυταπάτες, και επιβεβαιωθήκαμε. Αποδείχτηκε ότι ο υπουργός σε συνεννόηση με το Μάνεση εκτελεί διατεταγμένη υπηρεσία. Εμπαίζει τους Χαλυβουργούς, παίζοντας το ρόλο του ταχυδρόμου ανάμεσα στο σωματείο και την εργοδοσία. Μας παραπλανά ότι δήθεν θα μελετήσει τις προτάσεις μας για να κερδίσει χρόνο για το Μάνεση. Με τη τρομοκρατία και τη βία των ΜΑΤ, με απειλές και εκβιαστικά τηλεφωνήματα στα σπίτια των απεργών, εκμεταλλεύοντας τη φτώχεια και τις δυσκολίες που έχουμε μετά από εννέα μήνες απεργίας, έχουν στόχο να μας διασπάσουν, να απομονώσουν το σωματείο για να μπορούν στη συνέχεια μαζί με την εργοδοσία να επιβάλουν χωρίς εμπόδια τα αντεργατικά τους σχέδια. Είναι γελασμένοι αν νομίζουν πως θα τους αφήσουμε να πετύχουν αυτό το στόχο τους. Το καθήκον μας είναι να τους αποτρέψουμε για να μπορούμε μαζί με το σωματείο μας να συνεχίσουμε τον αγώνα μας.  

Συνάδελφοι  απεργοί Χαλυβουργοί,

Πριν  από 272  μέρες  απέναντι στο εκβιαστικό  δίλλημα  του Μάνεση, πεντάωρο ή 180  απολύσεις, μέσα από την συνέλευση μας απαντήσαμε ομόφωνα απεργία.  Κάναμε δηλαδή  ότι έπρεπε   να κάνει κάθε  τίμιος  εργάτης  που σέβεται  τον εαυτό του  και την τάξη  του.

Κανένας  μας  τότε, δεν μπορούσε  να  προβλέψει  ότι ξεκινούσαμε ένα  απεργιακό αγώνα, ο  οποίος  θα εξελισσόταν σε ένα από  τους  πιο  λαμπρούς του  εργατικού  κινήματος της  χώρας  μας και διεθνώς, σε ορόσημο.

Κανένας  μας  τότε,  δεν  μπορούσε να  φανταστεί  ότι  είχαμε  τόση μεγάλη  δύναμη, αντοχή, ώστε  να  αντιμετωπίσουμε παλικαρίσια  μια  σειρά  εμπόδια  και  παγίδες,  πρωτόγνωρα  για  εμάς.

Κανένας μας τότε,  δεν μπορούσε  να φανταστεί  ότι  θα μπορούσαμε  να  οργανώσουμε  ένα  τέτοιο  μεγαλειώδη και σύνθετο αγώνα που θα πυροδοτούσε ένα πρωτόγνωρο κύμα αλληλεγγύης απ’ όλο τον κόσμο, που οι εργάτες θα το έκαναν δική τους υπόθεση.

Κανένας μας τότε, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι  θα  γίνουμε  αντικείμενο εκτίμησης, θαυμασμού από τους εργαζόμενους όλου του κόσμου.  Ότι  θα  γινόμασταν  η  αφορμή για  να  αναδειχθούνε   πιο  πολύ τα  βάσανα  των  βιομηχανικών  εργατών  και η  αναλγησία  των  αφεντικών, η ανειρήνευτη πάλη των δυο αντίθετων κόσμων.

Αποδείξαμε  ότι  είμαστε ικανοί,  όχι  μόνο για να  βγάζουμε μέσα από τη φωτιά και το σίδερο χρυσό  για τα  σεντούκια  του Μάνεση, αλλά και  για να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματά μας. Να οργανώνουμε  συλλογικά  και  να περιφρουρούμε μεγάλους  και  σκληρούς  ταξικούς  αγώνες. Το συμπέρασμα είναι ότι ποτέ δεν θα τα μαθαίναμε και δεν θα τα αποκτούσαμε αυτά, αν δεν νικούσαμε το φόβο. Αν δεν είχαμε μπει ενωμένοι και αποφασισμένοι στον αγώνα.

Έχουμε ένα πολύ πλούσιο απολογισμό

Οργανώσαμε 20 συνελεύσεις,  όπου  συλλογικά εκτιμούσαμε την κατάσταση  και  καθορίζαμε  τα  επόμενα  βήματα  μας.  Συγκροτήσαμε  στο  πλάι του ΔΣ,  διάφορες  επιτροπές που  βοηθούσαν  στην  καλύτερη  οργάνωση,  στην περιφρούρηση, στην προπαγάνδιση και στην αλληλεγγύη. Μπήκανε όλα  τα  μέλη των οικογενειών μας  στον  αγώνα, γυναίκες και παιδιά.

Απευθύναμε  ανοιχτό κάλεσμα  προς όλη  την εργατική τάξη  και τον εργαζόμενο λαό, για  να  στηρίξει  τον αγώνα μας. Πυροδοτήσαμε ένα πρωτόγνωρο  κίνημα  αλληλεγγύης  από  όλες  τις  γωνιές  της Ελλάδας και  από  πολλά  μέρη του  εξωτερικού.

Διοργανώσαμε μπροστά  στο εργοστάσιο πάνω από 50 εκδηλώσεις. συγκεντρώσεις, συλλαλητήρια, συναυλίες, παρουσιάσεις  βιβλίων, εκδηλώσεις για τα  παιδιά, για τις  γυναίκες. Κάναμε  όλοι  μαζί  Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, Απόκριες, Πάσχα, γίναμε μέσα από τον αγώνα «μια οικογένεια» όπως πρέπει να είναι οι εργάτες.

Από  την πύλη της Χαλυβουργίας  πέρασαν χιλιάδες  εργαζόμενοι, νέοι, συνταξιούχοι, χιλιάδες  μαθητές , σπουδαστές, εργαζόμενοι από  όλο τον κόσμο. Μετατράπηκε  σε  σχολείο ταξικής  διαπαιδαγώγησης  και  αφύπνισης.

Βγάλαμε  τον αγώνα μας έξω από  την πύλη της Χαλυβουργίας, έφτασε μέχρι τα πέρατα του κόσμου. Μεταφέραμε  το κάλεσμα των Χαλυβουργών  σε  δεκάδες  εργοστάσια  στην Αττική  και σε άλλες  πόλεις. Είναι  100δες  τα  συλλαλητήρια  και  οι  εκδηλώσεις αλληλεγγύης  που  έγιναν  σε όλα  τα  μέρη  της  Ελλάδας  και σε  10δες  πόλεις  του  εξωτερικού.

Προκαλέσαμε  μια  σειρά  απεργίες αλληλεγγύης  στο Θριάσιο ,  στην Αττική,  στον Βόλο, στο να οργανωθεί καλύτερα η αντίσταση των εργατών σε πολλούς χώρους δουλειάς.

Ο  αγώνας  μας έγινε  πηγή αγωνιστικής έμπνευσης   για  τους   εργάτες, για τους νέους, για τους μαθητές. Είναι 100δες  και συγκινητικά τα  γράμματα  από μαθητές  που  έκφρασαν  την αλληλεγγύη  τους. Γράφτηκαν  ποιήματα, φτιάχτηκαν τραγούδια και  είναι σίγουρο ότι θα γραφτούν ακόμα  περισσότερα  στο μέλλον. Ο αγώνας μας θα διαβάζεται, θα συζητιέται και θα τραγουδιέται για πολλά χρόνια ακόμα.

Ο  «άγνωστος» Χαλυβουργός  του Ασπροπύργου,  έγινε  σημείο αναφοράς  για   εκατομμύρια  εργάτες    σε  όλο  τον κόσμο. Ο αγώνας μας  γράφτηκε ήδη με χρυσά γράμματα στην ιστορία του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα αλλά και παγκόσμια. Πρόσφερε πλούσια πείρα και συμπεράσματα για αξιοποίηση στους μελλοντικούς αγώνες. Για αυτό η προσφορά του είναι τεράστια.

Ορισμένοι καλοπροαίρετα ή   και άλλοι κακοπροαίρετα αναρωτιούνται : «τι βγήκε από αυτό τον αγώνα», «τι κέρδισαν οι χαλυβουργοί, αφού τα  αιτήματα  τους  δεν υλοποιήθηκαν».

Εμείς τους λέμε πως η απάντηση είναι απλή. Κανένας μεγάλος αγώνας δεν έγινε ούτε θα γίνει, έχοντας εκ των προτέρων εξασφαλισμένους τους όρους για τη νίκη, έχοντας προβλέψει αλάθητα όλες τις πιθανότητες. Στη ζωή τέτοιοι αγώνες δεν υπάρχουν. Υπάρχουν μόνο στα μυαλά των γραφειοκρατών, των βολεμένων, των φοβισμένων, και των συμβιβασμένων.

Κανένας πραγματικός αγώνας δεν γίνεται χωρίς θυσίες, ακόμα και νεκρούς. Η ιστορία του εργατικού   κινήματος  το επιβεβαιώνει. Κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος, γιατί όλοι μας βοηθάνε να διδασκόμαστε, να γίνουμε καλύτεροι. Αυτά που πήγε να αφαιρέσει ο Μάνεσης από εμάς, κάποιοι άλλοι πριν από εμάς, τα κατέκτησαν με σκληρούς και αιματηρούς αγώνες.

Κάθε αγώνας είναι συνέχεια των προηγούμενων και προετοιμάζει τους επόμενους. Είναι μια μάχη στον πόλεμο που κάνουν οι εργάτες μέχρι να καταργήσουν την εκμετάλλευση, να ανατρέψουν τους εκμεταλλευτές τους, να πάρουνε την εξουσία και να οικοδομήσουνε την δική τους κοινωνία.

Το αποτέλεσμα ενός αγώνα δεν μετριέται μόνο με το πόσα παίρνεις ή δεν παίρνεις στο χέρι. Υπάρχουν αγώνες που προσφέρουν πολύ περισσότερα από όσα παίρνεις στο χέρι, γιατί προετοιμάζουν τα επόμενα βήματα, τις επόμενες μάχες συνολικά της εργατικής τάξης. Βοηθάνε σημαντικά στην γενικότερη αφύπνιση, να σπάσει η τρομοκρατία, γίνονται ορόσημα. Τέτοιος είναι ο απεργιακός αγώνας των  Χαλυβουργών, με τέτοια κριτήρια πρέπει να κριθεί. Έτσι τον έχουνε κρίνει όλοι οι εργαζόμενοι, για αυτό εδώ και αρκετό καιρό, μας θεωρούν ήδη νικητές.

Τι καταφέραμε με τον αγώνα μας

Παιδιά πληγωμένα

Του Νίκου Λεκάκη

Παιδιά πληγωμένα
με δίχως κακία
και μάτια θλιμμένα
ζητούν αναρχία.

Τα Λύκεια θα παράγουν ουσιαστικά αμόρφωτους ανθρώπους

Στα Λύκεια ...

Οι µεταρρυθµίσεις-πυροτεχνήµατα των τόσων και τόσων Υπουργών Παιδείας, µε τους τόσους και τόσους ειδικούς συµβούλους τους σε παιδαγωγικά και εκπαιδευτικά θέµατα και

µε τους τόσους και τόσους αναθεωρητές και ειδήµονες οδήγησαν τα Σχολεία της Δευτεροβάθµιας Εκπαίδευσης και άρα όλο το εκπαιδευτικό µας σύστηµα σε ζοφερή κατάσταση η οποία ανάγλυφα αποτυπώνεται στον παρακάτω έλεγχο ενός «υποθετικού» (;;;)

µαθητή της Α΄ Λυκείου...

ΕΛΕΓΧΟΣ ΕΠΙΔΟΣΗΣ ΜΑΘΗΤΗ Α΄ ΛΥΚΕΙΟΥ
		Προφορικά (Μέσος όρος των 2 τετραµήνων)	Γραπτά (Γραπτές εξετάσεις Μαΐου-Ιουνίου)	Μέσος όρος	Τελική βαθµολογία (µε τα µαθήµατα κατά κλάδους)
1	Θρησκευτικά	15	15	15	15
2	Αρχαία	8	0	4	4
	Νέα (λογοτεxνία)	8	0	4
	Νέα (γλώσσα)	8	0	4
3	Ιστορία	10	9	9,5	9,5
4	Άλγεβρα	8	0	4	4
	Γεωµετρία	8	0	4
5	Φυσική	8	0	4	4
	Χηµεία	8	0	4
	Βιολογία	8	0	4
6	Ξένη γλώσσα	15	15	15	15
7	Ερευνητική εργασία	15	---	15	15

Ο µαθητής αυτός, που από τις 11 γραπτές εξετάσεις στις οποίες κλήθηκε να συµµετάσχει στις 8 ή δεν προσήλθε ή ήρθε και έγραψε για µηδέν, προάγεται µε γενικό βαθµό 9,5 !!!!!

Ο παραπάνω έλεγχος επίδοσης αποτελεί τη «χειρότερη» προφορική βαθµολογία για

µαθητή της Α΄ Λυκείου, εκτός ελαχίστων δακτυλοδεικτούµενων «ειδικών» περιπτώσεων σε όλη την Ελλάδα.

Ο λόγος είναι προφανής.

• Ελάχιστοι καθηγητές (έως κανένας) βάζουν σε µαθητή προφορικά κάτω από 8, έστω και αν ο µαθητής αξίζει για -7. Συνήθως βάζουν πάνω από 10.

Η εµπειρία µου δηλαδή ως ∆ασκάλου σε Ελληνικό Λύκειο, µου λέει ότι τα οχτάρια στην προφορική βαθµολογία του µαθητή είναι τελείως πλασµατικά και οφείλονται κυριολεκτικά στην «ελεηµοσύνη» του καθηγητή. Ο µαθητής αυτός αξίζει για πολύ παρακάτω από 8.

• Η βαθµολογία των Θεολόγων, µε µεγάλη πιθανότητα έως βεβαιότητα, κυµαίνεται συνήθως από 18 έως 20.

• Η βαθµολογία των καθηγητών Αγγλικής φιλολογίας, µε µεγάλη πιθανότητα έως βεβαιότητα, κυµαίνεται συνήθως από 17 έως 20

Παρατηρήσεις γενικές

1) Καθένα από τα µαθήµατα Θρησκευτικά, Αγγλικά, Ιστορία και Ερευνητική Εργασία (Project) έχει µόνο του την ίδια αξία που έχουν µαζί τρία µαθήµατα: η Φυσική, η Χηµεία και η Βιολογία.

Καθένα από τα µαθήµατα Θρησκευτικά, Αγγλικά, Ιστορία και Ερευνητική Εργασία

(Project) έχει µόνο του την ίδια αξία που έχουν µαζί τρία µαθήµατα: τα Αρχαία, η

Νεοελληνική Λογοτεχνία και η Νεοελληνική Γλώσσα

Καθένα από τα µαθήµατα Θρησκευτικά, Αγγλικά, Ιστορία και Ερευνητική Εργασία (Project) έχει µόνο του την ίδια αξία που έχουν µαζί δύο µαθήµατα: η Άλγεβρα και η Γεωµετρία.

Αυτό σηµαίνει ότι ένα παιδί που ξέρει καλά Αγγλικά ώστε να εξασφαλίσει 20 προφορικά και γραπτά και κάνει καλά το σταυρό του ώστε να εξασφαλίσει 20 στα Θρησκευτικά, δε χρειάζεται να διαβάσει τίποτε άλλο όλη τη χρονιά και δε χρειάζεται να γράψει εξετάσεις σε κανένα άλλο µάθηµα.

Θα περάσει έτσι κι αλλιώς...

2) Ο µαθητής του παραπάνω ελέγχου επίδοσης είναι ουσιαστικά αµόρφωτος και το ίδιο αµόρφωτος θα µείνει στη Β΄ Λυκείου όπου θα επικρατήσει το ίδιο πνεύµα. Αµόρφωτος θα τελειώσει το Λύκειο και αµόρφωτος θα αποτελέσει µέρος του κοινωνικού

µας µωσαϊκού.

3) Ο µαθητής του παραπάνω ελέγχου επίδοσης είναι ουσιαστικά αµόρφωτος και κανείς

ΠΟΤΕ δε θα ζητήσει ευθύνες από την Πολιτεία που τον άφησε αµόρφωτο διότι:

•     Ο µαθητής «βολεύτηκε», µιας και δεν έµεινε στην ίδια τάξη, ακόµη και χωρίς καµιά απολύτως προσπάθεια. Χωρίς καθόλου µα καθόλου διάβασµα όλη τη χρονιά και χωρίς να πάει να γράψει σε οκτώ βασικότατα µαθήµατα (ΜΗΔΕΝ ΣΕ 8

ΓΡΑΠΤΑ) πέρασε την τάξη.

Ο µαθητής αυτός ερχόταν και έφευγε από το Λύκειο µόνο και µόνο για να µη ξεπεράσει το όριο των απουσιών και για να έχουν όλοι στον περίγυρό του την ψευδαίσθηση ότι «πάει Σχολείο».

Αυτός ο µαθητής δεν έµαθε ΤΙΠΟΤΕ γιατί δε χρειάστηκε τίποτε να µάθει για να περάσει τις τάξεις του Λυκείου

• Οι γονείς του µαθητή «βολεύτηκαν», γιατί το παιδί τους «δεν έµεινε στην ίδια τάξη»...

Το γεγονός βέβαια ότι το παιδί τους ποτέ δε διάβασε και ότι ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ δεν

ξέρει γράµµατα δεν τους ανησυχεί καθόλου.

• Οι καθηγητές των ∆ηµόσιων Σχολείων «αποβάλλουν» σιγά σιγά το άγχος της

µόρφωσης ανθρώπων και «παραιτούνται», µιας και βλέπουν την Πολιτεία την οποία υπηρετούν να τους ζητά σχεδόν άµεσα και επιτακτικά αυτό ακριβώς! Να µη

µορφώνουν!

• Οι καθηγητές των φροντιστηρίων συνηθίζουν σιγά σιγά στο να µη βοηθούν τη

µόρφωση των νέων ανθρώπων, συνηθίζουν στο να µη προσφέρουν γνώση ουσιαστική στους µαθητές, αλλά να τους τροφοδοτούν µε καταστροφικές και χωρίς νόηµα (α-νόητες) τεχνικές εισόδου στα ΑΕΙ και στα ΤΕΙ

• Η Πολιτεία «βολεύτηκε», γιατί κανείς δε θα της ζητήσει ευθύνες για τους

µηχανισµούς της που παράγουν αµόρφωτους ανθρώπους...

Τελικά όλοι βολεύτηκαν!

Ο παραπάνω µαθητής θα περάσει τις τάξεις χωρίς να έχει διαβάσει καθόλου, χωρίς να έχει

«κουραστεί» καθόλου, χωρίς να έχει ασχοληθεί καθόλου µε το Σχολείο του...

Ο µαθητής αυτός θα πάρει απολυτήριο Λυκείου ως χάρισµα. Θα το πάρει χωρίς να το δικαιούται...

Και η Ελληνική Πολιτεία, που ποτέ δεν είχε πρόταση µόρφωσης νέων ανθρώπων (βλέπε τα διαλυµένα δηµόσια σχολεία των καταλήψεων) γιατί ποτέ δεν προσδιόρισε τους στόχους των διαφόρων βαθµίδων εκπαίδευσης, η Ελληνική Πολιτεία που ποτέ δεν είχε προτάσεις και επαγγελµατικές διεξόδους για τα παιδιά της, δε θα λογοδοτήσει σε κανέναν...

Παρατηρήσεις για την κοινωνία των ανθρώπων

Ο παραπάνω έλεγχος επίδοσης µε τον οποίο εξασφαλίζεται η προαγωγή του µαθητή, είναι σήµα κινδύνου.

Η συντριπτική πλειοψηφία των µαθητών των Ελληνικών Λυκείων θα µείνουν κυριολεκτικά αµόρφωτοι, γιατί θα επιλέξουν να περάσουν τις τάξεις του Λυκείου, χωρίς να διαβάσουν και να γράψουν απολύτως τίποτε!!!

Η συντριπτική πλειοψηφία των µαθητών δεν ξέρει να κάνει ούτε απλή διαίρεση! Και όταν επιχειρήσει να γράψει κάτι, το κείµενό της θα πνιγεί στα ορθογραφικά λάθη και στις χωρίς νόηµα φράσεις που θα «συντάξει».

Το να απαιτήσουµε βέβαια από την πλειοψηφία αυτή των αµόρφωτων µαθητών να καταλάβει κάποιο κείµενο αξιώσεων µε ελληνικές όµορφες λέξεις απόδοσης µιας πραγµατικότητας ή να αντιληφθεί τον προβληµατισµό κάποιου σηµαντικού συνανθρώπου τους, είναι όνειρο θερινής νυκτός.

(Μη βλέπετε τις βαθµολογίες στις Πανελλαδικές Εξετάσεις. Η συντριπτική πλειοψηφία των υποψηφίων δεν ξέρει καν τί γράφει!!!! Ακολουθεί φροντιστηριακές συνταγές για να περάσει σε σχολή έστω και αν δε ξέρει τί της γίνεται...)

Παρατηρήσεις που βαραίνουν το Υπουργείο Παιδείας

«Ειδικοί του Υπουργείου Παιδείας» µε «παράξενα» πτυχία και µε «περίεργες» σπουδές, που τις πιο πολλές φορές δεν έχουν καµιά σχέση µε το αντικείµενο που θα ελέγξουν, θα διαµορφώσουν και θα παραδώσουν για µόρφωση, διαγκωνίζονται στους διαδρόµους του Υπουργείου Παιδείας, εξυπηρετώντας «περίεργους» στόχους και θυσιάζοντας στο βωµό της

µαταιοδοξίας τους τον πολιτισµό των νέων ανθρώπων...

Επίλογος:

Με δεδοµένο το γεγονός ότι ανυπόληπτα ∆ηµόσια Λύκεια θα παράγουν όλο και πιο αµόρφωτους ανθρώπους, η απάντηση στο παρακάτω ερώτηµα είναι θέµα προσωπικής και κοινωνικής ευθύνης:

«Τελικά για όλα αυτά φταίνε κάποιοι ανίκανοι-µαταιόδοξοι (Υπουργοί, Γραµµατείς,

µεγαλοστελέχη, ειδικοί κ.λ.π.) κάποιου συγκεκριµένου υπουργείου ή µήπως όλα είναι τµήµα ενός µηχανισµού που δοµήθηκε µε βάση κάποιο απάνθρωπο σχέδιο που κάποιοι το υπηρετούν πιστά;

Κι αν είναι έτσι κι εµείς δεν αντιδρούµε, µήπως το κάνουµε γιατί ήδη έχουµε µετατραπεί σε έρµαια µιας πορείας, που έχει αρχίσει προς την κοινωνία του Orwell;»

Σάββατο, 30 Ιουνίου 2012

Θρασύβουλος Κων. Μαχαίρας

Φυσικός

Γενικού Λυκείου Αγριάς