Είναι τυχαίο; ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, ψήφισαν το νομοσχέδιο για τις ληξιπρόθεσμες οφειλές.

Ψηφίστηκε το βράδυ της Παρασκευής επί της αρχής και στο σύνολό του από τα κόμματα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, στην Ολομέλεια της Βουλής, το νομοσχέδιο για τις ληξιπρόθεσμες οφειλές, που έχει στόχο να γεμίσουν τα κρατικά ταμεία μέσω της είσπραξης των «μνημονιακών» και άλλων χαρατσιών. Το Ποτάμι ψήφισε παρών μιλώντας για προχειρότητα των ρυθμίσεων. Η Χρυσή Αυγή, ενώ στις Επιτροπές και στην διάρκεια της συζήτησης στην Ολομέλεια, είχε ταχθεί υπέρ του νομοσχεδίου τελικά την τελευταία στιγμή, ψήφισε παρών. 

Το ΚΚΕ δήλωσε ξεκάθαρα ότι καταψηφίζει επί της αρχής το νομοσχέδιο ενώ καταψήφισε και τη διαδικασία του κατεπείγοντος.
Η συζήτηση επί του νομοσχεδίου ολοκληρώθηκε τα μεσάνυχτα με ονομαστική ψηφοφορία για τέσσερα άρθρα (16, 17, 21 και 24) που ζήτησε η ΝΔ περισσότερο για λόγους εντυπώσεων. Το ΚΚΕ ψήφισε παρών για τα τρία πρώτα και κατά για το 24.

Οπως ανέδειξαν οι βουλευτές του ΚΚΕ, πρόκειται για νομοθετική ρύθμιση καθαρά εισπρακτικού χαρακτήρα. Η κυβέρνηση με αυτό επιδιώκει να εισπράξει στο ακέραιο από τα εργατικά - λαϊκά νοικοκυριά όλα τα χρέη που τους φόρτωσαν οι μνημονιακοί και οι εφαρμοστικοί τους νόμοι. Νομιμοποιεί, δηλαδή, πλήρως όλα τα αβάσταχτα χαράτσια, τη φοροεπιδρομή, που επιβλήθηκαν σε βάρος του λαού από τις προηγούμενες αντιλαϊκές κυβερνήσεις του κεφαλαίου, που σε συνδυασμό με την πολιτική δραστικής μείωσης μισθών, συντάξεων, γενικότερα του λαϊκού εισοδήματος, τον έχουν «στεγνώσει».

Το νομοσχέδιο ψηφίστηκε την Πέμπτη  από τις αρμόδιες επιτροπές της Βουλής και σήμερα συζητήθηκε και ψηφίστηκε σε μία και μόνο συνεδρίαση, σύμφωνα με την διαδικασία του κατεπείγοντος. 

Παίρνοντας το λόγο επί της διαδικασίας, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ Θανάσης Παφίλης εξέφρασε τη διαφωνία του Κόμματος με τη μορφή του κατεπείγοντος. Επίσης, σχολίασε την αντιπαράθεση κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης, λέγοντας πως επαναλαμβάνεται αυτό που ζήσαμε στην προηγούμενη Βουλή, με διαφορετικούς ρόλους. «Καταγγέλλουν εκείνοι που φέρνανε τα κατεπείγοντα και εκείνοι που καταγγέλλανε τα κατεπείγοντα, φέρνουν κατεπείγοντα», είπε χαρακτηριστικά (Δείτε βίντεο ΕΔΩ). 

Η τροπολογία του ΚΚΕ

Η τροπολογία που κατέθεσε το ΚΚΕ, με στόχο την ανακούφιση των λαϊκών οικογενειών, των αυτοαπασχολούμενων και επαγγελματιών που οδηγήθηκαν στην υπερχρέωση, εξαιτίας των αντεργατικών - αντιλαϊκών επιλογών που φορτώθηκαν στις πλάτες του λαού για την έξοδο από την κρίση και την ανάκαμψη της κερδοφορίας του κεφαλαίου, απορρίφθηκε από την κυβέρνηση. Η αναπληρώτρια υπουργός Οικονομικών Ν. Βαλαβάνη, προκειμένου να δικαιολογήσει την απόρριψη, έφτασε να διαστρεβλώσει άρθρα της τροπολογίας ειδικά για τους αυτοαπασχολούμενους. Οπως ανέφερε, σε δεύτερη φάση η κυβέρνηση θα νομοθετήσει τη συγκρότηση επιτροπών στις οποίες θα απευθύνονται όσοι δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στην αποπληρωμή των χρεών τους ούτε με τις νέες ρυθμίσεις. Αυτές θα εξετάζουν τα εισοδηματικά κριτήρια και ανάλογα θα καθορίζουν νέα ρύθμιση. Μάλιστα αποφάνθηκε ότι σε αυτό το σημείο δηλαδή τις επιτροπές «συναντιόμαστε με τη σεισάχθεια του ΚΚΕ»! Ο Ν. Καραθανασόπουλος απάντησε ότι πουθενά το ΚΚΕ δεν αναφέρει κάτι τέτοιο. Αντίθετα λέει κούρεμα όλων των οφειλών των λαϊκών νοικοκυριών που προήλθαν από τα χαράτσια και την φοροληστεία των εφαρμοστικών νόμων.

Στα ενδιαφέροντα της συνεδρίασης ήταν η απειλή της αναπληρώτριας υπουργού Οικονομικών Νάντιας Βαλαβάνη για ελέγχους της Εφορίας σε όσους δεν μπουν στη ρύθμιση:  «Όσοι δεν θα μπουν -ενώ μπορούν να μπουν στην ρύθμιση- αυτοί να είναι σίγουροι ότι αργά ή γρήγορα από αυτούς θα περάσει η εφορία», είπε συγκεκριμένα.

Ομιλία Ν. Καραθανασόπουλου 

Ξεκινώντας την ομιλία του ο Νίκος Καραθανασόπουλος, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ και εισηγητής του Κόμματος στη συζήτηση, επισήμανε προς το προεδρείο της Βουλής τις ευθύνες που έχει όσον αφορά τη στάση της Χρυσής Αυγής που «παίζει» επικίνδυνα επικοινωνιακά παιχνίδια, καθώς ζήτησε εκ νέου τη διεξαγωγή ονομαστικής ψηφοφορίας, παρότι δεν έχει τον απαιτούμενο αριθμό βουλευτών.  Όσον αφορά το περιεχόμενο του νομοσχεδίου, επισήμανε πως η κυβέρνηση διατηρεί ανέπαφο το αντιλαϊκό περιβάλλον μέσα στο οποίο βρέθηκαν υπερχρεωμένα τα λαϊκά νοικοκυριά. 

Οπως σημείωσε, «πήρατε τις ρυθμίσεις της προηγούμενης συγκυβέρνησης και κάνατε κάποιες μικροβελτιώσεις», οι οποίες «δεν αλλάζουν το χαρακτήρα ότι πρέπει να νομιμοποιηθεί η αντιλαϊκή πολιτική των κυβερνήσεων στο φορολογικό και στο ασφαλιστικό. Αυτό θέλετε να επιβάλετε». «Σ' αυτήν, λοιπόν, την πρόκληση» τόνισε ότι το ΚΚΕ απαντά με την κατάθεση της τροπολογίας που δίνει πραγματικά ανακούφιση στο λαό, επισημαίνοντας: «Θέλουμε η κυβέρνηση να πει αν δέχεται να συζητηθεί στα πλαίσια της σημερινής συζήτησης, ναι ή όχι».

Επισήμανε ότι η διαπραγμάτευση που κάνει η κυβέρνηση αποτελεί μέρος της συνολικότερης διαπάλης που γίνεται στο εσωτερικό της ΕΕ και με την άμεση εμπλοκή των ΗΠΑ, ενώ γίνεται για λογαριασμό του κεφαλαίου, για τις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων με σκοπό την επανεκκίνηση της καπιταλιστικής οικονομίας και όχι την ανάκτηση των απωλειών και την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών.

Ομιλία Θανάση Παφίλη

Εργαζόμενοι και λαϊκά στρώματα, δεν μπορούν να περιμένουν τίποτα θετικό από τις διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης με τους Ευρωπαίους εταίρους και τη Σύνοδο Κορυφής, επισήμανε στην ομιλία του ο Θανάσης Παφίλης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ μιλώντας στην Ολομέλεια της Βουλής. 

Κάλεσε την κυβέρνηση να φέρει στη Βουλή τη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη, η οποία, παρά την προσπάθεια της κυβέρνησης να την παρουσιάσει ως «κοσμογονία», στην ουσία αποτελεί συνέχιση της δανειακής σύμβασης και του μνημονίου. 

Κατήγγειλε την κυβέρνηση που ισχυρίζεται ότι τα μνημόνια τελείωσαν, ενώ οι 400 μνημονιακοί νόμοι παραμένουν σε ισχύ και με βάση αυτούς λειτουργεί η οικονομία καθώς και ότι προεκλογικά ισχυριζόταν πως η ΕΕ αλλάζει, ωστόσο είναι εδώ η σκληρή αντιλαϊκή καπιταλιστική βαρβαρότητα, η κυνική δικτατορία του κεφαλαίου, που είναι η ΕΕ με κοινοβουλευτικό μανδύα, που απαιτεί κι άλλο αίμα από τους λαούς, όχι μόνο από τη δουλειά, αλλά και με πόλεμο για να φύγει από την κρίση. (Δείτε βίντεο ΕΔΩ)

Ομιλία Χρήστου Κατσώτη

Ο λαός είναι χαμένος από χέρι και με την διαπραγμάτευση και με τον συμβιβασμό της κυβέρνησης γιατί έγιναν για τα συμφέροντα των επιχειρηματικών κερδών, τόνισε ο Χρήστος Κατσώτης.
«Και θα είναι χαμένος από χέρι όσο δεν συγκεντρώνονται δυνάμεις για την ρήξη και την ανατροπή», πρόσθεσε, ενώ αναφερόμενος στην αντιλαϊκή συμφωνία της 20ής Φλεβάρη, τόνισε ότι με αυτή διατηρείται στο ακέραιο όλο το αντιλαϊκό πλαίσιο των μνημονίων και συνεχίζεται με τις «νέες μεταρρυθμίσεις» που απαιτούν η θεσμοί-τρόικα.
Ο Χ. Κατσώτης υπογράμμισε ότι το νομοσχέδιο στοχεύει να αρπάξει ό,τι έχει απομείνει στα λαϊκά στρώματα και αναφέρθηκε στις ασφαλιστικές ρυθμίσεις, λέγοντας ότι είναι στην κατεύθυνση της απαλλαγής κράτους - εργοδοσίας από την καταβολή ασφαλιστικών εισφορών. (Δείτε βίντεο ΕΔΩ).
Δευτερολογία Θ. Παφίλη

Ο Θανάσης Παφίλης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ στηλίτευσε την απόρριψη -από την κυβέρνηση- της τροπολογίας που κατέθεσε το ΚΚΕ  για τη ρύθμιση των χρεών των λαϊκών νοικοκυριών, των αυτοαπασχολούμενων και των επαγγελματιών σε εφορίες και ασφαλιστικά ταμεία.
Απαντώντας στην αναπληρώτρια υπουργό Οικονομικών Ν. Βαλαβάνη, η οποία νωρίτερα επιχείρησε να κατηγορήσει το ΚΚΕ ότι συνδέει τον ΣΥΡΙΖΑ με επιχειρηματικά συμφέροντα, αλλά και για την άρνηση της κυβέρνησης να τεθεί σε ψηφοφορία η τροπολογία που κατέθεσε το ΚΚΕ, ο Θανάσης Παφίλης υπογράμμισε ότι το ΚΚΕ μιλάει πολιτικά και κάνει πολιτική κριτική (Δείτε βίντεο ΕΔΩ).

Μιλώντας στη δευτερολογία του επί των άρθρων,ο Νίκος Καραθανασόπουλος αναφέρθηκε ειδικότερα στο άρθρο 24 που προβλέπει την απορρόφηση  της εταιρείας «Παράκτιο Αττικό Μέτωπο ΑΕ», από την  «Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου», η οποία με τη σειρά της θα απορροφηθεί από τον νέο ΤΑΙΠΕΔ όταν αυτός συσταθεί,  κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι επιχειρεί να διευρύνει το πεδίο της δημόσιας περιουσίας στο οποίο τα επιχειρηματικά συμφέροντα θα μπορούν να επενδύσουν κερδοφόρα (Δείτε βίντεο ΕΔΩ).

Στο τέλος της συζήτησης πήρε το λόγο ξανά και ο  Χρήστος Κατσώτης, ο οποίος αναφέρθηκε στην κατεύθυνση της κυβερνητικής πολιτικής για την κοινωνική ασφάλιση, τονίζοντας ότι είναι στην κατεύθυνση των προηγούμενων πολιτικών για την απαλλαγή της εργοδοσίας από το λεγόμενο «μη μισθολογικό κόστος», γι' αυτό και σταματά η εγγύηση του κράτους γι' αυτή (Δείτε βίντεο ΕΔΩ).

Για τον Δ. Τσακνή και τις ...νουθεσίες του

Διαβάσαμε στο διαδίκτυο την επιστολή που απέστειλε ο Δ. Τσακνής στον πρωθυπουργό - «Αγαπητέ Αλέξη» τον προσφωνεί…

Δεν θα σχολιάζαμε ούτε τα «δάκρυσα όταν πήγες την Καισαριανή», ούτε τα «συμμερίστηκα τη συγκίνησή σου στις προγραμματικές δηλώσεις», ούτε ότι η «γκρίνια» του προς τον ΣΥΡΙΖΑ για τη νέα συμφωνία επισφραγίζεται με τη φράση: «Τέσσερις μήνες ζητήσατε; Τέσσερις και εκατόν τέσσερις θα είμαστε δίπλα κι απέναντί σας…». Ο πειρασμός να σχολιάσουμε προέκυψε κυρίως από τις νουθεσίες που απευθύνει προς τους «συντρόφους της κομμουνιστικής Αριστεράς» (βλ. ΚΚΕ).

Λέει λοιπόν ότι «ως κομμουνιστής όμως, προσπαθώ πάντα να βρω τη χαραμάδα και να τη μετατρέψω σε ρήγμα (…) Παρατηρώντας τις διαθέσεις του κόσμου, ακόμα και το θυμικό του, επιδιώκω να το μεταβάλω σε συνειδητή στάση, δίνοντας στο συναίσθημα την πολιτική του διάσταση, μετατρέποντάς το δηλαδή σε συνειδητό. (…) Δεν ήταν επαναστάτες με θεωρητική κατάρτιση οι εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες που γύρισαν τα όπλα τους στους στρατηγούς το ’17 στη Ρωσία. Απελπισμένοι άνθρωποι του λαού ήταν, αφελείς και πλανεμένοι ίσως μέχρι πρότινος, που χάρις στη δουλειά των ελάχιστων μπολσεβίκων μεγαλούργησαν και έγραψαν ιστορία».

Εγκαλείται λοιπόν το ΚΚΕ γιατί δεν μετατρέπει σε «ρήγμα» τη «χαραμάδα» και μάλιστα δεν ακολουθεί λενινιστική πολιτική ώστε να το κάνει αυτό.

Πρώτον. Ποια «χαραμάδα» ανοίγει η ανάληψη της κυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ; Μιλάμε για μια κυβέρνηση αστικής διαχείρισης που επιλέχθηκε και στηρίχτηκε από το κεφάλαιο. Δεν είναι μια κυβέρνηση που αναδείχθηκε από το «κίνημα» όπως υπονοείται, αλλά ίσα - ίσα αξιοποιείται για να το ενσωματώσει και να το αφοπλίσει πιο αποτελεσματικά.

Δεύτερον. Από πού και ως πού έχει την παραμικρή ομοιότητα η γραμμή των μπολσεβίκων με αυτήν που περιγράφει ο επιστολογράφος; Μήπως οι μπολσεβίκοι έδειξαν ανοχή ή «κριτική στήριξη» στην Προσωρινή Κυβέρνηση ή μήπως διοργάνωσαν και συγκεντρώσεις υποστήριξής της; Την αντιπάλεψαν με όλες τους τις δυνάμεις, επεξεργάστηκαν γραμμή που εξασφάλισε σε όλες τις καμπές από τον Απρίλη ως τον Οκτώβρη την πολιτική ανεξαρτησία της εργατικής τάξης, την προβολή, ζύμωση και πρακτική δράση για την κατάληψη της εξουσίας. Αυτό τους οδήγησε στη νίκη.

Τρίτον. Όλα αυτά πού μοιάζουν με τις σημερινές συνθήκες; Γιατί όποιος χρησιμοποιεί ιστορικές αναλογίες, πρέπει να σέβεται την ιστορία. Την περίοδο του 1917 μιλάμε για συνθήκες επαναστατικές, με Σοβιέτ εργατών και στρατιωτών, ένοπλο λαό. Όχι για διαπραγματεύσεις στα σαλόνια των ιμπεριαλιστικών οργανισμών και «κολλητηλίκια» με τον ΣΕΒ και τον Ομπάμα.

Λέει επίσης στην επιστολή: «Το θέμα δεν είναι να χειροκροτήσουμε αυτάρεσκα τους εαυτούς μας, σε περίπτωση μιας οριστικής υπαναχώρησης (όσο κι αν αυτή διαφαίνεται), αλλά να συμβάλουμε έτσι ώστε να την αποτρέψουμε. Κι αυτό θα γίνει στους δρόμους και τις πλατείες, στους χώρους δουλειάς και πολιτικής ζύμωσης».

Κατ' αρχάς, όσο και «καλοπροαίρετος» να ήταν κανείς, τι άλλο να περιμένει να δει για να πειστεί για την «οριστική υπαναχώρηση» του ΣΥΡΙΖΑ (από τι αλήθεια; αλλά ως το δεχθούμε χάριν της συζήτησης); Εδώ άρον άρον υπαναχώρησε ακόμη και από τα απατηλά του συνθήματα και όλα αυτά μέσα στις πρώτες μέρες ανάληψης της διακυβέρνησης.

Ολόκληρη η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ, από τη γιγάντωση ως την αστική διακυβέρνηση, έχει ξεκάθαρο ταξικό πρόσημο. Αντί να λένε πολλοί ότι το ΚΚΕ υποτιμά τις διαφορές ή ότι δεν βλέπει ότι δεν είναι «ομοιογενής» η κυβέρνηση κλπ., ας δουν ότι, παρά τις όποιες διαφορές (ουσιαστικές και λιγότερο ουσιαστικές), η πραγματικότητα δεν αλλάζει: Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια κυβέρνηση που διαχειρίζεται τον καπιταλισμό και λέει ψέματα στο λαό για το πώς μπορούν να λυθούν τα προβλήματά του. Η υπογραφή της συμφωνίας είναι καθαρότατη απόδειξη των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει απέναντι στο κεφάλαιο. Ας δουν ότι παίρνει πίσω ακόμη και τις υποσχέσεις για ψίχουλα ή ορισμένα μέτρα ανακούφισης της ακραίας φτώχειας που έταζε στο λαό προεκλογικά, ότι αυτό που έρχεται είναι μέτρα, φόροι και νέα βάρη στο λαό, πιθανότατα νέο μνημόνιο τον Ιούνη. Αυτά μπαίνουν στο τραπέζι με τη νέα συμφωνία.

Η εξέλιξη αυτή δεν εμποδίζεται μέσω της στήριξης της κυβέρνησης ή με μια λογική «ρυμούλκησής» της προς τα αριστερά. Είναι αυταπάτη, αφοπλισμός και αυτοχειριασμός του κινήματος, λογική που το μετατρέπει σε ουρά της κυβέρνησης. Αντιμετωπίζεται αποκαλύπτοντας τη γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ, τα συμφέροντα που πραγματικά υπηρετεί, λέγοντας τα πράγματα με το όνομά τους. Αυτό που χρειάζεται είναι το εργατικό λαϊκό κίνημα να μη χάσει χρόνο σε αναμονή ή νέα απογοήτευση. Γι’ αυτό το ΚΚΕ πρωτοστατεί και θα δώσει τις δυνάμεις του για την οργάνωση της λαϊκής πάλης και αντεπίθεσης, για την ανάδειξη του πραγματικού αντιπάλου. Ας ψάξουν αλλού για χειροκροτητές στα κυβερνητικά συλλαλητήρια, με το περιτύλιγμα «να πιέσουμε την κυβέρνηση», «να την βάλουμε στον ίσιο δρόμο». Βαδίζουμε ριζικά διαφορετικό δρόμο, το δρόμο της ρήξης και της σύγκρουσης, της πάλης για άλλο δρόμο ανάπτυξης υπέρ του λαού.

ΥΓ: Ο Τσακνής θυμίζουμε ότι δεν πρόσκειται στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Βρείτε τις διαφορές… 

Τροπολογία ΚΚΕ για τις οφειλές σε Εφορία και Ταμεία, το αρνήθηκε η συγκυβέρνηση.

  Η τροπολογία για την ανακούφιση χρεωμένων λαϊκών νοικοκυριών και αυτοαπασχολούμενων που κατέθεσε το ΚΚΕ και αρνήθηκε η συγκυβέρνηση.

ΚΚΕ:«Δίκαιο φορολογικό σύστημα στα πλαίσια αυτού το συστήματος δεν μπορεί να υπάρξει».

Τι αφορά αναλυτικά η ρύθμιση.

Το ΚΚΕ κατέθεσε τροπολογία που αφορά τη ρύθμιση χρεών σε Εφορίες και ασφαλιστικά Ταμεία στο νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών με τίτλο «Ρυθμίσεις για την επανεκκίνηση της οικονομίας», που ψηφίζεται την Παρασκευή στη Βουλή. 

Στην αιτιολογική του έκθεση το κόμμα αναφέρει: «Το ΚΚΕ επανειλημμένα και με στοιχεία έχει αναδείξει ότι ο Κρατικός Προϋπολογισμός στο καπιταλιστικό σύστημα είναι εργαλείο αναδιανομής ενός τμήματος του κοινωνικού πλούτου προς όφελος του κεφαλαίου. Τα βάρη φορτώνονται στις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων ενώ το μεγάλο κεφάλαιο ενισχύεται συνεχώς με φοροαπαλλαγές και άλλα προνόμια. 

Δίκαιο φορολογικό σύστημα στα πλαίσια αυτού το συστήματος δεν μπορεί να υπάρξει. Στον πυρήνα της πρότασης μας για το φορολογικό σύστημα βρίσκεται η απαλλαγή της λαϊκής οικογένειας από τα φορολογικά βάρη, τα οποία πρέπει να επωμισθούν οι επιχειρήσεις, η μεγάλη κινητή και ακίνητη περιουσία. 

Στις σημερινές συνθήκες πλατιά στρώματα των λαϊκών οικογενειών έχουν οδηγηθεί στην υπερχρέωση σαν αποτέλεσμα των αντεργατικών – αντιλαϊκών επιλογών για την έξοδο από την κρίση και την ανάκαμψη της κερδοφορίας του κεφαλαίου και προβάλλει επιτακτική η ανάγκη για την λήψη άμεσων μέτρων ανακούφισης. 

Για τον λόγο αυτό και με στόχο την ανακούφιση των υπερχρεωμένων λαϊκών οικογενειών, των αυτοαπασχολούμενων και επαγγελματιών το ΚΚΕ καταθέτει την παρακάτω ρύθμιση για τις οφειλές στην φορολογική διοίκηση και στους φορείς κοινωνικής ασφάλισης που είναι ενταγμένη στο πλαίσιο ανάκτησης των απωλειών και στην διεκδίκηση ικανοποίησης των σύγχρονων αναγκών». 

Τροπολογία-προσθήκη Στο σχέδιο νόμου του Υπουργείου Οικονομικών.

 «Ρυθμίσεις για την επανεκκίνηση της οικονομίας» 

Άρθρο 1 Πεδίο εφαρμογής Στην παρακάτω ρύθμιση, για οφειλές στη φορολογική διοίκηση και τους φορείς κοινωνικής ασφάλισης εντάσσονται: 

α. Τα φυσικά πρόσωπα με οικογενειακό εισόδημα έως 40.000 ευρώ προσαυξημένο κατά 5.000 ευρώ για κάθε τέκνο ή άλλο προστατευόμενο μέλος. β. Οι ατομικές και προσωπικές εταιρείες με οφειλές στη φορολογική διοίκηση και τους φορείς κοινωνικής ασφάλισης έως 100.000 ευρώ συνολικά. 

γ. Στη ρύθμιση δεν εντάσσονται οι οφειλές που προκύπτουν λόγω φοροδιαφυγής. Επίσης από τη ρύθμιση εξαιρούνται οι οφειλές προς το ΝΑΤ. δ. Άνεργοι με μηδενικό εισόδημα στις 31.12.2014, οι οποίοι εξακολουθούν να πληρούν τις δυο αυτές προϋποθέσεις μέχρι την ημερομηνία υποβολής της σχετικής αίτησης, μπορούν να υπαχθούν στην παρακάτω προβλεπόμενη ρύθμιση οφειλών. Για όσο διάστημα διατηρούν τις δυο ως άνω προϋποθέσεις αναστέλλεται η καταβολή των δόσεων της παρακάτω ρύθμισης οφειλών. Μετά την εξάλειψη των ως άνω προϋποθέσεων και την παύση της αναστολής καταβολής των δόσεων της ρύθμισης εφαρμόζονται οι όροι της παρακάτω ρύθμισης. 

Τα δυο προηγούμενα εδάφια εφαρμόζονται και για οφειλέτες που καθίστανται άνεργοι με μηδενικό εισόδημα μετά την υπαγωγή των οφειλών τους στους όρους της παρακάτω ρύθμισης.

 Άρθρο 2 Διαγραφή οφειλών 

1. Από το συνολικό ύψος των οφειλών διαγράφονται: 

α. Το σύνολο των οφειλών που προέρχονται από πρόστιμα και προσαυξήσεις για καθυστερήσεις αποπληρωμής στη φορολογική διοίκηση και τους φορείς κοινωνικής ασφάλισης 

β. Οι οφειλές που προέρχονται: 

    1) Από τον καταλογισμό της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης 

    2) Από τον καταλογισμό του τέλους επιτηδεύματος 

    3) Από τον καταλογισμό του ΕΕΤΗΔΕ, του ΕΕΤΑ και του ΕΝΦΙΑ και αφορούν την πρώτη κατοικία έως 120 τ.μ. και τη δευτερεύουσα κατοικία έως 80 τ.μ. 4) 

Από τον καταλογισμό δαπανών για νοσήλια και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις μεταβιβάστηκαν προς βεβαίωση και είσπραξη στη φορολογική διοίκηση. 

2. Μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης ή άλλα καταδιωκτικά μέτρα που έχουν ήδη επισπευσθεί για την είσπραξη των παραπάνω οφειλών οι οποίες διαγράφονται παύουν να ισχύουν και καταργούνται οριστικά. 

Άρθρο 3 Ρύθμιση οφειλών 

Οι οφειλές όπως διαμορφώνονται μετά την εφαρμογή των προηγουμένων άρθρων ρυθμίζονται ως εξής : 

Α. Τα φυσικά πρόσωπα με μέσο οικογενειακό εισόδημα την τελευταία πενταετία έως 20.000 ευρώ, προσαυξημένα κατά 5.000 ευρώ για κάθε τέκνο ή άλλο προστατευόμενο μέλος, απαλλάσσονται από το σύνολο των οφειλών που προκύπτουν μετά τις διαγραφές, προς τη φορολογική διοίκηση. 

Β. Για τα υπόλοιπα φυσικά πρόσωπα που εντάσσονται στη ρύθμιση με μέσο οικογενειακό εισόδημα την τελευταία πενταετία 20.001 έως 40.000 ευρώ, προσαυξημένα κατά 5.000 ευρώ για κάθε τέκνο ή άλλο προστατευόμενο μέλος, οι εναπομείνασες οφειλές ρυθμίζονται με τέτοιο τρόπο ώστε η συνολική ετήσια επιβάρυνση προς τη φορολογική διοίκηση συμπεριλαμβανομένων και των τρεχουσών υποχρεώσεων, να μην υπερβαίνει το 10% του ετήσιου οικογενειακού εισοδήματος κατά τα ανωτέρω. 

Γ. Εφόσον τα φυσικά πρόσωπα βαρύνονται και με οφειλές προς φορείς κοινωνικής ασφάλισης, η συνολική ετήσια υποχρέωση καταβολής που προκύπτει συμπεριλαμβανομένων και των τρεχουσών υποχρεώσεων δεν μπορεί να υπερβαίνει το 20% του ετήσιου οικογενειακού εισοδήματος κατά τα ανωτέρω. 

Δ. Για τις ατομικές και προσωπικές εταιρείες η συνολική ετήσια υποχρέωση καταβολής για τις ληξιπρόθεσμες οφειλές στη φορολογική διοίκηση και τους φορείς κοινωνικής ασφάλισης συμπεριλαμβανομένων και των τρεχουσών υποχρεώσεων δεν μπορεί να υπερβαίνει το 25% των καθαρών τους κερδών. 

Ε. Η κατά τα ανωτέρω ρύθμιση των οφειλών διατηρείται και σε περίπτωση καθυστέρησης πληρωμής μέχρι τριών συνεχόμενων δόσεων σε ετήσια βάση. 

ΣΤ. Οι οφειλές που υπάγονται στην ανωτέρω ρύθμιση από της υπαγωγής τους και εφεξής δεν επιβαρύνονται με προσαυξήσεις, τόκους και πρόστιμα εκπρόθεσμης καταβολής. 

Άρθρο 4 Αναστολή μέτρων αναγκαστικής είσπραξης 

Α. Από την υποβολή της αίτησης ρύθμισης των οφειλών του προηγουμένου άρθρου αναστέλλονται και δεν εκτελούνται κατά του οφειλέτη τυχόν επιβληθέντα ήδη μέτρα αναγκαστικής είσπραξης μεταξύ των οποίων η κατάσχεση ακινήτων που αποτελούν κύρια και δευτερεύουσα κατοικία, μέτρα διασφάλισης των συμφερόντων του Δημοσίου όπως η εγγραφή προσημείωσης ή υποθήκης σε περιουσιακά στοιχεία του οφειλέτη, ποινική δίωξη και κάθε άλλο μέτρο που προβλέπεται από την ισχύουσα νομοθεσία για την αναγκαστική είσπραξη της οφειλής. 

Β. Από την υποβολή της αίτησης ρύθμισης των οφειλών του προηγουμένου άρθρου απαγορεύεται η επίσπευση μέτρων αναγκαστικής είσπραξης, μέτρων διασφάλισης των συμφερόντων του Δημοσίου καθώς και η άσκηση ποινικής δίωξης και η επίσπευση κάθε άλλου καταδιωκτικού μέτρου που προβλέπεται από την ισχύουσα νομοθεσία που προβλέπεται από την ισχύουσα νομοθεσία για την αναγκαστική είσπραξη της οφειλής. 

Άρθρο 5 Ασφαλιστική και φορολογική ενημερότητα 

Από την υποβολή της αίτησης για την κατά τα παραπάνω ρύθμιση των οφειλών και με την προϋπόθεση της τήρησης των όρων της χορηγούνται πιστοποιητικά ασφαλιστικής και φορολογικής ενημερότητας στον οφειλέτη άμεσα και χωρίς άλλη διαδικασία. 

Άρθρο 6 Καταργούμενες διατάξεις 

Καταργείται κάθε διάταξη νόμου, υπουργική απόφαση εγκύκλιος ή κανονιστική διάταξη που αντίκειται στις διατάξεις του παρόντος. 

Άρθρο 7 Μεταβατική διάταξη 

Από τις διατάξεις του παρόντος καταλαμβάνονται όλες οι εκκρεμείς υποθέσεις για τις οποίες δεν έχουν εκδοθεί τελεσίδικες δικαστικές αποφάσεις. Οι υποθέσεις για τις οποίες έχουν γίνει διοικητικές ρυθμίσεις με τη σύμφωνη γνώμη του οφειλέτη μπορούν να καταλαμβάνονται από τις διατάξεις του παρόντος, εκτός αν οι διοικητικές ρυθμίσεις είναι ευνοϊκότερες κατά την κρίση του οφειλέτη. Άρθρο 8 Έναρξη ισχύος Οι διατάξεις του παρόντος ισχύουν από τη δημοσίευσή του στην εφημερίδα της κυβερνήσεως εκτός αν άλλως ορίζεται στις επί μέρους διατάξεις του.

ΤΥΧΑΙΑ ΚΑΙ ΕΡΗΜΗΝ ΜΑΣ

      

 

         Προτάσεις και αναλύσεις που καθορίζουν την πολιτικοοικονομική ζωή της χώρας,  με τον τρόπο και τη μορφή  που διατυπώνονται και δημοσιοποιούνται,  δίνουν την εντύπωση πως δεν διαφοροποιούνται από δόγματα θρησκείας ή διάφορες μορφές υποκειμενικής  εμπειρίας. Κι αυτό, γιατί διαπιστώνουμε ότι  θεωρούνται αυτονόητα ή δεδομένα αυτά που μάλλον εκφράζουν και περιγράφουν τμήματα της πραγματικότητας, ανεξάρτητα από την ολότητα στην οποία εντάσσονται –τον καπιταλισμό- και υποστασιοποιούν υποκειμενικές εμπειρίες, που περισσότερο εξυπηρετούν μια ψυχολογική, κοινωνική ή πολιτική σκοπιμότητα: από το  προεκλογικό του Α. Τσίπρα «εμείς θα χτυπάμε το ζουρνά και οι αγορές θα χορεύουν» μέχρι τις διαβεβαιώσεις του ότι πια δεν υπάρχουν μνημόνιο και τρόικα. Γιατί όλες αυτές οι περιγραφές και αναλύσεις της  κατάστασης, στο εξωτερικό και εσωτερικό, του οικονομικοκοινωνικού συστήματος το αντικατοπτρίζουν και τείνουν να το δικαιώσουν. Κι όσο περνά ο καιρός ακόμα και η όποια κριτική στην ασκούμενη πολιτική περιορίζεται αποδίδοντάς τη εξωχρονική μορφή που αφορά γενικά τη χώρα και όχι συγκεκριμένες κοινωνικές τάξεις. 

Μέχρι και ο Έλληνας εφοπλιστής, πρόεδρος του Ολυμπιακού και δημοτικός σύμβουλος Πειραιά, Ευάγγελος Μαρινάκης, δηλώνει «Αυτό που έχει σημασία  είναι η χώρα. Αυτό που προέχει είναι η χώρα να παραμείνει στην Ευρώπη, στην ευρωζώνη. Όποιος αγαπάει την Ελλάδα ελπίζει η νέα κυβέρνηση να πετύχει στις διαπραγματεύσεις για την οικονομική διάσωση». Η προώθηση επιμέρους  συμφερόντων καλύπτεται άνετα  πίσω από την επίκληση της έννοιας του γενικού συμφέροντος της χώρας.

 

               Με αναπαραστάσεις και ομοιώματα στην πολιτικοκοινωνική μας ζωή γίνεται προσπάθεια ν’ αποκρυφτεί η οικονομική πραγματικότητα που την καθορίζει και αποκτώντας αντιϊστορικό χαρακτήρα η πραγματικότητα να μοιάζει πως έχει τη μορφή  μιας τυχαίας διαδοχής γεγονότων, χωρίς λογικό νόημα. Το μνημόνιο λοιπόν είναι μια τυχαία λάθος επιλογή που οι συνέπειες του ήταν οδυνηρές για τα λαϊκά στρώματα εντελώς τυχαία, ενώ τώρα οι εταίροι μας δεν σταματούν να μιλούν για οικονομικά ατυχήματα. Σαν όλες οι ενέργειες, επιλογές, αποφάσεις κλπ. να είναι τρόποι ύπαρξης ενός στατικού και αναλλοίωτου φυσικού  δικαίου, γι’ αυτό και αναμφισβήτητο,  με το οποίο ταυτίζεται το πολιτικοοικονομικό σύστημα. Κι αν γίνονται, ιδιαίτερα από τους αριστερούς του ΣΥΡΙΖΑ,  συνεχείς  αναφορές σε αγωνιστικά παρελθόντα και λαϊκά αιτήματα μ’ έναν αφαιρετικό τρόπο που δεν αναγνωρίζει τον ιστορικοκοινωνικό χαρακτήρα τους, είναι για να  συσκοτίζουν την κατανόηση της κοινωνικής πραγματικότητας. Η  συσχέτιση αφηρημένα και μεμονωμένα δράσεων, ενεργειών, θεσμών με άλλους θεσμούς, με κάποια μεμονωμένα ιστορικά γεγονότα ή με κάποια παροδική κοινωνική ανάγκη μπορεί να οδηγήσει στην αντίληψη της κυκλικής επανάληψης της ιστορίας  ενισχύοντας την αντίληψη ότι όλα αυτά αφορούν φυσικά φαινόμενα –και πώς να τα μεταβάλλεις; 

 

 Πολιτικοί, εφοπλιστές, δημοσιογράφοι, βιομήχανοι, μικροαστοί κλπ. σχεδόν σε μια νύχτα, τη νύχτα των εκλογικών αποτελεσμάτων ίσως,  συνειδητοποίησαν σε αγαστή συμφωνία την ανάγκη για σωτηρία της χώρας μέσω της συμπαράστασης στην κυβέρνηση για τις διαπραγματεύσεις. Κι όλη αυτή η πολιτική που αγκαλιάζει όλες, πλην ΚΚΕ, τις παρατάξεις του κοινοβουλίου, και με έναν έμμεσο τρόπο ακόμα και τη Χρυσή Αυγή που η πρόεδρος της Βουλής δεν χάνει ευκαιρία να ανταποκρίνεται στα αιτήματά των βουλευτών της, δεν εκφράζει παρά την ίδια την κυρίαρχη τάξη που την εξυπηρετεί.  Όλα φέρνουν  τη σφραγίδα του επίπλαστου, και  τα κουρέλια από τα ιδανικά που επικαλούνται,  και η βούληση να υποτάξουν τα λαϊκά στρώματα που περιφρονούν σε μια δήθεν φωτισμένη μικροαστική ελίτ που τα εκπροσωπεί, και ο λεκτικός ριζοσπαστισμός τους, και ο πρακτικός οπορτουνισμός,  και η επιδεικνυόμενη ευαισθησία. ¨Ολες αυτές οι παλινωδίες στην άσκηση της πολιτικής, οι βερμπαλισμοί, οι λεκτικές επιθέσεις κλπ. μοιάζει να είναι μάλλον  η μέθη μιας μικροαστικής στην αντίληψη διανόησης που ανέλαβε κυβερνητικές θέσεις και θεμελιώνει την άσκηση πολιτικής πάνω στον αλαζονικό ατομισμό των μελών της, που γίνονται επιτέλους διαχειριστές της εξουσίας. Και ενώ φαίνονται οι πολιτευτές του ΣΥΡΙΖΑ τόσο αντικληρικοί με τις πολιτικές ορκωμοσίες, τόσο αντισυμβατικοί με τις ενδυματολογικές επιλογές τους δίνοντας την ψευδαίσθηση πως στρέφονται εναντίον του ίδιου του πολιτικοοικονομικού συστήματος  στην πραγματικότητα το δικαιώνουν κρύβοντας τα αδιέξοδά του και προβάλλοντας την ανεκτικότητά του. Μια ανεκτικότητα όπου όλα επιτρέπονται αρκεί να αφήνουν όμως κέρδος. Ολες οι ιδεολογίες και οι τεχνικές εξουσίας γίνονται όψεις του ίδιου νομίσματος, του καπιταλισμού, όψεις ενός κεφαλαιοκρατικού κόσμου και του ορθολογικού παραλογισμού του.

 

Η για πρώτη φορά κυβέρνηση της Αριστεράς σε σύμπραξη με τους εθνικιστές με λεκτικές αψιμαχίες και πολεμικά ανακοινωθέντα εκδηλώνουν την πρόθεσή τους για προώθηση ενός αφηρημένα γενικού συμφέροντος που βρίσκει την έσχατη εφαρμογή της στο νομοσχέδιο για την αντιμετώπιση της χαρακτηριζόμενης ανθρωπιστικής κρίσης, εστιάζοντας στα συμπτώματα του προβλήματος τα οποία όλο και θα επανέρχονται δριμύτερα, και όχι στις αιτίες του, τον ίδιο τον καπιταλισμό. Και γι’ αυτό η αντιμετώπιση της φτώχειας, ανεξάρτητα από τη ολότητα στην οποία εντάσσεται, το καπιταλιστικό σύστημα, φτάνει να αποκτά αντιορθολογικό χαρακτήρα.      Και για τον ίδιο ακριβώς λόγο ο κομμουνιστικός λόγος απαξιώνεται ή διαστρεβλώνεται τόσο πολύ ώστε ο στοχασμός μας να μη θεμελιώνεται στη συνολική θεώρηση της κοινωνικής πραγματικότητας και να αποτυγχάνει να δοθεί  λογικό νόημα στα επιμέρους γεγονότα. Για να υποταχτούμε στη μοίρα μας – που πολύ ορθολογικά έχουν πάρει, προς όφελός τους, στα χέρια τους οι απανταχού κεφαλαιοκράτες και οι εκπρόσωποί τους – ερήμην μας. 

 

 

Από Dies brumalis

 

Ψηφίστηκε επί της αρχής το νομοσχέδιο για την ανθρωπιστική κρίση - «Παρών» από το ΚΚΕ

Ψηφίστηκε επί της αρχής το νομοσχέδιο για την ανθρωπιστική κρίση εν μέσω έντονων αντιδράσεων για τη στάση της προέδρου της Βουλής και μιας διαδικασίας που παραλίγο να τιναχθεί στον αέρα προκειμένου να καλλιεργηθεί κλίμα διπολικής αντιπαράθεσης όταν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δήλωναν ότι ψηφίζουν το νομοσχέδιο!

Η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ ψήφισε «παρών», οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, των ΑΝΕΛ και της Χρυσής Αυγής ψήφισαν «υπέρ». Το Ποτάμι ψήφισε «παρών», ενώ οι βουλευτές από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έχουν ταχθεί υπέρ, αλλά κατά την ψηφοφορία -που γινόταν σε έντονο κλίμα- ζήτησαν να τοποθετηθούν πρώτα οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι για τη στάση της προέδρου της Βουλής και μετά να γίνει η ψηφοφορία επί της αρχής.

Πάντως στις ομιλίες τους οι εισηγητές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ δήλωσαν ότι ψηφίζουν υπέρ και ζητήθηκε από το προεδρείο να καταγραφεί η θετική τους ψήφος, ενώ υπήρξε και αίτημα από τη ΝΔ για επανάληψη της ψηφοφορίας για να καταγραφεί πως η αξιωματική αντιπολίτευση και άλλα κόμματα ψηφίζουν «υπέρ». Η Ζωή Κωνσταντοπούλου αρνήθηκε να επαναλάβει την ψηφοφορία και προχώρησε τη διαδικασία της συζήτησης επί των άρθρων του νομοσχεδίου.

Κι ενώ από την πρώτη μέρα της συζήτησης την Τρίτη έχει γίνει σαφές πως υπάρχει κλίμα συναίνεσης ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ επί του νομοσχεδίου, κάτι που τονίσθηκε και στη συζήτηση της Τετάρτης με αναφορές τόσο από τα στελέχη των κομμάτων της συγκυβέρνησης όσο και από την αξιωματική αντιπολίτευση, επικράτησε ένας διπολικός καυγάς που εξυπηρέτησε και τα δύο μέρη την ώρα μάλιστα που συμφωνούσαν. Πάντως, τόσο ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης από τη ΝΔ όσο και ο Νίκος Φίλης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, προσπάθησαν να επαναφέρουν το κλίμα ευρύτερης συναίνεσης.

Η πρόεδρος της Βουλής πυροδότησε το κλίμα

Το συναινετικό κλίμα επί του νομοσχεδίου από ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ τινάχτηκε στον αέρα από την πρόεδρο της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία έσπευσε να κάνει δεκτό το αίτημα για ονομαστική ψηφοφορία που κατέθεσε η Χρυσή Αυγή χωρίς να συμπληρώνεται ο απαιτούμενος αριθμός των βουλευτών.

Η στάση της προέδρου της Βουλής προκάλεσε αναταραχή και έντονες αντιδράσεις -ακόμη και μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ- με αποτέλεσμα να εξαναγκαστεί η Ζωή Κωνσταντοπούλου να πάρει πίσω την προηγούμενη απόφασή της και τελικά να μην κάνει αποδεκτό το αίτημα της Χρυσής Αυγής για ονομαστική ψηφοφορία.

Παρέμβαση του ΚΚΕ για τη στάση της προέδρου της Βουλής

Τις προσωπικές ευθύνες της προέδρου της Βουλής που πυρπόλησε τη διαδικασία και έδωσε άλλοθι να αναπαράγεται ένα στείρο διπολικό κλίμα, ανέδειξε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ Νίκος Καραθανασόπουλος.

Ανέφερε ακόμα πως είναι ολισθηρός και επικίνδυνος ο δρόμος της σύμπλευσης με την εγκληματική ναζιστική Χρυσή Αυγή και κάλεσε την πρόεδρο της Βουλής να αποφεύγει τους συνεχείς σχολιασμούς που φτάνουν στο όριο του απαξιωτικού.

902

Επίσης:

- Οι ομιλίες των κομμουνιστών βουλευτών στο νομοσχέδιο για την «ανθρωπιστική κρίση» (VIDEO)

- Δήλωση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ για την ονομαστική ψηφοφορία στη Βουλή (VIDEO)

Τους τα ψάλαμε για τα καλά!... Και τώρα;

Αν το θέμα δεν ήταν τραγικό θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί γελοίο: Ο Έλληνας υπουργός των οικονομικών τους τα είπε χύμα. Ο Σόιμπλε έχασε την ψυχραιμία του και έβρισε σε μια συνέντευξή του τον κ. Βαρουφάκη.

Τα ΜΜΕ δεν έχασαν την ευκαιρία. Πήραν αμπάριζα και βγήκαν: Ψωμοζήτουλες, κουτοπόνηρους, χαραμοφάηδες χαρακτηρίζουν οι ξένοι τους Έλληνες. “Όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες εσείς ζούσατε πάνω στα δέντρα” λένε οι Ελληναράδες. Μερικοί πιο “σοβαροί” χρησιμοποιούν κόσμιες εκφράσεις, με το ίδιο περιεχόμενο. Οι υπερασπιστές της αστικής δημοκρατίας θεωρούν τους Γερμανούς αθεράπευτους συνεχιστές των ναζί.

Το έντονο και χαμηλού επιπέδου “διαπραγματευτικό κλίμα” στην ΕΕ έδωσε την ευκαιρία σε ένα μέρος του λαού, που δεν υποστήριξε το ΣΥΡΙΖΑ να εκφράσει την ικανοποίησή του: “Δεν ξέρω αν θα καταφέρουμε τίποτα, αλλά τουλάχιστον οι Γερμανοί για πρώτη φορά τα ακούσανε για τα καλά!...”. “Καλά κάνουμε και τους βρίζουμε. Έτσι τους αξίζει”. “Τουλάχιστον τους δείχνουμε πως έχουμε εθνική αξιοπρέπεια. “ λένε άλλοι...

Η κυβέρνηση επαναλαμβάνει ότι “για πρώτη φορά γίνονται διαπραγματεύσεις”. Ότι πάθαμε δηλαδή μέχρι τώρα το πάθαμε επειδή δεν διαπραγματευόμαστε με αυτό τον τρόπο.

Που οδηγεί αυτός ή ο άλλος τρόπος διαπραγμάτευσης;

Τι συνέπειες δηλαδή μπορεί να έχει ΄για τον Ελληνικό λαό ένας τέτοιος καυγάς Εμείς τι πρέπει να διαλέξουμε; Την τακτική της προηγούμενης κυβέρνησης που μιλούσε για σκληρές διαπραγματεύσεις αλλά δε μύριζε και πολύ μπαρούτι ή τις τωρινές που γίνεται “πόλεμος” με προκλήσεις και δηλώσεις και γινόμαστε πρωτοσέλιδα στην Ευρώπη; Ποια τακτική τελικά συμφέρει τον Ελληνικό λαό;

Οι λεονταρισμοί, οι προκλήσεις και οι προσβολές δεν έχουν καμιά σημασία για το τελικό αποτέλεσμα. Στα ρινγκ ακόμη και όταν ο αγώνας είναι σικέ, οι αντίπαλοι προκαλούν ο ένας τον άλλο για να τον “θυμώσουν”, ώστε το “θέαμα” να αποκτήσει μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Σε συνθήκες καπιταλισμού, εκείνα που μετράνε είναι τα συμφέροντα των “συμμάχων-αντιπάλων”, ο συσχετισμός δυνάμεων και οι συνθήκες μέσα στις οποίες διεξάγονται οι διαπραγματεύσεις. Το “θέαμα” είναι για να αποπροσανατολίζει το λαό από την ουσία των προβλημάτων και να τον οδηγεί σε αυταπάτες.

Η ουσία των διαπραγματεύσεων

Άρχουσα τάξη στην Ελλάδα και στις άλλες καπιταλιστικές χώρες είναι η αστική τάξη, αυτό που ο λαός ονομάζει “το Κεφάλαιο”, οι μεγαλοεπιχειρηματίες, οι πολυεθνικές, οι όμιλοι. Αυτοί διαπραγματεύονται μέσω των πολιτικών εκπροσώπων τους, εκλεγμένων ή διορισμένων. Οι λαοί είναι στο περιθώριο. Οι διαπραγματευτές δηλαδή δε λογαριάζουν τους λαούς; Τους λογαριάζουν και με το παραπάνω. Μόνο που τους λογαριάζουν στο βαθμό που εξυπηρετούνται τα καπιταλιστικά τους συμφέροντα.

Όταν οι οικονομικές συγκυρίες είναι ευνοϊκές, τότε ενδέχεται να δώσει το κεφάλαιο κάποιες λαϊκές παροχές. Σε συνθήκες κρίσης ισχύει ο κανόνας “ο σώζων εαυτόν σωθήτω.” Ο λαός δέχεται συνολικά την ανελέητη επίθεση του κεφαλαίου, ενώ μαίνεται και η διαμάχη ανάμεσα στα διάφορα τμήματα του κεφαλαίου για το ποιος θα βγει λιγότερο ζημιωμένος από την κρίση.

Ποια πορεία μπορούμε να ακολουθήσουμε λοιπόν;.

Σήμερα που υπάρχει ή υποβόσκει η καπιταλιστική κρίση στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε “σοβαρές” και σε “φωνακλάδικες” διαπραγματεύσεις. Το δίλημμα είναι ενσωμάτωση ή ρήξη.

Ενσωμάτωση σημαίνει διαπραγμάτευση του τρόπου και της ταχύτητας με την οποία θα πτωχεύσει ο Ελληνικός λαός

Ρήξη σημαίνει τέρμα στις διαπραγματεύσεις, μη αναγνώριση της πολιτικής της πτώχευσης και απαλλαγή από τους καπιταλιστές. Αυτό φυσικά δεν είναι καθόλου εύκολο. Απαιτεί λαϊκή οργάνωση, αποφασιστικότητα και πέρασμα της οικονομίας στα χέρια του λαού: Το μεγάλο κεφάλαιο πρέπει να κοινωνικοποιηθεί , ώστε να αποκτήσει ο λαός τη δύναμη να απαλλαγεί μια για πάντα από τα χρέη και τους δανειστές-δυνάστες του.

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Όσο ξεπουλάμε τη μία μετά την άλλη παραγωγική δύναμη της χώρας (ΔΕΗ, ΟΤΕ, λιμάνια, αεροδρόμια), όσο δεν παράγουμε αλλά εισάγουμε τα βασικά μας είδη, δεν υπάρχει καμιά ελπίδα να ξεφύγουμε από τη μέγγενη της ντόπιας και της ξένης ληστείας και των εκβιασμών από οπουδήποτε και αν προέρχονται.

Για παράδειγμα, όσο τα 5 ελληνικά εργοστάσια ζάχαρης δεν χρησιμοποιούν τα τεύτλα που καλλιεργούν οι αγρότες για την παραγωγή της ζάχαρης που χρειάζεται ο λαός, όσο η ναυπηγοεπισκευαστική βάση της χώρας σκουριάζει, όσο ο φυσικός πλούτος της χώρας ξεπουλιέται κομμάτι-κομμάτι για την “επόμενη” δόση μας, ελπίδα για φιλολαϊκή λύση δεν υπάρχει.

Όσο δεν αποφασίζει ο ελληνικός λαός την ουσιαστική ρήξη με το κεφάλαιο τόσο θα διαιωνίζονται οι συζητήσεις για το ποιος τρόπος διαπραγμάτευσης είναι ο καλύτερος, και αν η εθνική αξιοπρέπεια εξασφαλίζεται με “κόσμια” ή με λαϊκίστικα μέσα.

Μια δημοσκόπηση έδειξε ότι ο λαός σε ποσοστό 83% ενέκρινε τον τρόπο με τον οποίο η νέα κυβέρνηση διαπραγματεύεται με τους “δανειστές”. Φαίνεται ότι η πληγωμένη “εθνική υπερηφάνεια” εκτονώθηκε με την υποστήριξη στις “κόντρες” της κυβέρνησης. Πόσο θα κρατήσει η υποστήριξη; Μέχρι να αρχίσει να βάζει ο λαός πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη. Πόσο στοιχίζει στο λαό αυτή η εκτόνωση; Όσο στοιχίζουν τα νέα αντιλαϊκά μέτρα, οι νέες περικοπές και η νέα φοροληστεία. Και όσο ο λαός αναλώνεται σε τέτοιου είδους επιλογές, τόσο το “χρέος” και η αφαίμαξή του θα μεγαλώνουν.

Διότιμος από dioti.gr

Τηλεοπτική «αριστερή» δημοκρατία

1. Αφού η τηλεόραση, τα γνωστά δημοσιογραφικά παπαγαλάκια, ΔΕΝ μιλάνε για Τρόϊκα, έ, τότε, αυτή (η τρόϊκα ντε), απλά δεν υπάρχει !
Όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο, απλά είναι … out !

2. Αφού η τηλεόραση, τα γνωστά δημοσιογραφικά παπαγαλάκια ΔΕΝ μιλάνε για Μνημόνιο, έ, τότε, ο κάθε Στρατούλης μπορεί να μιλάει για το τέλος του μνημονίου !
Οι γνωστές … Στρατουλειάδες !

3. Αφού η τηλεόραση, τα γνωστά δημοσιογραφικά παπαγαλάκια ΔΕΝ βρήκαν τίποτα το … κακό στην αθώωση για το χαστούκι, άρα δεν υπάρχει βία !
Δεν υπάρχει φασισμός, δεν υπάρχει bulying, όλα καλά !

4. Αφού για την τηλεόραση, για τα γνωστά τηλεοπτικά παπαγαλάκια ΔΕΝ υπάρχουν άλλα κόμματα πλην του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ, προφανώς και δεν υπάρχουν !
Αυτά που βρίσκονται καθημερινά στους δρόμους; … Οφθαλμαπάτη !

5. Αφού για την τηλεόραση, για τα γνωστά τηλεοπτικά παπαγαλάκια ΑΞΙΑ έχουν τα … κασκόλ, τα πουκάμισα χωρίς … γραβάτα, οι φωτογραφήσεις και ΟΧΙ η πολιτική και η οικονομία που εκφράζεται, τότε και ο κόσμος με … αυτά θα ασχολείται !
Όλα στο βωμό της επικοινωνίας !

6. Αφού η τηλεόραση και τα γνωστά παπαγαλάκια, έχουν αποδεχτεί το χρέος των τραπεζιτών, των βιομηχάνων και των εφοπλιστών ΕΙΝΑΙ του λαού, έ, τότε εμάς δεν μας … πέφτει λόγος !
Και, όσων μας πέφτει και καθημερινά βρισκόμαστε στο δρόμο του αγώνα, απλά μας εξαφανίζουν !

7. Για την τηλεόραση και τους δημοσιογραφίσκους παπαγαλίσκους, αξία δεν έχουν οι ανάγκες του λαού, τα προβήματά του, οι αγωνίες του, αλλά το … ουζάκι του Τσίπρα, οι … βόλτες του Τσίπρα και το … σεξ απήλ του !

Όσοι από μας εξακολουθούμε να διακατεχόμαστε από πολιτική (τουλάχιστον) σοβαρότητα, έ, … κακό του κεφαλιού μας !


Από faros.wordpress.com

 Είναι αρπαγή

Είναι αρπαγή.

H απόφαση της κυβέρνησης, μέσω σχετικής τροπολογίας, να βάλει στο χέρι και τα ταμειακά διαθέσιμα των ασφαλιστικών ταμείων και άλλων δημόσιων οργανισμών, συνιστά νέο μέτρο σε βάρος των ασφαλισμένων και των δικαιωμάτων τους και συνολικά του λαού. Δεν αλλάζει η ουσία του μέτρου, όσο και αν περιβάλλεται αυτό με τη μορφή του «εθελοντισμού» και πως δήθεν δεν πρόκειται για εξαναγκασμό. Πολύ περισσότερο, που τα διαθέσιμα αυτά είναι χρήματα τα οποία τα ασφαλιστικά ταμεία και οι οργανισμοί τα έχουν άμεση ανάγκη, κλείνουν καθημερινά σχεδόν «τρύπες» ρευστότητας που παρουσιάζονται στη λειτουργία τους, με μια κουβέντα είναι το κομπόδεμα για να τα φέρνουν βόλτα.

Η τοποθέτηση αυτών των χρημάτων σε κρατικά repos, δηλαδή βραχυχρόνιο δανεισμό του κράτους, προκειμένου να αντιμετωπίσει ζητήματα ρευστότητας, θα τους στερήσει και το τελευταίο ευρώ από τα ταμεία τους. Αλλωστε, το γεγονός ότι μέχρι τώρα τα κεφάλαια αυτά δεν τοποθετούνταν στα αποθεματικά των Ταμείων και δεν «κλείνονταν» σε τοποθετήσεις μακράς διάρκειας, υπηρετούσε συγκεκριμένο σκοπό. Και αυτός ήταν η κάλυψη των τρεχουσών αναγκών κάθε Ταμείου που προέκυπταν μέσα στο μήνα, ανάλογα με την πορεία που είχαν τα έσοδα και τα έξοδά τους, δηλαδή στην προκειμένη περίπτωση η απρόσκοπτη καταβολή των συντάξεων.

Στην πραγματικότητα, αυτό που γίνεται είναι μια μορφή εσωτερικού δανεισμού, με δεδομένο ότι η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί στην εξυπηρέτηση του κρατικού χρέους (που χρυσοπληρώσει ο λαός χωρίς να ευθύνεται γι' αυτό), τηρώντας τη συμφωνία με τους εταίρους της (ΕΚΤ, ΕΕ, ΔΝΤ) ότι θα πληρώνει «ατάκα και επίτόπου» τις δόσεις, αλλά και προκειμένου να εξυπηρετήσει άλλες ανάγκες ρευστότητάς της, αφήνοντας πάντα στο απυρόβλητο το μεγάλο κεφάλαιο.

Αποτελεί άλλο ένα επεισόδιο στη μακρά ιστορία λεηλασίας των αποθεματικών των Ταμείων, που άλλοτε μετατρέπονταν σε άτοκα δάνεια στην Τράπεζα της Ελλάδας, για να χρηματοδοτηθεί στη συνέχεια το ντόπιο κεφάλαιο με θαλασσοδάνεια, «δανεικά και αγύριστα», άλλοτε ρίχνονταν στον τζόγο του χρηματιστηρίου και πάλι ως πηγή κεφαλαίων για τους καπιταλιστές και άλλοτε «κουρεύονταν», όπως έγινε με το εγκληματικό PSI σε βάρος Ταμείων, νοσοκομείων, εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και άλλων δημόσιων οργανισμών το 2012.

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ επιχειρεί, μάλιστα, να επιβάλει τη νέα αφαίμαξη, πότε με το μαστίγιο του «λιτού βίου», που πρέπει άβουλα να αποδεχτεί ο ελληνικός λαός, και πότε με το καρότο του «πατριωτικού καθήκοντος», για να σωθεί δήθεν η χώρα. Ομως, απέναντι στην πλουτοκρατία και τα μονοπώλια ούτε διανοείται να ζητήσει τα δικά τους «ταμειακά διαθέσιμα» που συσσωρεύονται στις τράπεζες, ντόπιες και ξένες. Το αντίθετο, μάλιστα. Γι' αυτούς πασχίζει να εξασφαλίσει νέα επενδυτικά πακέτα, νέες πηγές χρηματοδότησης και ενίσχυσης. Γι' αυτούς «λεφτά υπάρχουν», όταν από το λαό αφαιρείται και το τελευταίο ευρώ. Πάει πολύ, λοιπόν, αντί η κυβέρνηση να ενισχύσει τα Ταμεία και να αναπληρώσει τα λεηλατημένα αποθεματικά τους, να ζητά να βάλει στο χέρι και το τελευταίο ευρώ που τους έχει απομείνει.

Οι εργαζόμενοι, το συνδικαλιστικό κίνημα, μπροστά και στη νέα αυτή μεθόδευση που επιχειρείται σε βάρος των ασφαλιστικών ταμείων δεν πρέπει να υποκύψουν. Το αίτημα «Να πληρώσουν για την Κοινωνική Ασφάλιση κράτος και εργοδοσία» παραμένει επίκαιρο. Γιατί μόνο κάτω απ' αυτήν τη σημαία, μπορούμε να υπερασπίσουμε ό,τι απέμεινε και να διεκδικήσουμε αυτά που δικαιούμαστε.

Αναδημοσιεύεται από την στήλη «Η Άποψή μας», Ριζοσπάστης, Σάββατο 14 Μάρτη 2015.

ΝΔ: Ο κ. Λαφαζάνης ήταν ενήμερος για τις αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ

Να αφήσει τα αστεία και να αποφασίσει: «Είτε να πάρει πίσω τις αυξήσεις, είτε να μην αποπληρώσει του παραγωγούς ΑΠΕ. Και σίγουρα να σταματήσει ο ΣΥΡΙΖΑ να κοροϊδεύει τον κόσμο» καλεί τον υπουργό Ενέργειας η

Επίθεση στον υπουργό Παραγωγικής Ανασυγκρότησης και Ενέργειας εξαπολύει η ΝΔ με αφορμή τις δηλώσεις του κ. Λαφαζάνη ότι η απόφαση της ΡΑΕ για αύξηση των τιμολογίων της ΔΕΗ ελήφθη στις 30 Δεκεμβρίου του 2014 «σε συμπαιγνία με την απελθούσα κυβέρνηση».

«Ο κ. Λαφαζάνης ψευδώς δηλώνει ότι αγνοούσε την απόφαση της ΡΑΕ για αύξηση των τιμολογίων της ΔΕΗ, αφού ήδη στις 4/2/15 συναντήθηκε με την Αρχή και ήταν ενήμερος.

Τώρα καταγγέλλει τις αυξήσεις των τιμολογίων από δήθεν μνημονιακούς νόμους, πράγμα το οποίο επίσης είναι ψευδές.

Ας αφήσει τα αστεία και ας αποφασίσει: Είτε να πάρει πίσω τις αυξήσεις, είτε να μην αποπληρώσει του παραγωγούς ΑΠΕ. Και σίγουρα να σταματήσει ο ΣΥΡΙΖΑ να κοροϊδεύει τον κόσμο».


protothema.gr

Στην Τράπεζα της Ελλάδος τα αποθεματικά ΝΠΔΔ και ασφαλιστικών ταμείων με τροπολογία της κυβέρνησης

Σε σχόλιό του το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σχετικά με την τροπολογία που προωθεί τον εσωτερικό δανεισμό, αναφέρει:

«Η προσπάθεια της κυβέρνησης να εμφανίσει την αρπαγή των ταμειακών διαθέσιμων των ασφαλιστικών ταμείων και άλλων φορέων του Δημοσίου, μέσω εσωτερικού δανεισμού, ως μια μαγική λύση που εγγυάται "καλύτερη αξιοποίηση" και "προστασία από ζημιές" είναι προκλητική και δεν μπορεί να πείσει κανέναν.

Οι νωπές μνήμες από τις τεράστιες απώλειες των Ταμείων κατά τη διάρκεια του PSI, για τις οποίες η κυβέρνηση "κάνει την πάπια", αποδεικνύει πως δεν υπάρχει καμιά εξασφάλιση των χρημάτων αυτών, που ανήκουν στους ασφαλισμένους.

Συγχρόνως, η "άμεση ρευστοποίηση", που υπόσχεται η κυβέρνηση, είναι κενό γράμμα, αφού η αιτία πίσω από τον εσωτερικό δανεισμό είναι η έλλειψη ρευστότητας της κυβέρνησης.



Οι εργαζόμενοι και ο λαός δεν πρέπει να επιτρέψουν στην κυβέρνηση να "βάλει χέρι" στα ασφαλιστικά ταμεία και σε άλλους δημόσιους φορείς».

                                                ******


Στην Τράπεζα της Ελλάδος τα αποθεματικά ΝΠΔΔ και ασφαλιστικών ταμείων με τροπολογία της κυβέρνησης

Τροπολογία για την παράδοση των κεφαλαίων των ΝΠΔΔ και των ασφαλιστικών ταμείων στην Τράπεζα της Ελλάδος, προκειμένου να εξασφαλιστεί ρευστό για την αποπληρωμή των δόσεων των δανείων του Ελληνικού Δημοσίου, θα κατατεθεί στο υπό συζήτηση νομοσχέδιο «για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης», όπως ανακοίνωσε το υπουργείο Οικονομικών (ολόκληρη η ανακοίνωση στα συνημμένα).

Η τροπολογία θα αναφέρει: «Τα κεφάλαια που κατατίθενται από τα ΝΠΔΔ και ΑΦ (σ.σ. Ασφαλιστικούς Φορείς) στην Τράπεζα της Ελλάδος σε λογαριασμούς ταμειακής διαχείρισης δύνανται να επενδύονται στο σύνολό τους σε συμβάσεις αγοράς ή πώλησης τίτλων του Ελληνικού Δημοσίου με σύμφωνα επαναπώλησης/επαναγοράς με αντισυμβαλλόμενο το Ελληνικό Δημόσιο (repos, reverse repos, buy/sell back, sell/buy/back). Σε περίπτωση κεφαλαιακών ζημιών των ΝΠΔΔ και ΑΦ από την για οποιονδήποτε λόγο μη προσήκουσα και ιδίως μη έγκαιρη ή μη ολοσχερή εκπλήρωση των υποχρεώσεων του Ελληνικού Δημοσίου ως αντισυμβαλλομένου σε συμβάσεις αγοράς ή πώλησης με σύμφωνα επαναγοράς, το ΝΠΔΔ ή ο ΑΦ που υπέστη τη ζημία έχει απευθείας αξίωση αποζημίωσης κατά του Ελληνικού Δημοσίου».

Καθησυχάζει το υπουργείο

Σε μία προσπάθεια να καθησυχάσει τις ανησυχίες για την τύχη των αποθεματικών, το υπουργείο ισχυρίζεται ότι πρόκειται για κίνηση που στοχεύει στην «καλύτερη αξιοποίηση των κεφαλαίων των φορέων και των Ταμείων» και προσθέτει ότι «ο περιορισμός των επενδυτικών επιλογών της ΤτΕ διασφαλίζει ότι τα κεφάλαια των δημόσιων οργανισμών θα δύνανται να επενδύονται αποκλειστικά σε άμεσα ρευστοποιήσιμα περιουσιακά στοιχεία».

Επίσης το υπουργείο υποστηρίζει ότι «δεν υποχρεώνονται τα Ταμεία και οι φορείς να μεταφέρουν τα κεφάλαιά τους στην ΤτΕ» και προσθέτει ότι «θεσπίζεται η απευθείας αξίωση των Φορέων και των Ταμείων κατά του Ελληνικού Δημοσίου για τυχόν κεφαλαιακές ζημίες που υφίστανται από την επένδυση των κεφαλαίων τους».

Σύμφωνα με το υπουργείο Οικονομικών, «το Ελληνικό Δημόσιο, καλύπτοντας απευθείας τέτοιες ζημίες, εξασφαλίζει ταυτόχρονα την έγκαιρη ικανοποίηση των τρεχουσών αναγκών των δημόσιων οργανισμών».

Συνημμένα Αρχεία:
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ

«Αριστερά» ΜΑΤ, γκλομπς και χημικά !

Όλα αυτά, χθες το πρωί, στον Βόλο.
Διαβάστε την σχετική Ανακοίνωση – Καταγγελία της ΤΕ Βόλου του ΚΚΕ.

«Καταγγέλλουμε τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ που ακριβώς κατά τα πρότυπα της προηγούμενης κυβέρνησης έστειλε τα ΜΑΤ σε προγραμματισμένη διαδήλωση με εντολή να αποκλείσει την κινητοποίηση, να απαγορεύσει τη διέλευσή της σε συγκεκριμένους δρόμους και με τη χρήση χημικών να χτυπήσει τους συγκεντρωμένους. Η συγκυβέρνηση συνεχίζει πιστά την εφαρμογή του σχεδίου «νόμος και τάξη» της προηγούμενης κυβέρνησης με την καταστολή και τον αυταρχισμό.

Καταγγέλλουμε το δήμαρχο Μπέο, που πίσω από τα ΜΑΤ της συγκυβέρνησης έβαλε ιδιωτική εταιρεία security, με σκοπό να αποκλείσει το κτίριο της ΔΕΥΑΜΒ και να αντιμετωπίσει τη σημερινή συγκέντρωση. Η ενέργεια αυτή έρχεται σαν συνέχεια της βαθιά αντεργατικής και αντιλαϊκής στάσης της δημοτικής αρχής που στηρίχτηκε από τη ΝΔ.

Από κοινού η συγκυβέρνηση με τα ΜΑΤ και ο δήμαρχος με την ιδιωτική εταιρεία security, με το σημερινό σχεδιασμό που υλοποίησαν, τη χρήση χημικών σε συγκέντρωση και τον αποκλεισμό ενός δημοτικού κτιρίου, θέλησαν να διασφαλίσουν τη συνέχιση της επιχειρηματικής δράσης της ΔΕΥΑΜΒ, τη συνέχιση της λειτουργίας της με ανταποδοτικά κριτήρια, για να συνεχίσει να χαρατσώνει τις λαϊκές οικογένειες του Βόλου.

Το σχέδιο «νόμος και τάξη» πάει μαζί με τη συνέχιση των αντιλαϊκών μέτρων. Το οργανωμένο λαϊκό κίνημα μπορεί και πρέπει να ακυρώσει με την πάλη του τον αυταρχισμό και την αντιλαϊκή πολιτική που υλοποιούν το κράτος και η Τοπική Διοίκηση».

«Μασάζ» για να συνηθίζουμε στην ιδέα!

Προχτές το βράδυ, η σύμβουλος του Γ. Βαρουφάκη, κα Παναρίτη, αποκάλυψε πως στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα τέθηκε θέμα παύσης πληρωμών σε μισθούς και συντάξεις για δύο μήνες, καθώς επίσης και πρόταση για αύξηση του γενικού ορίου συνταξιοδότησης στα 69 χρόνια. Η ίδια η κα Παναρίτη αρκέστηκε στη διατύπωση πρότασης για κατάργηση των «πρόωρων» συντάξεων (αυτές δηλαδή που δίνονται στις μάνες μετά από 25 χρόνια ένσημα για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους). 

Καθώς έγινε σάλος με το θέμα, άρχισαν οι διαψεύσεις - επιβεβαιώσεις. Από το γραφείο του υπουργού Οικονομικών διαδόθηκε πληροφορία που επιβεβαίωνε τις δηλώσεις Παναρίτη, διευκρινίζοντας, όμως, ότι ο υπουργός, που ήταν παρών στη συζήτηση με την τρόικα, διαφώνησε μαζί τους. 

Παράλληλα, όμως, από το περιβάλλον της κας Παναρίτη στέλνονταν στα δημοσιογραφικά γραφεία διευκρίνιση ότι οι αναφορές της συμβούλου του υπουργού δεν αφορούσαν τις τωρινές διαπραγματεύσεις αλλά αυτές του 2010! 

Δεν πρόκειται για πρόβλημα συνεννόησης μεταξύ τους αλλά για κλασική περίπτωση «μασάζ». Η κα Παναρίτη, ως «λαγός», δημοσιοποίησε το θέμα, ο υπουργός εμφανίστηκε αντιστασιακός, η κα Παναρίτη το «μάζεψε» αλλά η δουλειά είχε ήδη γίνει: Οι εργαζόμενοι συνηθίζουν στην ιδέα ότι και η παύση πληρωμών είναι στο πρόγραμμα και οι περικοπές στις συντάξεις είναι στο πρόγραμμα και η δουλειά ως το θάνατο είναι στο πρόγραμμα

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Διαπραγμάτευση με "Brussels Group" και όχι με τρόικα!

Ξεκινά «νέα εποχή διαπραγμάτευσης». Αυτό υποστηρίζουν η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και τα ΜΜΕ που την στηρίζουν. Από τι καθορίζεται αυτή η «νέα εποχή»; Από το «στιλ» της διαπραγμάτευσης. Για παράδειγμα, η διαπραγμάτευση ανάμεσα στα κυβερνητικά στελέχη και αυτά των θεσμών Κομισιόν - ΕΚΤ - ΔΝΤ (δηλαδή η τρόικα) δεν ξεκινάει στην Αθήνα αλλά στις Βρυξέλλες και βαφτίστηκε «Brussels Group» (Ομάδα των Βρυξελλών). Επίσης, είναι, λένε, διαπραγμάτευση «ομολόγων», δηλαδή δεν συνομιλούν οι υπουργοί με κατώτερα στελέχη αυτών των θεσμών. Με λίγα λόγια, αλλάζουν το φαίνεσθαι και ο τρόπος, όμως δεν μας λένε τίποτα για την ουσία. Όλα αυτά είναι χρήσιμα και επικοινωνιακά για να μπορεί να ξεγελαστούν ο λαός, οι εργαζόμενοι, αποπροσανατολιζόμενοι από το πραγματικό χαρακτήρα της διαπραγμάτευσης, των αντιπαραθέσεων και των συμβιβασμών.

Η ουσία είναι ότι και πριν και τώρα η διαπραγμάτευση γίνεται με κριτήριο την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του ελληνικού κεφαλαίου και με δεδομένο τον ευρωατλαντικό προσανατολισμό της χώρας. Στη δεδομένη στιγμή το ελληνικό κεφάλαιο διεκδικεί χαλάρωση της περιοριστικής πολιτικής έτσι ώστε να μπορέσει να εξασφαλίσει κρατική ενίσχυση και με «ζεστό» χρήμα στις επενδύσεις του. Αυτό είναι το «τέλος της λιτότητας» που επιδιώκουν.

Όσον αφορά τους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκτός από ορισμένα ψίχουλα, που απευθύνονται μόνο σε όσους ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, πολύ πίσω από τις άμεσες ανάγκες επιβίωσης, ανάλογα με αυτά που προωθούσε και η προηγούμενη κυβέρνηση, με οδηγό το λεγόμενο «πλαίσιο κοινωνικής ένταξης», που βασίζεται στις κατευθύνσεις της Στρατηγικής «Ευρώπη 2020». Κατά τ' άλλα, όλο το αντεργατικό - αντιλαϊκό πλαίσιο μένει ανέπαφο, οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί, οι ιδιωτικοποιήσεις, οι δεσμεύσεις και οι υποχρεώσεις συνθέτουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνται η πολιτική της συγκυβέρνησης και βεβαίως οι διαπραγματεύσεις της με τους «εταίρους». Από την άλλη, βεβαίως, η κυβέρνηση αφήνοντας στο απυρόβλητο το κεφάλαιο είναι έτοιμη να φορτώσει στο λαό και την αντιπαράθεσή της με τη Γερμανία, για λογαριασμό των ελληνικών επιχειρηματικών ομίλων αλλά και των υπερατλαντικών συμμαχιών της. Έτσι, προωθεί τον εσωτερικό δανεισμό, δεσμεύοντας αποθεματικά Ταμείων, οργανισμών, νοσοκομείων, υποχρηματοδοτεί κρατικές δομές, Τοπική Διοίκηση κ.λπ., την ίδια στιγμή που επικαλείται τον πατριωτισμό του λαού για να πληρώσει τις δόσεις του ΕΝΦΙΑ και να υπομένει νέα μέτρα λιτότητας στο όνομα, δήθεν, της αξιοπρέπειας!

Αλήθεια, τι διαφορετικό θα φέρει η αλλαγή «στιλ» διαπραγμάτευσης στα εργατικά - λαϊκά στρώματα; Θα βιώνουν τις ίδιες συνθήκες «λιτού βίου» αλλά θα ξεχνιούνται με το κουτόχορτο της «εθνικά υπερήφανης» στάσης, την ίδια ώρα που οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι θα παίρνουν «ζεστό» κρατικό χρήμα, θα αυξάνουν τα κέρδη τους και θα κανονίζουν τις μπίζνες τους με γερμανικά, γαλλικά, ιταλικά, αμερικανικά και ρωσικά κεφάλαια. Τόσο, δηλαδή, «νέα εποχή» που έχει την ίδια πικρή γεύση με την παλιά.

Το άρθρο αναδημοσιεύεται από τη στήλη «Η Άποψη μας» του Ριζοσπάστη της Παρασκευής 13 Μάρτη 2015.

Θα μας πάρουν και τα "σώβρακα" για την αποπληρωμή του "χρέους" που κατήγγειλαν!

Η «περήφανη» επιλογή του εσωτερικού δανεισμού.

Του Γρηγόρη Λιονή*

Τις τελευταίες ημέρες, η κυβέρνηση προχωρά σε μια «γενικευμένη επιστράτευση» κεφαλαίων από ολόκληρο το «δημόσιο τομέα», προκειμένου να καλύψει τις δανειακές υποχρεώσεις του κράτος για το επόμενο διάστημα. Χρήματα από διάφορους φορείς του Δημοσίου συγκεντρώνονται στην Τράπεζα της Ελλάδας με Προεδρικά Διατάγματα, ενώ σε άλλες περιπτώσεις ζητούν από τις διοικήσεις φορέων να μεταφέρουν τα χρήματά τους. Οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης προσπαθούν να εμφανίσουν αυτές τις μετακινήσεις ως «εθνικό καθήκον», γιατί έτσι στηρίζεται η κυβέρνηση απέναντι στη διαπραγμάτευση με την ΕΕ.

Το «χρηματοδοτικό κενό» του επόμενου διαστήματος

Για το επόμενο τρίμηνο, το ελληνικό κράτος χρωστά, αθροιστικά στο ΔΝΤ, στην ΕΚΤ και σε άλλους επενδυτές, περίπου 4,3 δισ. ευρώ, τα οποία η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δεσμεύτηκε, με πρόσφατη συμφωνία που υπέγραψε με την ΕΕ, πως θα αποπληρώσει στο ακέραιο. Μέσα σ' αυτά περιλαμβάνονται και τα ομόλογα που δεν κουρεύτηκαν κατά τη διάρκεια του PSI, προχωρώντας μάλιστα σε μια πρώτη πληρωμή τέτοιου τύπου στις 3 Μάρτη. Επειδή «αρχή άνδρα δείκνυσι», θυμίζουμε πως προεκλογικά ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ κατήγγειλαν με πάθος αυτούς τους επενδυτές ως «διεθνείς τοκογλύφους» και «vulture funds - επενδυτές αρπακτικά»...

Συγχρόνως, το επόμενο διάστημα λήγουν μια σειρά από έντοκα γραμμάτια που επίσης πρέπει να αποπληρώσει και οι εγχώριες τράπεζες δεν έχουν διαθέσιμα κεφάλαια για να αυξήσουν τη συμμετοχή τους στις νέες εκδόσεις εντόκων γραμματίων, αύξηση που είναι απαραίτητη λόγω της μη συμμετοχής αλλοδαπών επενδυτών. ΕΕ και ΕΚΤ, απ' τις οποίες εξαρτάται η χρηματοδότηση των εγχώριων τραπεζών, έχουν ρητά απαγορεύσει την αγορά πρόσθετων εντόκων γραμμάτιων.

Και το περιβόητο «χρηματοδοτικό κενό» του ελληνικού Δημοσίου είναι «πού θα βρεθούν αυτά τα πρόσθετα κεφάλαια που έχει ανάγκη το ελληνικό Δημόσιο για να αποπληρώσει τους δανειστές του».

Στο λαό για μια ακόμα φορά τα βάρη της κρίσης

Η κομψή φράση «κάλυψη του χρηματοδοτικού κενού» συγκαλύπτει τόσο το ποιος το πληρώνει, όσο και την πραγματική του ουσία. Συγκαλύπτει πως στον καπιταλισμό τα δημοσιονομικά μέτρα φορτώνουν νέα βάρη στα λαϊκά στρώματα, πως αποτελούν εργαλείο αναδιανομής υπέρ των ομίλων. Συγκαλύπτει δηλαδή πως τα μέτρα της κυβέρνησης για να «καλυφθεί το χρηματοδοτικό κενό» θα ξεζουμίσουν τα λαϊκά στρώματα, αφήνοντας στο απυρόβλητο το μεγάλο κεφάλαιο. Συγκαλύπτει, επίσης, πως το δημόσιο χρέος, απ' το οποίο προέρχεται το «κενό», είναι χρέος των μονοπωλίων και της κυβέρνησής τους, ο λαός ούτε ευθύνεται, ούτε ωφελήθηκε απ' αυτό, αλλά επιχειρούν να του το φορτώσουν με διάφορους τρόπους.

Πρώτος βασικός άξονας «κάλυψης του κενού» είναι η μείωση των υποχρεώσεων της κυβέρνησης προς το εσωτερικό της χώρας (κρατικές δαπάνες, επιστροφές, μισθοδοσίες κλπ.), που μπορεί να πάρει τη μορφή καθυστέρησης πληρωμών, ίσως ακόμα και μισθοδοσίας.

Δεύτερος βασικός άξονας είναι η αύξηση των εσόδων, βασικά των φόρων που πληρώνουν τα λαϊκά στρώματα, αφού η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί πως δε θα θίξει το μεγάλο κεφάλαιο. Οι διάφορες φορολογικές ρυθμίσεις που προωθεί η κυβέρνηση, από τιςληξιπρόθεσμες οφειλές, τις συνεχείς παραινέσεις για πληρωμή των φόρων ως «πατριωτικό καθήκον» και η νέα σχεδιαζόμενη φοροεπιδρομή ενάντια στο λαό, έχουν αυτόν το χαρακτήρα. Στις λύσεις που εξετάζονται για την αύξηση των εσόδων είναι και η«τιτλοποίηση τμήματος των μελλοντικών κρατικών εσόδων», με την οποία η κυβέρνηση προκαταβάλλει πως θα αυξήσει τους φόρους το επόμενο διάστημα.

Ο βασικός μηχανισμός, ωστόσο, με τον οποίο επιχειρείται η αντιμετώπιση του χρηματοδοτικού κενού είναι ο περιβόητος εσωτερικός δανεισμός. Ο εσωτερικός δανεισμός στον οποίο προχωρά η κυβέρνηση σήμερα συνίσταται -προς το παρόν- στη συγκέντρωση χρημάτων από διάφορους φορείς του ευρύτερου δημόσιου τομέα στην ΤτΕ και χρήση τους για την αποπληρωμή των πιστωτών.

Η διαδικασία αυτή περιλαμβάνει χρήματα από διάφορες πηγές. Με τον τρόπο αυτό έχουν ήδη συγκεντρωθεί κεφάλαια απ' τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τον οργανισμό που διαχειρίζεται τις επιδοτήσεις των αγροτών, χρήματα που είχαν συγκεντρώσει διάφοροι φορείς του Δημοσίου, ενώ η μεγάλη συζήτηση που λαμβάνει χώρα αυτό το διάστημα αφορά τα ταμειακά διαθέσιμα των ασφαλιστικών φορέων, ενώ και τα χρήματα που προορίζονται για την Τοπική Διοίκηση βρίσκονται στο στόχαστρο της κυβέρνησης. Το Δημόσιο φυσικά δεν προβαίνει σε κατάσχεση των χρημάτων. Όπως υποστηρίζει, επιθυμεί να δανειστεί τα χρήματα απ' τους φορείς του και μάλιστα με υψηλότερο επιτόκιο απ' αυτό που δίνουν οι τράπεζες στις οποίες φυλάνε τα χρήματα αυτά οι φορείς.

Μάλιστα, οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι στις διοικήσεις των φορέων εμφανίζουν αυτόν το δανεισμό ως πατριωτικό καθήκον, αφού έτσι ισχυροποιείται η κυβέρνηση και μπορεί να διαπραγματευτεί καλύτερα, ενώ δε βγαίνουν ζημιωμένα ούτε τα ταμεία, αφού τα επιτόκια είναι υψηλότερα. Αυτό φυσικά είναι το τυράκι...

Η «φάκα» του εσωτερικού δανεισμού

Τα χρήματα αυτά που θέλει να συγκεντρώσει το Δημόσιο δε βρίσκονται σε ένα ντουλάπι... Είναι τα ελάχιστα χρήματα που έχουν απομείνει να δώσουν οι προαναφερθέντες φορείς στα λαϊκά στρώματα. Τα χρήματα του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι οι επιδοτήσεις για τους αγρότες, τα ταμειακά διαθέσιμα των ταμείων είναι τα χρήματα για να πληρωθούν οι συντάξεις των επόμενων μηνών, τα αποθεματικά των δήμων είναι οι μισθοί των δημοτικών υπαλλήλων, σε καθαριότητα, παιδικούς σταθμούς κλπ. Τα διαθέσιμα των νοσοκομείων είναι για να πληρωθούν οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία, για να αγοραστούν φάρμακα και υλικό.

Η ελληνική κυβέρνηση ουσιαστικά ζητά από τα λαϊκά στρώματα να δανείσουν όλα αυτά τα χρήματα, προκειμένου να αποπληρώσει τώρα τους δανειστές, για να είναι ισχυρή στη διαπραγμάτευση.

Αλλά δεν υπάρχει κανενός είδους εξασφάλιση πως αυτά τα χρήματα θα τα πάρουν πίσω οι εργαζόμενοι.

Το τεράστιο κούρεμα των αποθεματικών των ταμείων κατά τη διαδικασία του PSI έχει αφήσει βαθιές πληγές στα ασφαλιστικά ταμεία. Μάλιστα, κατά τη διάρκειά του φαίνεται πως κουρεύτηκαν και ορισμένα ταμειακά διαθέσιμα των ασφαλιστικών ταμείων χωρίς να βρίσκονται υπό τη μορφή ομολόγων, αποδεικνύοντας πως τα κεφάλαια που δανείζονται στο ελληνικό Δημόσιο δεν είναι ασφαλή.

Σήμερα, η κυβέρνηση, ξεχνώντας τι έλεγε για το θέμα των απωλειών των ταμείων μόλις μερικούς μήνες νωρίτερα, πραγματικά προκαλεί τους εργαζόμενους, καλώντας τους να την ξαναδανείσουν, χωρίς να γίνεται καμιά κουβέντα για τα προηγούμενα δανεικά και αγύριστα....

Η υπόσχεση της κυβέρνησης πως τα ταμεία θα μπορούν να σηκώσουν τα χρήματα που χρειάζονται εντός δύο ημερών είναι τουλάχιστον κενή περιεχομένου.

Τα ταμειακά διαθέσιμα ταμείων και φορέων είναι, από τον ορισμό τους, για την κάλυψη των άμεσων βραχυπρόθεσμων αναγκών και γι' αυτό βρίσκονται υπό μορφή ρευστού, κατατεθειμένα στις τράπεζες. Δεν υπάρχει καμιά εγγύηση πως η κυβέρνηση θα μπορεί να βρει στα δικά της ταμεία, τα οποία έχουν στερέψει, χρήμα για να το αποδώσει στους φορείς του Δημοσίου όταν το ζητήσουν.

Αυτό σημαίνει πως οι φορείς του Δημοσίου θα εξαναγκαστούν να αναβάλουν πληρωμές προς τα λαϊκά στρώματα. Η πληρωμή συντάξεων, των χρημάτων στους αγρότες, των πληρωμών προς τα νοσοκομεία και τα φαρμακεία θα μετατεθεί με δραστικές αρνητικές συνέπειες στα λαϊκά στρώματα.

Ο «πατριωτισμός» της άρχουσας τάξης

Η άρχουσα τάξη, μέσα απ' την κυβέρνησή της, καλεί για μια ακόμα φορά τους εργαζόμενους να βάλουν το χέρι στην τσέπη και να δανείσουν την κυβέρνηση, αρχικά έμμεσα. Σε επόμενη φάση δεν αποκλείεται η προσφυγή στον άμεσο δανεισμό. Άλλωστε, ο ευρωβουλευτής Γλέζος δήλωνε πέρυσι πως «ο ελληνικός λαός, ο φτωχός λαός, θα το κάλυπτε το εσωτερικό δάνειο αν το είχαμε ανάγκη». Οι μεγαλομέτοχοι των μονοπωλιακών ομίλων, με 140 δισ. ευρώ στο εξωτερικό, για μια ακόμα φορά δε θα συνεισφέρουν. Οι εφοπλιστές θα συνεχίσουν να πληρώνουν ελάχιστους φόρους. Οι μεγαλοβιομήχανοι περιμένουν τις νέες επιδοτήσεις. Μόνιμος στόχος είναι τα λαϊκά στρώματα.

Κινούμενοι σ' αυτή την κατεύθυνση, τα κυβερνητικά επιτελεία δε σταματούν να εμφανίζουν αυτόν το δανεισμό ως πατριωτικό καθήκον, γιατί έτσι ισχυροποιείται η διαπραγματευτική δυνατότητα της χώρας. Ισχυρίζονται πως η άλλη λύση για την εξεύρεση των απαραίτητων κεφαλαίων είναι ο νέος δανεισμός απ' την ΕΕ που συνεπάγεται νέα δυσβάσταχτα αντιλαϊκά μέτρα.

Η κυβέρνηση επιθυμεί να εμφανίσει στο αυριανό Eurogroup πως δεν έχει ανάγκη τη νέα δόση απ' την ΕΕ, ώστε να μπορέσει να συνεχίσει τη διαπραγμάτευση με την ΕΕ.

Όμως ποιος διαπραγματεύεται και για ποιον;
Τι έχουν να κερδίσουν οι εργαζόμενοι από μια «σχετική επιτυχία» της διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης;

Δε χρειάζεται δίπλωμα «μελλοντολογίας». Αρκεί απλά να δει κανείς το κυβερνητικό πρόγραμμα, όπως αυτό συντίθεται απ' το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, τις προγραμματικές δηλώσεις και το κείμενο της συμφωνίας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με το Eurogroup, για να καταλάβει πως τα λαϊκά στρώματα δεν έχουν να περιμένουν ουσιαστική βελτίωση της ζωής τους με την προώθηση του κυβερνητικού έργου, την οποία αφορά η διαπραγμάτευση. Η κυβέρνηση εμφανίζει ως «πατριωτισμό» την ισχυροποίησή τηςγια να προωθήσει αυτούς τους άξονες που ξεχνούν να αναφερθούν στις τεράστιες απώλειες που γνώρισαν τα λαϊκά στρώματα την περίοδο της κρίσης και υπόσχονται ελάχιστα ψίχουλα ανακούφισης για την ακραία φτώχεια, τα οποία, όπως δείχνει και το προσφάτως κατατεθέν κυβερνητικό νομοσχέδιο, θα τα πάρουμε μισά.

Το κυβερνητικό πρόγραμμα δε λέει κουβέντα για το μέσο μισθό που έχει μειωθεί κατά 25%τα τελευταία χρόνια, για τις τεράστιες αυξήσεις στους φόρους, άμεσους και έμμεσους, πουήδη πληρώνουν οι εργαζόμενοι, για το 13ο και 14ο μισθό στο Δημόσιο, για τη 13η και 14η σύνταξη, για τις αυξήσεις στο κόστος ζωής. Τα λαϊκά στρώματα έχασαν την περίοδο της κρίσης σχεδόν το 50% του βιοτικού τους επίπεδου.

Με όποιον τρόπο και αν τελικά εξελιχθεί η διαπραγμάτευση, το πρόγραμμα που θα υλοποιήσει η κυβέρνηση δε θα οδηγήσει στην ανάκτηση των τεράστιων απωλειών που είχαν τα λαϊκά στρώματα τα τελευταία χρόνια.

Η διαπραγμάτευση της κυβέρνησης αφορά τους όρους χρηματοδότησης της εγχώριας άρχουσας τάξης. Η μείωση του πρωτογενούς πλεονάσματος, για την οποία γίνεται η όλη συζήτηση, θα μεταφραστεί σε νέες επιδοτήσεις που θα πάρουν το μοδάτο όρο «παραγωγική ανασυγκρότηση».

Ο πατριωτισμός της κυβέρνησης είναι, για μια ακόμα φορά, η ισχυροποίηση της άρχουσας τάξης στον πόλεμό της με τις υπόλοιπες...

Όμως, όπως λέει ο ποιητής, στους άδικους πολέμους «στους νικημένους ο φτωχός λαός πέθαινε απ' την πείνα, στους νικητές ο φτωχός λαός πέθαινε το ίδιο».

Με τη σημαία των αναγκών μας
Η διαπραγμάτευση πίσω απ' την οποία μας καλεί να στοιχηθούμε η νέα συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ είναι «διαπραγμάτευση στο στρατόπεδο του εχθρού». Όποια και να είναι η έκβασή της, δεν μπορεί να οδηγήσει σε ουσιαστική βελτίωση της ζωής των λαϊκών στρωμάτων, γιατί ο πραγματικός αντίπαλος των λαϊκών στρωμάτων παραμένει όρθιος στη θέση του. Η άρχουσα τάξη και οι ανάγκες της, η διασφάλιση της ανταγωνιστικότητας των ομίλων είναι η αιτία για την οποία προωθούνται τα μέτρα που τσακίζουν τη ζωή των εργαζόμενων. Με περισσότερο ή λιγότερο επιτυχημένη διαπραγμάτευση, με ευρώ ή με δραχμή, όσο οι μονοπωλιακοί όμιλοι καθορίζουν τις τύχες της χώρας, τα λαϊκά στρώματα θα γνωρίζουν εκμετάλλευση, εξαθλίωση, φτώχεια.

Γι' αυτό και δε στοιχιζόμαστε πίσω τους. Βαδίζουμε αποφασιστικά απέναντί τους.

Οργανώνουμε παντού την πάλη μας, απαιτώντας την άμεση επιστροφή των κλεμμένων από τα ασφαλιστικά ταμεία, την ανάκτηση των απωλειών της περιόδου της κρίσης, συγκεντρώνουμε δυνάμεις για την αντεπίθεση των εργαζόμενων, για το ριζικά διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης που θα ικανοποιήσει τις ανάγκες μας, το δρόμο της εργατικής - λαϊκής εξουσίας.

Ο δικός μας επικεφαλής είναι αυτή η κόκκινη σημαία των αναγκών μας.



*Ο Γρηγόρης Λιονής είναι μέλος του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ.

Το άρθρο είναι αναδημοσίευση από τον «Κυριακάτικο Ριζοσπάστη», στις 8 Μάρτη 2015.

Πάνω απ’ όλα, η συναίνεση!

Γράφει ο Cogito ergo sum //

Τελικά, το αστικό μας σύστημα έχει πλάκα ώρες-ώρες, όταν δεν μας σπάει τα νεύρα. Τόσα χρόνια κόλλησε η γλώσσα μας (όσων, δηλαδή, έχουμε το χούι να διατηρούμε την ταξική μας συνείδηση) να λέμε ότι η απλή αναλογική αποτελεί συστατικό τής δημοκρατίας εκ των ων ουκ άνευ, αλλά οι ταγοί μας επέμεναν ότι για την προκοπή τού τόπου χρειάζονται σταθερές μονοκομματικές κυβερνήσεις και, μάλιστα, με άνετη πλειοψηφία (άλλωστε, γι” αυτό και τα εκλογικά μας συστήματα πριμοδοτούν -άλλο λιγώτερο κι άλλο περισσότερο- το πρώτο σε ψήφους κόμμα). Τόσα χρόνια λέγαμε τα ίδια και τα ίδια, αλλά το μόνο που κερδίσαμε ήταν ταμπέλλες όπως «κολλημένοι», «αιθεροβάμονες», «φαντασιόπληκτοι», «ανερμάτιστοι» κλπ.
Τόσα χρόνια, λοιπόν, ο τόπος χρειαζόταν μονοκομματικές και σταθερές κυβερνήσεις. Έλα, όμως, που μόλις έσφιξαν τα γάλατα, λάσκαραν τα γρανάζια κι άρχισε το σύστημα να μπάζει, οι ταγοί μας άλλαξαν τροπάρι και ανακάλυψαν την… συναίνεση! Ξαφνικά, οι αυτοδύναμες κυβερνήσεις, οι οποίες προβάλλονταν τόσα χρόνια ως εγγύηση σταθερότητας, έγιναν ανεπαρκείς. Ή, μάλλον, μπροστά στον κοινό εχθρό του συστήματος (δηλαδή, τον λαό και το ταξικό κίνημα) κάποιοι ένοιωσαν την ανάγκη τής συσπείρωσης.
Βέβαια, το τωρινό σκηνικό δεν είναι πρωτόγνωρο. Και θα μάθουμε πολλά, αν κάνουμε μια βόλτα στον χρόνο, γυρνώντας σε μια εποχή όπου ο τόπος περνούσε άλλη μια «κρίση χρέους» (εδώ γελάμε), στα απόνερα μιας ευρύτερης καπιταλιστικής κρίσης…
Βρισκόμαστε στο 1932, με τον πλανήτη να μην έχει συνέλθει από το κραχ τού 1929, το οποίο έπληξε καίρια τα κέντρα τού καπιταλιστικού συστήματος. Η Ελλάδα, ως καπιταλιστική χώρα κι αυτή, δεν ήταν δυνατόν να μη βιώσει τις επιπτώσεις: λουκέτα σε πολλές επιχειρήσεις, εκτόξευση της ανεργίας, διόγκωση των ελλειμμάτων τού προϋπολογισμού και του εμπορικού ισοζυγίου, πτώση τής αξίας τής δραχμής, αύξηση των φόρων κλπ.
Η όξυνση της κρίσης προκάλεσε όξυνση και στις σχέσεις των δυο μεγάλων πολιτικών παρατάξεων της εποχής, τους Φιλελεύθερους του Βενιζέλου και τους Βασιλικούς, οι οποίοι εκφράζονταν κυρίως από το Λαϊκό Κόμμα τού Παναγή Τσαλδάρη. Η αλήθεια είναι ότι από το 1928 (όταν επανήλθε στην πρωθυπουργία ο Βενιζέλος), οι αντιθέσεις των δυο παρατάξεων είχαν αμβλυνθεί αλλά οι δυσκολίες τού αστικού συστήματος να διαχειριστεί την κρίση ξαναφούντωσαν την κόντρα.
Στις 21 Απριλίου 1932 έληγε η τριετής θητεία 48 εκ των 120 γερουσιαστών, οπότε έπρεπε να γίνουν εκλογές γι” αυτές τις 48 θέσεις. Ο Βενιζέλος φοβόταν ένα δυσμενές αποτέλεσμα και, ξέροντας ότι ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα επηρέαζε αργότερα τις βουλευτικές εκλογές, ήθελε να γίνουν ταυτόχρονα οι εκλογές για την γερουσία και για την βουλή. Δεν ήθελε, όμως, ούτε να επισπεύσει τις βουλευτικές εκλογές, επειδή ήλπιζε ότι μέχρι το τέλος της τετραετίας θα ανέστρεφε το κακό γι” αυτόν κλίμα. Τί έκανε, λοιπόν, ο πολυδιαφημισμένος «δημοκράτης» πολιτικός; Συγκάλεσε την εθνοσυνέλευση στις 11 Μαΐου και επέβαλε απόφαση με την οποία παρατεινόταν η θητεία των γερουσιαστών μέχρι την λήξη τής τετραετίας!
Έκανε κι άλλη «ομορφιά» ο Βενιζέλος. Ενώ το 1928 υποστήριζε ότι η απλή αναλογική οδηγεί σε ακυβερνησία και αναρχία κι έφτασε μέχρι πραξικοπήματος για να την καταργήσει και να επαναφέρει το πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα, τώρα επανέφερε την αναλογική, σχεδιάζοντας την μετεκλογική συνεργασία των κομμάτων! Μνημειώδης έμεινε η δήλωσή του: «Την αντιπαθώ την αναλογικήν. Αλλά με την αναλογικήν δύναμαι να διαβεβαιώσω τον ελληνικόν λαόν ότι ουδένα κίνδυνον διατρέχει».
Η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας ήταν φρικτή. Οι πληρωμές για εξυπηρέτηση του χρέους απομυζούσαν το 43% των εσόδων τού προϋπολογισμού κι αυτό σήμαινε ότι η εκπλήρωση των δανειακών υποχρεώσεων ήταν πρακτικά αδύνατη. Τελικά, η κυβέρνηση στις 23 Απριλίου ανακοινώνει την αναστολή πληρωμών τού δημοσίου και στις 27 Απριλίου καταθέτει νόμο, βάσει του οποίου η δραχμή εγκαταλείπει τον κανόνα τού χρυσού.
Στις 14 Μαΐου ο άγγλος πρεσβευτής επιδίδει διάβημα έντονης διαμαρτυρίας, επειδή το ελληνικό κράτος δεν είχε πληρώσει την δόση τής 1ης Μαΐου. Λίγες μέρες αργότερα επιδίδουν ανάλογα διαβήματα και οι πρεσβευτές τής Γαλλίας και της Ιταλίας. Οι εξελίξεις είναι πλέον ανεξέλεγκτες και στις 21 τού μηνός η κυβέρνηση Βενιζέλου παραιτείται.
Ο Αλέξανδρος Ζαΐμης, ως πρόεδρος της δημοκρατίας, ζητά σχηματισμό οικουμενικής κυβέρνησης. Ο Τσαλδάρης αντιδρά. Μετά από διαβουλεύσεις, ο Ζαΐμης δίνει εντολή στον Αλέξανδρο Παπαναστασίου. Πράγματι, ο Παπαναστασίου σχηματίζει κυβέρνηση αλλά ο Βενιζέλος χολώνεται γιατί ο εκλεκτός του Γεώργιος Κονδύλης μένει εκτός κυβερνητικού σχήματος. Τότε ο Βενιζέλος συλλαμβάνει ένα μακκιαβελικό σχέδιο για να χτυπήσει τον Παπαναστασίου: οι Φιλελεύθεροι εκφράζουν την αμέριστη στήριξή τους στην νέα κυβέρνηση, αφήνοντας να εννοηθεί ότι ουσιαστικά συνεχίζουν να κυβερνούν την χώρα. Ο πανέξυπνος Παπαναστασίου καταλαβαίνει το ύπουλο χτύπημα του Βενιζέλου, θίγεται και παραιτείται.

Τότε ο Βενιζέλος προτείνει για πρωθυπουργό τον Κονδύλη, αν και ακόμη κι οι πέτρες γνώριζαν ότι ο Κονδύλης προετοίμαζε από καιρό την επιβολή δικτατορίας (κάτι που έκανε αργότερα, το 1935). Όμως, η πρωθυπουργοποίηση Κονδύλη δεν προχωράει επειδή αντιδρά με σθένος ένας άλλος στρατηγός, ο Νικόλαος Πλαστήρας, ο οποίος επίσης φιλοδοξούσε να επιβάλει δικτατορία και δεν ήθελε να δώσει πλεονέκτημα στον Κονδύλη (σχόλιο: πόσο πουτάνα γίνεται η Ιστορία μερικές φορές…). Μπροστά στο αδιέξοδο, ο Ζαΐμης ξαναδίνει εντολή στον Βενιζέλο, ο οποίος επιστρέφει στον πρωθυπουργικό θώκο ως… σωτήρας.
Τελικά, ορίζονται εκλογές για την 25η Σεπτεμβρίου. Όμως, η σύγκρουση Λαϊκών-Φιλελευθέρων έχει ως βασικό της θέμα την… δικτατορία. Ο Τσαλδάρης υπόσχεται ότι, αν εκλεγόταν πρωθυπουργός, «δεν επρόκειτο επ” ουδενί λόγω να επιδιώξη πραξικοπηματικήν μεταβολήν τού πολιτεύματος» και ο Βενιζέλος δηλώνει ότι αναγνωρίζει «ως νόμιμον και δεδικαιολογημένην την παρέμβασιν των στρατιωτικών προς υποστήριξιν του πολιτεύματος μόνον μετεκλογικώς» (!!).
Όσο πλησιάζει η ημέρα των εκλογών τόσο αυξάνεται η πόλωση. Ο Βενιζέλος εκβιάζει ανοιχτά τους ψηφοφόρους των μικρών κομμάτων, υποστηρίζοντας ότι η διάσπαση των δημοκρατικών ψήφων θα οδηγούσε σε εμφύλιο. Ιδιαίτερη αίσθηση, μάλιστα, προκάλεσε η δήλωσή του ότι δεν πρόκειται να παραδώσει την εξουσία «αν δεν δοθούν επαρκείς εγγυήσεις διά το πολίτευμα και ο Τσαλδάρης, αν έχη το θάρρος, ας οπλίση τον λαόν κατά του στρατεύματος».
Παρά τους εκβιασμούς, ο Βενιζέλος χάνει τις εκλογές, από τις οποίες δεν προκύπτει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Έτσι, ο πλειοψηφών Τσαλδάρης υποχρεώνεται να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας με τον Κονδύλη, τον Μεταξά και τον Χατζηκυριάκο. Για να το καταλάβουμε καλύτερα αυτό, να το πούμε με άλλα λόγια: προκειμένου να ξεπεράσει η χώρα την «κρίση χρέους», το αστικό καθεστώς σχημάτισε κυβέρνηση συνεργασίας τεσσάρων κομμάτων, τα δύο εκ των οποίων είχαν ως αρχηγούς κατοπινούς δικτάτορες. Τόσο καλά!
Η κωμωδία ολοκληρώθηκε στις 11 Νοεμβρίου, όταν ο Τσαλδάρης παρουσίασε τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησής του. Για όσα αφορούσαν τον λαό, ο Τσαλδάρης μίλησε γενικά κι αόριστα: ενίσχυση της παραγωγής (δηλαδή… ανάπτυξη!), καταπολέμηση της ανεργίας κλπ. Όμως, σε όσα αφορούσαν το κεφάλαιο ήταν συγκεκριμένος: συγχώνευση των δυο μεγαλύτερων τραπεζών, Ελλάδος και Εθνικής (πάνω απ’όλα η διάσωση των τραπεζών, μη ξεχνιόμαστε!), ιδιωτικοποίηση τραίνων-ταχυδρομείων-τηλεγράφων (ναι, ναι, δεν ανακάλυψε ο Φρήντμαν τις ιδιωτικοποιήσεις!) και αποζημίωση όσων είχαν καταθέσεις σε χρυσό ή συνάλλαγμα και ζημίωσαν με την εγκατάλειψη του κανόνα τού χρυσού. Αμ πώς!
Κλείνουμε την διδακτική αυτή ιστοριούλα με το πιο κωμικό στιγμιότυπο από την παραπάνω συνεδρίαση της 11ης Νοεμβρίου 1932. Στην ομιλία του, ο Βενιζέλος ζήτησε από τον Τσαλδάρη να δεχτεί την συγκρότηση οικουμενικής κυβέρνησης, τονίζοντας ότι αυτό επιβάλλεται για εθνικούς λόγους. Ο Τσαλδάρης αρνήθηκε κατηγορηματικά και επέμεινε στην ψήφο εμπιστοσύνης. Στην ψηφοφορία που ακολούθησε (ετοιμαστείτε για το χοντρό γέλιο), οι Φιλελεύθεροι τού Βενιζέλου, «οργισμένοι» από την άρνηση του Τσαλδάρη, έδωσαν… ψήφο ανοχής!!! Αν αυτό δεν λέγεται απροκάλυπτη συνεργασία των αστικών δυνάμεων, τότε πώς λέγεται;

Υστερόγραφο: Το 1932 πραγματοποιήθηκαν 199 απεργίες, όπου συμμετείχαν 80.000 εργάτες. Στις περισσότερες, οι κυβερνήσεις Βενιζέλου και Τσαλδάρη απάντησαν με πυρά και συλλήψεις. Στο μεταξύ, οργίαζαν οι καταδίκες με το βενιζελικής έμπνευσης «ιδιώνυμο», ενώ από τις 31 Αυγούστου 1931 είχε κλείσει ο «Ριζοσπάστης» με δικαστική απόφαση. (Τα στοιχεία είναι από το «Δοκίμιο ιστορίας του ΚΚΕ», τόμος Α”)

Από Ατέχνως