"Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου θα το βρείς./ Oπού ποθεί λεφτεριά, παίρνει σπαθί./ Mη χτυπάς τον αδερφό σου - τον αφέντη τον κουφό σου!/ Kαι στον ίδρο το δικό γίνε συ τ’ αφεντικό." Κώστας Βάρναλης.
Σάββατο 14 Μαρτίου 2015
«Μασάζ» για να συνηθίζουμε στην ιδέα!
Προχτές το βράδυ, η σύμβουλος του Γ. Βαρουφάκη, κα Παναρίτη, αποκάλυψε πως στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα τέθηκε θέμα παύσης πληρωμών σε μισθούς και συντάξεις για δύο μήνες, καθώς επίσης και πρόταση για αύξηση του γενικού ορίου συνταξιοδότησης στα 69 χρόνια. Η ίδια η κα Παναρίτη αρκέστηκε στη διατύπωση πρότασης για κατάργηση των «πρόωρων» συντάξεων (αυτές δηλαδή που δίνονται στις μάνες μετά από 25 χρόνια ένσημα για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους).
Καθώς έγινε σάλος με το θέμα, άρχισαν οι διαψεύσεις - επιβεβαιώσεις. Από το γραφείο του υπουργού Οικονομικών διαδόθηκε πληροφορία που επιβεβαίωνε τις δηλώσεις Παναρίτη, διευκρινίζοντας, όμως, ότι ο υπουργός, που ήταν παρών στη συζήτηση με την τρόικα, διαφώνησε μαζί τους.
Παράλληλα, όμως, από το περιβάλλον της κας Παναρίτη στέλνονταν στα δημοσιογραφικά γραφεία διευκρίνιση ότι οι αναφορές της συμβούλου του υπουργού δεν αφορούσαν τις τωρινές διαπραγματεύσεις αλλά αυτές του 2010!
Δεν πρόκειται για πρόβλημα συνεννόησης μεταξύ τους αλλά για κλασική περίπτωση «μασάζ». Η κα Παναρίτη, ως «λαγός», δημοσιοποίησε το θέμα, ο υπουργός εμφανίστηκε αντιστασιακός, η κα Παναρίτη το «μάζεψε» αλλά η δουλειά είχε ήδη γίνει: Οι εργαζόμενοι συνηθίζουν στην ιδέα ότι και η παύση πληρωμών είναι στο πρόγραμμα και οι περικοπές στις συντάξεις είναι στο πρόγραμμα και η δουλειά ως το θάνατο είναι στο πρόγραμμα
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Παρασκευή 13 Μαρτίου 2015
Διαπραγμάτευση με "Brussels Group" και όχι με τρόικα!
Ξεκινά «νέα εποχή διαπραγμάτευσης». Αυτό υποστηρίζουν η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και τα ΜΜΕ που την στηρίζουν. Από τι καθορίζεται αυτή η «νέα εποχή»; Από το «στιλ» της διαπραγμάτευσης. Για παράδειγμα, η διαπραγμάτευση ανάμεσα στα κυβερνητικά στελέχη και αυτά των θεσμών Κομισιόν - ΕΚΤ - ΔΝΤ (δηλαδή η τρόικα) δεν ξεκινάει στην Αθήνα αλλά στις Βρυξέλλες και βαφτίστηκε «Brussels Group» (Ομάδα των Βρυξελλών). Επίσης, είναι, λένε, διαπραγμάτευση «ομολόγων», δηλαδή δεν συνομιλούν οι υπουργοί με κατώτερα στελέχη αυτών των θεσμών. Με λίγα λόγια, αλλάζουν το φαίνεσθαι και ο τρόπος, όμως δεν μας λένε τίποτα για την ουσία. Όλα αυτά είναι χρήσιμα και επικοινωνιακά για να μπορεί να ξεγελαστούν ο λαός, οι εργαζόμενοι, αποπροσανατολιζόμενοι από το πραγματικό χαρακτήρα της διαπραγμάτευσης, των αντιπαραθέσεων και των συμβιβασμών.
Η ουσία είναι ότι και πριν και τώρα η διαπραγμάτευση γίνεται με κριτήριο την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του ελληνικού κεφαλαίου και με δεδομένο τον ευρωατλαντικό προσανατολισμό της χώρας. Στη δεδομένη στιγμή το ελληνικό κεφάλαιο διεκδικεί χαλάρωση της περιοριστικής πολιτικής έτσι ώστε να μπορέσει να εξασφαλίσει κρατική ενίσχυση και με «ζεστό» χρήμα στις επενδύσεις του. Αυτό είναι το «τέλος της λιτότητας» που επιδιώκουν.
Όσον αφορά τους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκτός από ορισμένα ψίχουλα, που απευθύνονται μόνο σε όσους ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, πολύ πίσω από τις άμεσες ανάγκες επιβίωσης, ανάλογα με αυτά που προωθούσε και η προηγούμενη κυβέρνηση, με οδηγό το λεγόμενο «πλαίσιο κοινωνικής ένταξης», που βασίζεται στις κατευθύνσεις της Στρατηγικής «Ευρώπη 2020». Κατά τ' άλλα, όλο το αντεργατικό - αντιλαϊκό πλαίσιο μένει ανέπαφο, οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί, οι ιδιωτικοποιήσεις, οι δεσμεύσεις και οι υποχρεώσεις συνθέτουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνται η πολιτική της συγκυβέρνησης και βεβαίως οι διαπραγματεύσεις της με τους «εταίρους». Από την άλλη, βεβαίως, η κυβέρνηση αφήνοντας στο απυρόβλητο το κεφάλαιο είναι έτοιμη να φορτώσει στο λαό και την αντιπαράθεσή της με τη Γερμανία, για λογαριασμό των ελληνικών επιχειρηματικών ομίλων αλλά και των υπερατλαντικών συμμαχιών της. Έτσι, προωθεί τον εσωτερικό δανεισμό, δεσμεύοντας αποθεματικά Ταμείων, οργανισμών, νοσοκομείων, υποχρηματοδοτεί κρατικές δομές, Τοπική Διοίκηση κ.λπ., την ίδια στιγμή που επικαλείται τον πατριωτισμό του λαού για να πληρώσει τις δόσεις του ΕΝΦΙΑ και να υπομένει νέα μέτρα λιτότητας στο όνομα, δήθεν, της αξιοπρέπειας!
Αλήθεια, τι διαφορετικό θα φέρει η αλλαγή «στιλ» διαπραγμάτευσης στα εργατικά - λαϊκά στρώματα; Θα βιώνουν τις ίδιες συνθήκες «λιτού βίου» αλλά θα ξεχνιούνται με το κουτόχορτο της «εθνικά υπερήφανης» στάσης, την ίδια ώρα που οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι θα παίρνουν «ζεστό» κρατικό χρήμα, θα αυξάνουν τα κέρδη τους και θα κανονίζουν τις μπίζνες τους με γερμανικά, γαλλικά, ιταλικά, αμερικανικά και ρωσικά κεφάλαια. Τόσο, δηλαδή, «νέα εποχή» που έχει την ίδια πικρή γεύση με την παλιά.
Το άρθρο αναδημοσιεύεται από τη στήλη «Η Άποψη μας» του Ριζοσπάστη της Παρασκευής 13 Μάρτη 2015.
Τρίτη 10 Μαρτίου 2015
Θα μας πάρουν και τα "σώβρακα" για την αποπληρωμή του "χρέους" που κατήγγειλαν!
Η «περήφανη» επιλογή του εσωτερικού δανεισμού.
Του Γρηγόρη Λιονή*Τις τελευταίες ημέρες, η κυβέρνηση προχωρά σε μια «γενικευμένη επιστράτευση» κεφαλαίων από ολόκληρο το «δημόσιο τομέα», προκειμένου να καλύψει τις δανειακές υποχρεώσεις του κράτος για το επόμενο διάστημα. Χρήματα από διάφορους φορείς του Δημοσίου συγκεντρώνονται στην Τράπεζα της Ελλάδας με Προεδρικά Διατάγματα, ενώ σε άλλες περιπτώσεις ζητούν από τις διοικήσεις φορέων να μεταφέρουν τα χρήματά τους. Οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης προσπαθούν να εμφανίσουν αυτές τις μετακινήσεις ως «εθνικό καθήκον», γιατί έτσι στηρίζεται η κυβέρνηση απέναντι στη διαπραγμάτευση με την ΕΕ.
Το «χρηματοδοτικό κενό» του επόμενου διαστήματος
Για το επόμενο τρίμηνο, το ελληνικό κράτος χρωστά, αθροιστικά στο ΔΝΤ, στην ΕΚΤ και σε άλλους επενδυτές, περίπου 4,3 δισ. ευρώ, τα οποία η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δεσμεύτηκε, με πρόσφατη συμφωνία που υπέγραψε με την ΕΕ, πως θα αποπληρώσει στο ακέραιο. Μέσα σ' αυτά περιλαμβάνονται και τα ομόλογα που δεν κουρεύτηκαν κατά τη διάρκεια του PSI, προχωρώντας μάλιστα σε μια πρώτη πληρωμή τέτοιου τύπου στις 3 Μάρτη. Επειδή «αρχή άνδρα δείκνυσι», θυμίζουμε πως προεκλογικά ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ κατήγγειλαν με πάθος αυτούς τους επενδυτές ως «διεθνείς τοκογλύφους» και «vulture funds - επενδυτές αρπακτικά»...
Συγχρόνως, το επόμενο διάστημα λήγουν μια σειρά από έντοκα γραμμάτια που επίσης πρέπει να αποπληρώσει και οι εγχώριες τράπεζες δεν έχουν διαθέσιμα κεφάλαια για να αυξήσουν τη συμμετοχή τους στις νέες εκδόσεις εντόκων γραμματίων, αύξηση που είναι απαραίτητη λόγω της μη συμμετοχής αλλοδαπών επενδυτών. ΕΕ και ΕΚΤ, απ' τις οποίες εξαρτάται η χρηματοδότηση των εγχώριων τραπεζών, έχουν ρητά απαγορεύσει την αγορά πρόσθετων εντόκων γραμμάτιων.
Και το περιβόητο «χρηματοδοτικό κενό» του ελληνικού Δημοσίου είναι «πού θα βρεθούν αυτά τα πρόσθετα κεφάλαια που έχει ανάγκη το ελληνικό Δημόσιο για να αποπληρώσει τους δανειστές του».
Στο λαό για μια ακόμα φορά τα βάρη της κρίσης
Η κομψή φράση «κάλυψη του χρηματοδοτικού κενού» συγκαλύπτει τόσο το ποιος το πληρώνει, όσο και την πραγματική του ουσία. Συγκαλύπτει πως στον καπιταλισμό τα δημοσιονομικά μέτρα φορτώνουν νέα βάρη στα λαϊκά στρώματα, πως αποτελούν εργαλείο αναδιανομής υπέρ των ομίλων. Συγκαλύπτει δηλαδή πως τα μέτρα της κυβέρνησης για να «καλυφθεί το χρηματοδοτικό κενό» θα ξεζουμίσουν τα λαϊκά στρώματα, αφήνοντας στο απυρόβλητο το μεγάλο κεφάλαιο. Συγκαλύπτει, επίσης, πως το δημόσιο χρέος, απ' το οποίο προέρχεται το «κενό», είναι χρέος των μονοπωλίων και της κυβέρνησής τους, ο λαός ούτε ευθύνεται, ούτε ωφελήθηκε απ' αυτό, αλλά επιχειρούν να του το φορτώσουν με διάφορους τρόπους.
Πρώτος βασικός άξονας «κάλυψης του κενού» είναι η μείωση των υποχρεώσεων της κυβέρνησης προς το εσωτερικό της χώρας (κρατικές δαπάνες, επιστροφές, μισθοδοσίες κλπ.), που μπορεί να πάρει τη μορφή καθυστέρησης πληρωμών, ίσως ακόμα και μισθοδοσίας.
Δεύτερος βασικός άξονας είναι η αύξηση των εσόδων, βασικά των φόρων που πληρώνουν τα λαϊκά στρώματα, αφού η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί πως δε θα θίξει το μεγάλο κεφάλαιο. Οι διάφορες φορολογικές ρυθμίσεις που προωθεί η κυβέρνηση, από τιςληξιπρόθεσμες οφειλές, τις συνεχείς παραινέσεις για πληρωμή των φόρων ως «πατριωτικό καθήκον» και η νέα σχεδιαζόμενη φοροεπιδρομή ενάντια στο λαό, έχουν αυτόν το χαρακτήρα. Στις λύσεις που εξετάζονται για την αύξηση των εσόδων είναι και η«τιτλοποίηση τμήματος των μελλοντικών κρατικών εσόδων», με την οποία η κυβέρνηση προκαταβάλλει πως θα αυξήσει τους φόρους το επόμενο διάστημα.
Ο βασικός μηχανισμός, ωστόσο, με τον οποίο επιχειρείται η αντιμετώπιση του χρηματοδοτικού κενού είναι ο περιβόητος εσωτερικός δανεισμός. Ο εσωτερικός δανεισμός στον οποίο προχωρά η κυβέρνηση σήμερα συνίσταται -προς το παρόν- στη συγκέντρωση χρημάτων από διάφορους φορείς του ευρύτερου δημόσιου τομέα στην ΤτΕ και χρήση τους για την αποπληρωμή των πιστωτών.
Η διαδικασία αυτή περιλαμβάνει χρήματα από διάφορες πηγές. Με τον τρόπο αυτό έχουν ήδη συγκεντρωθεί κεφάλαια απ' τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τον οργανισμό που διαχειρίζεται τις επιδοτήσεις των αγροτών, χρήματα που είχαν συγκεντρώσει διάφοροι φορείς του Δημοσίου, ενώ η μεγάλη συζήτηση που λαμβάνει χώρα αυτό το διάστημα αφορά τα ταμειακά διαθέσιμα των ασφαλιστικών φορέων, ενώ και τα χρήματα που προορίζονται για την Τοπική Διοίκηση βρίσκονται στο στόχαστρο της κυβέρνησης. Το Δημόσιο φυσικά δεν προβαίνει σε κατάσχεση των χρημάτων. Όπως υποστηρίζει, επιθυμεί να δανειστεί τα χρήματα απ' τους φορείς του και μάλιστα με υψηλότερο επιτόκιο απ' αυτό που δίνουν οι τράπεζες στις οποίες φυλάνε τα χρήματα αυτά οι φορείς.
Μάλιστα, οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι στις διοικήσεις των φορέων εμφανίζουν αυτόν το δανεισμό ως πατριωτικό καθήκον, αφού έτσι ισχυροποιείται η κυβέρνηση και μπορεί να διαπραγματευτεί καλύτερα, ενώ δε βγαίνουν ζημιωμένα ούτε τα ταμεία, αφού τα επιτόκια είναι υψηλότερα. Αυτό φυσικά είναι το τυράκι...
Η «φάκα» του εσωτερικού δανεισμού
Τα χρήματα αυτά που θέλει να συγκεντρώσει το Δημόσιο δε βρίσκονται σε ένα ντουλάπι... Είναι τα ελάχιστα χρήματα που έχουν απομείνει να δώσουν οι προαναφερθέντες φορείς στα λαϊκά στρώματα. Τα χρήματα του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι οι επιδοτήσεις για τους αγρότες, τα ταμειακά διαθέσιμα των ταμείων είναι τα χρήματα για να πληρωθούν οι συντάξεις των επόμενων μηνών, τα αποθεματικά των δήμων είναι οι μισθοί των δημοτικών υπαλλήλων, σε καθαριότητα, παιδικούς σταθμούς κλπ. Τα διαθέσιμα των νοσοκομείων είναι για να πληρωθούν οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία, για να αγοραστούν φάρμακα και υλικό.
Η ελληνική κυβέρνηση ουσιαστικά ζητά από τα λαϊκά στρώματα να δανείσουν όλα αυτά τα χρήματα, προκειμένου να αποπληρώσει τώρα τους δανειστές, για να είναι ισχυρή στη διαπραγμάτευση.
Αλλά δεν υπάρχει κανενός είδους εξασφάλιση πως αυτά τα χρήματα θα τα πάρουν πίσω οι εργαζόμενοι.
Το τεράστιο κούρεμα των αποθεματικών των ταμείων κατά τη διαδικασία του PSI έχει αφήσει βαθιές πληγές στα ασφαλιστικά ταμεία. Μάλιστα, κατά τη διάρκειά του φαίνεται πως κουρεύτηκαν και ορισμένα ταμειακά διαθέσιμα των ασφαλιστικών ταμείων χωρίς να βρίσκονται υπό τη μορφή ομολόγων, αποδεικνύοντας πως τα κεφάλαια που δανείζονται στο ελληνικό Δημόσιο δεν είναι ασφαλή.
Σήμερα, η κυβέρνηση, ξεχνώντας τι έλεγε για το θέμα των απωλειών των ταμείων μόλις μερικούς μήνες νωρίτερα, πραγματικά προκαλεί τους εργαζόμενους, καλώντας τους να την ξαναδανείσουν, χωρίς να γίνεται καμιά κουβέντα για τα προηγούμενα δανεικά και αγύριστα....
Η υπόσχεση της κυβέρνησης πως τα ταμεία θα μπορούν να σηκώσουν τα χρήματα που χρειάζονται εντός δύο ημερών είναι τουλάχιστον κενή περιεχομένου.
Τα ταμειακά διαθέσιμα ταμείων και φορέων είναι, από τον ορισμό τους, για την κάλυψη των άμεσων βραχυπρόθεσμων αναγκών και γι' αυτό βρίσκονται υπό μορφή ρευστού, κατατεθειμένα στις τράπεζες. Δεν υπάρχει καμιά εγγύηση πως η κυβέρνηση θα μπορεί να βρει στα δικά της ταμεία, τα οποία έχουν στερέψει, χρήμα για να το αποδώσει στους φορείς του Δημοσίου όταν το ζητήσουν.
Αυτό σημαίνει πως οι φορείς του Δημοσίου θα εξαναγκαστούν να αναβάλουν πληρωμές προς τα λαϊκά στρώματα. Η πληρωμή συντάξεων, των χρημάτων στους αγρότες, των πληρωμών προς τα νοσοκομεία και τα φαρμακεία θα μετατεθεί με δραστικές αρνητικές συνέπειες στα λαϊκά στρώματα.
Ο «πατριωτισμός» της άρχουσας τάξης
Η άρχουσα τάξη, μέσα απ' την κυβέρνησή της, καλεί για μια ακόμα φορά τους εργαζόμενους να βάλουν το χέρι στην τσέπη και να δανείσουν την κυβέρνηση, αρχικά έμμεσα. Σε επόμενη φάση δεν αποκλείεται η προσφυγή στον άμεσο δανεισμό. Άλλωστε, ο ευρωβουλευτής Γλέζος δήλωνε πέρυσι πως «ο ελληνικός λαός, ο φτωχός λαός, θα το κάλυπτε το εσωτερικό δάνειο αν το είχαμε ανάγκη». Οι μεγαλομέτοχοι των μονοπωλιακών ομίλων, με 140 δισ. ευρώ στο εξωτερικό, για μια ακόμα φορά δε θα συνεισφέρουν. Οι εφοπλιστές θα συνεχίσουν να πληρώνουν ελάχιστους φόρους. Οι μεγαλοβιομήχανοι περιμένουν τις νέες επιδοτήσεις. Μόνιμος στόχος είναι τα λαϊκά στρώματα.
Κινούμενοι σ' αυτή την κατεύθυνση, τα κυβερνητικά επιτελεία δε σταματούν να εμφανίζουν αυτόν το δανεισμό ως πατριωτικό καθήκον, γιατί έτσι ισχυροποιείται η διαπραγματευτική δυνατότητα της χώρας. Ισχυρίζονται πως η άλλη λύση για την εξεύρεση των απαραίτητων κεφαλαίων είναι ο νέος δανεισμός απ' την ΕΕ που συνεπάγεται νέα δυσβάσταχτα αντιλαϊκά μέτρα.
Η κυβέρνηση επιθυμεί να εμφανίσει στο αυριανό Eurogroup πως δεν έχει ανάγκη τη νέα δόση απ' την ΕΕ, ώστε να μπορέσει να συνεχίσει τη διαπραγμάτευση με την ΕΕ.
Όμως ποιος διαπραγματεύεται και για ποιον;
Τι έχουν να κερδίσουν οι εργαζόμενοι από μια «σχετική επιτυχία» της διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης;
Δε χρειάζεται δίπλωμα «μελλοντολογίας». Αρκεί απλά να δει κανείς το κυβερνητικό πρόγραμμα, όπως αυτό συντίθεται απ' το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, τις προγραμματικές δηλώσεις και το κείμενο της συμφωνίας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με το Eurogroup, για να καταλάβει πως τα λαϊκά στρώματα δεν έχουν να περιμένουν ουσιαστική βελτίωση της ζωής τους με την προώθηση του κυβερνητικού έργου, την οποία αφορά η διαπραγμάτευση. Η κυβέρνηση εμφανίζει ως «πατριωτισμό» την ισχυροποίησή τηςγια να προωθήσει αυτούς τους άξονες που ξεχνούν να αναφερθούν στις τεράστιες απώλειες που γνώρισαν τα λαϊκά στρώματα την περίοδο της κρίσης και υπόσχονται ελάχιστα ψίχουλα ανακούφισης για την ακραία φτώχεια, τα οποία, όπως δείχνει και το προσφάτως κατατεθέν κυβερνητικό νομοσχέδιο, θα τα πάρουμε μισά.
Το κυβερνητικό πρόγραμμα δε λέει κουβέντα για το μέσο μισθό που έχει μειωθεί κατά 25%τα τελευταία χρόνια, για τις τεράστιες αυξήσεις στους φόρους, άμεσους και έμμεσους, πουήδη πληρώνουν οι εργαζόμενοι, για το 13ο και 14ο μισθό στο Δημόσιο, για τη 13η και 14η σύνταξη, για τις αυξήσεις στο κόστος ζωής. Τα λαϊκά στρώματα έχασαν την περίοδο της κρίσης σχεδόν το 50% του βιοτικού τους επίπεδου.
Με όποιον τρόπο και αν τελικά εξελιχθεί η διαπραγμάτευση, το πρόγραμμα που θα υλοποιήσει η κυβέρνηση δε θα οδηγήσει στην ανάκτηση των τεράστιων απωλειών που είχαν τα λαϊκά στρώματα τα τελευταία χρόνια.
Η διαπραγμάτευση της κυβέρνησης αφορά τους όρους χρηματοδότησης της εγχώριας άρχουσας τάξης. Η μείωση του πρωτογενούς πλεονάσματος, για την οποία γίνεται η όλη συζήτηση, θα μεταφραστεί σε νέες επιδοτήσεις που θα πάρουν το μοδάτο όρο «παραγωγική ανασυγκρότηση».
Ο πατριωτισμός της κυβέρνησης είναι, για μια ακόμα φορά, η ισχυροποίηση της άρχουσας τάξης στον πόλεμό της με τις υπόλοιπες...
Όμως, όπως λέει ο ποιητής, στους άδικους πολέμους «στους νικημένους ο φτωχός λαός πέθαινε απ' την πείνα, στους νικητές ο φτωχός λαός πέθαινε το ίδιο».
Με τη σημαία των αναγκών μας
Η διαπραγμάτευση πίσω απ' την οποία μας καλεί να στοιχηθούμε η νέα συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ είναι «διαπραγμάτευση στο στρατόπεδο του εχθρού». Όποια και να είναι η έκβασή της, δεν μπορεί να οδηγήσει σε ουσιαστική βελτίωση της ζωής των λαϊκών στρωμάτων, γιατί ο πραγματικός αντίπαλος των λαϊκών στρωμάτων παραμένει όρθιος στη θέση του. Η άρχουσα τάξη και οι ανάγκες της, η διασφάλιση της ανταγωνιστικότητας των ομίλων είναι η αιτία για την οποία προωθούνται τα μέτρα που τσακίζουν τη ζωή των εργαζόμενων. Με περισσότερο ή λιγότερο επιτυχημένη διαπραγμάτευση, με ευρώ ή με δραχμή, όσο οι μονοπωλιακοί όμιλοι καθορίζουν τις τύχες της χώρας, τα λαϊκά στρώματα θα γνωρίζουν εκμετάλλευση, εξαθλίωση, φτώχεια.
Γι' αυτό και δε στοιχιζόμαστε πίσω τους. Βαδίζουμε αποφασιστικά απέναντί τους.
Οργανώνουμε παντού την πάλη μας, απαιτώντας την άμεση επιστροφή των κλεμμένων από τα ασφαλιστικά ταμεία, την ανάκτηση των απωλειών της περιόδου της κρίσης, συγκεντρώνουμε δυνάμεις για την αντεπίθεση των εργαζόμενων, για το ριζικά διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης που θα ικανοποιήσει τις ανάγκες μας, το δρόμο της εργατικής - λαϊκής εξουσίας.
Ο δικός μας επικεφαλής είναι αυτή η κόκκινη σημαία των αναγκών μας.
*Ο Γρηγόρης Λιονής είναι μέλος του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ.
Το άρθρο είναι αναδημοσίευση από τον «Κυριακάτικο Ριζοσπάστη», στις 8 Μάρτη 2015.
Πάνω απ’ όλα, η συναίνεση!
Γράφει ο Cogito ergo sum //Τελικά, το αστικό μας σύστημα έχει πλάκα ώρες-ώρες, όταν δεν μας σπάει τα νεύρα. Τόσα χρόνια κόλλησε η γλώσσα μας (όσων, δηλαδή, έχουμε το χούι να διατηρούμε την ταξική μας συνείδηση) να λέμε ότι η απλή αναλογική αποτελεί συστατικό τής δημοκρατίας εκ των ων ουκ άνευ, αλλά οι ταγοί μας επέμεναν ότι για την προκοπή τού τόπου χρειάζονται σταθερές μονοκομματικές κυβερνήσεις και, μάλιστα, με άνετη πλειοψηφία (άλλωστε, γι” αυτό και τα εκλογικά μας συστήματα πριμοδοτούν -άλλο λιγώτερο κι άλλο περισσότερο- το πρώτο σε ψήφους κόμμα). Τόσα χρόνια λέγαμε τα ίδια και τα ίδια, αλλά το μόνο που κερδίσαμε ήταν ταμπέλλες όπως «κολλημένοι», «αιθεροβάμονες», «φαντασιόπληκτοι», «ανερμάτιστοι» κλπ.
Τόσα χρόνια, λοιπόν, ο τόπος χρειαζόταν μονοκομματικές και σταθερές κυβερνήσεις. Έλα, όμως, που μόλις έσφιξαν τα γάλατα, λάσκαραν τα γρανάζια κι άρχισε το σύστημα να μπάζει, οι ταγοί μας άλλαξαν τροπάρι και ανακάλυψαν την… συναίνεση! Ξαφνικά, οι αυτοδύναμες κυβερνήσεις, οι οποίες προβάλλονταν τόσα χρόνια ως εγγύηση σταθερότητας, έγιναν ανεπαρκείς. Ή, μάλλον, μπροστά στον κοινό εχθρό του συστήματος (δηλαδή, τον λαό και το ταξικό κίνημα) κάποιοι ένοιωσαν την ανάγκη τής συσπείρωσης.
Βέβαια, το τωρινό σκηνικό δεν είναι πρωτόγνωρο. Και θα μάθουμε πολλά, αν κάνουμε μια βόλτα στον χρόνο, γυρνώντας σε μια εποχή όπου ο τόπος περνούσε άλλη μια «κρίση χρέους» (εδώ γελάμε), στα απόνερα μιας ευρύτερης καπιταλιστικής κρίσης…
Βρισκόμαστε στο 1932, με τον πλανήτη να μην έχει συνέλθει από το κραχ τού 1929, το οποίο έπληξε καίρια τα κέντρα τού καπιταλιστικού συστήματος. Η Ελλάδα, ως καπιταλιστική χώρα κι αυτή, δεν ήταν δυνατόν να μη βιώσει τις επιπτώσεις: λουκέτα σε πολλές επιχειρήσεις, εκτόξευση της ανεργίας, διόγκωση των ελλειμμάτων τού προϋπολογισμού και του εμπορικού ισοζυγίου, πτώση τής αξίας τής δραχμής, αύξηση των φόρων κλπ.Η όξυνση της κρίσης προκάλεσε όξυνση και στις σχέσεις των δυο μεγάλων πολιτικών παρατάξεων της εποχής, τους Φιλελεύθερους του Βενιζέλου και τους Βασιλικούς, οι οποίοι εκφράζονταν κυρίως από το Λαϊκό Κόμμα τού Παναγή Τσαλδάρη. Η αλήθεια είναι ότι από το 1928 (όταν επανήλθε στην πρωθυπουργία ο Βενιζέλος), οι αντιθέσεις των δυο παρατάξεων είχαν αμβλυνθεί αλλά οι δυσκολίες τού αστικού συστήματος να διαχειριστεί την κρίση ξαναφούντωσαν την κόντρα.
Στις 21 Απριλίου 1932 έληγε η τριετής θητεία 48 εκ των 120 γερουσιαστών, οπότε έπρεπε να γίνουν εκλογές γι” αυτές τις 48 θέσεις. Ο Βενιζέλος φοβόταν ένα δυσμενές αποτέλεσμα και, ξέροντας ότι ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα επηρέαζε αργότερα τις βουλευτικές εκλογές, ήθελε να γίνουν ταυτόχρονα οι εκλογές για την γερουσία και για την βουλή. Δεν ήθελε, όμως, ούτε να επισπεύσει τις βουλευτικές εκλογές, επειδή ήλπιζε ότι μέχρι το τέλος της τετραετίας θα ανέστρεφε το κακό γι” αυτόν κλίμα. Τί έκανε, λοιπόν, ο πολυδιαφημισμένος «δημοκράτης» πολιτικός; Συγκάλεσε την εθνοσυνέλευση στις 11 Μαΐου και επέβαλε απόφαση με την οποία παρατεινόταν η θητεία των γερουσιαστών μέχρι την λήξη τής τετραετίας!
Έκανε κι άλλη «ομορφιά» ο Βενιζέλος. Ενώ το 1928 υποστήριζε ότι η απλή αναλογική οδηγεί σε ακυβερνησία και αναρχία κι έφτασε μέχρι πραξικοπήματος για να την καταργήσει και να επαναφέρει το πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα, τώρα επανέφερε την αναλογική, σχεδιάζοντας την μετεκλογική συνεργασία των κομμάτων! Μνημειώδης έμεινε η δήλωσή του: «Την αντιπαθώ την αναλογικήν. Αλλά με την αναλογικήν δύναμαι να διαβεβαιώσω τον ελληνικόν λαόν ότι ουδένα κίνδυνον διατρέχει».
Η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας ήταν φρικτή. Οι πληρωμές για εξυπηρέτηση του χρέους απομυζούσαν το 43% των εσόδων τού προϋπολογισμού κι αυτό σήμαινε ότι η εκπλήρωση των δανειακών υποχρεώσεων ήταν πρακτικά αδύνατη. Τελικά, η κυβέρνηση στις 23 Απριλίου ανακοινώνει την αναστολή πληρωμών τού δημοσίου και στις 27 Απριλίου καταθέτει νόμο, βάσει του οποίου η δραχμή εγκαταλείπει τον κανόνα τού χρυσού.
Στις 14 Μαΐου ο άγγλος πρεσβευτής επιδίδει διάβημα έντονης διαμαρτυρίας, επειδή το ελληνικό κράτος δεν είχε πληρώσει την δόση τής 1ης Μαΐου. Λίγες μέρες αργότερα επιδίδουν ανάλογα διαβήματα και οι πρεσβευτές τής Γαλλίας και της Ιταλίας. Οι εξελίξεις είναι πλέον ανεξέλεγκτες και στις 21 τού μηνός η κυβέρνηση Βενιζέλου παραιτείται.
Ο Αλέξανδρος Ζαΐμης, ως πρόεδρος της δημοκρατίας, ζητά σχηματισμό οικουμενικής κυβέρνησης. Ο Τσαλδάρης αντιδρά. Μετά από διαβουλεύσεις, ο Ζαΐμης δίνει εντολή στον Αλέξανδρο Παπαναστασίου. Πράγματι, ο Παπαναστασίου σχηματίζει κυβέρνηση αλλά ο Βενιζέλος χολώνεται γιατί ο εκλεκτός του Γεώργιος Κονδύλης μένει εκτός κυβερνητικού σχήματος. Τότε ο Βενιζέλος συλλαμβάνει ένα μακκιαβελικό σχέδιο για να χτυπήσει τον Παπαναστασίου: οι Φιλελεύθεροι εκφράζουν την αμέριστη στήριξή τους στην νέα κυβέρνηση, αφήνοντας να εννοηθεί ότι ουσιαστικά συνεχίζουν να κυβερνούν την χώρα. Ο πανέξυπνος Παπαναστασίου καταλαβαίνει το ύπουλο χτύπημα του Βενιζέλου, θίγεται και παραιτείται.
Τότε ο Βενιζέλος προτείνει για πρωθυπουργό τον Κονδύλη, αν και ακόμη κι οι πέτρες γνώριζαν ότι ο Κονδύλης προετοίμαζε από καιρό την επιβολή δικτατορίας (κάτι που έκανε αργότερα, το 1935). Όμως, η πρωθυπουργοποίηση Κονδύλη δεν προχωράει επειδή αντιδρά με σθένος ένας άλλος στρατηγός, ο Νικόλαος Πλαστήρας, ο οποίος επίσης φιλοδοξούσε να επιβάλει δικτατορία και δεν ήθελε να δώσει πλεονέκτημα στον Κονδύλη (σχόλιο: πόσο πουτάνα γίνεται η Ιστορία μερικές φορές…). Μπροστά στο αδιέξοδο, ο Ζαΐμης ξαναδίνει εντολή στον Βενιζέλο, ο οποίος επιστρέφει στον πρωθυπουργικό θώκο ως… σωτήρας.
Τελικά, ορίζονται εκλογές για την 25η Σεπτεμβρίου. Όμως, η σύγκρουση Λαϊκών-Φιλελευθέρων έχει ως βασικό της θέμα την… δικτατορία. Ο Τσαλδάρης υπόσχεται ότι, αν εκλεγόταν πρωθυπουργός, «δεν επρόκειτο επ” ουδενί λόγω να επιδιώξη πραξικοπηματικήν μεταβολήν τού πολιτεύματος» και ο Βενιζέλος δηλώνει ότι αναγνωρίζει «ως νόμιμον και δεδικαιολογημένην την παρέμβασιν των στρατιωτικών προς υποστήριξιν του πολιτεύματος μόνον μετεκλογικώς» (!!).
Όσο πλησιάζει η ημέρα των εκλογών τόσο αυξάνεται η πόλωση. Ο Βενιζέλος εκβιάζει ανοιχτά τους ψηφοφόρους των μικρών κομμάτων, υποστηρίζοντας ότι η διάσπαση των δημοκρατικών ψήφων θα οδηγούσε σε εμφύλιο. Ιδιαίτερη αίσθηση, μάλιστα, προκάλεσε η δήλωσή του ότι δεν πρόκειται να παραδώσει την εξουσία «αν δεν δοθούν επαρκείς εγγυήσεις διά το πολίτευμα και ο Τσαλδάρης, αν έχη το θάρρος, ας οπλίση τον λαόν κατά του στρατεύματος».
Παρά τους εκβιασμούς, ο Βενιζέλος χάνει τις εκλογές, από τις οποίες δεν προκύπτει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Έτσι, ο πλειοψηφών Τσαλδάρης υποχρεώνεται να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας με τον Κονδύλη, τον Μεταξά και τον Χατζηκυριάκο. Για να το καταλάβουμε καλύτερα αυτό, να το πούμε με άλλα λόγια: προκειμένου να ξεπεράσει η χώρα την «κρίση χρέους», το αστικό καθεστώς σχημάτισε κυβέρνηση συνεργασίας τεσσάρων κομμάτων, τα δύο εκ των οποίων είχαν ως αρχηγούς κατοπινούς δικτάτορες. Τόσο καλά!
Η κωμωδία ολοκληρώθηκε στις 11 Νοεμβρίου, όταν ο Τσαλδάρης παρουσίασε τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησής του. Για όσα αφορούσαν τον λαό, ο Τσαλδάρης μίλησε γενικά κι αόριστα: ενίσχυση της παραγωγής (δηλαδή… ανάπτυξη!), καταπολέμηση της ανεργίας κλπ. Όμως, σε όσα αφορούσαν το κεφάλαιο ήταν συγκεκριμένος: συγχώνευση των δυο μεγαλύτερων τραπεζών, Ελλάδος και Εθνικής (πάνω απ’όλα η διάσωση των τραπεζών, μη ξεχνιόμαστε!), ιδιωτικοποίηση τραίνων-ταχυδρομείων-τηλεγράφων (ναι, ναι, δεν ανακάλυψε ο Φρήντμαν τις ιδιωτικοποιήσεις!) και αποζημίωση όσων είχαν καταθέσεις σε χρυσό ή συνάλλαγμα και ζημίωσαν με την εγκατάλειψη του κανόνα τού χρυσού. Αμ πώς!
Κλείνουμε την διδακτική αυτή ιστοριούλα με το πιο κωμικό στιγμιότυπο από την παραπάνω συνεδρίαση της 11ης Νοεμβρίου 1932. Στην ομιλία του, ο Βενιζέλος ζήτησε από τον Τσαλδάρη να δεχτεί την συγκρότηση οικουμενικής κυβέρνησης, τονίζοντας ότι αυτό επιβάλλεται για εθνικούς λόγους. Ο Τσαλδάρης αρνήθηκε κατηγορηματικά και επέμεινε στην ψήφο εμπιστοσύνης. Στην ψηφοφορία που ακολούθησε (ετοιμαστείτε για το χοντρό γέλιο), οι Φιλελεύθεροι τού Βενιζέλου, «οργισμένοι» από την άρνηση του Τσαλδάρη, έδωσαν… ψήφο ανοχής!!! Αν αυτό δεν λέγεται απροκάλυπτη συνεργασία των αστικών δυνάμεων, τότε πώς λέγεται;
Υστερόγραφο: Το 1932 πραγματοποιήθηκαν 199 απεργίες, όπου συμμετείχαν 80.000 εργάτες. Στις περισσότερες, οι κυβερνήσεις Βενιζέλου και Τσαλδάρη απάντησαν με πυρά και συλλήψεις. Στο μεταξύ, οργίαζαν οι καταδίκες με το βενιζελικής έμπνευσης «ιδιώνυμο», ενώ από τις 31 Αυγούστου 1931 είχε κλείσει ο «Ριζοσπάστης» με δικαστική απόφαση. (Τα στοιχεία είναι από το «Δοκίμιο ιστορίας του ΚΚΕ», τόμος Α”)
Από Ατέχνως
ΣΥΡΙΖΑ και Χρυσά Αυγά του καπιταλισμου...
Όταν είσαι διανοούμενος της αναγνωρισιμότητας του Τσόμσκυ ό,τι κι αν πεις γρήγορα γίνεται γνωστό, διαβάζεται κι ακούγεται σε όλο τον κόσμο. Γι’αυτό πρέπει να προσέχεις ώστε οι αναλύσεις και τις εκτιμήσεις σου να είναι τουλάχιστον ανώτερες από αυτές που γίνονται σε κάποιο καφενείο.
Το να ισχυρίζεσαι ότι αν αποτύχει ο ΣΥΡΙΖΑ θα έρθει η χρυσή αυγή δεν είναι πρωτότυπο. Ίσως είναι το επόμενο εκβιαστικό δίλημμα στο οποίο θα κληθεί να απαντήσει κάποια στιγμή ο ελληνικός λαός. Μετά το Καραμανλής ή Τανκς, το ΠΑΣΟΚ ή Δεξιά, το ΝΔ ή Σημίτης, το ΝΔ ή χάος, Μνημόνιο ή όχι Μνημόνιο, ΝΔ-ΠΑΣΟΚ ή χρεωκοπία και πάει λέγοντας. Μπορεί να λειτουργεί και ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία, άλλωστε όταν στοχοποιείς κάποιον ως αντίπαλο τον ενισχύεις καθώς στρέφεις όποιον είναι αντίθετος σε εσένα προς αυτόν.
Ωστόσο ο Τσόμσκυ δεν είναι ο πρώτος που το είπε. Κάτι ανάλογο είχε πει ο πατήρ Πλεύρης, όταν έλεγε πως μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα επιταχύνει την έλευση μιας νέας χούντας.
Πολλά έχουν γραφτεί για την συσχέτιση κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με την άνοδο της Χρυσής Αυγής και κάποια από αυτά επαναλαμβάνονται με την θεσμική επιμονή της Ζωής Κωνσταντοπούλου να νομιμοποιήσει ό,τι στην συνείδηση του λαού, της Αριστεράς, του αντιφασιστικού κινήματος είναι όχι απλά παράνομο, αλλά αναγκαίο να καταπολεμηθεί με όποιο τρόπο. Κανείς δεν γνωρίζει αν η συγκεκριμένη στρατηγική εντάσσεται στην Παπαδημούλεια παρότρυνση «να τους ταράξουμε στη νομιμότητα» ή αν αποτελεί μέρος μιας προσωπικής στρατηγικής. Το σίγουρο είναι ότι η ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να αφήσει ανεπηρέαστο τον χώρο της ναζιστικής ακροδεξιάς.
Ένα εύκολο συμπέρασμα θα ήταν ότι επειδή τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η ΧΑ γιγαντώθηκαν μέσα από το «κίνημα των πλατειών», έχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Ωστόσο αυτό θα ήταν μια απλά επιφανειακή εξέταση του φαινομένου με περισσότερο χωροταξικούς και όχι ταξικούς και πολιτικούς όρους. Κάτι τέτοιο πρέπει να επιχειρήσουμε και εδώ θα επιδιώξουμε να βάλουμε κάποια πράγματα σε μια σειρά.
Σε πρώτη φάση θα διαπιστώσει κανείς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η ξεκάθαρη επιλογή της σύγχρονης ελληνικής αστικής τάξης. Είναι το κόμμα το οποίο θα της κάνει τη δουλειά της, με τον τρόπο που κάποτε ο Ανιέλι είχε κυνικά παραδεχθεί. Ο ΣΕΒ και πλήθος ελλήνων μεγαλοαστών έσπευσαν να αγκαλιάσουν την νέα κυβέρνηση και να της προσφέρουν στήριξη. Ιδιαίτερα δε οι εφοπλιστές, οι οποίοι γνωρίζουμε πόσο αγαπούν τους χρυσαυγίτες, δεν φαίνεται να έχουν κανένα πρόβλημα με την νέα κυβέρνηση. Οι δουλειές τους προχωρούν ανενόχλητες ενώ κανένα μέτρο περιορισμού των φοροαπαλλαγών τους δεν έχει ανακοινωθεί. Το ίδιο και οι τραπεζίτες αλλά και οι μεγαλοβιομήχανοι, οι οποίοι αν πραγματικά ανησυχούσαν από μια κυβέρνηση της αριστεράς τότε θα είχαν κατέβει τα τανκς πριν ακόμα κλείσουν οι κάλπες. Ναι, ναι, δεν γίνονται αυτά στις δημοκρατίες….
Την ίδια ώρα η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για την εργατική τάξη, τόσο αυτή που βρίσκεται στην παραγωγή όσο και αυτή που είναι εκτός, δεν περιλαμβάνει τίποτα παραπάνω από μια μίζερη διαβίωση με τη βοήθεια των κουπονιών και των επιδομάτων ενοικίου και ρεύματος για τις πολύ ακραίες της περιπτώσεις. Οι δεσμεύσεις για αυξήσεις μετατέθηκαν, ενώ για τα αντεργατικά μέτρα που πάρθηκαν όλα αυτά τα χρόνια δεν προβλέπεται ματαίωση. Σε οικονομικό επίπεδο η Χρυσή Αυγή πρότεινε μειώσεις μισθών, πόλεμο με τα συνδικάτα και τους μετανάστες ώστε να μείνει χαμηλή τιμή της εργατικής δύναμης προς όφελος της εργοδοσίας.
Σε πολιτικό επίπεδο, ο ΣΥΡΙΖΑ από το 2010 και έπειτα άλλαξε δραματικά τον πολιτικό του λόγο. Με επίκληση στην πατρίδα (λέξη που απέφευγαν ως τότε να χρησιμοποιήσουν τα στελέχη του), με αναφορές για μια χώρα υπό (γερμανική ή τροϊκανή) κατοχή και στη συνέχεια με αόριστες, πλην όμως εύπεπτες, συναισθηματικές εκφράσεις (αξιοπρέπεια, προκοπή κτλ.) άλλαξε ριζικά την στόχευσή του. Απευθύνθηκε σε κόσμο που έφευγε μαζικά από ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και επέλεξε ένα λεξιλόγιο πιο οικείο σε αυτούς. Καμία προσπάθεια ριζοσπαστικοποίησης του λαού, πράγμα που ήταν εμφανές στην θλιβερή εικόνα των μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ σε απεργίες και συγκεντρώσεις. Επέλεξε να κάνει λιγότερο πολιτική και περισσότερο επικοινωνία. Φιλοτέχνησε το προφίλ του και αντί για ιδεολογική σύγκρουση προτίμησε την θεσμική αντιπολίτευση με τους όρους που το έκαναν και οι προηγούμενοι. Έτσι κατάφερε να ψηφιστεί από αριστερούς, δεξιούς, πατριώτες, διεθνιστές, πρώην σοσιαλιστές, πρώην εκσυγχρονιστές ακόμα και από ακροδεξιούς. Ταυτόχρονα σταδιακά εξαφάνιζε οποιαδήποτε σκληρή ρητορική απέναντι στην Χρυσή Αυγή, φτάνοντας μάλιστα και στο άλλο άκρο, να προσπαθήσει να εξαγνίσει τους ψηφοφόρους της ενόψει του δεύτερου γύρου των δημοτικών εκλογών. Είναι περίεργο, αλλά συνέβη: όποτε ο ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποιούσε τη λέξη «ακροδεξιά» το έκανε για να περιγράψει την ΝΔ και όχι την Χρυσή Αυγή. Πιθανό να περίμενε ότι πιθανή ενίσχυση ή έστω συγκράτηση των ποσοστών της νεοναζιστικής συμμορίας να έκοβε ψήφους από την ΝΔ και να διευκόλυνε την εκλογική νίκη. Πιθανόν να πιστεύει ότι σήμερα βολεύεται ακόμα περισσότερο καθώς μια εκλογική άνοδος των χρυσαυγιτών θα του εγγυηθεί και μια δεύτερη νίκη στις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν αυτές γίνουν.
Σε κάθε περίπτωση ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και η ΧΑ, απευθύνθηκαν στο ίδιο κοινό προσφέροντάς τους μια ελπίδα: στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ ότι θα σκίσει το Μνημόνιο και όλα θα πάνε καλά και στην περίπτωση της ΧΑ ότι θα διώξει τους μετανάστες που μας παίρνουν τη δουλειά και ταυτόχρονα θα βάλει στη θέση τους όποιους φωνάζουν. Και γνωρίζουμε πως οι μικροαστικής συνείδησης νοικοκυραίοι λατρεύουν να τους δίνεις ελπίδα.
Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήθελε θα μπορούσε να μειώσει σημαντικά την επιρροή της χρυσής αυγής και όχι να χαριεντίζεται θεσμικά μαζί της. Άλλωστε η έκρηξη εθνικής υπερηφάνειας με αφορμή τις χειραψίες Βαρουφάκη είχε ως αποτέλεσμα ψηφοφόροι της χρυσής αυγής να συγχαίρουν την κυβέρνηση και να αισθάνονται περήφανοι για αυτήν αναρτώντας στο διαδίκτυο διθυραμβικά σχόλια. Θα μπορούσε να συμβάλει στο άνοιγμα της συζήτησης για το αν είναι νόμιμο (και όχι νομότυπο) πολιτικό κόμμα. Θα μπορούσε να αξιοποιήσει την κυβερνητική εξουσία για να διεθνοποιήσει το πρόβλημα και όχι να προσποιείται πως δεν υπάρχει.
Από αυτά δεν συνάγεται το συμπέρασμα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και η Χρυσή Αυγή είναι ίδιοι. Κάτι τέτοιο θα ήταν εντελώς λανθασμένο, ανιστόρητο και προσβλητικό για όποιον το γράφει. Όμως και οι δύο υπηρετούν μια ίδια εξουσία, την εξουσία ενός συστήματος το οποίο όπως έχει αποδείξει δεν διστάζει να αξιοποιεί όποια πολιτικά σχήματα μπορούν να του εξασφαλίσουν την διαιώνιση της κυριαρχίας τους. Είναι αυτό το σύστημα που πολλοί νόμιζαν ότι μπορούν να ελέγξουν, να εξανθρωπίσουν, να το φέρουν στα μέτρα των ανθρώπων πριν κυλιστούν στην κινούμενη άμμο του. Το σύστημα αυτό επιβάλλεται με φασιστικό τρόπο ακριβώς γιατί φασιστικός, αντιδημοκρατικός και απόλυτος είναι ο πυρήνας του: εσύ θα δουλεύεις και θα αλλοτριώνεσαι από την ίδια σου την ύπαρξη ενώ κάποιοι θα κερδίζουν όλο και περισσότερα. Στο τέλος θα πρέπει να τους πεις και ευχαριστώ γιατί αλλιώς θα ρισκάρεις να χάσεις και αυτά που δεν έχεις. Η Χρυσή Αυγή και ο ναζισμός είναι η πιο ακραία και αποκρουστική του έκφραση. Αν μια κυβέρνηση που θέλει να λέγεται «της Αριστεράς» είναι διατεθειμένη να συνομιλήσει ακόμα και με αυτή την ακραία του μορφή τότε καλά θα κάνει να μην χρησιμοποιεί φιλολαϊκές ή αντικαπιταλιστικές κορώνες γιατί το μόνο που θα προκαλεί θα είναι γέλιο.
από 2310net
ΒΡΕΘΗΚΕ ΑΚΙΝΗΤΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ ή ΤΙ "ΛΑΛΟΥΝ" ΤΑ ΚΟΚΟΡΙΑ!!!
Κοκορίκοοοο! Τα μάθατε;
Ανώτερο στέλεχος της κυβέρνησης (κατά Κοκορίκο), έστησε προβοκάτσια σε βάρος τού ΚΚΕ, με σκοπό να εκβιάσει (κατά Κοκορίκο), το ΚΚΕ…
Το ΚΚΕ φυσικά ΑΠΑΝΤΗΣΕ, και μάλιστα με αποδείξεις που κάνουν σκόνη τον προβοκάτορα ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (κατά τον Κοκορίκο πάντα) και την προβοκάτσια ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ(κατά Κοκορίκο πάντα).
Έτσι, μάθαμε πως το ΚΚΕ, προκειμένου να εξασφαλίσει ότι τα δάνεια που έχει πάρει θα επιστρέψουν στο λαό -…μ’ όποιες συνθήκες κι αν επικρατήσουν, τα εξασφάλισε βάζοντας υποθήκη ακίνητα.
(Κι αυτό γιατί τού λαού είναι όλος ο χρηματικός και εμπράγματος πλούτος, άσχετα αν τον καρπώνονται μια χούφτα πλουτοκράτες).
Αναφέρεται επί λέξη στην ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ μεταξύ άλλων:
1) Όλα τα δάνεια που έχει πάρει το ΚΚΕ είναι γνωστά, έχουν δημοσιευτεί στους ισολογισμούς του και στον Τύπο
2) Εξυπηρετούνται
3) Για όλα έχουν παρασχεθεί εμπράγματες εγγυήσεις (ακίνητα)».
Υπάρχει όμως και η «απολογία» τού συντάκτη τού προβοκατόρικου άρθρου, Αντώνη Κοκορίκου, όπου μεταξύ άλλων λέει:
«Αντιλαμβανόμαστε κι εμείς όπως και το γραφείο Τύπου του ΚΚΕ ότι το θέμα είναι πολύ χοντρό. Αξιολόγηση ειδήσεων κάνουμε και οι δύο (...) Εμείς δεν γράψαμε παρά την πληροφορία μέλους της κυβέρνησης και την θεωρήσαμε έγκυρη (...) Θεωρείστε δεδομένο ότι μέλος της κυβέρνησης μας έδωσε την πληροφορία. Προσωπικά θεωρώ πιο έγκυρο το ΚΚΕ (...) Αν έπεσα θύμα παραπληροφόρησης ή αν χρησιμοποιήθηκα εν αγνοία μου θα αναγνωρίσω το λάθος μου και δεν θα "εξαφανίσω" το άρθρο μου».
Άκου κύριε Κοκορίκο,
το θέμα είναι να μην «εξαφανίσεις» την πηγή τής «πληροφορίας» που θέλει τους κουκουέδες στο ίδιο τσουβάλι με τα λαμόγια…
Δύο τινά λοιπόν συμβαίνουν.
Ή εσύ κύριε Κοκορίκο ψεύδεσαι, ή
η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι πολλαπλά ύπουλη και εξόχως επικίνδυνη για το λαό,
και δεν εννοώ στο οικονομικό επίπεδο, γιατί αυτό είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού. Εκ προοιμίου άλλωστε, όποιος διαχειρίζεται ως κυβέρνηση τον καπιταλισμό, τα οικονομικά συμφέροντα της πλουτοκρατίας υπηρετεί.
Αν όμως λες αλήθεια κύριε Κοκορίκο, πως σε παραπλάνησαν κυβερνητικές πηγές και σε χρησιμοποίησαν ως λεκάνη τού καμπινέ
για να χέσουν και να διοχετευτούν τα σκατά τους στους απόπατους της κοινωνίας, (γιατί μόνο εκεί έχουν θέση και ανακυκλώνονται),
τότε θα έπρεπε ήδη να έχεις δημοσιοποιήσει και το όνομα-τα ονόματα, όποιου-όποιων έστησαν αυτήν την προβοκάτσια σε βάρος τού ΚΚΕ.
Ξέρεις τι σημαίνει μια κυβέρνηση ύπουλη και εξόχως επικίνδυνη για το λαό, κύριε Κοκορίκο;
Σημαίνει ότι για να βάλει το λαό στο γύψο (μ’ όποια μέθοδο), πρώτα πρέπει ν’ απαλλαγεί απ’ το ταξικό κίνημα, του οποίου εκ των πραγμάτων ηγείται το ΚΚΕ.
Άρα, αυτή η προβοκάτσια ενάντια στο ΚΚΕ, στρέφεται ενάντια στο λαό μας πρωτίστως.
Ρίξε μια ματιά στην ιστορία.
Τι προβοκάτσια έκανε η φασιστική δικτατορία τού Μεταξά;
Τι προβοκάτσια έκανε η φασιστική δικτατορία τού Παπαδόπουλου;
Τι προβοκάτσια έστησε ο φασίστας Χίτλερ με τη φωτιά στο ράιχσταγκ;
Αν δεν ξέρεις, φρόντισε να μάθεις, για να ψιλιαστείς πού μπορεί να θέλουν να οδηγήσουν το λαό μας, αυτοί που στήνουν προβοκάτσιες σε βάρος τού Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας.
ΤΟΤΕ, ίσως αποφασίσεις ότι χτες κιόλας, έπρεπε να έχεις πράξει τα δέοντα… Καλή Γκέλμπεση - συγγραφέας
Από Revolt!!!
Τρίτη 3 Μαρτίου 2015
Φρέσκα και παλαιότερης κοπής αντιλαϊκά μέτρα στη «φαρέτρα» της «επόμενης μέρας»
Όταν η «Γέφυρα» στο έδαφος του καπιταλισμού οδηγεί πάλι στο ίδιο καπιταλιστικό έδαφος.
Αναπόσπαστο τμήμα των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων της προηγούμενης περιόδου αποτελεί και η νέα συμφωνία – απόφαση στο πλαίσιο του Γιούρογκρουπ, μεταξύ της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και των… «τριών θεσμών» ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ, με την οποία παγιώνεται, «επικαιροποιείται» και συμπληρώνεται το αντιλαϊκό οπλοστάσιο της προηγούμενης περιόδου, με στόχο να ανακάμψει η ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου.
Σε εφαρμογή θα παραμείνει ολόκληρη η γκάμα με τα αντιλαϊκά «μνημονιακά» μέτρα, ενώ πλέον στην ημερήσια διάταξη μπαίνει παράλληλα και η ικανοποίηση των πάγιων αξιώσεων – με την όποια προσαρμογή στις σύγχρονες ανάγκες των μονοπωλίων – που, εδώ και χρόνια, σταθερά προβάλλονται από τον ΣΕΒ και τα άλλα τμήματα του κεφαλαίου.
Στην πραγματικότητα, η νέα αντιλαϊκή συμφωνία έρχεται να «γεφυρώσει» τα προηγούμενα με τα επόμενα «μνημόνια» και μάλιστα σε συνθήκες ακόμη μεγαλύτερης ασφυξίας για τα λαϊκά στρώματα. Τόσο η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ όσο και η Κομισιόν ξεκαθαρίζουν ότι πρόκειται για μια «αφετηρία» των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων, ενώ, όπως προβλέπεται στους όρους της συμφωνίας που υπογράφτηκε στο Γιούρογκρουπ, η λίστα των «μεταρρυθμίσεων» θα «εξειδικευθεί» παραπέρα – στην ουσία θα συμπληρωθεί και με πιο συγκεκριμένες νέες αναδιαρθρώσεις – το αργότερο μέχρι το τέλος Απρίλη.
Τίποτα από τα παραπάνω βέβαια δεν αποτελεί «κεραυνό εν αιθρία». Η αντιλαϊκή κατεύθυνση που δεσμεύεται να υπηρετήσει η νέα συγκυβέρνηση ήταν σαφής πολύ πριν από τις συνεδριάσεις του Γιούρογκρουπ. Ο αναγνώστης του «Ρ» μπορεί, για παράδειγμα, να ανατρέξει σε δημοσιεύματα της εφημερίδας ήδη πριν από τις εκλογές της 25ης Γενάρη, όπως, π.χ. για το περιβόητο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης και τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι τις προγραμματικές δηλώσεις της συγκυβέρνησης και των υπουργών της στη Βουλή…
Καμία αναπλήρωση απωλειών – Θα μας φλομώσουν μονάχα στην «αξιοπρέπεια»!
Προχτές, Παρασκευή, ο πρωθυπουργός, Αλ. Τσίπρας, στην ομιλία του στο υπουργικό συμβούλιο, επιδιώκοντας να συγκαλύψει τον αντιλαϊκό χαρακτήρα και της νέας συμφωνίας με τους «εταίρους», τόνισε ότι «το μείγμα πολιτικής που συνοδεύει την παράταση της δανειακής σύμβασης»δεν είναι οι «οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων» (άρα, ετοιμάζουν …μη οριζόντιες περικοπές – ενώ είναι αξιοθαύμαστη η σύγκλιση ακόμα και στην ορολογία με την προηγούμενη συγκυβέρνηση!), δεν είναι οι «απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων», δεν είναι η «αλλαγή του θεσμικού πλαισίου για τις μαζικές απολύσεις».
Με καθαρές κουβέντες, δηλαδή, ο Αλ. Τσίπρας ξεκαθάρισε πως τα ήδη υπάρχοντα μέτρα θα διατηρηθούν, και βέβαια ούτε λόγος δεν γίνεται για την ανάκτηση των απωλειών που έχουν υποστεί τα λαϊκά στρώματα. Απώλειες που θα εξακολουθούν να υπάρχουν και την «επόμενη μέρα».
Να σημειώσουμε ότι οι πρωτογενείς δαπάνες στους κρατικούς προϋπολογισμούς (συντάξεις, ασφάλεια, Πρόνοια, μισθοί στο Δημόσιο κ.ά.) από 56,8 δισ. ευρώ το έτος 2010, συρρικνώθηκαν στα 42,4 δισ. ευρώ το 2014. Η σύνθλιψη των κρατικών κονδυλίων που σχετίζονται με λαϊκές ανάγκες (2010 – 2014) φτάνει δηλαδή στα 14,4 δισ. ευρώ ή πάνω από 25%. Η μείωση των κονδυλίων για τα επόμενα χρόνια θα αποτυπωθεί και στο νέο «Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής» που αναμένεται να κατατεθεί στην Κομισιόν τον επόμενο μήνα, στο πλαίσιο της διαδικασίας του «Ευρωπαϊκού Εξαμήνου», δηλαδή των ενισχυμένων μέτρων εποπτείας που ισχύουν για όλα ανεξαιρέτως τα κράτη – μέλη της ΕΕ.
Από την πλευρά του, ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Βαρουφάκης (σε δηλώσεις στο πρακτορείο «Bloomberg») τόνισε πως «αυτό που θέλει ο κόσμος δεν είναι χρήματα ή δουλειές, είναι αξιοπρέπεια». Μάλιστα, «αξιοπρέπεια» χαρακτήρισε τη στάση της συγκυβέρνησης, στα Γιούρογκρουπ και τις Συνόδους Κορυφής της ΕΕ, δηλαδή στα παζάρια και τους ανταγωνισμούς που εξελίσσονται «εντός των τειχών» και για τα συμφέροντα των μονοπωλίων…
Σε αυτό το πλαίσιο, αρχίζουν να καταρρίπτονται και οι όποιες «φιλολαϊκές» μάσκες, ενώ στο αμέσως προσεχές διάστημα θα ξεκινήσει το μπαράζ των νέων αντιλαϊκών νομοθετικών παρεμβάσεων. Αβάντα και διαπραγματευτικό «ατού» της συγκυβέρνησης στα παζάρια της με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς αποτελούν τα βαριά ληξιπρόθεσμα χαράτσια, που είναι στοιβαγμένα στα «κιτάπια» του φοροεισπρακτικού μηχανισμού. Τα ποσά αυτά, μέχρι και την τελευταία δεκάρα, προορίζονται για την αποπληρωμή του κρατικού χρέους στους μεγαλοπιστωτές. Η συμφωνία στο Γιούρογκρουπ προβλέπει την αποπληρωμή του στο «ακέραιο και εγκαίρως»…
«Η ελληνική κυβέρνηση είναι επίσης προσηλωμένη να εργαστεί σε στενή συνεργασία με τους Ευρωπαίους εταίρους και θεσμούς, καθώς και με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, και να αναλάβει ενέργειες που ενισχύουν τη δημοσιονομική σταθερότητα, εγγυώνται την οικονομική σταθερότητα και προωθούν την οικονομική ανάκαμψη», τονιζόταν στην επιστολή της συγκυβέρνησης προς τον πρόεδρο του Γιούρογκρουπ για την παράταση της «δανειακής σύμβασης», ξεκαθαρίζοντας ότι ζητούμενο είναι η καπιταλιστική ανάκαμψη και πάντα μέσα στα πλαίσια και με τη «στενή συνεργασία» των ιμπεριαλιστικών ενώσεων στις οποίες συμμετέχει η ελληνική αστική τάξη. Επισημαίνεται παράλληλα η πρόθεση εφαρμογής των αντιλαϊκών μέτρων σε συνδυασμό με την «τεχνική βοήθεια και χρηματοδότηση από τα Ευρωπαϊκά Διαρθρωτικά και Επενδυτικά Ταμεία».
Σαρωτικές αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις…
…που «κουμπώνουν» πάνω στο ήδη διαμορφωμένο αντεργατικό – αντιλαϊκό πλαίσιο.
Σε συνέχεια της απόφασης του Γιούρογκρουπ στις 20 Φλεβάρη και για την εκπλήρωση των όρων της, ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Βαρουφάκης, απέστειλε στο Γιούρογκρουπ, εκ μέρους της συγκυβέρνησης, την πρώτη λίστα με τις αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις της «επόμενης μέρας», που θα «κουμπώσουν» στο ήδη διαμορφωμένο αντεργατικό – αντιλαϊκό πλαίσιο, ο πυρήνας του οποίου θα παραμείνει ανέγγιχτος.
Συγκεκριμένα, με την περιβόητη «λίστα μεταρρυθμίσεων» που απέστειλε στους… «θεσμούς», η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ συμφώνησε και δεσμεύεται για τα παρακάτω:
Συνέχεια στην αντιλαϊκή φοροεπιδρομή
Σε πρώτο πλάνο, προβάλλουν οι «μεταρρυθμίσεις» στο σημερινό καθεστώς ΦΠΑ και η κατάργηση των κάθε είδους «εξαιρέσεων» στη φορολογική νομοθεσία, όπως ονομάζουν τις όποιες ελαφρύνσεις έχουν απομείνει για τμήματα του λαϊκού πληθυσμού.
Ειδικότερα:
– «Η πολιτική του ΦΠΑ θα εξορθολογιστεί σε σχέση με τους συντελεστές και θα εκσυγχρονιστεί με τρόπο που θα μεγιστοποιεί τα πραγματικά έσοδα χωρίς αρνητική επίπτωση στην κοινωνική δικαιοσύνη, και με σκοπό να περιοριστούν οι εξαιρέσεις, εξαλείφοντας ταυτόχρονα τις παράλογες εκπτώσεις», τονίζεται χαρακτηριστικά. Η πολιτική αυτή θα εξειδικευτεί στη συνέχεια με την κατάθεση νομοσχεδίου. Ωστόσο, οι ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί (ΟΟΣΑ, ΔΝΤ, Κομισιόν) ήδη έχουν υποδείξει μέτρα για την «ενοποίηση» των συντελεστών ΦΠΑ, σε μια εξέλιξη που θα απογειώσει τη φοροληστεία που επιβάλλεται μέσω του ΦΠΑ πάνω σε κατηγορίες εμπορευμάτων μαζικής λαϊκής κατανάλωσης. Επιχειρώντας να τα «μαζέψει», ο Γ. Βαρουφάκης υποστήριξε ότι τα μέτρα θα είναι ανώδυνα, ενώ οι «αλλαγές» θα αφορούν δευτερεύουσας σημασίας εμπορεύματα ή υπηρεσίες…
– Η κυβέρνηση δεσμεύεται «να εκσυγχρονίσει τον κώδικα φορολογίας εισοδήματος και να εξαλείψει εξαιρέσεις του φορολογικού κώδικα και να τις αντικαταστήσει, όταν είναι απαραίτητο, με μέτρα που θα ενισχύουν την κοινωνική δικαιοσύνη». Οι «εξαιρέσεις», για τις οποίες κόπτονται, αφορούν σε κατηγορίες φοροελαφρύνσεων λαϊκών οικογενειών και θα έρθουν να προστεθούν στις αντίστοιχες «εξαλείψεις» που έχουν κάνει οι προηγούμενες κυβερνήσεις… Οσο για την «αντικατάστασή» τους, και μάλιστα «όταν είναι απαραίτητο», αφορά στη διαχείριση φαινομένων απόλυτης φτώχειας, ακριβώς στη λογική που διαπερνά και τα κάθε είδους κοινωνικά επιδόματα.
– Η κυβέρνηση δεσμεύεται επίσης «να εργαστεί προς τη δημιουργία μιας νέας κουλτούρας φορολογικής συμμόρφωσης, ώστε να διασφαλιστεί ότι όλα τα τμήματα της κοινωνίας, και ιδιαίτερα οι εύποροι, θα συνεισφέρουν δίκαια στη χρηματοδότηση των δημόσιων πολιτικών». Στην πραγματικότητα, στο στόχαστρο της «φορολογικής συμμόρφωσης» μπαίνουν τα εργατικά – λαϊκά στρώματα, αφού αυτά καταβάλλουν το συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι της μάζας των φόρων, ενώ η κυβέρνηση δεσμεύεται ότι δε θα αυξήσει ουσιαστικά τη φορολόγηση του κεφαλαίου. Σε αυτό το πλαίσιο, τα λαϊκά στρώματα θα βρεθούν αντιμέτωπα με την επιχείρηση που θα εξαπολυθεί για την είσπραξη των «ληξιπρόθεσμων οφειλών» της «μνημονιακής περιόδου».
– Στο ίδιο πλαίσιο, «θα δημιουργηθεί, με τη βοήθεια των ευρωπαϊκών και διεθνών εταίρων, βάση δεδομένων για τις περιουσίες(σ.σ. περιουσιολόγιο)που θα βοηθά τις φορολογικές αρχές να αξιολογήσουν την ακρίβεια των προηγούμενων δηλώσεων φορολογίας εισοδήματος». Να σημειωθεί ότι στο λεγόμενο «περιουσιολόγιο» θα «φακελώνονται» και οι δαπάνες της λαϊκής οικογένειας, όπως για ηλεκτρικό ρεύμα, τηλέφωνο, ύδρευση, προκειμένου αυτές να αποτελέσουν τεκμήριο εισοδήματος…
Ιδιωτικοποιήσεις: Πλήρης ευθυγράμμιση με το αντιλαϊκό πλαίσιο της ΕΕ
Προβλέπεται η κλιμάκωση των ιδιωτικοποιήσεων με βάση τις ήδη υπάρχουσες λίστες και τα μνημόνια.
Σε αυτό το πλαίσιο, η συγκυβέρνηση ανέλαβε τις παρακάτω δεσμεύσεις:
– Οτι «δεν θα καταργήσουν ιδιωτικοποιήσεις που έχουν ολοκληρωθεί».
– «Στην περίπτωση που ο διαγωνισμός έχει προκηρυχθεί η κυβέρνηση θα σεβαστεί τη διαδικασία, σύμφωνα με τον νόμο».
– «Επανεξέταση» προβλέπεται για «τις ιδιωτικοποιήσεις που δεν έχουν προκηρυχτεί, με στόχο την βελτίωση των όρων ώστε να βελτιστοποιηθούν τα μακροπρόθεσμα οφέλη του Δημοσίου, δημιουργηθούν έσοδα, ενισχυθεί ο ανταγωνισμός, προωθηθεί η οικονομική ανάκαμψη και ενισχυθούν οι μακροπρόθεσμες προοπτικές ανάπτυξης». Πρόκειται δηλαδή για την πάγια διαδικασία που ακολουθείται σε όλες τις ιδιωτικοποιήσεις, ανεξάρτητα από κυβέρνηση.
– Το ΤΑΙΠΕΔ διατηρείται και μάλιστα ενισχύεται, με την ενσωμάτωση σε αυτό διαφόρων δημόσιων οργανισμών «που βρίσκονται διασκορπισμένοι». Πρόκειται για φορείς που διαχειρίζονται «φιλέτα» δημόσιας γης και περιουσίας…
– Σε ό,τι αφορά τη διασφάλιση «καλύτερου επιχειρηματικού περιβάλλοντος», στην ημερήσια διάταξη μπαίνει η εφαρμογή των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων που προβλέπονται στις λεγόμενες «εργαλειοθήκες» του ΟΟΣΑ. Ανάμεσα σε άλλα, προβλέπεται η «καλύτερη διαχείριση της γης» και των χρήσεων γης, με πολιτικές χωροταξικού σχεδιασμού, άρση περιορισμών σε επαγγέλματα (ελεύθεροι επαγγελματίες), μείωση του διοικητικού κόστους των επιχειρήσεων. Στα μέτρα τόνωσης των επιχειρηματικών ομίλων περιλαμβάνεται και η «ευθυγράμμιση της αγοράς ηλεκτρισμού και φυσικού αερίου με τις καλύτερες πρακτικές και τη νομοθεσία της ΕΕ», με την αντιλαϊκή ευρωενωσιακή στρατηγική της «απελευθέρωσης της αγοράς Ενέργειας»…
Σε αυτό το πλαίσιο, η συγκυβέρνηση ανέλαβε τις παρακάτω δεσμεύσεις:
– Οτι «δεν θα καταργήσουν ιδιωτικοποιήσεις που έχουν ολοκληρωθεί».
– «Στην περίπτωση που ο διαγωνισμός έχει προκηρυχθεί η κυβέρνηση θα σεβαστεί τη διαδικασία, σύμφωνα με τον νόμο».
– «Επανεξέταση» προβλέπεται για «τις ιδιωτικοποιήσεις που δεν έχουν προκηρυχτεί, με στόχο την βελτίωση των όρων ώστε να βελτιστοποιηθούν τα μακροπρόθεσμα οφέλη του Δημοσίου, δημιουργηθούν έσοδα, ενισχυθεί ο ανταγωνισμός, προωθηθεί η οικονομική ανάκαμψη και ενισχυθούν οι μακροπρόθεσμες προοπτικές ανάπτυξης». Πρόκειται δηλαδή για την πάγια διαδικασία που ακολουθείται σε όλες τις ιδιωτικοποιήσεις, ανεξάρτητα από κυβέρνηση.
– Το ΤΑΙΠΕΔ διατηρείται και μάλιστα ενισχύεται, με την ενσωμάτωση σε αυτό διαφόρων δημόσιων οργανισμών «που βρίσκονται διασκορπισμένοι». Πρόκειται για φορείς που διαχειρίζονται «φιλέτα» δημόσιας γης και περιουσίας…
– Σε ό,τι αφορά τη διασφάλιση «καλύτερου επιχειρηματικού περιβάλλοντος», στην ημερήσια διάταξη μπαίνει η εφαρμογή των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων που προβλέπονται στις λεγόμενες «εργαλειοθήκες» του ΟΟΣΑ. Ανάμεσα σε άλλα, προβλέπεται η «καλύτερη διαχείριση της γης» και των χρήσεων γης, με πολιτικές χωροταξικού σχεδιασμού, άρση περιορισμών σε επαγγέλματα (ελεύθεροι επαγγελματίες), μείωση του διοικητικού κόστους των επιχειρήσεων. Στα μέτρα τόνωσης των επιχειρηματικών ομίλων περιλαμβάνεται και η «ευθυγράμμιση της αγοράς ηλεκτρισμού και φυσικού αερίου με τις καλύτερες πρακτικές και τη νομοθεσία της ΕΕ», με την αντιλαϊκή ευρωενωσιακή στρατηγική της «απελευθέρωσης της αγοράς Ενέργειας»…
«Κόκκινα» δάνεια – πλειστηριασμοί: Με πυξίδα τις ανάγκες των τραπεζών
Κομμένες και ραμμένες στις προδιαγραφές πρώτα και κύρια των τραπεζών θα είναι και οι προωθούμενες ρυθμίσεις για τα «κόκκινα» δάνεια των λαϊκών νοικοκυριών. Επί της ουσίας, το κείμενο μιλά για «αποφυγή» και όχι ρητή απαγόρευση πλειστηριασμών, με βασικό κριτήριο τις επιπτώσεις στα τραπεζικά χαρτοφυλάκια, ενώ επανέρχεται στο προσκήνιο η συζήτηση της προηγούμενης συγκυβέρνησης (ΝΔ – ΠΑΣΟΚ) σχετικά με το ύψος εκκίνησης των πλειστηριασμών.
Ειδικότερα, προβλέπονται:
– «Συνεργασία με τις διοικήσεις των τραπεζών και των θεσμών, ώστε να αποφευχθούν την επόμενη περίοδο πλειστηριασμοί κύριων κατοικιών με αξία χαμηλότερη από κάποιο συγκεκριμένο όριο». Οπως ρητά αναφέρεται, η «συνεργασία» με τους τραπεζίτες αφορά στην «αποτροπή περαιτέρω μείωσης στις τιμές των ακινήτων (που θα επέφεραν αρνητικό αντίκτυπο στο χαρτοφυλάκιο των ίδιων των τραπεζών)», εξέλιξη που θα υποδαύλιζε το ενδεχόμενο μαζικών πλειστηριασμών σε σύντομο χρονικό διάστημα και με τις τιμές των ακινήτων να βρίσκονται πολύ χαμηλότερα από το ύψος της υποθήκης που έχουν εγγράψει οι τράπεζες. Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ φτάνει σε σημείο απόλυτης εξαχρείωσης, συνδυάζοντας την προσπάθεια «αποφυγής πλειστηριασμών» με την «ελαχιστοποίηση των δημοσιονομικών επιπτώσεων από την αύξηση του αριθμού των αστέγων»! Ταυτόχρονα, όπως και στην περίπτωση των οφειλών προς την εφορία, γίνεται λόγος για την «προώθηση ισχυρής κουλτούρας πληρωμών», προαναγγέλλοντας τη λήψη εκβιαστικών μέτρων σε βάρος εργατικών – λαϊκών νοικοκυριών που αδυνατούν να αποπληρώσουν τα δάνειά τους.
– «Αντιμετώπιση των μη εξυπηρετούμενων δανείων κατά τρόπο που θα λαμβάνει πλήρως υπόψη την κεφαλαιοποίηση των τραπεζών, τη λειτουργία του δικαστικού συστήματος, την κατάσταση στην αγορά ακινήτων, τα θέματα κοινωνικής δικαιοσύνης και τον αρνητικό αντίκτυπο στη δημοσιονομική θέση της χώρας». Ετσι, σε κάθε περίπτωση, η όποια διαχείριση των προβληματικών δανείων θα γίνεται κατά κύριο λόγο με γνώμονα τις κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών.
– Η κυβέρνηση δεσμεύεται ακόμα «να κάνει πλήρη χρήση του ΤΧΣ και να εξασφαλίσει ότι θα παίξει σωστά το ρόλο του στην εξασφάλιση της σταθερότητας του τραπεζικού τομέα και του δανεισμού, ενώ θα συμμορφώνεται με τους κανόνες ανταγωνισμού της ΕΕ». Να σημειωθεί ότι η αξιοποίηση των αποθεματικών του ΤΧΣ αφορά την περίοδο μετά την 4μηνη παράταση, δηλαδή το πλαίσιο της επόμενης αντιλαϊκής συμφωνίας.
– «Συνεργασία με τις διοικήσεις των τραπεζών και των θεσμών, ώστε να αποφευχθούν την επόμενη περίοδο πλειστηριασμοί κύριων κατοικιών με αξία χαμηλότερη από κάποιο συγκεκριμένο όριο». Οπως ρητά αναφέρεται, η «συνεργασία» με τους τραπεζίτες αφορά στην «αποτροπή περαιτέρω μείωσης στις τιμές των ακινήτων (που θα επέφεραν αρνητικό αντίκτυπο στο χαρτοφυλάκιο των ίδιων των τραπεζών)», εξέλιξη που θα υποδαύλιζε το ενδεχόμενο μαζικών πλειστηριασμών σε σύντομο χρονικό διάστημα και με τις τιμές των ακινήτων να βρίσκονται πολύ χαμηλότερα από το ύψος της υποθήκης που έχουν εγγράψει οι τράπεζες. Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ φτάνει σε σημείο απόλυτης εξαχρείωσης, συνδυάζοντας την προσπάθεια «αποφυγής πλειστηριασμών» με την «ελαχιστοποίηση των δημοσιονομικών επιπτώσεων από την αύξηση του αριθμού των αστέγων»! Ταυτόχρονα, όπως και στην περίπτωση των οφειλών προς την εφορία, γίνεται λόγος για την «προώθηση ισχυρής κουλτούρας πληρωμών», προαναγγέλλοντας τη λήψη εκβιαστικών μέτρων σε βάρος εργατικών – λαϊκών νοικοκυριών που αδυνατούν να αποπληρώσουν τα δάνειά τους.
– «Αντιμετώπιση των μη εξυπηρετούμενων δανείων κατά τρόπο που θα λαμβάνει πλήρως υπόψη την κεφαλαιοποίηση των τραπεζών, τη λειτουργία του δικαστικού συστήματος, την κατάσταση στην αγορά ακινήτων, τα θέματα κοινωνικής δικαιοσύνης και τον αρνητικό αντίκτυπο στη δημοσιονομική θέση της χώρας». Ετσι, σε κάθε περίπτωση, η όποια διαχείριση των προβληματικών δανείων θα γίνεται κατά κύριο λόγο με γνώμονα τις κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών.
– Η κυβέρνηση δεσμεύεται ακόμα «να κάνει πλήρη χρήση του ΤΧΣ και να εξασφαλίσει ότι θα παίξει σωστά το ρόλο του στην εξασφάλιση της σταθερότητας του τραπεζικού τομέα και του δανεισμού, ενώ θα συμμορφώνεται με τους κανόνες ανταγωνισμού της ΕΕ». Να σημειωθεί ότι η αξιοποίηση των αποθεματικών του ΤΧΣ αφορά την περίοδο μετά την 4μηνη παράταση, δηλαδή το πλαίσιο της επόμενης αντιλαϊκής συμφωνίας.
Νέο «μαχαίρι» στις κοινωνικές δαπάνες
Στα ζητήματα της δημοσιονομικής προσαρμογής – διαχείρισης προβλέπεται η άμεση εφαρμογή προαπαιτούμενων μέτρων του σημερινού μνημονίου καθώς και συμπληρωματικών:
– Τροποποιήσεις στο νόμο για τον κρατικό προϋπολογισμό. Προβλέπεται ρητά η πλήρης λειτουργία του (αδρανούς σήμερα) Δημοσιονομικού Συμβουλίου. Το συγκεκριμένο όργανο, με το μανδύα του «ανεξάρτητου φορέα», εντοπίζει έγκαιρα τυχόν δημοσιονομικές αποκλίσεις και «ανισορροπίες», ενεργοποιώντας τους «αυτόματους μηχανισμούς διόρθωσης», που σημαίνουν νέα μέτρα είτε ως προς το σκέλος μείωσης των κρατικών κονδυλίων, είτε αύξησης των αντιλαϊκών φόρων ή σε συνδυασμό αυτών.
– Ενίσχυση «ανεξαρτησίας» της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων, αξιολόγηση των διοικήσεων, με βάση τις «επιδόσεις» (συγκέντρωση φόρων), ενίσχυση των φοροελέγχων σε επαγγελματίες, συγκρότηση ενιαίου μηχανισμού φόρων και ασφαλιστικών εισφορών, όπως προβλέπεται και στο υπάρχον μνημόνιο.
– Τροποποιήσεις στο νόμο για τον κρατικό προϋπολογισμό. Προβλέπεται ρητά η πλήρης λειτουργία του (αδρανούς σήμερα) Δημοσιονομικού Συμβουλίου. Το συγκεκριμένο όργανο, με το μανδύα του «ανεξάρτητου φορέα», εντοπίζει έγκαιρα τυχόν δημοσιονομικές αποκλίσεις και «ανισορροπίες», ενεργοποιώντας τους «αυτόματους μηχανισμούς διόρθωσης», που σημαίνουν νέα μέτρα είτε ως προς το σκέλος μείωσης των κρατικών κονδυλίων, είτε αύξησης των αντιλαϊκών φόρων ή σε συνδυασμό αυτών.
– Ενίσχυση «ανεξαρτησίας» της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων, αξιολόγηση των διοικήσεων, με βάση τις «επιδόσεις» (συγκέντρωση φόρων), ενίσχυση των φοροελέγχων σε επαγγελματίες, συγκρότηση ενιαίου μηχανισμού φόρων και ασφαλιστικών εισφορών, όπως προβλέπεται και στο υπάρχον μνημόνιο.
Σε ό,τι αφορά τις κρατικές δαπάνες:
– Μετά και από όλες τις αντιλαϊκές περικοπές της προηγούμενης περιόδου, αναφέρεται ρητά ότι «οι ελληνικές αρχές θα ελέγξουν δαπάνες σε κάθε τομέα κυβερνητικών δαπανών». Μάλιστα, ως παράδειγμα αναφέρονται Παιδεία, Αμυνα, μεταφορές, ΟΤΑ, κοινωνικά επιδόματα. Σε αυτό το πλαίσιο, είναι φανερό ότι δρομολογείται η κατάθεση συμπληρωματικών μέτρων για το 2015…
– Προαναγγέλλονται μέτρα εξοικονόμησης κόστους, μέσω μιας ενδελεχούς επανεξέτασης των δαπανών κάθε υπουργείου και του «εξορθολογισμού» των μη μισθολογικών και μη συνταξιοδοτικών δαπανών. Σε αυτό το πλαίσιο, δρομολογούνται άμεσα οι περικοπές των κάθε είδους επιδομάτων στο στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα.
– Νέο ψαλίδι προβλέπεται στις δαπάνες για τη δημόσια Υγεία. Οπως επισημαίνεται, «η κυβέρνηση σκοπεύει να βάλει στο τραπέζι συγκεκριμένες προτάσεις σε συνεργασία με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τον ΟΟΣΑ»…
– Μετά και από όλες τις αντιλαϊκές περικοπές της προηγούμενης περιόδου, αναφέρεται ρητά ότι «οι ελληνικές αρχές θα ελέγξουν δαπάνες σε κάθε τομέα κυβερνητικών δαπανών». Μάλιστα, ως παράδειγμα αναφέρονται Παιδεία, Αμυνα, μεταφορές, ΟΤΑ, κοινωνικά επιδόματα. Σε αυτό το πλαίσιο, είναι φανερό ότι δρομολογείται η κατάθεση συμπληρωματικών μέτρων για το 2015…
– Προαναγγέλλονται μέτρα εξοικονόμησης κόστους, μέσω μιας ενδελεχούς επανεξέτασης των δαπανών κάθε υπουργείου και του «εξορθολογισμού» των μη μισθολογικών και μη συνταξιοδοτικών δαπανών. Σε αυτό το πλαίσιο, δρομολογούνται άμεσα οι περικοπές των κάθε είδους επιδομάτων στο στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα.
– Νέο ψαλίδι προβλέπεται στις δαπάνες για τη δημόσια Υγεία. Οπως επισημαίνεται, «η κυβέρνηση σκοπεύει να βάλει στο τραπέζι συγκεκριμένες προτάσεις σε συνεργασία με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τον ΟΟΣΑ»…
Ισοδύναμα μέτρα και «μάχες» χωρίς «αρνητικό δημοσιονομικό αντίκτυπο»
Σε ό,τι αφορά τον άξονα «Δημόσια Διοίκηση και διαφθορά» γίνεται λόγος για την αντιμετώπιση του λαθρεμπορίου καυσίμων και καπνού και του ξεπλύματος χρήματος. Επισημαίνουν πως «η κυβέρνηση σκοπεύει να θέσει άμεσα φιλόδοξους στόχους εσόδων από τους τομείς αυτούς». Να σημειωθεί πως κάθε υστέρηση από αυτούς τους «φιλόδοξους στόχους» συνεπάγεται τη λήψη άλλων, ισοδύναμων μέτρων.
Στην ενότητα «Ανθρωπιστική κρίση» δε, όπως και σε προηγούμενα προαπαιτούμενα αντιλαϊκά μέτρα, προβλέπεται η αξιολόγηση και επέκταση σε πανελλαδικό επίπεδο του «ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος», το οποίο συνδέεται με την παραπέρα διάλυση των προνοιακών επιδομάτων. Στο συγκεκριμένο άξονα ενσωματώνονται οι προβλέψεις για τη διαχείριση μόνο της «απόλυτης φτώχειας», δηλαδή ούτε καν της «σχετικής φτώχειας» με βάση τα εισοδηματικά κριτήρια. Τα κριτήρια της συγκυβέρνησης αφορούν στην ανεπαρκή πρόσβαση σε τροφή, στέγη, υπηρεσίες Υγείας, παροχή ρεύματος… Τέλος, η εξαχρείωση της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ αποκαλύπτεται και από τη ρητή δέσμευση πως «η μάχη κατά της ανθρωπιστικής κρίσης δεν έχει αρνητικό δημοσιονομικό αντίκτυπο»…
Τα χρηματοδοτικά κενά και το «παράθυρο» για πρόσθετα επώδυνα μέτρα.
Την ίδια ώρα, όπως και στο παρελθόν, η συζήτηση γύρω από τα «δημοσιονομικά» και «χρηματοδοτικά» κενά που συσσωρεύονται, κρατά «ζεστό» το ενδεχόμενο της λήψης και πρόσθετων επώδυνων αντιλαϊκών μέτρων…
Η συγκυβέρνηση, όπως σημειώσαμε, έχει δεσμευθεί να αποπληρώσει τις δόσεις από τα δάνεια των ιμπεριαλιστικών οργανισμών στο «ακέραιο και εγκαίρως»…
Η συγκυβέρνηση, όπως σημειώσαμε, έχει δεσμευθεί να αποπληρώσει τις δόσεις από τα δάνεια των ιμπεριαλιστικών οργανισμών στο «ακέραιο και εγκαίρως»…
Στη διάρκεια του Μάρτη, λήγουν εκδόσεις έντοκων γραμματίων του Δημοσίου. Η δέσμευση της κυβέρνησης συνεπάγεται την αποπληρωμή υποχρεώσεων στους μεγαλοπιστωτές ύψους 7,1 δισ. ευρώ το Μάρτη (4,6 δισ. ευρώ για εκδόσεις εντόκων γραμματίων και 2,5 δισ. ευρώ για την αποπληρωμή δανειακών δόσεων προς το ΔΝΤ και για τόκους ομολόγων προς την ΕΚΤ). Οι «υποχρεώσεις» φτάνουν στα 3 δισ. ευρώ τον Απρίλη και διαμορφώνονται περίπου στα 4 δισ. ευρώ το Μάη και 6 δισ. ευρώ τον Ιούνη, συνολικά δηλαδή μέχρι το τέλος του Α’ εξαμήνου υπερβαίνουν τα 20 δισ. ευρώ. Μάλιστα, η όποια εκταμίευση από τα δάνεια των ιμπεριαλιστικών Οργανισμών έχει όρο και προϋπόθεση την ολοκλήρωση της τρέχουσας αντιλαϊκής αξιολόγησης, όπως συμφωνήθηκε στο Γιούρογκρουπ.
Κι άλλο «πικρό ποτήρι» για Εργασιακά και Ασφαλιστικό.
Διατηρείται ανέγγιχτος ο πυρήνας του αντεργατικού πλαισίου και ανοίγουν χαραμάδες για νέα μέτρα
Η συμφωνία της κυβέρνησης στο Γιούρογκρουπ, σε ό,τι αφορά τα εργασιακά, από τη μια παγιώνει τη ζούγκλα που διαμορφώθηκε στην αγορά εργασίας, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, και από την άλλη δημιουργεί τις προϋποθέσεις για νέες ανατροπές, στην πεπατημένη αυτών που ζήσαμε έως τώρα.
Για παράδειγμα, η ελληνική κυβέρνηση δεσμεύεται «να υιοθετήσει την βέλτιστη πρακτική της ΕΕ σε όλο το εύρος της νομοθεσίας που αφορά την αγορά εργασίας μέσω διαβουλεύσεων με τους κοινωνικούς εταίρους, ενώ θα ωφεληθεί από την τεχνογνωσία των ILO, ΟΟΣΑ και της υπόλοιπης τεχνικής συνδρομής».
Η επίκληση και μόνο της ΕΕ, του ILO και του ΟΟΣΑ σαν «θεματοφυλάκων» των αλλαγών που σχεδιάζει η κυβέρνηση στα εργασιακά, πρέπει να κάνει τους εργαζόμενους να διπλοκουμπώνονται.
Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι ένα από τα τελευταία «επιτεύγματα» της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO) είναι η ευθεία υπονόμευση του δικαιώματος της απεργίας, καθώς αποδέχτηκε τις αιτιάσεις των εργοδοτών που το αμφισβητούν και παρέπεμψε το όλο θέμα στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης! Τέτοια «τεχνογνωσία» θα προσφέρει στην κυβέρνηση ο συγκεκριμένος οργανισμός, για να μη μιλήσουμε για τον γνωστό και «δοκιμασμένο» ΟΟΣΑ.
Σε ό,τι αφορά το Ασφαλιστικό, και μόνο η παραδοχή της κυβέρνησης ότι «δεσμεύεται να συνεχίσει τον εκσυγχρονισμό του συνταξιοδοτικού συστήματος», αρκεί για να βγάλει κανείς το συμπέρασμα ότι ενταφιάζονται για τα καλά τα ασφαλιστικά δικαιώματα εκατομμυρίων ασφαλισμένων και συνταξιούχων. Οι αντιασφαλιστικές ανατροπές που επιβλήθηκαν με μια σειρά νόμους από το 2010, όχι μόνο δεν καταργούνται, αλλά νομιμοποιούνται πέρα για πέρα.
Η συμφωνία της κυβέρνησης στο Γιούρογκρουπ, σε ό,τι αφορά τα εργασιακά, από τη μια παγιώνει τη ζούγκλα που διαμορφώθηκε στην αγορά εργασίας, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, και από την άλλη δημιουργεί τις προϋποθέσεις για νέες ανατροπές, στην πεπατημένη αυτών που ζήσαμε έως τώρα.
Για παράδειγμα, η ελληνική κυβέρνηση δεσμεύεται «να υιοθετήσει την βέλτιστη πρακτική της ΕΕ σε όλο το εύρος της νομοθεσίας που αφορά την αγορά εργασίας μέσω διαβουλεύσεων με τους κοινωνικούς εταίρους, ενώ θα ωφεληθεί από την τεχνογνωσία των ILO, ΟΟΣΑ και της υπόλοιπης τεχνικής συνδρομής».
Η επίκληση και μόνο της ΕΕ, του ILO και του ΟΟΣΑ σαν «θεματοφυλάκων» των αλλαγών που σχεδιάζει η κυβέρνηση στα εργασιακά, πρέπει να κάνει τους εργαζόμενους να διπλοκουμπώνονται.
Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι ένα από τα τελευταία «επιτεύγματα» της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO) είναι η ευθεία υπονόμευση του δικαιώματος της απεργίας, καθώς αποδέχτηκε τις αιτιάσεις των εργοδοτών που το αμφισβητούν και παρέπεμψε το όλο θέμα στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης! Τέτοια «τεχνογνωσία» θα προσφέρει στην κυβέρνηση ο συγκεκριμένος οργανισμός, για να μη μιλήσουμε για τον γνωστό και «δοκιμασμένο» ΟΟΣΑ.
Σε ό,τι αφορά το Ασφαλιστικό, και μόνο η παραδοχή της κυβέρνησης ότι «δεσμεύεται να συνεχίσει τον εκσυγχρονισμό του συνταξιοδοτικού συστήματος», αρκεί για να βγάλει κανείς το συμπέρασμα ότι ενταφιάζονται για τα καλά τα ασφαλιστικά δικαιώματα εκατομμυρίων ασφαλισμένων και συνταξιούχων. Οι αντιασφαλιστικές ανατροπές που επιβλήθηκαν με μια σειρά νόμους από το 2010, όχι μόνο δεν καταργούνται, αλλά νομιμοποιούνται πέρα για πέρα.
Δεσμεύσεις – «καρμανιόλα» για την Κοινωνική Ασφάλιση.
Στη συμφωνία της κυβέρνησης στο Γιούρογκρουπ σημειώνεται:
«Οι αρχές θα:
Συνεχίσουν να εργάζονται σε διοικητικά μέτρα για την ενοποίηση και τον εκσυγχρονισμό των συνταξιοδοτικών πολιτικών και την εξάλειψη των «παραθύρων» και κινήτρων που αυξάνουν τον υπερβολικό ρυθμό των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων σε όλη την οικονομία και, πιο συγκεκριμένα, στον τραπεζικό και δημόσιο τομέα». Δηλαδή, η κυβέρνηση σκοπεύει να αυξήσει και πάλι τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης – όπως είχαν δεσμευτεί και οι προηγούμενοι – για τις κατηγορίες και ομάδες ασφαλισμένων που είχαν ακόμα τη δυνατότητα να συνταξιοδοτούνται με ειδικά ηλικιακά όρια, πριν τα γενικά ανώτερα όρια (ασφαλισμένοι πριν το 1983, μητέρες με ανήλικα παιδιά, ΒΑΕ, ένστολοι). Η νέα επίθεση, όπως φαίνεται, θα επικεντρωθεί σε ομάδες εργαζομένων στο Δημόσιο και τις τράπεζες που έχουν ακόμα ειδικά ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης.
«Ενοποιήσουν συνταξιοδοτικά ταμεία προκειμένου να υπάρξει εξοικονόμηση». Οι ενοποιήσεις που δήθεν γίνονται για να εξοικονομηθούν λειτουργικά κόστη, ήταν η μόνιμη επωδός όλων των ενοποιήσεων που προηγήθηκαν, στην πράξη όμως οδήγησαν σε συρρίκνωση ασφαλιστικών δικαιωμάτων όλων των ασφαλισμένων. Ηταν, δηλαδή, ενοποιήσεις πάντα προς τα κάτω.
«Καταργήσουν σταδιακά τις χρεώσεις υπέρ τρίτων με δημοσιονομικά ουδέτερο τρόπο». Η πρόβλεψη αυτή σημαίνει κατάργηση όλων των κοινωνικών πόρων που έχουν απομείνει, όπως ακριβώς έκανε και η προηγούμενη κυβέρνηση για τους κοινωνικούς πόρους στα Επικουρικά. Με δεδομένο ότι οι πόροι αυτοί δεν θα καλυφθούν από το κράτος («δημοσιονομικά ουδέτερα»), αυτό θα βαθύνει τα οικονομικά προβλήματα των Ταμείων, που ακόμα στηρίζονται σε τέτοιους πόρους και επί της ουσίας αποτελούν σε αρκετές περιπτώσεις εργοδοτική εισφορά (π.χ. αγγελιόσημο για τα Ταμεία του Τύπου).
«Εδραιώσουν έναν στενότερο δεσμό μεταξύ των συνταξιοδοτικών εισφορών και των εισοδημάτων». Αυτή η δέσμευση δεν προϊδεάζει μόνο για αλλαγές στο σύστημα εισφορών στα Ταμεία των αυτοαπασχολούμενων, που φαίνεται να συνδέεται με τα εισοδήματά τους, κάτι που σε αρκετές περιπτώσεις θα οδηγήσει σε μείωση και των μελλοντικών τους συντάξεων, με δεδομένη τη σημερινή κρίση. Η σκόπιμα γενικόλογη διατύπωση προϊδεάζει και για γενικότερες αντιδραστικές αλλαγές στο σύστημα της Κοινωνικής Ασφάλισης, καθώς έρχεται λίγες μόνο μέρες μετά την πρόταση Ρωμανιά να καταργηθούν οι ασφαλιστικές εισφορές και να αντικατασταθούν από ένα φόρο επί του εισοδήματος, με εξίσωση όλων των παροχών προς τα κάτω.
«Θα εκσυγχρονίσουν τα επιδόματα». Ο «εκσυγχρονισμός» των επιδομάτων είναι κατεύθυνση του ΟΟΣΑ, ο οποίος, σε έκθεσή του το 2013 πρότεινε ανάμεσα σε άλλα: Να μειωθεί κατά 30% – 60% το ποσοστό του ΑΕΠ που καταβάλλεται για αναπηρικές συντάξεις και επιδόματα αναπηρίας. Το 2009 ήταν 1% και στόχος είναι να πέσει στο 0,4% (με το σημερινό ΑΕΠ, σημαίνει ψίχουλα). Δεν μπορεί κάποιος που είναι ικανός για οποιαδήποτε εργασία να λαμβάνει αναπηρική σύνταξη ή αναπηρικό επίδομα. Κανένα επίδομα ή αναπηρική σύνταξη πάνω από 500 ευρώ, δηλαδή ψίχουλα στην κυριολεξία, αν υπολογίσει κανείς τις τεράστιες ανάγκες που προκύπτουν από την αναπηρία τους. Δεν μπορεί να δίνεται σύνταξη ή επίδομα σε κάποιον που έχει οικογενειακό εισόδημα πάνω από ένα συγκεκριμένο όριο («σκαλοπάτι»). Τα περιουσιακά στοιχεία θα αποτελούν κριτήριο για αναπηρική σύνταξη ή επίδομα.
«Θα ενισχύσουν τα κίνητρα για τη δήλωση εργασίας και θα παράσχουν στοχευμένη βοήθεια σε υπαλλήλους ηλικίας 50-65 ετών, συμπεριλαμβανομένου του προγράμματος Εγγυημένου Εισοδήματος, έτσι ώστε να εξαλειφθούν οι κοινωνικές και πολιτικές πιέσεις για πρόωρη συνταξιοδότηση, η οποία επιβαρύνει υπέρμετρα τα συνταξιοδοτικά ταμεία». Το ενδιαφέρον τους για τους ανέργους μετά την ηλικία των 50 ετών επικεντρώνεται στο πώς αυτές οι ηλικίες ανέργων θα συνεχίζουν να παραμένουν σε κάποια απασχόληση, αρκεί να μη βγούνε σε συνταξιοδότηση και επιβαρύνουν τα Ταμεία!
«Οι αρχές θα:
Συνεχίσουν να εργάζονται σε διοικητικά μέτρα για την ενοποίηση και τον εκσυγχρονισμό των συνταξιοδοτικών πολιτικών και την εξάλειψη των «παραθύρων» και κινήτρων που αυξάνουν τον υπερβολικό ρυθμό των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων σε όλη την οικονομία και, πιο συγκεκριμένα, στον τραπεζικό και δημόσιο τομέα». Δηλαδή, η κυβέρνηση σκοπεύει να αυξήσει και πάλι τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης – όπως είχαν δεσμευτεί και οι προηγούμενοι – για τις κατηγορίες και ομάδες ασφαλισμένων που είχαν ακόμα τη δυνατότητα να συνταξιοδοτούνται με ειδικά ηλικιακά όρια, πριν τα γενικά ανώτερα όρια (ασφαλισμένοι πριν το 1983, μητέρες με ανήλικα παιδιά, ΒΑΕ, ένστολοι). Η νέα επίθεση, όπως φαίνεται, θα επικεντρωθεί σε ομάδες εργαζομένων στο Δημόσιο και τις τράπεζες που έχουν ακόμα ειδικά ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης.
«Ενοποιήσουν συνταξιοδοτικά ταμεία προκειμένου να υπάρξει εξοικονόμηση». Οι ενοποιήσεις που δήθεν γίνονται για να εξοικονομηθούν λειτουργικά κόστη, ήταν η μόνιμη επωδός όλων των ενοποιήσεων που προηγήθηκαν, στην πράξη όμως οδήγησαν σε συρρίκνωση ασφαλιστικών δικαιωμάτων όλων των ασφαλισμένων. Ηταν, δηλαδή, ενοποιήσεις πάντα προς τα κάτω.
«Καταργήσουν σταδιακά τις χρεώσεις υπέρ τρίτων με δημοσιονομικά ουδέτερο τρόπο». Η πρόβλεψη αυτή σημαίνει κατάργηση όλων των κοινωνικών πόρων που έχουν απομείνει, όπως ακριβώς έκανε και η προηγούμενη κυβέρνηση για τους κοινωνικούς πόρους στα Επικουρικά. Με δεδομένο ότι οι πόροι αυτοί δεν θα καλυφθούν από το κράτος («δημοσιονομικά ουδέτερα»), αυτό θα βαθύνει τα οικονομικά προβλήματα των Ταμείων, που ακόμα στηρίζονται σε τέτοιους πόρους και επί της ουσίας αποτελούν σε αρκετές περιπτώσεις εργοδοτική εισφορά (π.χ. αγγελιόσημο για τα Ταμεία του Τύπου).
«Εδραιώσουν έναν στενότερο δεσμό μεταξύ των συνταξιοδοτικών εισφορών και των εισοδημάτων». Αυτή η δέσμευση δεν προϊδεάζει μόνο για αλλαγές στο σύστημα εισφορών στα Ταμεία των αυτοαπασχολούμενων, που φαίνεται να συνδέεται με τα εισοδήματά τους, κάτι που σε αρκετές περιπτώσεις θα οδηγήσει σε μείωση και των μελλοντικών τους συντάξεων, με δεδομένη τη σημερινή κρίση. Η σκόπιμα γενικόλογη διατύπωση προϊδεάζει και για γενικότερες αντιδραστικές αλλαγές στο σύστημα της Κοινωνικής Ασφάλισης, καθώς έρχεται λίγες μόνο μέρες μετά την πρόταση Ρωμανιά να καταργηθούν οι ασφαλιστικές εισφορές και να αντικατασταθούν από ένα φόρο επί του εισοδήματος, με εξίσωση όλων των παροχών προς τα κάτω.
«Θα εκσυγχρονίσουν τα επιδόματα». Ο «εκσυγχρονισμός» των επιδομάτων είναι κατεύθυνση του ΟΟΣΑ, ο οποίος, σε έκθεσή του το 2013 πρότεινε ανάμεσα σε άλλα: Να μειωθεί κατά 30% – 60% το ποσοστό του ΑΕΠ που καταβάλλεται για αναπηρικές συντάξεις και επιδόματα αναπηρίας. Το 2009 ήταν 1% και στόχος είναι να πέσει στο 0,4% (με το σημερινό ΑΕΠ, σημαίνει ψίχουλα). Δεν μπορεί κάποιος που είναι ικανός για οποιαδήποτε εργασία να λαμβάνει αναπηρική σύνταξη ή αναπηρικό επίδομα. Κανένα επίδομα ή αναπηρική σύνταξη πάνω από 500 ευρώ, δηλαδή ψίχουλα στην κυριολεξία, αν υπολογίσει κανείς τις τεράστιες ανάγκες που προκύπτουν από την αναπηρία τους. Δεν μπορεί να δίνεται σύνταξη ή επίδομα σε κάποιον που έχει οικογενειακό εισόδημα πάνω από ένα συγκεκριμένο όριο («σκαλοπάτι»). Τα περιουσιακά στοιχεία θα αποτελούν κριτήριο για αναπηρική σύνταξη ή επίδομα.
«Θα ενισχύσουν τα κίνητρα για τη δήλωση εργασίας και θα παράσχουν στοχευμένη βοήθεια σε υπαλλήλους ηλικίας 50-65 ετών, συμπεριλαμβανομένου του προγράμματος Εγγυημένου Εισοδήματος, έτσι ώστε να εξαλειφθούν οι κοινωνικές και πολιτικές πιέσεις για πρόωρη συνταξιοδότηση, η οποία επιβαρύνει υπέρμετρα τα συνταξιοδοτικά ταμεία». Το ενδιαφέρον τους για τους ανέργους μετά την ηλικία των 50 ετών επικεντρώνεται στο πώς αυτές οι ηλικίες ανέργων θα συνεχίζουν να παραμένουν σε κάποια απασχόληση, αρκεί να μη βγούνε σε συνταξιοδότηση και επιβαρύνουν τα Ταμεία!
Οι συνέπειες του αντιασφαλιστικού … «εκσυγχρονισμού»
Η φράση της κυβέρνησης ότι «η Ελλάδα δεσμεύεται να συνεχίσει τον εκσυγχρονισμό του συνταξιοδοτικού συστήματος» έχει ιδιαίτερο βάρος, αφού δεν αφορά κάποια επιμέρους ρύθμιση αλλά συνιστά άνευ όρων αποδοχή όλου του αντιασφαλιστικού οικοδομήματος που στήθηκε τα πέντε προηγούμενα χρόνια. Δηλαδή, οι μέχρι τώρα ανατροπές βαφτίζονται, χωρίς αιδώ, ως «εκσυγχρονισμός του συνταξιοδοτικού συστήματος», ο οποίος μάλιστα πρέπει να συνεχιστεί.
Αλλά τι αναγνωρίζει ως εκσυγχρονισμό που πρέπει να συνεχιστεί και άρα δεν αμφισβητεί, ούτε σκοπεύει να αλλάξει η σημερινή κυβέρνηση; Δε θα αναφερθούμε εδώ στα δεκάδες χαράτσια που αυθαίρετα επιβλήθηκαν στις συντάξεις που ήδη αποδίδονται, κύριες και επικουρικές, και πετσόκοψαν εισοδήματα για τα οποία είχαν πληρωθεί εισφορές και ιδρώτας δεκαετιών και στις «εισφορές αλληλεγγύης», όπως προκλητικά ονομάστηκαν. Χαράτσια, μάλιστα, που έφτασαν μέχρι και την κατάργηση της 13ης και 14ης σύνταξης σε όλα τα ταμεία.
Θα σταθούμε, όμως, στο γεγονός ότι, την ώρα που επιβάλλονταν αυτά τα χαράτσια, στον αντίποδα νομοθετήθηκαν απαλλαγές προς τις επιχειρήσεις με μείωση των λεγόμενων εργοδοτικών εισφορών προς το ΙΚΑ, από το οποίο το κεφάλαιο ωφελείται ετησίως πάνω από 1 δισ. ευρώ, όταν κάθε μήνα ο μεγαλύτερος ασφαλιστικός Οργανισμός αναζητά να εξασφαλίσει την καταβολή των συντάξεων. Ομως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ όχι μόνο δε δεσμεύεται για την κατάργηση αυτών των προκλητικών απαλλαγών προς τις επιχειρήσεις αλλά ήδη εξετάζει και την απόδοση νέων προνομίων, προκειμένου -όπως λέει- να αποδεχτούν τη σταδιακή αύξηση του κατώτερου μισθού!
Με ανάλογα κόλπα, του τύπου ότι δε θα υπάρξουν «νέες μειώσεις συντάξεων» και «νέες αυξήσεις στα όρια ηλικίας», η κυβέρνηση επιχειρεί να «ξεχαστούν» και οι μειώσεις που επιβλήθηκαν αλλά και οι αυξήσεις στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης και μάλιστα ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων. Οπως οι γυναίκες, που τους φορτώθηκε επιπλέον 5 χρόνια, για να «εξισωθούν» έτσι με τους άντρες, προς δόξαν του ευρωπαϊκού κοινωνικού κεκτημένου, οι μητέρες με ανήλικα, που έχασαν πλέον το δικαίωμα να βγαίνουν στη σύνταξη με τα ειδικά ηλικιακά όρια, φορτώνοντάς τες μέχρι και 17 χρόνια επιπλέον εργασίας, οι εργαζόμενοι στα ΒΑΕ, για τους οποίους αυξήθηκαν τα ηλικιακά όρια, ενώ δεκάδες χιλιάδες έχασαν εξολοκλήρου τη δυνατότητα αυτή, αφού από το καθεστώς των ΒΑΕ αποχαρακτηρίστηκαν μια σειρά κλάδοι, επαγγέλματα και ειδικότητες.
Ακόμα, όμως, ποιο σημαντική είναι η δέσμευση της συγκυβέρνησης ότι αποδέχεται τις μεγάλες ανατροπές που έγιναν με τους νόμους 3863 και 3865 του 2010, που καθορίζουν το «νέο ασφαλιστικό» για τον επόμενο μισό αιώνα και αφορούν όλους τους σημερινούς εργαζόμενους τουλάχιστον κάτω των 55 ετών αλλά και τις νέες γενιές που θα μπαίνουν στην παραγωγή. Το νέο αυτό μοντέλο, για το οποίο τόσο λαλίστατος ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ όταν ήταν στην αντιπολίτευση αλλά σήμερα δε βγάζει τσιμουδιά, προβλέπει: Σύνταξη στα 67 χρόνια ή μειωμένη (με μείωση 30%) στα 62 χρόνια. Δικαίωμα στην πλήρη σύνταξη μόνο με 12.000 ημέρες ασφάλισης ή 40 ολόκληρα χρόνια συνεχούς και ασφαλισμένης εργασίας, αντί της 35ετίας που ίσχυε πριν.
Ταυτόχρονα, ο νέος τρόπος υπολογισμού της σύνταξης οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια όχι σε συντάξεις αλλά σε προνοιακά βοηθήματα. Σύμφωνα με στοιχεία που είχε δώσει το ίδιο το υπουργείο Εργασίας, προκύπτει ότι σε κάθε 100 ευρώ σύνταξη που δίνονται σύμφωνα με αυτά που ίσχυαν μέχρι το 2010, στο νέο σύστημα θα χάνονται από 35 (στην καλύτερη περίπτωση) έως και 63 ευρώ!
Αλλά τι αναγνωρίζει ως εκσυγχρονισμό που πρέπει να συνεχιστεί και άρα δεν αμφισβητεί, ούτε σκοπεύει να αλλάξει η σημερινή κυβέρνηση; Δε θα αναφερθούμε εδώ στα δεκάδες χαράτσια που αυθαίρετα επιβλήθηκαν στις συντάξεις που ήδη αποδίδονται, κύριες και επικουρικές, και πετσόκοψαν εισοδήματα για τα οποία είχαν πληρωθεί εισφορές και ιδρώτας δεκαετιών και στις «εισφορές αλληλεγγύης», όπως προκλητικά ονομάστηκαν. Χαράτσια, μάλιστα, που έφτασαν μέχρι και την κατάργηση της 13ης και 14ης σύνταξης σε όλα τα ταμεία.
Θα σταθούμε, όμως, στο γεγονός ότι, την ώρα που επιβάλλονταν αυτά τα χαράτσια, στον αντίποδα νομοθετήθηκαν απαλλαγές προς τις επιχειρήσεις με μείωση των λεγόμενων εργοδοτικών εισφορών προς το ΙΚΑ, από το οποίο το κεφάλαιο ωφελείται ετησίως πάνω από 1 δισ. ευρώ, όταν κάθε μήνα ο μεγαλύτερος ασφαλιστικός Οργανισμός αναζητά να εξασφαλίσει την καταβολή των συντάξεων. Ομως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ όχι μόνο δε δεσμεύεται για την κατάργηση αυτών των προκλητικών απαλλαγών προς τις επιχειρήσεις αλλά ήδη εξετάζει και την απόδοση νέων προνομίων, προκειμένου -όπως λέει- να αποδεχτούν τη σταδιακή αύξηση του κατώτερου μισθού!
Με ανάλογα κόλπα, του τύπου ότι δε θα υπάρξουν «νέες μειώσεις συντάξεων» και «νέες αυξήσεις στα όρια ηλικίας», η κυβέρνηση επιχειρεί να «ξεχαστούν» και οι μειώσεις που επιβλήθηκαν αλλά και οι αυξήσεις στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης και μάλιστα ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων. Οπως οι γυναίκες, που τους φορτώθηκε επιπλέον 5 χρόνια, για να «εξισωθούν» έτσι με τους άντρες, προς δόξαν του ευρωπαϊκού κοινωνικού κεκτημένου, οι μητέρες με ανήλικα, που έχασαν πλέον το δικαίωμα να βγαίνουν στη σύνταξη με τα ειδικά ηλικιακά όρια, φορτώνοντάς τες μέχρι και 17 χρόνια επιπλέον εργασίας, οι εργαζόμενοι στα ΒΑΕ, για τους οποίους αυξήθηκαν τα ηλικιακά όρια, ενώ δεκάδες χιλιάδες έχασαν εξολοκλήρου τη δυνατότητα αυτή, αφού από το καθεστώς των ΒΑΕ αποχαρακτηρίστηκαν μια σειρά κλάδοι, επαγγέλματα και ειδικότητες.
Ακόμα, όμως, ποιο σημαντική είναι η δέσμευση της συγκυβέρνησης ότι αποδέχεται τις μεγάλες ανατροπές που έγιναν με τους νόμους 3863 και 3865 του 2010, που καθορίζουν το «νέο ασφαλιστικό» για τον επόμενο μισό αιώνα και αφορούν όλους τους σημερινούς εργαζόμενους τουλάχιστον κάτω των 55 ετών αλλά και τις νέες γενιές που θα μπαίνουν στην παραγωγή. Το νέο αυτό μοντέλο, για το οποίο τόσο λαλίστατος ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ όταν ήταν στην αντιπολίτευση αλλά σήμερα δε βγάζει τσιμουδιά, προβλέπει: Σύνταξη στα 67 χρόνια ή μειωμένη (με μείωση 30%) στα 62 χρόνια. Δικαίωμα στην πλήρη σύνταξη μόνο με 12.000 ημέρες ασφάλισης ή 40 ολόκληρα χρόνια συνεχούς και ασφαλισμένης εργασίας, αντί της 35ετίας που ίσχυε πριν.
Ταυτόχρονα, ο νέος τρόπος υπολογισμού της σύνταξης οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια όχι σε συντάξεις αλλά σε προνοιακά βοηθήματα. Σύμφωνα με στοιχεία που είχε δώσει το ίδιο το υπουργείο Εργασίας, προκύπτει ότι σε κάθε 100 ευρώ σύνταξη που δίνονται σύμφωνα με αυτά που ίσχυαν μέχρι το 2010, στο νέο σύστημα θα χάνονται από 35 (στην καλύτερη περίπτωση) έως και 63 ευρώ!
Φτώχεια και των γονέων για τους δημόσιους υπάλληλους.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι από αυτούς που χαντακώθηκαν περισσότερο στη διάρκεια της κρίσης, με νόμους που περιλήφθηκαν σε όλα τα μνημόνια και σε όλους τους εφαρμοστικούς.
Η μειώσεις στους μισθούς τους ήταν απανωτές, καταργήθηκε ο 13ος και 14ος μισθός, μειώθηκαν δραστικά όλα τα επιδόματα, νομιμοποιήθηκε η εργασία στο Δημόσιο μέσω «δουλεμπορικών» για άνεργους ηλικίας 55 – 64 ετών, με επιχορήγηση από το κράτος, αυξήθηκε ο εβδομαδιαίος χρόνος εργασίας και ο ενιαίος ορισμός του σε 40 ώρες, χωρίς αντίστοιχη αύξηση του μισθού, ήρθαν αντιμέτωποι με την εφεδρεία και τη διαθεσιμότητα, τους επιβλήθηκε νέο μισθολόγιο (από 1/11/2011), που εκτός της τεράστιας μείωσης στους μισθούς, έφερε και τη σύνδεση του μισθού με το νέο βαθμολόγιο, μπήκε στόχος για μείωση του προσωπικού κατά 100.000 περίπου υπαλλήλους, μειώθηκαν οι δαπάνες για υπερωρίες και άλλες πρόσθετες αμοιβές, αυξήθηκαν τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης κατά δύο χρόνια (από το 65ο στο 67ο) και άλλα.
Όλα αυτά είχαν ως συνέπεια οι δημόσιοι υπάλληλοι να χάσουν 5,5 μισθούς από το 2009 και σήμερα ο εισαγωγικός μισθός στο δημόσιο είναι στα 780 ευρώ μεικτά. Απέναντι σε όλα αυτά, η κυβέρνηση το μόνο που εγγυάται για τους δημόσιους υπάλληλους είναι τα σημερινά κατώτατα όρια στους μισθούς και ταυτόχρονα δεσμεύεται για στενότερη σύνδεση του μισθού με την παραγωγικότητα.
Γράφει, μεταξύ άλλων, η συμφωνία στο Γιούρογκρουπ, στο κεφάλαιο «Δημόσια Διοίκηση και διαφθορά»: «(Δεσμεύεται να) μεταρρυθμίσει το πλέγμα των μισθών του δημοσίου τομέα με σκοπό να αποσυμπιέσει την κατανομή των μισθών μέσω αύξησης της παραγωγής και κατάλληλων πολιτικών προσλήψεων χωρίς να μειώνονται τα τρέχοντα κατώτατα επίπεδα μισθών».
Σε κάθε περίπτωση, η κυβέρνηση δεσμεύεται ότι από τις όποιες προσλήψεις γίνουν και την αναδιάρθρωση στο μισθολόγιο «δε θα αυξηθεί ο λογαριασμός των μισθών του δημοσίου», που σημαίνει συνέχιση των προσλήψεων με το σταγονόμετρο. Ήδη, όπως αποκάλυψε την Παρασκευή ο «Ριζοσπάστης», μειώνονται κατά 10% οι προσλήψεις συμβασιούχων στην Τοπική Διοίκηση.
Κατά τα άλλα, η κυβέρνηση δεσμεύεται να «εξορθολογήσει τα μη μισθολογικά επιδόματα, για να μειωθούν οι συνολικές δαπάνες, χωρίς να τίθεται σε κίνδυνο η λειτουργία του δημοσίου τομέα, σε συμμόρφωση προς τις βέλτιστες πρακτικές της ΕΕ», που σημαίνει παραπέρα μειώσεις στις αποδοχές των δημοσίων υπαλλήλων.
Δεσμεύεται, επίσης, να προωθήσει μέτρα που «θα βελτιώνουν τους μηχανισμούς προσλήψεων, θα ενθαρρύνουν τους αξιοκρατικούς διορισμούς σε διοικητικές θέσεις, θα παρέχουν πραγματική αξιολόγηση των υπαλλήλων και θα καθιερώνουν δίκαιες διαδικασίες για τη μεγιστοποίηση της κινητικότητας ανθρώπινων και άλλων πόρων εντός του δημόσιου τομέα». Δηλαδή, δύο από τους πυλώνες της «μνημονιακής» πολιτικής στο Δημόσιο, «αξιολόγηση» και κινητικότητα, διατηρούνται αυτούσιοι.
Η μειώσεις στους μισθούς τους ήταν απανωτές, καταργήθηκε ο 13ος και 14ος μισθός, μειώθηκαν δραστικά όλα τα επιδόματα, νομιμοποιήθηκε η εργασία στο Δημόσιο μέσω «δουλεμπορικών» για άνεργους ηλικίας 55 – 64 ετών, με επιχορήγηση από το κράτος, αυξήθηκε ο εβδομαδιαίος χρόνος εργασίας και ο ενιαίος ορισμός του σε 40 ώρες, χωρίς αντίστοιχη αύξηση του μισθού, ήρθαν αντιμέτωποι με την εφεδρεία και τη διαθεσιμότητα, τους επιβλήθηκε νέο μισθολόγιο (από 1/11/2011), που εκτός της τεράστιας μείωσης στους μισθούς, έφερε και τη σύνδεση του μισθού με το νέο βαθμολόγιο, μπήκε στόχος για μείωση του προσωπικού κατά 100.000 περίπου υπαλλήλους, μειώθηκαν οι δαπάνες για υπερωρίες και άλλες πρόσθετες αμοιβές, αυξήθηκαν τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης κατά δύο χρόνια (από το 65ο στο 67ο) και άλλα.
Όλα αυτά είχαν ως συνέπεια οι δημόσιοι υπάλληλοι να χάσουν 5,5 μισθούς από το 2009 και σήμερα ο εισαγωγικός μισθός στο δημόσιο είναι στα 780 ευρώ μεικτά. Απέναντι σε όλα αυτά, η κυβέρνηση το μόνο που εγγυάται για τους δημόσιους υπάλληλους είναι τα σημερινά κατώτατα όρια στους μισθούς και ταυτόχρονα δεσμεύεται για στενότερη σύνδεση του μισθού με την παραγωγικότητα.
Γράφει, μεταξύ άλλων, η συμφωνία στο Γιούρογκρουπ, στο κεφάλαιο «Δημόσια Διοίκηση και διαφθορά»: «(Δεσμεύεται να) μεταρρυθμίσει το πλέγμα των μισθών του δημοσίου τομέα με σκοπό να αποσυμπιέσει την κατανομή των μισθών μέσω αύξησης της παραγωγής και κατάλληλων πολιτικών προσλήψεων χωρίς να μειώνονται τα τρέχοντα κατώτατα επίπεδα μισθών».
Σε κάθε περίπτωση, η κυβέρνηση δεσμεύεται ότι από τις όποιες προσλήψεις γίνουν και την αναδιάρθρωση στο μισθολόγιο «δε θα αυξηθεί ο λογαριασμός των μισθών του δημοσίου», που σημαίνει συνέχιση των προσλήψεων με το σταγονόμετρο. Ήδη, όπως αποκάλυψε την Παρασκευή ο «Ριζοσπάστης», μειώνονται κατά 10% οι προσλήψεις συμβασιούχων στην Τοπική Διοίκηση.
Κατά τα άλλα, η κυβέρνηση δεσμεύεται να «εξορθολογήσει τα μη μισθολογικά επιδόματα, για να μειωθούν οι συνολικές δαπάνες, χωρίς να τίθεται σε κίνδυνο η λειτουργία του δημοσίου τομέα, σε συμμόρφωση προς τις βέλτιστες πρακτικές της ΕΕ», που σημαίνει παραπέρα μειώσεις στις αποδοχές των δημοσίων υπαλλήλων.
Δεσμεύεται, επίσης, να προωθήσει μέτρα που «θα βελτιώνουν τους μηχανισμούς προσλήψεων, θα ενθαρρύνουν τους αξιοκρατικούς διορισμούς σε διοικητικές θέσεις, θα παρέχουν πραγματική αξιολόγηση των υπαλλήλων και θα καθιερώνουν δίκαιες διαδικασίες για τη μεγιστοποίηση της κινητικότητας ανθρώπινων και άλλων πόρων εντός του δημόσιου τομέα». Δηλαδή, δύο από τους πυλώνες της «μνημονιακής» πολιτικής στο Δημόσιο, «αξιολόγηση» και κινητικότητα, διατηρούνται αυτούσιοι.
Άθικτος ο πυρήνας του αντεργατικού πλαίσιου
Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ πετάει πυροτεχνήματα για την αποκατάσταση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και την ίδια ώρα αφήνει ανέγγιχτους τους δεκάδες «μνημονιακούς» νόμους που αφορούν την αγορά εργασίας.
Ενδεικτικά μόνο, τα προηγούμενα χρόνια νομοθετήθηκε η επέκταση της «ενοικίασης» εργαζομένων από τους 18 στους 36 μήνες, η επέκταση των ανώτατων ορίων της «εκ περιτροπής εργασίας» από τους 6 στους 9 μήνες το χρόνο, η κατάργηση της προσαύξησης στο ωρομίσθιο της μερικής απασχόλησης σε περίπτωση υπερωρίας, η εισαγωγή των «ειδικών» επιχειρησιακών ΣΣΕ, με δυνατότητα απόκλισης από τις κλαδικές ΣΣΕ μέχρι το επίπεδο της ΕΓΣΣΕ.
Επίσης, θεσμοθετήθηκε η μείωση κατά 20% της αμοιβής της υπερεργασίας και κάθε μορφής υπερωριακής απασχόλησης, η επέκταση της ανώτατης διάρκειας των συμβάσεων ορισμένου χρόνου μετά από 3 διαδοχικές ανανεώσεις από τους 24 στους 36 μήνες, ενισχύθηκε η διευθέτηση του χρόνου εργασίας, με την αύξηση του ημερήσιου χρόνου υπερωριακής απασχόλησης για διάστημα έξι μηνών, χωρίς να αμείβεται αντίστοιχα ως υπερωριακή απασχόληση και άλλα.
Τίποτα απ’ όλα αυτά, που συνιστούν «ψηφίδες» στη μεγάλη εικόνα της εργασιακής ζούγκλας, δεν πρόκειται να αλλάξει επί της ουσίας. Οποια μερεμέτια γίνουν στην εργατική νομοθεσία, σε καμιά περίπτωση δε συνιστούν αναπλήρωση έστω των απωλειών από την κρίση.
Υπό το φως των στοιχείων που περιγράψαμε πιο πάνω, αλλάζει και η οπτική με την οποία πρέπει να δουν οι εργαζόμενοι τις εξαγγελίες περί επαναφοράς του θεσμού των συλλογικών διαπραγματεύσεων αλλά και τις σκόπιμα θολές υποσχέσεις για αύξηση του κατώτατου μισθού.
Γι’ αυτό το τελευταίο, η κυβέρνηση διατύπωσε στη συμφωνία με το Γιούρογκρουπ «την φιλοδοξία για εξορθολογισμό και σε βάθος χρόνου την αύξηση του κατώτατου μισθού με έναν τρόπο που θα διαφυλάσσει την ανταγωνιστικότητα και τις προοπτικές της απασχόλησης.
Η έκταση και το timing των αλλαγών στον κατώτατο μισθό θα γίνουν με διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους και τους Ευρωπαϊκούς και Διεθνείς Θεσμούς (συμπεριλαμβάνεται το ILO) και θα λάβει σοβαρά υπόψη τις συμβουλές ενός νέου ανεξάρτητου σώματος για το αν οι αλλαγές στους μισθούς είναι σε συνάρτηση με τις εξελίξεις στην παραγωγή και την ανταγωνιστικότητα».
Ενα πρώτο σχόλιο είναι ότι, ακόμα και αν αυξηθεί κατά κάτι ο κατώτατος μισθός, η εργασιακή ζούγκλα, που περιγράψαμε πιο πάνω, θα «εξαϋλώσει» την όποια αύξηση.
Σ’ αυτό συνηγορεί και η δέσμευση της κυβέρνησης προς τους εργοδότες ότι οποιαδήποτε αύξηση στον κατώτατο μισθό θα είναι προϊόν «κοινωνικού διαλόγου», θα γίνει σταδιακά και σε κάθε περίπτωση θα προηγηθούν μέτρα που απαλλάσσουν τις επιχειρήσεις από το επιπλέον «κόστος εργασίας». Δηλαδή, τις όποιες αυξήσεις στους μισθούς, θα τις πληρώσουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι από την άλλη τσέπη!
Ενδεικτικά μόνο, τα προηγούμενα χρόνια νομοθετήθηκε η επέκταση της «ενοικίασης» εργαζομένων από τους 18 στους 36 μήνες, η επέκταση των ανώτατων ορίων της «εκ περιτροπής εργασίας» από τους 6 στους 9 μήνες το χρόνο, η κατάργηση της προσαύξησης στο ωρομίσθιο της μερικής απασχόλησης σε περίπτωση υπερωρίας, η εισαγωγή των «ειδικών» επιχειρησιακών ΣΣΕ, με δυνατότητα απόκλισης από τις κλαδικές ΣΣΕ μέχρι το επίπεδο της ΕΓΣΣΕ.
Επίσης, θεσμοθετήθηκε η μείωση κατά 20% της αμοιβής της υπερεργασίας και κάθε μορφής υπερωριακής απασχόλησης, η επέκταση της ανώτατης διάρκειας των συμβάσεων ορισμένου χρόνου μετά από 3 διαδοχικές ανανεώσεις από τους 24 στους 36 μήνες, ενισχύθηκε η διευθέτηση του χρόνου εργασίας, με την αύξηση του ημερήσιου χρόνου υπερωριακής απασχόλησης για διάστημα έξι μηνών, χωρίς να αμείβεται αντίστοιχα ως υπερωριακή απασχόληση και άλλα.
Τίποτα απ’ όλα αυτά, που συνιστούν «ψηφίδες» στη μεγάλη εικόνα της εργασιακής ζούγκλας, δεν πρόκειται να αλλάξει επί της ουσίας. Οποια μερεμέτια γίνουν στην εργατική νομοθεσία, σε καμιά περίπτωση δε συνιστούν αναπλήρωση έστω των απωλειών από την κρίση.
Υπό το φως των στοιχείων που περιγράψαμε πιο πάνω, αλλάζει και η οπτική με την οποία πρέπει να δουν οι εργαζόμενοι τις εξαγγελίες περί επαναφοράς του θεσμού των συλλογικών διαπραγματεύσεων αλλά και τις σκόπιμα θολές υποσχέσεις για αύξηση του κατώτατου μισθού.
Γι’ αυτό το τελευταίο, η κυβέρνηση διατύπωσε στη συμφωνία με το Γιούρογκρουπ «την φιλοδοξία για εξορθολογισμό και σε βάθος χρόνου την αύξηση του κατώτατου μισθού με έναν τρόπο που θα διαφυλάσσει την ανταγωνιστικότητα και τις προοπτικές της απασχόλησης.
Η έκταση και το timing των αλλαγών στον κατώτατο μισθό θα γίνουν με διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους και τους Ευρωπαϊκούς και Διεθνείς Θεσμούς (συμπεριλαμβάνεται το ILO) και θα λάβει σοβαρά υπόψη τις συμβουλές ενός νέου ανεξάρτητου σώματος για το αν οι αλλαγές στους μισθούς είναι σε συνάρτηση με τις εξελίξεις στην παραγωγή και την ανταγωνιστικότητα».
Ενα πρώτο σχόλιο είναι ότι, ακόμα και αν αυξηθεί κατά κάτι ο κατώτατος μισθός, η εργασιακή ζούγκλα, που περιγράψαμε πιο πάνω, θα «εξαϋλώσει» την όποια αύξηση.
Σ’ αυτό συνηγορεί και η δέσμευση της κυβέρνησης προς τους εργοδότες ότι οποιαδήποτε αύξηση στον κατώτατο μισθό θα είναι προϊόν «κοινωνικού διαλόγου», θα γίνει σταδιακά και σε κάθε περίπτωση θα προηγηθούν μέτρα που απαλλάσσουν τις επιχειρήσεις από το επιπλέον «κόστος εργασίας». Δηλαδή, τις όποιες αυξήσεις στους μισθούς, θα τις πληρώσουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι από την άλλη τσέπη!
Συνέχιση της «ευελφάλειας» με άλλο όνομα
Παρά τη «δημιουργική ασάφεια» που επικαλείται η κυβέρνηση για να κρύψει το πραγματικό περιεχόμενο της συμφωνίας, τα σημεία που αφορούν τα εργασιακά βγάζουν μάτι και αφήνουν ελάχιστα πράγματα στη φαντασία του αναγνώστη.
Ορισμένα παραδείγματα: Η κυβέρνηση, από τη μια, προπαγανδίζει την επαναφορά της νομοθεσίας για τις Συλλογικές Συμβάσεις και, από την άλλη, δεσμεύεται στο Γιούρογκρουπ «να προχωρήσει σε μια σταδιακή νέα προσέγγιση στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας με ισορροπία μεταξύ ευελιξίας και δικαιοσύνης».
Δεν μπορεί κανείς να μην κάνει συνειρμούς με την «ευελφάλεια» (ευελιξία με ασφάλεια – flexicurity) που επινόησε η ΕΕ και αποτέλεσε τον πυρήνα της στρατηγικής της ΕΕ για την απασχόληση και της Στρατηγικής της Λισαβόνα. Μάλιστα, από το 2007 συμπεριλήφθηκε στις βασικές κατευθύνσεις της Κομισιόν προς τα κράτη – μέλη, προκειμένου να διευρυνθούν οι κάθε είδους ελαστικές μορφές απασχόλησης.
Η εφαρμογή αυτών των πολιτικών στην Ελλάδα, που κλιμακώθηκε την περίοδο της κρίσης, έχει οδηγήσει συνοπτικά στα εξής αποτελέσματα:
Σύμφωνα με το ΣΕΠΕ, οι προσλήψεις με καθεστώς μερικής απασχόλησης αυξήθηκαν από το 2008 έως το 2013 κατά 161,21%, ενώ και οι προσλήψεις με καθεστώς εκ περιτροπής εργασίας αυξήθηκαν, το ίδιο διάστημα, κατά 151,6%. Αντίθετα, οι προσλήψεις με καθεστώς πλήρους απασχόλησης μειώθηκαν από το 2009 κατά 20,56% και σήμερα μόλις μια στις δυο προσλήψεις γίνεται με αυτό το καθεστώς. Το διάστημα 2009 – 2013 οι μετατροπές συμβάσεων εργασίας από πλήρους απασχόλησης σε μερικής και εκ περιτροπής αυξήθηκαν επίσης κατά 214,96%.
Το ξεχαρβάλωμα αυτό στις εργασιακές σχέσεις έχει άμεση αντανάκλαση και στη διαμόρφωση των μισθών. Ετσι, σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του ΙΚΑ (Δεκέμβρης 2013) και χωρίς να πάρουμε υπόψη την ανασφάλιστη εργασία, 486.608 μισθωτοί ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ (από τα 1,6 εκατομμύρια μισθωτούς) είχαν μισθό από μερικές δεκάδες ευρώ, μέχρι 600 ευρώ μεικτά!
Δηλαδή, το 30% των μισθωτών που ασφαλίζονται στο ΙΚΑ (σχεδόν τρεις στους δέκα) έχουν μηνιαίο εισόδημα αρκετά κάτω ή στα όρια περίπου ακόμα και αυτού του κατάπτυστου κατώτερου μισθού ενός ανειδίκευτου εργάτη (586 ευρώ μεικτά) που νομοθέτησε η κυβέρνηση για λογαριασμό των εργοδοτών. Μάλιστα, ένας στους δέκα μισθωτούς έχει μηνιαίο εισόδημα κάτω από τα 150 ευρώ μεικτά και ένας στους τέσσερις κάτω από τα 550 ευρώ!
Ορισμένα παραδείγματα: Η κυβέρνηση, από τη μια, προπαγανδίζει την επαναφορά της νομοθεσίας για τις Συλλογικές Συμβάσεις και, από την άλλη, δεσμεύεται στο Γιούρογκρουπ «να προχωρήσει σε μια σταδιακή νέα προσέγγιση στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας με ισορροπία μεταξύ ευελιξίας και δικαιοσύνης».
Δεν μπορεί κανείς να μην κάνει συνειρμούς με την «ευελφάλεια» (ευελιξία με ασφάλεια – flexicurity) που επινόησε η ΕΕ και αποτέλεσε τον πυρήνα της στρατηγικής της ΕΕ για την απασχόληση και της Στρατηγικής της Λισαβόνα. Μάλιστα, από το 2007 συμπεριλήφθηκε στις βασικές κατευθύνσεις της Κομισιόν προς τα κράτη – μέλη, προκειμένου να διευρυνθούν οι κάθε είδους ελαστικές μορφές απασχόλησης.
Η εφαρμογή αυτών των πολιτικών στην Ελλάδα, που κλιμακώθηκε την περίοδο της κρίσης, έχει οδηγήσει συνοπτικά στα εξής αποτελέσματα:
Σύμφωνα με το ΣΕΠΕ, οι προσλήψεις με καθεστώς μερικής απασχόλησης αυξήθηκαν από το 2008 έως το 2013 κατά 161,21%, ενώ και οι προσλήψεις με καθεστώς εκ περιτροπής εργασίας αυξήθηκαν, το ίδιο διάστημα, κατά 151,6%. Αντίθετα, οι προσλήψεις με καθεστώς πλήρους απασχόλησης μειώθηκαν από το 2009 κατά 20,56% και σήμερα μόλις μια στις δυο προσλήψεις γίνεται με αυτό το καθεστώς. Το διάστημα 2009 – 2013 οι μετατροπές συμβάσεων εργασίας από πλήρους απασχόλησης σε μερικής και εκ περιτροπής αυξήθηκαν επίσης κατά 214,96%.
Το ξεχαρβάλωμα αυτό στις εργασιακές σχέσεις έχει άμεση αντανάκλαση και στη διαμόρφωση των μισθών. Ετσι, σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του ΙΚΑ (Δεκέμβρης 2013) και χωρίς να πάρουμε υπόψη την ανασφάλιστη εργασία, 486.608 μισθωτοί ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ (από τα 1,6 εκατομμύρια μισθωτούς) είχαν μισθό από μερικές δεκάδες ευρώ, μέχρι 600 ευρώ μεικτά!
Δηλαδή, το 30% των μισθωτών που ασφαλίζονται στο ΙΚΑ (σχεδόν τρεις στους δέκα) έχουν μηνιαίο εισόδημα αρκετά κάτω ή στα όρια περίπου ακόμα και αυτού του κατάπτυστου κατώτερου μισθού ενός ανειδίκευτου εργάτη (586 ευρώ μεικτά) που νομοθέτησε η κυβέρνηση για λογαριασμό των εργοδοτών. Μάλιστα, ένας στους δέκα μισθωτούς έχει μηνιαίο εισόδημα κάτω από τα 150 ευρώ μεικτά και ένας στους τέσσερις κάτω από τα 550 ευρώ!
Μηχανισμός καθήλωσης των μισθών
Η κυβέρνηση δεσμεύτηκε να θεσπίσει ένα «νέο ανεξάρτητο σώμα», που θα γνωμοδοτεί ώστε οι όποιες αυξήσεις στους μισθούς και ιδιαίτερα στον κατώτατο να είναι σε συνάρτηση με την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Ο μηχανισμός αυτός θα είναι η «ομπρέλα» και θα διαμορφώνει την «οροφή» σε κάθε διαπραγμάτευση για τον κατώτατο μισθό. Θα είναι, δηλαδή, ένας πρόσθετος μηχανισμός για την επιβολή μισθών πείνας στους εργαζόμενους.
Άλλωστε, αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πρώτη η προηγούμενη συγκυβέρνηση φρόντισε να συγκροτήσει έναν τέτοιο μηχανισμό, με το νόμο 4172/2013 (θα ισχύει από τη 1/1/2017). Συγκεκριμένα, το άρθρο 103 («Διατάξεις για τον κατώτατο μισθό») του νόμου που ψήφισε η προηγούμενη συγκυβέρνηση, προβλέπει τα εξής:
– «(…) Το ύψος του νομοθετημένου κατώτατου μισθού και νομοθετημένου ημερομισθίου θα πρέπει να καθορίζεται λαμβάνοντας υπόψη την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και τις προοπτικές της για ανάπτυξη από την άποψη της παραγωγικότητας, των τιμών, και της ανταγωνιστικότητας, της απασχόλησης, του ποσοστού της ανεργίας, των εισοδημάτων και μισθών». Η νέα συγκυβέρνηση ανακάτεψε κάπως τις λέξεις και όλα τα παραπάνω τα συμπύκνωσε στη φράση «εξελίξεις στην παραγωγή και την ανταγωνιστικότητα».
– «Για τον ορισμό του νομοθετημένου κατώτατου μισθού και νομοθετημένου κατώτατου ημερομισθίου διεξάγεται διαβούλευση μεταξύ των κοινωνικών εταίρων και της κυβέρνησης με την τεχνική και επιστημονική υποστήριξη εξειδικευμένων επιστημονικών, ερευνητικών και συναφών φορέων και εμπειρογνωμόνων, σε θέματα οικονομίας και ιδίως οικονομίας της εργασίας, κοινωνικής πολιτικής καθώς και εργασιακών σχέσεων (…)». Η …τεχνογνωσία από όλους τους παραπάνω φορείς θα παρέχεται στο εξής μέσα από το «νέο ανεξάρτητο σώμα» που υπόσχεται να συγκροτήσει ο ΣΥΡΙΖΑ.
– Ο ίδιος νόμος περιγράφει ένα ευρύ φάσμα «κοινωνικών εταίρων» που θα συμμετέχουν στη διαμόρφωση του κατώτατου μισθού (ΓΣΕΕ, εργοδοτικές ενώσεις) και προβλέπει τη συγκρότηση τριμελούς Επιτροπής για το συντονισμό της διαπραγμάτευσης κάθε χρόνο. Είναι αυτό που ο ΣΥΡΙΖΑ ονομάζει «διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους και τους Ευρωπαϊκούς και Διεθνείς Θεσμούς».
Άλλωστε, αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πρώτη η προηγούμενη συγκυβέρνηση φρόντισε να συγκροτήσει έναν τέτοιο μηχανισμό, με το νόμο 4172/2013 (θα ισχύει από τη 1/1/2017). Συγκεκριμένα, το άρθρο 103 («Διατάξεις για τον κατώτατο μισθό») του νόμου που ψήφισε η προηγούμενη συγκυβέρνηση, προβλέπει τα εξής:
– «(…) Το ύψος του νομοθετημένου κατώτατου μισθού και νομοθετημένου ημερομισθίου θα πρέπει να καθορίζεται λαμβάνοντας υπόψη την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και τις προοπτικές της για ανάπτυξη από την άποψη της παραγωγικότητας, των τιμών, και της ανταγωνιστικότητας, της απασχόλησης, του ποσοστού της ανεργίας, των εισοδημάτων και μισθών». Η νέα συγκυβέρνηση ανακάτεψε κάπως τις λέξεις και όλα τα παραπάνω τα συμπύκνωσε στη φράση «εξελίξεις στην παραγωγή και την ανταγωνιστικότητα».
– «Για τον ορισμό του νομοθετημένου κατώτατου μισθού και νομοθετημένου κατώτατου ημερομισθίου διεξάγεται διαβούλευση μεταξύ των κοινωνικών εταίρων και της κυβέρνησης με την τεχνική και επιστημονική υποστήριξη εξειδικευμένων επιστημονικών, ερευνητικών και συναφών φορέων και εμπειρογνωμόνων, σε θέματα οικονομίας και ιδίως οικονομίας της εργασίας, κοινωνικής πολιτικής καθώς και εργασιακών σχέσεων (…)». Η …τεχνογνωσία από όλους τους παραπάνω φορείς θα παρέχεται στο εξής μέσα από το «νέο ανεξάρτητο σώμα» που υπόσχεται να συγκροτήσει ο ΣΥΡΙΖΑ.
– Ο ίδιος νόμος περιγράφει ένα ευρύ φάσμα «κοινωνικών εταίρων» που θα συμμετέχουν στη διαμόρφωση του κατώτατου μισθού (ΓΣΕΕ, εργοδοτικές ενώσεις) και προβλέπει τη συγκρότηση τριμελούς Επιτροπής για το συντονισμό της διαπραγμάτευσης κάθε χρόνο. Είναι αυτό που ο ΣΥΡΙΖΑ ονομάζει «διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους και τους Ευρωπαϊκούς και Διεθνείς Θεσμούς».
Χαμοζωή για τους άνεργους.
Σε ό,τι αφορά τους άνεργους, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δεσμεύεται «να επεκτείνει και αναπτύξει τα υπάρχοντα σχέδια που παρέχουν προσωρινή απασχόληση στους ανέργους, σε συνεργασία με τους κοινωνικούς εταίρους και όταν υπάρχουν δημοσιονομικά περιθώρια. Παράλληλα να αναβαθμίσει τα προγράμματα επιμόρφωσης των μακροχρόνια ανέργων».
Δεν υπάρχει πιο κυνική ομολογία ότι η χαμοζωή θα συνεχιστεί για τους σημερινούς άνεργους. Πολύ περισσότερο που η συγκυβέρνηση δε δεσμεύεται να καταργήσει κανέναν από τους νόμους των μνημονίων που έριξαν τους άνεργους στο καναβάτσο. Σημειώνουμε ενδεικτικά ορισμένες από τις βασικές ανατροπές τις προηγούμενης πενταετίας:
Αντικατάσταση του επιδόματος ανεργίας με την «επιταγή επανένταξης» των ανέργων, για την απασχόλησή τους σε επιδοτούμενες επιχειρήσεις. Καθιέρωση της ειδικής σύμβασης μαθητείας για νέους ηλικίας 15 – 18 ετών, με αμοιβή το 70% του γενικού κατώτατου μισθού. Μείωση της επιδότησης των ανέργων σε 450 ημερήσια επιδόματα ανά τετραετία από το 2011 και σε 400 κατά το διάστημα 2012 – 2015. Ανώτατο πλαφόν 35 εκ. ευρώ στη συνολική δαπάνη για το επίδομα των μακροχρόνια ανέργων.
Η συμφωνία του ΣΥΡΙΖΑ για τους ανέργους, συνιστά ταυτόχρονα παραδοχή ότι κανένα μείγμα διαχείρισης δεν μπορεί να εξαλείψει την ανεργία στον καπιταλισμό και πως η «μοίρα» των ανέργων είναι να προσφέρονται μέσω των διαφόρων προγραμμάτων στην εργοδοσία ως φτηνή εργατική δύναμη…
Όταν η «Γέφυρα» στο έδαφος του καπιταλισμού οδηγεί πάλι στο ίδιο καπιταλιστικό έδαφος.Δεν υπάρχει πιο κυνική ομολογία ότι η χαμοζωή θα συνεχιστεί για τους σημερινούς άνεργους. Πολύ περισσότερο που η συγκυβέρνηση δε δεσμεύεται να καταργήσει κανέναν από τους νόμους των μνημονίων που έριξαν τους άνεργους στο καναβάτσο. Σημειώνουμε ενδεικτικά ορισμένες από τις βασικές ανατροπές τις προηγούμενης πενταετίας:
Αντικατάσταση του επιδόματος ανεργίας με την «επιταγή επανένταξης» των ανέργων, για την απασχόλησή τους σε επιδοτούμενες επιχειρήσεις. Καθιέρωση της ειδικής σύμβασης μαθητείας για νέους ηλικίας 15 – 18 ετών, με αμοιβή το 70% του γενικού κατώτατου μισθού. Μείωση της επιδότησης των ανέργων σε 450 ημερήσια επιδόματα ανά τετραετία από το 2011 και σε 400 κατά το διάστημα 2012 – 2015. Ανώτατο πλαφόν 35 εκ. ευρώ στη συνολική δαπάνη για το επίδομα των μακροχρόνια ανέργων.
Η συμφωνία του ΣΥΡΙΖΑ για τους ανέργους, συνιστά ταυτόχρονα παραδοχή ότι κανένα μείγμα διαχείρισης δεν μπορεί να εξαλείψει την ανεργία στον καπιταλισμό και πως η «μοίρα» των ανέργων είναι να προσφέρονται μέσω των διαφόρων προγραμμάτων στην εργοδοσία ως φτηνή εργατική δύναμη…
Αναπόσπαστο τμήμα των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων της προηγούμενης περιόδου αποτελεί και η νέα συμφωνία – απόφαση στο πλαίσιο του Γιούρογκρουπ, μεταξύ της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και των… «τριών θεσμών» ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ, με την οποία παγιώνεται, «επικαιροποιείται» και συμπληρώνεται το αντιλαϊκό οπλοστάσιο της προηγούμενης περιόδου, με στόχο να ανακάμψει η ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου.
Σε εφαρμογή θα παραμείνει ολόκληρη η γκάμα με τα αντιλαϊκά «μνημονιακά» μέτρα, ενώ πλέον στην ημερήσια διάταξη μπαίνει παράλληλα και η ικανοποίηση των πάγιων αξιώσεων – με την όποια προσαρμογή στις σύγχρονες ανάγκες των μονοπωλίων – που, εδώ και χρόνια, σταθερά προβάλλονται από τον ΣΕΒ και τα άλλα τμήματα του κεφαλαίου.
Στην πραγματικότητα, η νέα αντιλαϊκή συμφωνία έρχεται να «γεφυρώσει» τα προηγούμενα με τα επόμενα «μνημόνια» και μάλιστα σε συνθήκες ακόμη μεγαλύτερης ασφυξίας για τα λαϊκά στρώματα. Τόσο η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ όσο και η Κομισιόν ξεκαθαρίζουν ότι πρόκειται για μια «αφετηρία» των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων, ενώ, όπως προβλέπεται στους όρους της συμφωνίας που υπογράφτηκε στο Γιούρογκρουπ, η λίστα των «μεταρρυθμίσεων» θα «εξειδικευθεί» παραπέρα – στην ουσία θα συμπληρωθεί και με πιο συγκεκριμένες νέες αναδιαρθρώσεις – το αργότερο μέχρι το τέλος Απρίλη.
Στην πραγματικότητα, η νέα αντιλαϊκή συμφωνία έρχεται να «γεφυρώσει» τα προηγούμενα με τα επόμενα «μνημόνια» και μάλιστα σε συνθήκες ακόμη μεγαλύτερης ασφυξίας για τα λαϊκά στρώματα. Τόσο η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ όσο και η Κομισιόν ξεκαθαρίζουν ότι πρόκειται για μια «αφετηρία» των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων, ενώ, όπως προβλέπεται στους όρους της συμφωνίας που υπογράφτηκε στο Γιούρογκρουπ, η λίστα των «μεταρρυθμίσεων» θα «εξειδικευθεί» παραπέρα – στην ουσία θα συμπληρωθεί και με πιο συγκεκριμένες νέες αναδιαρθρώσεις – το αργότερο μέχρι το τέλος Απρίλη.
Τίποτα από τα παραπάνω βέβαια δεν αποτελεί «κεραυνό εν αιθρία». Η αντιλαϊκή κατεύθυνση που δεσμεύεται να υπηρετήσει η νέα συγκυβέρνηση ήταν σαφής πολύ πριν από τις συνεδριάσεις του Γιούρογκρουπ. Ο αναγνώστης του «Ρ» μπορεί, για παράδειγμα, να ανατρέξει σε δημοσιεύματα της εφημερίδας ήδη πριν από τις εκλογές της 25ης Γενάρη, όπως, π.χ. για το περιβόητο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης και τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι τις προγραμματικές δηλώσεις της συγκυβέρνησης και των υπουργών της στη Βουλή…
Καμία αναπλήρωση απωλειών – Θα μας φλομώσουν μονάχα στην «αξιοπρέπεια»!
Προχτές, Παρασκευή, ο πρωθυπουργός, Αλ. Τσίπρας, στην ομιλία του στο υπουργικό συμβούλιο, επιδιώκοντας να συγκαλύψει τον αντιλαϊκό χαρακτήρα και της νέας συμφωνίας με τους «εταίρους», τόνισε ότι «το μείγμα πολιτικής που συνοδεύει την παράταση της δανειακής σύμβασης»δεν είναι οι «οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων» (άρα, ετοιμάζουν …μη οριζόντιες περικοπές – ενώ είναι αξιοθαύμαστη η σύγκλιση ακόμα και στην ορολογία με την προηγούμενη συγκυβέρνηση!), δεν είναι οι «απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων», δεν είναι η «αλλαγή του θεσμικού πλαισίου για τις μαζικές απολύσεις».
Με καθαρές κουβέντες, δηλαδή, ο Αλ. Τσίπρας ξεκαθάρισε πως τα ήδη υπάρχοντα μέτρα θα διατηρηθούν, και βέβαια ούτε λόγος δεν γίνεται για την ανάκτηση των απωλειών που έχουν υποστεί τα λαϊκά στρώματα. Απώλειες που θα εξακολουθούν να υπάρχουν και την «επόμενη μέρα».
Να σημειώσουμε ότι οι πρωτογενείς δαπάνες στους κρατικούς προϋπολογισμούς (συντάξεις, ασφάλεια, Πρόνοια, μισθοί στο Δημόσιο κ.ά.) από 56,8 δισ. ευρώ το έτος 2010, συρρικνώθηκαν στα 42,4 δισ. ευρώ το 2014. Η σύνθλιψη των κρατικών κονδυλίων που σχετίζονται με λαϊκές ανάγκες (2010 – 2014) φτάνει δηλαδή στα 14,4 δισ. ευρώ ή πάνω από 25%. Η μείωση των κονδυλίων για τα επόμενα χρόνια θα αποτυπωθεί και στο νέο «Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής» που αναμένεται να κατατεθεί στην Κομισιόν τον επόμενο μήνα, στο πλαίσιο της διαδικασίας του «Ευρωπαϊκού Εξαμήνου», δηλαδή των ενισχυμένων μέτρων εποπτείας που ισχύουν για όλα ανεξαιρέτως τα κράτη – μέλη της ΕΕ.
Από την πλευρά του, ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Βαρουφάκης (σε δηλώσεις στο πρακτορείο «Bloomberg») τόνισε πως «αυτό που θέλει ο κόσμος δεν είναι χρήματα ή δουλειές, είναι αξιοπρέπεια». Μάλιστα, «αξιοπρέπεια» χαρακτήρισε τη στάση της συγκυβέρνησης, στα Γιούρογκρουπ και τις Συνόδους Κορυφής της ΕΕ, δηλαδή στα παζάρια και τους ανταγωνισμούς που εξελίσσονται «εντός των τειχών» και για τα συμφέροντα των μονοπωλίων…
Σε αυτό το πλαίσιο, αρχίζουν να καταρρίπτονται και οι όποιες «φιλολαϊκές» μάσκες, ενώ στο αμέσως προσεχές διάστημα θα ξεκινήσει το μπαράζ των νέων αντιλαϊκών νομοθετικών παρεμβάσεων. Αβάντα και διαπραγματευτικό «ατού» της συγκυβέρνησης στα παζάρια της με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς αποτελούν τα βαριά ληξιπρόθεσμα χαράτσια, που είναι στοιβαγμένα στα «κιτάπια» του φοροεισπρακτικού μηχανισμού. Τα ποσά αυτά, μέχρι και την τελευταία δεκάρα, προορίζονται για την αποπληρωμή του κρατικού χρέους στους μεγαλοπιστωτές. Η συμφωνία στο Γιούρογκρουπ προβλέπει την αποπληρωμή του στο «ακέραιο και εγκαίρως»…
«Η ελληνική κυβέρνηση είναι επίσης προσηλωμένη να εργαστεί σε στενή συνεργασία με τους Ευρωπαίους εταίρους και θεσμούς, καθώς και με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, και να αναλάβει ενέργειες που ενισχύουν τη δημοσιονομική σταθερότητα, εγγυώνται την οικονομική σταθερότητα και προωθούν την οικονομική ανάκαμψη», τονιζόταν στην επιστολή της συγκυβέρνησης προς τον πρόεδρο του Γιούρογκρουπ για την παράταση της «δανειακής σύμβασης», ξεκαθαρίζοντας ότι ζητούμενο είναι η καπιταλιστική ανάκαμψη και πάντα μέσα στα πλαίσια και με τη «στενή συνεργασία» των ιμπεριαλιστικών ενώσεων στις οποίες συμμετέχει η ελληνική αστική τάξη. Επισημαίνεται παράλληλα η πρόθεση εφαρμογής των αντιλαϊκών μέτρων σε συνδυασμό με την «τεχνική βοήθεια και χρηματοδότηση από τα Ευρωπαϊκά Διαρθρωτικά και Επενδυτικά Ταμεία».
Σαρωτικές αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις…
…που «κουμπώνουν» πάνω στο ήδη διαμορφωμένο αντεργατικό – αντιλαϊκό πλαίσιο.
Σε συνέχεια της απόφασης του Γιούρογκρουπ στις 20 Φλεβάρη και για την εκπλήρωση των όρων της, ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Βαρουφάκης, απέστειλε στο Γιούρογκρουπ, εκ μέρους της συγκυβέρνησης, την πρώτη λίστα με τις αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις της «επόμενης μέρας», που θα «κουμπώσουν» στο ήδη διαμορφωμένο αντεργατικό – αντιλαϊκό πλαίσιο, ο πυρήνας του οποίου θα παραμείνει ανέγγιχτος.
Συγκεκριμένα, με την περιβόητη «λίστα μεταρρυθμίσεων» που απέστειλε στους… «θεσμούς», η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ συμφώνησε και δεσμεύεται για τα παρακάτω:
Συνέχεια στην αντιλαϊκή φοροεπιδρομή
Σε πρώτο πλάνο, προβάλλουν οι «μεταρρυθμίσεις» στο σημερινό καθεστώς ΦΠΑ και η κατάργηση των κάθε είδους «εξαιρέσεων» στη φορολογική νομοθεσία, όπως ονομάζουν τις όποιες ελαφρύνσεις έχουν απομείνει για τμήματα του λαϊκού πληθυσμού.
Ειδικότερα:
– «Η πολιτική του ΦΠΑ θα εξορθολογιστεί σε σχέση με τους συντελεστές και θα εκσυγχρονιστεί με τρόπο που θα μεγιστοποιεί τα πραγματικά έσοδα χωρίς αρνητική επίπτωση στην κοινωνική δικαιοσύνη, και με σκοπό να περιοριστούν οι εξαιρέσεις, εξαλείφοντας ταυτόχρονα τις παράλογες εκπτώσεις», τονίζεται χαρακτηριστικά. Η πολιτική αυτή θα εξειδικευτεί στη συνέχεια με την κατάθεση νομοσχεδίου. Ωστόσο, οι ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί (ΟΟΣΑ, ΔΝΤ, Κομισιόν) ήδη έχουν υποδείξει μέτρα για την «ενοποίηση» των συντελεστών ΦΠΑ, σε μια εξέλιξη που θα απογειώσει τη φοροληστεία που επιβάλλεται μέσω του ΦΠΑ πάνω σε κατηγορίες εμπορευμάτων μαζικής λαϊκής κατανάλωσης. Επιχειρώντας να τα «μαζέψει», ο Γ. Βαρουφάκης υποστήριξε ότι τα μέτρα θα είναι ανώδυνα, ενώ οι «αλλαγές» θα αφορούν δευτερεύουσας σημασίας εμπορεύματα ή υπηρεσίες…
– Η κυβέρνηση δεσμεύεται «να εκσυγχρονίσει τον κώδικα φορολογίας εισοδήματος και να εξαλείψει εξαιρέσεις του φορολογικού κώδικα και να τις αντικαταστήσει, όταν είναι απαραίτητο, με μέτρα που θα ενισχύουν την κοινωνική δικαιοσύνη». Οι «εξαιρέσεις», για τις οποίες κόπτονται, αφορούν σε κατηγορίες φοροελαφρύνσεων λαϊκών οικογενειών και θα έρθουν να προστεθούν στις αντίστοιχες «εξαλείψεις» που έχουν κάνει οι προηγούμενες κυβερνήσεις… Οσο για την «αντικατάστασή» τους, και μάλιστα «όταν είναι απαραίτητο», αφορά στη διαχείριση φαινομένων απόλυτης φτώχειας, ακριβώς στη λογική που διαπερνά και τα κάθε είδους κοινωνικά επιδόματα.
– Η κυβέρνηση δεσμεύεται επίσης «να εργαστεί προς τη δημιουργία μιας νέας κουλτούρας φορολογικής συμμόρφωσης, ώστε να διασφαλιστεί ότι όλα τα τμήματα της κοινωνίας, και ιδιαίτερα οι εύποροι, θα συνεισφέρουν δίκαια στη χρηματοδότηση των δημόσιων πολιτικών». Στην πραγματικότητα, στο στόχαστρο της «φορολογικής συμμόρφωσης» μπαίνουν τα εργατικά – λαϊκά στρώματα, αφού αυτά καταβάλλουν το συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι της μάζας των φόρων, ενώ η κυβέρνηση δεσμεύεται ότι δε θα αυξήσει ουσιαστικά τη φορολόγηση του κεφαλαίου. Σε αυτό το πλαίσιο, τα λαϊκά στρώματα θα βρεθούν αντιμέτωπα με την επιχείρηση που θα εξαπολυθεί για την είσπραξη των «ληξιπρόθεσμων οφειλών» της «μνημονιακής περιόδου».
– Στο ίδιο πλαίσιο, «θα δημιουργηθεί, με τη βοήθεια των ευρωπαϊκών και διεθνών εταίρων, βάση δεδομένων για τις περιουσίες(σ.σ. περιουσιολόγιο)που θα βοηθά τις φορολογικές αρχές να αξιολογήσουν την ακρίβεια των προηγούμενων δηλώσεων φορολογίας εισοδήματος». Να σημειωθεί ότι στο λεγόμενο «περιουσιολόγιο» θα «φακελώνονται» και οι δαπάνες της λαϊκής οικογένειας, όπως για ηλεκτρικό ρεύμα, τηλέφωνο, ύδρευση, προκειμένου αυτές να αποτελέσουν τεκμήριο εισοδήματος…
Ειδικότερα:
– «Η πολιτική του ΦΠΑ θα εξορθολογιστεί σε σχέση με τους συντελεστές και θα εκσυγχρονιστεί με τρόπο που θα μεγιστοποιεί τα πραγματικά έσοδα χωρίς αρνητική επίπτωση στην κοινωνική δικαιοσύνη, και με σκοπό να περιοριστούν οι εξαιρέσεις, εξαλείφοντας ταυτόχρονα τις παράλογες εκπτώσεις», τονίζεται χαρακτηριστικά. Η πολιτική αυτή θα εξειδικευτεί στη συνέχεια με την κατάθεση νομοσχεδίου. Ωστόσο, οι ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί (ΟΟΣΑ, ΔΝΤ, Κομισιόν) ήδη έχουν υποδείξει μέτρα για την «ενοποίηση» των συντελεστών ΦΠΑ, σε μια εξέλιξη που θα απογειώσει τη φοροληστεία που επιβάλλεται μέσω του ΦΠΑ πάνω σε κατηγορίες εμπορευμάτων μαζικής λαϊκής κατανάλωσης. Επιχειρώντας να τα «μαζέψει», ο Γ. Βαρουφάκης υποστήριξε ότι τα μέτρα θα είναι ανώδυνα, ενώ οι «αλλαγές» θα αφορούν δευτερεύουσας σημασίας εμπορεύματα ή υπηρεσίες…
– Η κυβέρνηση δεσμεύεται «να εκσυγχρονίσει τον κώδικα φορολογίας εισοδήματος και να εξαλείψει εξαιρέσεις του φορολογικού κώδικα και να τις αντικαταστήσει, όταν είναι απαραίτητο, με μέτρα που θα ενισχύουν την κοινωνική δικαιοσύνη». Οι «εξαιρέσεις», για τις οποίες κόπτονται, αφορούν σε κατηγορίες φοροελαφρύνσεων λαϊκών οικογενειών και θα έρθουν να προστεθούν στις αντίστοιχες «εξαλείψεις» που έχουν κάνει οι προηγούμενες κυβερνήσεις… Οσο για την «αντικατάστασή» τους, και μάλιστα «όταν είναι απαραίτητο», αφορά στη διαχείριση φαινομένων απόλυτης φτώχειας, ακριβώς στη λογική που διαπερνά και τα κάθε είδους κοινωνικά επιδόματα.
– Η κυβέρνηση δεσμεύεται επίσης «να εργαστεί προς τη δημιουργία μιας νέας κουλτούρας φορολογικής συμμόρφωσης, ώστε να διασφαλιστεί ότι όλα τα τμήματα της κοινωνίας, και ιδιαίτερα οι εύποροι, θα συνεισφέρουν δίκαια στη χρηματοδότηση των δημόσιων πολιτικών». Στην πραγματικότητα, στο στόχαστρο της «φορολογικής συμμόρφωσης» μπαίνουν τα εργατικά – λαϊκά στρώματα, αφού αυτά καταβάλλουν το συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι της μάζας των φόρων, ενώ η κυβέρνηση δεσμεύεται ότι δε θα αυξήσει ουσιαστικά τη φορολόγηση του κεφαλαίου. Σε αυτό το πλαίσιο, τα λαϊκά στρώματα θα βρεθούν αντιμέτωπα με την επιχείρηση που θα εξαπολυθεί για την είσπραξη των «ληξιπρόθεσμων οφειλών» της «μνημονιακής περιόδου».
– Στο ίδιο πλαίσιο, «θα δημιουργηθεί, με τη βοήθεια των ευρωπαϊκών και διεθνών εταίρων, βάση δεδομένων για τις περιουσίες(σ.σ. περιουσιολόγιο)που θα βοηθά τις φορολογικές αρχές να αξιολογήσουν την ακρίβεια των προηγούμενων δηλώσεων φορολογίας εισοδήματος». Να σημειωθεί ότι στο λεγόμενο «περιουσιολόγιο» θα «φακελώνονται» και οι δαπάνες της λαϊκής οικογένειας, όπως για ηλεκτρικό ρεύμα, τηλέφωνο, ύδρευση, προκειμένου αυτές να αποτελέσουν τεκμήριο εισοδήματος…
Ιδιωτικοποιήσεις: Πλήρης ευθυγράμμιση με το αντιλαϊκό πλαίσιο της ΕΕ
Προβλέπεται η κλιμάκωση των ιδιωτικοποιήσεων με βάση τις ήδη υπάρχουσες λίστες και τα μνημόνια.
Σε αυτό το πλαίσιο, η συγκυβέρνηση ανέλαβε τις παρακάτω δεσμεύσεις:
– Οτι «δεν θα καταργήσουν ιδιωτικοποιήσεις που έχουν ολοκληρωθεί».
– «Στην περίπτωση που ο διαγωνισμός έχει προκηρυχθεί η κυβέρνηση θα σεβαστεί τη διαδικασία, σύμφωνα με τον νόμο».
– «Επανεξέταση» προβλέπεται για «τις ιδιωτικοποιήσεις που δεν έχουν προκηρυχτεί, με στόχο την βελτίωση των όρων ώστε να βελτιστοποιηθούν τα μακροπρόθεσμα οφέλη του Δημοσίου, δημιουργηθούν έσοδα, ενισχυθεί ο ανταγωνισμός, προωθηθεί η οικονομική ανάκαμψη και ενισχυθούν οι μακροπρόθεσμες προοπτικές ανάπτυξης». Πρόκειται δηλαδή για την πάγια διαδικασία που ακολουθείται σε όλες τις ιδιωτικοποιήσεις, ανεξάρτητα από κυβέρνηση.
– Το ΤΑΙΠΕΔ διατηρείται και μάλιστα ενισχύεται, με την ενσωμάτωση σε αυτό διαφόρων δημόσιων οργανισμών «που βρίσκονται διασκορπισμένοι». Πρόκειται για φορείς που διαχειρίζονται «φιλέτα» δημόσιας γης και περιουσίας…
– Σε ό,τι αφορά τη διασφάλιση «καλύτερου επιχειρηματικού περιβάλλοντος», στην ημερήσια διάταξη μπαίνει η εφαρμογή των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων που προβλέπονται στις λεγόμενες «εργαλειοθήκες» του ΟΟΣΑ. Ανάμεσα σε άλλα, προβλέπεται η «καλύτερη διαχείριση της γης» και των χρήσεων γης, με πολιτικές χωροταξικού σχεδιασμού, άρση περιορισμών σε επαγγέλματα (ελεύθεροι επαγγελματίες), μείωση του διοικητικού κόστους των επιχειρήσεων. Στα μέτρα τόνωσης των επιχειρηματικών ομίλων περιλαμβάνεται και η «ευθυγράμμιση της αγοράς ηλεκτρισμού και φυσικού αερίου με τις καλύτερες πρακτικές και τη νομοθεσία της ΕΕ», με την αντιλαϊκή ευρωενωσιακή στρατηγική της «απελευθέρωσης της αγοράς Ενέργειας»…
Σε αυτό το πλαίσιο, η συγκυβέρνηση ανέλαβε τις παρακάτω δεσμεύσεις:
– Οτι «δεν θα καταργήσουν ιδιωτικοποιήσεις που έχουν ολοκληρωθεί».
– «Στην περίπτωση που ο διαγωνισμός έχει προκηρυχθεί η κυβέρνηση θα σεβαστεί τη διαδικασία, σύμφωνα με τον νόμο».
– «Επανεξέταση» προβλέπεται για «τις ιδιωτικοποιήσεις που δεν έχουν προκηρυχτεί, με στόχο την βελτίωση των όρων ώστε να βελτιστοποιηθούν τα μακροπρόθεσμα οφέλη του Δημοσίου, δημιουργηθούν έσοδα, ενισχυθεί ο ανταγωνισμός, προωθηθεί η οικονομική ανάκαμψη και ενισχυθούν οι μακροπρόθεσμες προοπτικές ανάπτυξης». Πρόκειται δηλαδή για την πάγια διαδικασία που ακολουθείται σε όλες τις ιδιωτικοποιήσεις, ανεξάρτητα από κυβέρνηση.
– Το ΤΑΙΠΕΔ διατηρείται και μάλιστα ενισχύεται, με την ενσωμάτωση σε αυτό διαφόρων δημόσιων οργανισμών «που βρίσκονται διασκορπισμένοι». Πρόκειται για φορείς που διαχειρίζονται «φιλέτα» δημόσιας γης και περιουσίας…
– Σε ό,τι αφορά τη διασφάλιση «καλύτερου επιχειρηματικού περιβάλλοντος», στην ημερήσια διάταξη μπαίνει η εφαρμογή των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων που προβλέπονται στις λεγόμενες «εργαλειοθήκες» του ΟΟΣΑ. Ανάμεσα σε άλλα, προβλέπεται η «καλύτερη διαχείριση της γης» και των χρήσεων γης, με πολιτικές χωροταξικού σχεδιασμού, άρση περιορισμών σε επαγγέλματα (ελεύθεροι επαγγελματίες), μείωση του διοικητικού κόστους των επιχειρήσεων. Στα μέτρα τόνωσης των επιχειρηματικών ομίλων περιλαμβάνεται και η «ευθυγράμμιση της αγοράς ηλεκτρισμού και φυσικού αερίου με τις καλύτερες πρακτικές και τη νομοθεσία της ΕΕ», με την αντιλαϊκή ευρωενωσιακή στρατηγική της «απελευθέρωσης της αγοράς Ενέργειας»…
«Κόκκινα» δάνεια – πλειστηριασμοί: Με πυξίδα τις ανάγκες των τραπεζών
Κομμένες και ραμμένες στις προδιαγραφές πρώτα και κύρια των τραπεζών θα είναι και οι προωθούμενες ρυθμίσεις για τα «κόκκινα» δάνεια των λαϊκών νοικοκυριών. Επί της ουσίας, το κείμενο μιλά για «αποφυγή» και όχι ρητή απαγόρευση πλειστηριασμών, με βασικό κριτήριο τις επιπτώσεις στα τραπεζικά χαρτοφυλάκια, ενώ επανέρχεται στο προσκήνιο η συζήτηση της προηγούμενης συγκυβέρνησης (ΝΔ – ΠΑΣΟΚ) σχετικά με το ύψος εκκίνησης των πλειστηριασμών.
Ειδικότερα, προβλέπονται:
– «Συνεργασία με τις διοικήσεις των τραπεζών και των θεσμών, ώστε να αποφευχθούν την επόμενη περίοδο πλειστηριασμοί κύριων κατοικιών με αξία χαμηλότερη από κάποιο συγκεκριμένο όριο». Οπως ρητά αναφέρεται, η «συνεργασία» με τους τραπεζίτες αφορά στην «αποτροπή περαιτέρω μείωσης στις τιμές των ακινήτων (που θα επέφεραν αρνητικό αντίκτυπο στο χαρτοφυλάκιο των ίδιων των τραπεζών)», εξέλιξη που θα υποδαύλιζε το ενδεχόμενο μαζικών πλειστηριασμών σε σύντομο χρονικό διάστημα και με τις τιμές των ακινήτων να βρίσκονται πολύ χαμηλότερα από το ύψος της υποθήκης που έχουν εγγράψει οι τράπεζες. Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ φτάνει σε σημείο απόλυτης εξαχρείωσης, συνδυάζοντας την προσπάθεια «αποφυγής πλειστηριασμών» με την «ελαχιστοποίηση των δημοσιονομικών επιπτώσεων από την αύξηση του αριθμού των αστέγων»! Ταυτόχρονα, όπως και στην περίπτωση των οφειλών προς την εφορία, γίνεται λόγος για την «προώθηση ισχυρής κουλτούρας πληρωμών», προαναγγέλλοντας τη λήψη εκβιαστικών μέτρων σε βάρος εργατικών – λαϊκών νοικοκυριών που αδυνατούν να αποπληρώσουν τα δάνειά τους.
– «Αντιμετώπιση των μη εξυπηρετούμενων δανείων κατά τρόπο που θα λαμβάνει πλήρως υπόψη την κεφαλαιοποίηση των τραπεζών, τη λειτουργία του δικαστικού συστήματος, την κατάσταση στην αγορά ακινήτων, τα θέματα κοινωνικής δικαιοσύνης και τον αρνητικό αντίκτυπο στη δημοσιονομική θέση της χώρας». Ετσι, σε κάθε περίπτωση, η όποια διαχείριση των προβληματικών δανείων θα γίνεται κατά κύριο λόγο με γνώμονα τις κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών.
– Η κυβέρνηση δεσμεύεται ακόμα «να κάνει πλήρη χρήση του ΤΧΣ και να εξασφαλίσει ότι θα παίξει σωστά το ρόλο του στην εξασφάλιση της σταθερότητας του τραπεζικού τομέα και του δανεισμού, ενώ θα συμμορφώνεται με τους κανόνες ανταγωνισμού της ΕΕ». Να σημειωθεί ότι η αξιοποίηση των αποθεματικών του ΤΧΣ αφορά την περίοδο μετά την 4μηνη παράταση, δηλαδή το πλαίσιο της επόμενης αντιλαϊκής συμφωνίας.
– «Συνεργασία με τις διοικήσεις των τραπεζών και των θεσμών, ώστε να αποφευχθούν την επόμενη περίοδο πλειστηριασμοί κύριων κατοικιών με αξία χαμηλότερη από κάποιο συγκεκριμένο όριο». Οπως ρητά αναφέρεται, η «συνεργασία» με τους τραπεζίτες αφορά στην «αποτροπή περαιτέρω μείωσης στις τιμές των ακινήτων (που θα επέφεραν αρνητικό αντίκτυπο στο χαρτοφυλάκιο των ίδιων των τραπεζών)», εξέλιξη που θα υποδαύλιζε το ενδεχόμενο μαζικών πλειστηριασμών σε σύντομο χρονικό διάστημα και με τις τιμές των ακινήτων να βρίσκονται πολύ χαμηλότερα από το ύψος της υποθήκης που έχουν εγγράψει οι τράπεζες. Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ φτάνει σε σημείο απόλυτης εξαχρείωσης, συνδυάζοντας την προσπάθεια «αποφυγής πλειστηριασμών» με την «ελαχιστοποίηση των δημοσιονομικών επιπτώσεων από την αύξηση του αριθμού των αστέγων»! Ταυτόχρονα, όπως και στην περίπτωση των οφειλών προς την εφορία, γίνεται λόγος για την «προώθηση ισχυρής κουλτούρας πληρωμών», προαναγγέλλοντας τη λήψη εκβιαστικών μέτρων σε βάρος εργατικών – λαϊκών νοικοκυριών που αδυνατούν να αποπληρώσουν τα δάνειά τους.
– «Αντιμετώπιση των μη εξυπηρετούμενων δανείων κατά τρόπο που θα λαμβάνει πλήρως υπόψη την κεφαλαιοποίηση των τραπεζών, τη λειτουργία του δικαστικού συστήματος, την κατάσταση στην αγορά ακινήτων, τα θέματα κοινωνικής δικαιοσύνης και τον αρνητικό αντίκτυπο στη δημοσιονομική θέση της χώρας». Ετσι, σε κάθε περίπτωση, η όποια διαχείριση των προβληματικών δανείων θα γίνεται κατά κύριο λόγο με γνώμονα τις κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών.
– Η κυβέρνηση δεσμεύεται ακόμα «να κάνει πλήρη χρήση του ΤΧΣ και να εξασφαλίσει ότι θα παίξει σωστά το ρόλο του στην εξασφάλιση της σταθερότητας του τραπεζικού τομέα και του δανεισμού, ενώ θα συμμορφώνεται με τους κανόνες ανταγωνισμού της ΕΕ». Να σημειωθεί ότι η αξιοποίηση των αποθεματικών του ΤΧΣ αφορά την περίοδο μετά την 4μηνη παράταση, δηλαδή το πλαίσιο της επόμενης αντιλαϊκής συμφωνίας.
Νέο «μαχαίρι» στις κοινωνικές δαπάνες
Στα ζητήματα της δημοσιονομικής προσαρμογής – διαχείρισης προβλέπεται η άμεση εφαρμογή προαπαιτούμενων μέτρων του σημερινού μνημονίου καθώς και συμπληρωματικών:
– Τροποποιήσεις στο νόμο για τον κρατικό προϋπολογισμό. Προβλέπεται ρητά η πλήρης λειτουργία του (αδρανούς σήμερα) Δημοσιονομικού Συμβουλίου. Το συγκεκριμένο όργανο, με το μανδύα του «ανεξάρτητου φορέα», εντοπίζει έγκαιρα τυχόν δημοσιονομικές αποκλίσεις και «ανισορροπίες», ενεργοποιώντας τους «αυτόματους μηχανισμούς διόρθωσης», που σημαίνουν νέα μέτρα είτε ως προς το σκέλος μείωσης των κρατικών κονδυλίων, είτε αύξησης των αντιλαϊκών φόρων ή σε συνδυασμό αυτών.
– Ενίσχυση «ανεξαρτησίας» της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων, αξιολόγηση των διοικήσεων, με βάση τις «επιδόσεις» (συγκέντρωση φόρων), ενίσχυση των φοροελέγχων σε επαγγελματίες, συγκρότηση ενιαίου μηχανισμού φόρων και ασφαλιστικών εισφορών, όπως προβλέπεται και στο υπάρχον μνημόνιο.
– Τροποποιήσεις στο νόμο για τον κρατικό προϋπολογισμό. Προβλέπεται ρητά η πλήρης λειτουργία του (αδρανούς σήμερα) Δημοσιονομικού Συμβουλίου. Το συγκεκριμένο όργανο, με το μανδύα του «ανεξάρτητου φορέα», εντοπίζει έγκαιρα τυχόν δημοσιονομικές αποκλίσεις και «ανισορροπίες», ενεργοποιώντας τους «αυτόματους μηχανισμούς διόρθωσης», που σημαίνουν νέα μέτρα είτε ως προς το σκέλος μείωσης των κρατικών κονδυλίων, είτε αύξησης των αντιλαϊκών φόρων ή σε συνδυασμό αυτών.
– Ενίσχυση «ανεξαρτησίας» της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων, αξιολόγηση των διοικήσεων, με βάση τις «επιδόσεις» (συγκέντρωση φόρων), ενίσχυση των φοροελέγχων σε επαγγελματίες, συγκρότηση ενιαίου μηχανισμού φόρων και ασφαλιστικών εισφορών, όπως προβλέπεται και στο υπάρχον μνημόνιο.
Σε ό,τι αφορά τις κρατικές δαπάνες:
– Μετά και από όλες τις αντιλαϊκές περικοπές της προηγούμενης περιόδου, αναφέρεται ρητά ότι «οι ελληνικές αρχές θα ελέγξουν δαπάνες σε κάθε τομέα κυβερνητικών δαπανών». Μάλιστα, ως παράδειγμα αναφέρονται Παιδεία, Αμυνα, μεταφορές, ΟΤΑ, κοινωνικά επιδόματα. Σε αυτό το πλαίσιο, είναι φανερό ότι δρομολογείται η κατάθεση συμπληρωματικών μέτρων για το 2015…
– Προαναγγέλλονται μέτρα εξοικονόμησης κόστους, μέσω μιας ενδελεχούς επανεξέτασης των δαπανών κάθε υπουργείου και του «εξορθολογισμού» των μη μισθολογικών και μη συνταξιοδοτικών δαπανών. Σε αυτό το πλαίσιο, δρομολογούνται άμεσα οι περικοπές των κάθε είδους επιδομάτων στο στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα.
– Νέο ψαλίδι προβλέπεται στις δαπάνες για τη δημόσια Υγεία. Οπως επισημαίνεται, «η κυβέρνηση σκοπεύει να βάλει στο τραπέζι συγκεκριμένες προτάσεις σε συνεργασία με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τον ΟΟΣΑ»…
– Μετά και από όλες τις αντιλαϊκές περικοπές της προηγούμενης περιόδου, αναφέρεται ρητά ότι «οι ελληνικές αρχές θα ελέγξουν δαπάνες σε κάθε τομέα κυβερνητικών δαπανών». Μάλιστα, ως παράδειγμα αναφέρονται Παιδεία, Αμυνα, μεταφορές, ΟΤΑ, κοινωνικά επιδόματα. Σε αυτό το πλαίσιο, είναι φανερό ότι δρομολογείται η κατάθεση συμπληρωματικών μέτρων για το 2015…
– Προαναγγέλλονται μέτρα εξοικονόμησης κόστους, μέσω μιας ενδελεχούς επανεξέτασης των δαπανών κάθε υπουργείου και του «εξορθολογισμού» των μη μισθολογικών και μη συνταξιοδοτικών δαπανών. Σε αυτό το πλαίσιο, δρομολογούνται άμεσα οι περικοπές των κάθε είδους επιδομάτων στο στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα.
– Νέο ψαλίδι προβλέπεται στις δαπάνες για τη δημόσια Υγεία. Οπως επισημαίνεται, «η κυβέρνηση σκοπεύει να βάλει στο τραπέζι συγκεκριμένες προτάσεις σε συνεργασία με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τον ΟΟΣΑ»…
Ισοδύναμα μέτρα και «μάχες» χωρίς «αρνητικό δημοσιονομικό αντίκτυπο»
Σε ό,τι αφορά τον άξονα «Δημόσια Διοίκηση και διαφθορά» γίνεται λόγος για την αντιμετώπιση του λαθρεμπορίου καυσίμων και καπνού και του ξεπλύματος χρήματος. Επισημαίνουν πως «η κυβέρνηση σκοπεύει να θέσει άμεσα φιλόδοξους στόχους εσόδων από τους τομείς αυτούς». Να σημειωθεί πως κάθε υστέρηση από αυτούς τους «φιλόδοξους στόχους» συνεπάγεται τη λήψη άλλων, ισοδύναμων μέτρων.
Στην ενότητα «Ανθρωπιστική κρίση» δε, όπως και σε προηγούμενα προαπαιτούμενα αντιλαϊκά μέτρα, προβλέπεται η αξιολόγηση και επέκταση σε πανελλαδικό επίπεδο του «ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος», το οποίο συνδέεται με την παραπέρα διάλυση των προνοιακών επιδομάτων. Στο συγκεκριμένο άξονα ενσωματώνονται οι προβλέψεις για τη διαχείριση μόνο της «απόλυτης φτώχειας», δηλαδή ούτε καν της «σχετικής φτώχειας» με βάση τα εισοδηματικά κριτήρια. Τα κριτήρια της συγκυβέρνησης αφορούν στην ανεπαρκή πρόσβαση σε τροφή, στέγη, υπηρεσίες Υγείας, παροχή ρεύματος… Τέλος, η εξαχρείωση της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ αποκαλύπτεται και από τη ρητή δέσμευση πως «η μάχη κατά της ανθρωπιστικής κρίσης δεν έχει αρνητικό δημοσιονομικό αντίκτυπο»…
Τα χρηματοδοτικά κενά και το «παράθυρο» για πρόσθετα επώδυνα μέτρα.
Την ίδια ώρα, όπως και στο παρελθόν, η συζήτηση γύρω από τα «δημοσιονομικά» και «χρηματοδοτικά» κενά που συσσωρεύονται, κρατά «ζεστό» το ενδεχόμενο της λήψης και πρόσθετων επώδυνων αντιλαϊκών μέτρων…
Η συγκυβέρνηση, όπως σημειώσαμε, έχει δεσμευθεί να αποπληρώσει τις δόσεις από τα δάνεια των ιμπεριαλιστικών οργανισμών στο «ακέραιο και εγκαίρως»…
Η συγκυβέρνηση, όπως σημειώσαμε, έχει δεσμευθεί να αποπληρώσει τις δόσεις από τα δάνεια των ιμπεριαλιστικών οργανισμών στο «ακέραιο και εγκαίρως»…
Στη διάρκεια του Μάρτη, λήγουν εκδόσεις έντοκων γραμματίων του Δημοσίου. Η δέσμευση της κυβέρνησης συνεπάγεται την αποπληρωμή υποχρεώσεων στους μεγαλοπιστωτές ύψους 7,1 δισ. ευρώ το Μάρτη (4,6 δισ. ευρώ για εκδόσεις εντόκων γραμματίων και 2,5 δισ. ευρώ για την αποπληρωμή δανειακών δόσεων προς το ΔΝΤ και για τόκους ομολόγων προς την ΕΚΤ). Οι «υποχρεώσεις» φτάνουν στα 3 δισ. ευρώ τον Απρίλη και διαμορφώνονται περίπου στα 4 δισ. ευρώ το Μάη και 6 δισ. ευρώ τον Ιούνη, συνολικά δηλαδή μέχρι το τέλος του Α’ εξαμήνου υπερβαίνουν τα 20 δισ. ευρώ. Μάλιστα, η όποια εκταμίευση από τα δάνεια των ιμπεριαλιστικών Οργανισμών έχει όρο και προϋπόθεση την ολοκλήρωση της τρέχουσας αντιλαϊκής αξιολόγησης, όπως συμφωνήθηκε στο Γιούρογκρουπ.
Κι άλλο «πικρό ποτήρι» για Εργασιακά και Ασφαλιστικό.
Διατηρείται ανέγγιχτος ο πυρήνας του αντεργατικού πλαισίου και ανοίγουν χαραμάδες για νέα μέτρα
Η συμφωνία της κυβέρνησης στο Γιούρογκρουπ, σε ό,τι αφορά τα εργασιακά, από τη μια παγιώνει τη ζούγκλα που διαμορφώθηκε στην αγορά εργασίας, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, και από την άλλη δημιουργεί τις προϋποθέσεις για νέες ανατροπές, στην πεπατημένη αυτών που ζήσαμε έως τώρα.
Για παράδειγμα, η ελληνική κυβέρνηση δεσμεύεται «να υιοθετήσει την βέλτιστη πρακτική της ΕΕ σε όλο το εύρος της νομοθεσίας που αφορά την αγορά εργασίας μέσω διαβουλεύσεων με τους κοινωνικούς εταίρους, ενώ θα ωφεληθεί από την τεχνογνωσία των ILO, ΟΟΣΑ και της υπόλοιπης τεχνικής συνδρομής».
Η επίκληση και μόνο της ΕΕ, του ILO και του ΟΟΣΑ σαν «θεματοφυλάκων» των αλλαγών που σχεδιάζει η κυβέρνηση στα εργασιακά, πρέπει να κάνει τους εργαζόμενους να διπλοκουμπώνονται.
Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι ένα από τα τελευταία «επιτεύγματα» της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO) είναι η ευθεία υπονόμευση του δικαιώματος της απεργίας, καθώς αποδέχτηκε τις αιτιάσεις των εργοδοτών που το αμφισβητούν και παρέπεμψε το όλο θέμα στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης! Τέτοια «τεχνογνωσία» θα προσφέρει στην κυβέρνηση ο συγκεκριμένος οργανισμός, για να μη μιλήσουμε για τον γνωστό και «δοκιμασμένο» ΟΟΣΑ.
Σε ό,τι αφορά το Ασφαλιστικό, και μόνο η παραδοχή της κυβέρνησης ότι «δεσμεύεται να συνεχίσει τον εκσυγχρονισμό του συνταξιοδοτικού συστήματος», αρκεί για να βγάλει κανείς το συμπέρασμα ότι ενταφιάζονται για τα καλά τα ασφαλιστικά δικαιώματα εκατομμυρίων ασφαλισμένων και συνταξιούχων. Οι αντιασφαλιστικές ανατροπές που επιβλήθηκαν με μια σειρά νόμους από το 2010, όχι μόνο δεν καταργούνται, αλλά νομιμοποιούνται πέρα για πέρα.
Η συμφωνία της κυβέρνησης στο Γιούρογκρουπ, σε ό,τι αφορά τα εργασιακά, από τη μια παγιώνει τη ζούγκλα που διαμορφώθηκε στην αγορά εργασίας, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, και από την άλλη δημιουργεί τις προϋποθέσεις για νέες ανατροπές, στην πεπατημένη αυτών που ζήσαμε έως τώρα.
Για παράδειγμα, η ελληνική κυβέρνηση δεσμεύεται «να υιοθετήσει την βέλτιστη πρακτική της ΕΕ σε όλο το εύρος της νομοθεσίας που αφορά την αγορά εργασίας μέσω διαβουλεύσεων με τους κοινωνικούς εταίρους, ενώ θα ωφεληθεί από την τεχνογνωσία των ILO, ΟΟΣΑ και της υπόλοιπης τεχνικής συνδρομής».
Η επίκληση και μόνο της ΕΕ, του ILO και του ΟΟΣΑ σαν «θεματοφυλάκων» των αλλαγών που σχεδιάζει η κυβέρνηση στα εργασιακά, πρέπει να κάνει τους εργαζόμενους να διπλοκουμπώνονται.
Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι ένα από τα τελευταία «επιτεύγματα» της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO) είναι η ευθεία υπονόμευση του δικαιώματος της απεργίας, καθώς αποδέχτηκε τις αιτιάσεις των εργοδοτών που το αμφισβητούν και παρέπεμψε το όλο θέμα στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης! Τέτοια «τεχνογνωσία» θα προσφέρει στην κυβέρνηση ο συγκεκριμένος οργανισμός, για να μη μιλήσουμε για τον γνωστό και «δοκιμασμένο» ΟΟΣΑ.
Σε ό,τι αφορά το Ασφαλιστικό, και μόνο η παραδοχή της κυβέρνησης ότι «δεσμεύεται να συνεχίσει τον εκσυγχρονισμό του συνταξιοδοτικού συστήματος», αρκεί για να βγάλει κανείς το συμπέρασμα ότι ενταφιάζονται για τα καλά τα ασφαλιστικά δικαιώματα εκατομμυρίων ασφαλισμένων και συνταξιούχων. Οι αντιασφαλιστικές ανατροπές που επιβλήθηκαν με μια σειρά νόμους από το 2010, όχι μόνο δεν καταργούνται, αλλά νομιμοποιούνται πέρα για πέρα.
Δεσμεύσεις – «καρμανιόλα» για την Κοινωνική Ασφάλιση.
Στη συμφωνία της κυβέρνησης στο Γιούρογκρουπ σημειώνεται:
«Οι αρχές θα:
Συνεχίσουν να εργάζονται σε διοικητικά μέτρα για την ενοποίηση και τον εκσυγχρονισμό των συνταξιοδοτικών πολιτικών και την εξάλειψη των «παραθύρων» και κινήτρων που αυξάνουν τον υπερβολικό ρυθμό των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων σε όλη την οικονομία και, πιο συγκεκριμένα, στον τραπεζικό και δημόσιο τομέα». Δηλαδή, η κυβέρνηση σκοπεύει να αυξήσει και πάλι τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης – όπως είχαν δεσμευτεί και οι προηγούμενοι – για τις κατηγορίες και ομάδες ασφαλισμένων που είχαν ακόμα τη δυνατότητα να συνταξιοδοτούνται με ειδικά ηλικιακά όρια, πριν τα γενικά ανώτερα όρια (ασφαλισμένοι πριν το 1983, μητέρες με ανήλικα παιδιά, ΒΑΕ, ένστολοι). Η νέα επίθεση, όπως φαίνεται, θα επικεντρωθεί σε ομάδες εργαζομένων στο Δημόσιο και τις τράπεζες που έχουν ακόμα ειδικά ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης.
«Ενοποιήσουν συνταξιοδοτικά ταμεία προκειμένου να υπάρξει εξοικονόμηση». Οι ενοποιήσεις που δήθεν γίνονται για να εξοικονομηθούν λειτουργικά κόστη, ήταν η μόνιμη επωδός όλων των ενοποιήσεων που προηγήθηκαν, στην πράξη όμως οδήγησαν σε συρρίκνωση ασφαλιστικών δικαιωμάτων όλων των ασφαλισμένων. Ηταν, δηλαδή, ενοποιήσεις πάντα προς τα κάτω.
«Καταργήσουν σταδιακά τις χρεώσεις υπέρ τρίτων με δημοσιονομικά ουδέτερο τρόπο». Η πρόβλεψη αυτή σημαίνει κατάργηση όλων των κοινωνικών πόρων που έχουν απομείνει, όπως ακριβώς έκανε και η προηγούμενη κυβέρνηση για τους κοινωνικούς πόρους στα Επικουρικά. Με δεδομένο ότι οι πόροι αυτοί δεν θα καλυφθούν από το κράτος («δημοσιονομικά ουδέτερα»), αυτό θα βαθύνει τα οικονομικά προβλήματα των Ταμείων, που ακόμα στηρίζονται σε τέτοιους πόρους και επί της ουσίας αποτελούν σε αρκετές περιπτώσεις εργοδοτική εισφορά (π.χ. αγγελιόσημο για τα Ταμεία του Τύπου).
«Εδραιώσουν έναν στενότερο δεσμό μεταξύ των συνταξιοδοτικών εισφορών και των εισοδημάτων». Αυτή η δέσμευση δεν προϊδεάζει μόνο για αλλαγές στο σύστημα εισφορών στα Ταμεία των αυτοαπασχολούμενων, που φαίνεται να συνδέεται με τα εισοδήματά τους, κάτι που σε αρκετές περιπτώσεις θα οδηγήσει σε μείωση και των μελλοντικών τους συντάξεων, με δεδομένη τη σημερινή κρίση. Η σκόπιμα γενικόλογη διατύπωση προϊδεάζει και για γενικότερες αντιδραστικές αλλαγές στο σύστημα της Κοινωνικής Ασφάλισης, καθώς έρχεται λίγες μόνο μέρες μετά την πρόταση Ρωμανιά να καταργηθούν οι ασφαλιστικές εισφορές και να αντικατασταθούν από ένα φόρο επί του εισοδήματος, με εξίσωση όλων των παροχών προς τα κάτω.
«Θα εκσυγχρονίσουν τα επιδόματα». Ο «εκσυγχρονισμός» των επιδομάτων είναι κατεύθυνση του ΟΟΣΑ, ο οποίος, σε έκθεσή του το 2013 πρότεινε ανάμεσα σε άλλα: Να μειωθεί κατά 30% – 60% το ποσοστό του ΑΕΠ που καταβάλλεται για αναπηρικές συντάξεις και επιδόματα αναπηρίας. Το 2009 ήταν 1% και στόχος είναι να πέσει στο 0,4% (με το σημερινό ΑΕΠ, σημαίνει ψίχουλα). Δεν μπορεί κάποιος που είναι ικανός για οποιαδήποτε εργασία να λαμβάνει αναπηρική σύνταξη ή αναπηρικό επίδομα. Κανένα επίδομα ή αναπηρική σύνταξη πάνω από 500 ευρώ, δηλαδή ψίχουλα στην κυριολεξία, αν υπολογίσει κανείς τις τεράστιες ανάγκες που προκύπτουν από την αναπηρία τους. Δεν μπορεί να δίνεται σύνταξη ή επίδομα σε κάποιον που έχει οικογενειακό εισόδημα πάνω από ένα συγκεκριμένο όριο («σκαλοπάτι»). Τα περιουσιακά στοιχεία θα αποτελούν κριτήριο για αναπηρική σύνταξη ή επίδομα.
«Θα ενισχύσουν τα κίνητρα για τη δήλωση εργασίας και θα παράσχουν στοχευμένη βοήθεια σε υπαλλήλους ηλικίας 50-65 ετών, συμπεριλαμβανομένου του προγράμματος Εγγυημένου Εισοδήματος, έτσι ώστε να εξαλειφθούν οι κοινωνικές και πολιτικές πιέσεις για πρόωρη συνταξιοδότηση, η οποία επιβαρύνει υπέρμετρα τα συνταξιοδοτικά ταμεία». Το ενδιαφέρον τους για τους ανέργους μετά την ηλικία των 50 ετών επικεντρώνεται στο πώς αυτές οι ηλικίες ανέργων θα συνεχίζουν να παραμένουν σε κάποια απασχόληση, αρκεί να μη βγούνε σε συνταξιοδότηση και επιβαρύνουν τα Ταμεία!
«Οι αρχές θα:
Συνεχίσουν να εργάζονται σε διοικητικά μέτρα για την ενοποίηση και τον εκσυγχρονισμό των συνταξιοδοτικών πολιτικών και την εξάλειψη των «παραθύρων» και κινήτρων που αυξάνουν τον υπερβολικό ρυθμό των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων σε όλη την οικονομία και, πιο συγκεκριμένα, στον τραπεζικό και δημόσιο τομέα». Δηλαδή, η κυβέρνηση σκοπεύει να αυξήσει και πάλι τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης – όπως είχαν δεσμευτεί και οι προηγούμενοι – για τις κατηγορίες και ομάδες ασφαλισμένων που είχαν ακόμα τη δυνατότητα να συνταξιοδοτούνται με ειδικά ηλικιακά όρια, πριν τα γενικά ανώτερα όρια (ασφαλισμένοι πριν το 1983, μητέρες με ανήλικα παιδιά, ΒΑΕ, ένστολοι). Η νέα επίθεση, όπως φαίνεται, θα επικεντρωθεί σε ομάδες εργαζομένων στο Δημόσιο και τις τράπεζες που έχουν ακόμα ειδικά ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης.
«Ενοποιήσουν συνταξιοδοτικά ταμεία προκειμένου να υπάρξει εξοικονόμηση». Οι ενοποιήσεις που δήθεν γίνονται για να εξοικονομηθούν λειτουργικά κόστη, ήταν η μόνιμη επωδός όλων των ενοποιήσεων που προηγήθηκαν, στην πράξη όμως οδήγησαν σε συρρίκνωση ασφαλιστικών δικαιωμάτων όλων των ασφαλισμένων. Ηταν, δηλαδή, ενοποιήσεις πάντα προς τα κάτω.
«Καταργήσουν σταδιακά τις χρεώσεις υπέρ τρίτων με δημοσιονομικά ουδέτερο τρόπο». Η πρόβλεψη αυτή σημαίνει κατάργηση όλων των κοινωνικών πόρων που έχουν απομείνει, όπως ακριβώς έκανε και η προηγούμενη κυβέρνηση για τους κοινωνικούς πόρους στα Επικουρικά. Με δεδομένο ότι οι πόροι αυτοί δεν θα καλυφθούν από το κράτος («δημοσιονομικά ουδέτερα»), αυτό θα βαθύνει τα οικονομικά προβλήματα των Ταμείων, που ακόμα στηρίζονται σε τέτοιους πόρους και επί της ουσίας αποτελούν σε αρκετές περιπτώσεις εργοδοτική εισφορά (π.χ. αγγελιόσημο για τα Ταμεία του Τύπου).
«Εδραιώσουν έναν στενότερο δεσμό μεταξύ των συνταξιοδοτικών εισφορών και των εισοδημάτων». Αυτή η δέσμευση δεν προϊδεάζει μόνο για αλλαγές στο σύστημα εισφορών στα Ταμεία των αυτοαπασχολούμενων, που φαίνεται να συνδέεται με τα εισοδήματά τους, κάτι που σε αρκετές περιπτώσεις θα οδηγήσει σε μείωση και των μελλοντικών τους συντάξεων, με δεδομένη τη σημερινή κρίση. Η σκόπιμα γενικόλογη διατύπωση προϊδεάζει και για γενικότερες αντιδραστικές αλλαγές στο σύστημα της Κοινωνικής Ασφάλισης, καθώς έρχεται λίγες μόνο μέρες μετά την πρόταση Ρωμανιά να καταργηθούν οι ασφαλιστικές εισφορές και να αντικατασταθούν από ένα φόρο επί του εισοδήματος, με εξίσωση όλων των παροχών προς τα κάτω.
«Θα εκσυγχρονίσουν τα επιδόματα». Ο «εκσυγχρονισμός» των επιδομάτων είναι κατεύθυνση του ΟΟΣΑ, ο οποίος, σε έκθεσή του το 2013 πρότεινε ανάμεσα σε άλλα: Να μειωθεί κατά 30% – 60% το ποσοστό του ΑΕΠ που καταβάλλεται για αναπηρικές συντάξεις και επιδόματα αναπηρίας. Το 2009 ήταν 1% και στόχος είναι να πέσει στο 0,4% (με το σημερινό ΑΕΠ, σημαίνει ψίχουλα). Δεν μπορεί κάποιος που είναι ικανός για οποιαδήποτε εργασία να λαμβάνει αναπηρική σύνταξη ή αναπηρικό επίδομα. Κανένα επίδομα ή αναπηρική σύνταξη πάνω από 500 ευρώ, δηλαδή ψίχουλα στην κυριολεξία, αν υπολογίσει κανείς τις τεράστιες ανάγκες που προκύπτουν από την αναπηρία τους. Δεν μπορεί να δίνεται σύνταξη ή επίδομα σε κάποιον που έχει οικογενειακό εισόδημα πάνω από ένα συγκεκριμένο όριο («σκαλοπάτι»). Τα περιουσιακά στοιχεία θα αποτελούν κριτήριο για αναπηρική σύνταξη ή επίδομα.
«Θα ενισχύσουν τα κίνητρα για τη δήλωση εργασίας και θα παράσχουν στοχευμένη βοήθεια σε υπαλλήλους ηλικίας 50-65 ετών, συμπεριλαμβανομένου του προγράμματος Εγγυημένου Εισοδήματος, έτσι ώστε να εξαλειφθούν οι κοινωνικές και πολιτικές πιέσεις για πρόωρη συνταξιοδότηση, η οποία επιβαρύνει υπέρμετρα τα συνταξιοδοτικά ταμεία». Το ενδιαφέρον τους για τους ανέργους μετά την ηλικία των 50 ετών επικεντρώνεται στο πώς αυτές οι ηλικίες ανέργων θα συνεχίζουν να παραμένουν σε κάποια απασχόληση, αρκεί να μη βγούνε σε συνταξιοδότηση και επιβαρύνουν τα Ταμεία!
Οι συνέπειες του αντιασφαλιστικού … «εκσυγχρονισμού»
Η φράση της κυβέρνησης ότι «η Ελλάδα δεσμεύεται να συνεχίσει τον εκσυγχρονισμό του συνταξιοδοτικού συστήματος» έχει ιδιαίτερο βάρος, αφού δεν αφορά κάποια επιμέρους ρύθμιση αλλά συνιστά άνευ όρων αποδοχή όλου του αντιασφαλιστικού οικοδομήματος που στήθηκε τα πέντε προηγούμενα χρόνια. Δηλαδή, οι μέχρι τώρα ανατροπές βαφτίζονται, χωρίς αιδώ, ως «εκσυγχρονισμός του συνταξιοδοτικού συστήματος», ο οποίος μάλιστα πρέπει να συνεχιστεί.
Αλλά τι αναγνωρίζει ως εκσυγχρονισμό που πρέπει να συνεχιστεί και άρα δεν αμφισβητεί, ούτε σκοπεύει να αλλάξει η σημερινή κυβέρνηση; Δε θα αναφερθούμε εδώ στα δεκάδες χαράτσια που αυθαίρετα επιβλήθηκαν στις συντάξεις που ήδη αποδίδονται, κύριες και επικουρικές, και πετσόκοψαν εισοδήματα για τα οποία είχαν πληρωθεί εισφορές και ιδρώτας δεκαετιών και στις «εισφορές αλληλεγγύης», όπως προκλητικά ονομάστηκαν. Χαράτσια, μάλιστα, που έφτασαν μέχρι και την κατάργηση της 13ης και 14ης σύνταξης σε όλα τα ταμεία.
Θα σταθούμε, όμως, στο γεγονός ότι, την ώρα που επιβάλλονταν αυτά τα χαράτσια, στον αντίποδα νομοθετήθηκαν απαλλαγές προς τις επιχειρήσεις με μείωση των λεγόμενων εργοδοτικών εισφορών προς το ΙΚΑ, από το οποίο το κεφάλαιο ωφελείται ετησίως πάνω από 1 δισ. ευρώ, όταν κάθε μήνα ο μεγαλύτερος ασφαλιστικός Οργανισμός αναζητά να εξασφαλίσει την καταβολή των συντάξεων. Ομως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ όχι μόνο δε δεσμεύεται για την κατάργηση αυτών των προκλητικών απαλλαγών προς τις επιχειρήσεις αλλά ήδη εξετάζει και την απόδοση νέων προνομίων, προκειμένου -όπως λέει- να αποδεχτούν τη σταδιακή αύξηση του κατώτερου μισθού!
Με ανάλογα κόλπα, του τύπου ότι δε θα υπάρξουν «νέες μειώσεις συντάξεων» και «νέες αυξήσεις στα όρια ηλικίας», η κυβέρνηση επιχειρεί να «ξεχαστούν» και οι μειώσεις που επιβλήθηκαν αλλά και οι αυξήσεις στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης και μάλιστα ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων. Οπως οι γυναίκες, που τους φορτώθηκε επιπλέον 5 χρόνια, για να «εξισωθούν» έτσι με τους άντρες, προς δόξαν του ευρωπαϊκού κοινωνικού κεκτημένου, οι μητέρες με ανήλικα, που έχασαν πλέον το δικαίωμα να βγαίνουν στη σύνταξη με τα ειδικά ηλικιακά όρια, φορτώνοντάς τες μέχρι και 17 χρόνια επιπλέον εργασίας, οι εργαζόμενοι στα ΒΑΕ, για τους οποίους αυξήθηκαν τα ηλικιακά όρια, ενώ δεκάδες χιλιάδες έχασαν εξολοκλήρου τη δυνατότητα αυτή, αφού από το καθεστώς των ΒΑΕ αποχαρακτηρίστηκαν μια σειρά κλάδοι, επαγγέλματα και ειδικότητες.
Ακόμα, όμως, ποιο σημαντική είναι η δέσμευση της συγκυβέρνησης ότι αποδέχεται τις μεγάλες ανατροπές που έγιναν με τους νόμους 3863 και 3865 του 2010, που καθορίζουν το «νέο ασφαλιστικό» για τον επόμενο μισό αιώνα και αφορούν όλους τους σημερινούς εργαζόμενους τουλάχιστον κάτω των 55 ετών αλλά και τις νέες γενιές που θα μπαίνουν στην παραγωγή. Το νέο αυτό μοντέλο, για το οποίο τόσο λαλίστατος ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ όταν ήταν στην αντιπολίτευση αλλά σήμερα δε βγάζει τσιμουδιά, προβλέπει: Σύνταξη στα 67 χρόνια ή μειωμένη (με μείωση 30%) στα 62 χρόνια. Δικαίωμα στην πλήρη σύνταξη μόνο με 12.000 ημέρες ασφάλισης ή 40 ολόκληρα χρόνια συνεχούς και ασφαλισμένης εργασίας, αντί της 35ετίας που ίσχυε πριν.
Ταυτόχρονα, ο νέος τρόπος υπολογισμού της σύνταξης οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια όχι σε συντάξεις αλλά σε προνοιακά βοηθήματα. Σύμφωνα με στοιχεία που είχε δώσει το ίδιο το υπουργείο Εργασίας, προκύπτει ότι σε κάθε 100 ευρώ σύνταξη που δίνονται σύμφωνα με αυτά που ίσχυαν μέχρι το 2010, στο νέο σύστημα θα χάνονται από 35 (στην καλύτερη περίπτωση) έως και 63 ευρώ!
Αλλά τι αναγνωρίζει ως εκσυγχρονισμό που πρέπει να συνεχιστεί και άρα δεν αμφισβητεί, ούτε σκοπεύει να αλλάξει η σημερινή κυβέρνηση; Δε θα αναφερθούμε εδώ στα δεκάδες χαράτσια που αυθαίρετα επιβλήθηκαν στις συντάξεις που ήδη αποδίδονται, κύριες και επικουρικές, και πετσόκοψαν εισοδήματα για τα οποία είχαν πληρωθεί εισφορές και ιδρώτας δεκαετιών και στις «εισφορές αλληλεγγύης», όπως προκλητικά ονομάστηκαν. Χαράτσια, μάλιστα, που έφτασαν μέχρι και την κατάργηση της 13ης και 14ης σύνταξης σε όλα τα ταμεία.
Θα σταθούμε, όμως, στο γεγονός ότι, την ώρα που επιβάλλονταν αυτά τα χαράτσια, στον αντίποδα νομοθετήθηκαν απαλλαγές προς τις επιχειρήσεις με μείωση των λεγόμενων εργοδοτικών εισφορών προς το ΙΚΑ, από το οποίο το κεφάλαιο ωφελείται ετησίως πάνω από 1 δισ. ευρώ, όταν κάθε μήνα ο μεγαλύτερος ασφαλιστικός Οργανισμός αναζητά να εξασφαλίσει την καταβολή των συντάξεων. Ομως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ όχι μόνο δε δεσμεύεται για την κατάργηση αυτών των προκλητικών απαλλαγών προς τις επιχειρήσεις αλλά ήδη εξετάζει και την απόδοση νέων προνομίων, προκειμένου -όπως λέει- να αποδεχτούν τη σταδιακή αύξηση του κατώτερου μισθού!
Με ανάλογα κόλπα, του τύπου ότι δε θα υπάρξουν «νέες μειώσεις συντάξεων» και «νέες αυξήσεις στα όρια ηλικίας», η κυβέρνηση επιχειρεί να «ξεχαστούν» και οι μειώσεις που επιβλήθηκαν αλλά και οι αυξήσεις στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης και μάλιστα ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων. Οπως οι γυναίκες, που τους φορτώθηκε επιπλέον 5 χρόνια, για να «εξισωθούν» έτσι με τους άντρες, προς δόξαν του ευρωπαϊκού κοινωνικού κεκτημένου, οι μητέρες με ανήλικα, που έχασαν πλέον το δικαίωμα να βγαίνουν στη σύνταξη με τα ειδικά ηλικιακά όρια, φορτώνοντάς τες μέχρι και 17 χρόνια επιπλέον εργασίας, οι εργαζόμενοι στα ΒΑΕ, για τους οποίους αυξήθηκαν τα ηλικιακά όρια, ενώ δεκάδες χιλιάδες έχασαν εξολοκλήρου τη δυνατότητα αυτή, αφού από το καθεστώς των ΒΑΕ αποχαρακτηρίστηκαν μια σειρά κλάδοι, επαγγέλματα και ειδικότητες.
Ακόμα, όμως, ποιο σημαντική είναι η δέσμευση της συγκυβέρνησης ότι αποδέχεται τις μεγάλες ανατροπές που έγιναν με τους νόμους 3863 και 3865 του 2010, που καθορίζουν το «νέο ασφαλιστικό» για τον επόμενο μισό αιώνα και αφορούν όλους τους σημερινούς εργαζόμενους τουλάχιστον κάτω των 55 ετών αλλά και τις νέες γενιές που θα μπαίνουν στην παραγωγή. Το νέο αυτό μοντέλο, για το οποίο τόσο λαλίστατος ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ όταν ήταν στην αντιπολίτευση αλλά σήμερα δε βγάζει τσιμουδιά, προβλέπει: Σύνταξη στα 67 χρόνια ή μειωμένη (με μείωση 30%) στα 62 χρόνια. Δικαίωμα στην πλήρη σύνταξη μόνο με 12.000 ημέρες ασφάλισης ή 40 ολόκληρα χρόνια συνεχούς και ασφαλισμένης εργασίας, αντί της 35ετίας που ίσχυε πριν.
Ταυτόχρονα, ο νέος τρόπος υπολογισμού της σύνταξης οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια όχι σε συντάξεις αλλά σε προνοιακά βοηθήματα. Σύμφωνα με στοιχεία που είχε δώσει το ίδιο το υπουργείο Εργασίας, προκύπτει ότι σε κάθε 100 ευρώ σύνταξη που δίνονται σύμφωνα με αυτά που ίσχυαν μέχρι το 2010, στο νέο σύστημα θα χάνονται από 35 (στην καλύτερη περίπτωση) έως και 63 ευρώ!
Φτώχεια και των γονέων για τους δημόσιους υπάλληλους.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι από αυτούς που χαντακώθηκαν περισσότερο στη διάρκεια της κρίσης, με νόμους που περιλήφθηκαν σε όλα τα μνημόνια και σε όλους τους εφαρμοστικούς.
Η μειώσεις στους μισθούς τους ήταν απανωτές, καταργήθηκε ο 13ος και 14ος μισθός, μειώθηκαν δραστικά όλα τα επιδόματα, νομιμοποιήθηκε η εργασία στο Δημόσιο μέσω «δουλεμπορικών» για άνεργους ηλικίας 55 – 64 ετών, με επιχορήγηση από το κράτος, αυξήθηκε ο εβδομαδιαίος χρόνος εργασίας και ο ενιαίος ορισμός του σε 40 ώρες, χωρίς αντίστοιχη αύξηση του μισθού, ήρθαν αντιμέτωποι με την εφεδρεία και τη διαθεσιμότητα, τους επιβλήθηκε νέο μισθολόγιο (από 1/11/2011), που εκτός της τεράστιας μείωσης στους μισθούς, έφερε και τη σύνδεση του μισθού με το νέο βαθμολόγιο, μπήκε στόχος για μείωση του προσωπικού κατά 100.000 περίπου υπαλλήλους, μειώθηκαν οι δαπάνες για υπερωρίες και άλλες πρόσθετες αμοιβές, αυξήθηκαν τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης κατά δύο χρόνια (από το 65ο στο 67ο) και άλλα.
Όλα αυτά είχαν ως συνέπεια οι δημόσιοι υπάλληλοι να χάσουν 5,5 μισθούς από το 2009 και σήμερα ο εισαγωγικός μισθός στο δημόσιο είναι στα 780 ευρώ μεικτά. Απέναντι σε όλα αυτά, η κυβέρνηση το μόνο που εγγυάται για τους δημόσιους υπάλληλους είναι τα σημερινά κατώτατα όρια στους μισθούς και ταυτόχρονα δεσμεύεται για στενότερη σύνδεση του μισθού με την παραγωγικότητα.
Γράφει, μεταξύ άλλων, η συμφωνία στο Γιούρογκρουπ, στο κεφάλαιο «Δημόσια Διοίκηση και διαφθορά»: «(Δεσμεύεται να) μεταρρυθμίσει το πλέγμα των μισθών του δημοσίου τομέα με σκοπό να αποσυμπιέσει την κατανομή των μισθών μέσω αύξησης της παραγωγής και κατάλληλων πολιτικών προσλήψεων χωρίς να μειώνονται τα τρέχοντα κατώτατα επίπεδα μισθών».
Σε κάθε περίπτωση, η κυβέρνηση δεσμεύεται ότι από τις όποιες προσλήψεις γίνουν και την αναδιάρθρωση στο μισθολόγιο «δε θα αυξηθεί ο λογαριασμός των μισθών του δημοσίου», που σημαίνει συνέχιση των προσλήψεων με το σταγονόμετρο. Ήδη, όπως αποκάλυψε την Παρασκευή ο «Ριζοσπάστης», μειώνονται κατά 10% οι προσλήψεις συμβασιούχων στην Τοπική Διοίκηση.
Κατά τα άλλα, η κυβέρνηση δεσμεύεται να «εξορθολογήσει τα μη μισθολογικά επιδόματα, για να μειωθούν οι συνολικές δαπάνες, χωρίς να τίθεται σε κίνδυνο η λειτουργία του δημοσίου τομέα, σε συμμόρφωση προς τις βέλτιστες πρακτικές της ΕΕ», που σημαίνει παραπέρα μειώσεις στις αποδοχές των δημοσίων υπαλλήλων.
Δεσμεύεται, επίσης, να προωθήσει μέτρα που «θα βελτιώνουν τους μηχανισμούς προσλήψεων, θα ενθαρρύνουν τους αξιοκρατικούς διορισμούς σε διοικητικές θέσεις, θα παρέχουν πραγματική αξιολόγηση των υπαλλήλων και θα καθιερώνουν δίκαιες διαδικασίες για τη μεγιστοποίηση της κινητικότητας ανθρώπινων και άλλων πόρων εντός του δημόσιου τομέα». Δηλαδή, δύο από τους πυλώνες της «μνημονιακής» πολιτικής στο Δημόσιο, «αξιολόγηση» και κινητικότητα, διατηρούνται αυτούσιοι.
Η μειώσεις στους μισθούς τους ήταν απανωτές, καταργήθηκε ο 13ος και 14ος μισθός, μειώθηκαν δραστικά όλα τα επιδόματα, νομιμοποιήθηκε η εργασία στο Δημόσιο μέσω «δουλεμπορικών» για άνεργους ηλικίας 55 – 64 ετών, με επιχορήγηση από το κράτος, αυξήθηκε ο εβδομαδιαίος χρόνος εργασίας και ο ενιαίος ορισμός του σε 40 ώρες, χωρίς αντίστοιχη αύξηση του μισθού, ήρθαν αντιμέτωποι με την εφεδρεία και τη διαθεσιμότητα, τους επιβλήθηκε νέο μισθολόγιο (από 1/11/2011), που εκτός της τεράστιας μείωσης στους μισθούς, έφερε και τη σύνδεση του μισθού με το νέο βαθμολόγιο, μπήκε στόχος για μείωση του προσωπικού κατά 100.000 περίπου υπαλλήλους, μειώθηκαν οι δαπάνες για υπερωρίες και άλλες πρόσθετες αμοιβές, αυξήθηκαν τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης κατά δύο χρόνια (από το 65ο στο 67ο) και άλλα.
Όλα αυτά είχαν ως συνέπεια οι δημόσιοι υπάλληλοι να χάσουν 5,5 μισθούς από το 2009 και σήμερα ο εισαγωγικός μισθός στο δημόσιο είναι στα 780 ευρώ μεικτά. Απέναντι σε όλα αυτά, η κυβέρνηση το μόνο που εγγυάται για τους δημόσιους υπάλληλους είναι τα σημερινά κατώτατα όρια στους μισθούς και ταυτόχρονα δεσμεύεται για στενότερη σύνδεση του μισθού με την παραγωγικότητα.
Γράφει, μεταξύ άλλων, η συμφωνία στο Γιούρογκρουπ, στο κεφάλαιο «Δημόσια Διοίκηση και διαφθορά»: «(Δεσμεύεται να) μεταρρυθμίσει το πλέγμα των μισθών του δημοσίου τομέα με σκοπό να αποσυμπιέσει την κατανομή των μισθών μέσω αύξησης της παραγωγής και κατάλληλων πολιτικών προσλήψεων χωρίς να μειώνονται τα τρέχοντα κατώτατα επίπεδα μισθών».
Σε κάθε περίπτωση, η κυβέρνηση δεσμεύεται ότι από τις όποιες προσλήψεις γίνουν και την αναδιάρθρωση στο μισθολόγιο «δε θα αυξηθεί ο λογαριασμός των μισθών του δημοσίου», που σημαίνει συνέχιση των προσλήψεων με το σταγονόμετρο. Ήδη, όπως αποκάλυψε την Παρασκευή ο «Ριζοσπάστης», μειώνονται κατά 10% οι προσλήψεις συμβασιούχων στην Τοπική Διοίκηση.
Κατά τα άλλα, η κυβέρνηση δεσμεύεται να «εξορθολογήσει τα μη μισθολογικά επιδόματα, για να μειωθούν οι συνολικές δαπάνες, χωρίς να τίθεται σε κίνδυνο η λειτουργία του δημοσίου τομέα, σε συμμόρφωση προς τις βέλτιστες πρακτικές της ΕΕ», που σημαίνει παραπέρα μειώσεις στις αποδοχές των δημοσίων υπαλλήλων.
Δεσμεύεται, επίσης, να προωθήσει μέτρα που «θα βελτιώνουν τους μηχανισμούς προσλήψεων, θα ενθαρρύνουν τους αξιοκρατικούς διορισμούς σε διοικητικές θέσεις, θα παρέχουν πραγματική αξιολόγηση των υπαλλήλων και θα καθιερώνουν δίκαιες διαδικασίες για τη μεγιστοποίηση της κινητικότητας ανθρώπινων και άλλων πόρων εντός του δημόσιου τομέα». Δηλαδή, δύο από τους πυλώνες της «μνημονιακής» πολιτικής στο Δημόσιο, «αξιολόγηση» και κινητικότητα, διατηρούνται αυτούσιοι.
Άθικτος ο πυρήνας του αντεργατικού πλαίσιου
Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ πετάει πυροτεχνήματα για την αποκατάσταση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και την ίδια ώρα αφήνει ανέγγιχτους τους δεκάδες «μνημονιακούς» νόμους που αφορούν την αγορά εργασίας.
Ενδεικτικά μόνο, τα προηγούμενα χρόνια νομοθετήθηκε η επέκταση της «ενοικίασης» εργαζομένων από τους 18 στους 36 μήνες, η επέκταση των ανώτατων ορίων της «εκ περιτροπής εργασίας» από τους 6 στους 9 μήνες το χρόνο, η κατάργηση της προσαύξησης στο ωρομίσθιο της μερικής απασχόλησης σε περίπτωση υπερωρίας, η εισαγωγή των «ειδικών» επιχειρησιακών ΣΣΕ, με δυνατότητα απόκλισης από τις κλαδικές ΣΣΕ μέχρι το επίπεδο της ΕΓΣΣΕ.
Επίσης, θεσμοθετήθηκε η μείωση κατά 20% της αμοιβής της υπερεργασίας και κάθε μορφής υπερωριακής απασχόλησης, η επέκταση της ανώτατης διάρκειας των συμβάσεων ορισμένου χρόνου μετά από 3 διαδοχικές ανανεώσεις από τους 24 στους 36 μήνες, ενισχύθηκε η διευθέτηση του χρόνου εργασίας, με την αύξηση του ημερήσιου χρόνου υπερωριακής απασχόλησης για διάστημα έξι μηνών, χωρίς να αμείβεται αντίστοιχα ως υπερωριακή απασχόληση και άλλα.
Τίποτα απ’ όλα αυτά, που συνιστούν «ψηφίδες» στη μεγάλη εικόνα της εργασιακής ζούγκλας, δεν πρόκειται να αλλάξει επί της ουσίας. Οποια μερεμέτια γίνουν στην εργατική νομοθεσία, σε καμιά περίπτωση δε συνιστούν αναπλήρωση έστω των απωλειών από την κρίση.
Υπό το φως των στοιχείων που περιγράψαμε πιο πάνω, αλλάζει και η οπτική με την οποία πρέπει να δουν οι εργαζόμενοι τις εξαγγελίες περί επαναφοράς του θεσμού των συλλογικών διαπραγματεύσεων αλλά και τις σκόπιμα θολές υποσχέσεις για αύξηση του κατώτατου μισθού.
Γι’ αυτό το τελευταίο, η κυβέρνηση διατύπωσε στη συμφωνία με το Γιούρογκρουπ «την φιλοδοξία για εξορθολογισμό και σε βάθος χρόνου την αύξηση του κατώτατου μισθού με έναν τρόπο που θα διαφυλάσσει την ανταγωνιστικότητα και τις προοπτικές της απασχόλησης.
Η έκταση και το timing των αλλαγών στον κατώτατο μισθό θα γίνουν με διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους και τους Ευρωπαϊκούς και Διεθνείς Θεσμούς (συμπεριλαμβάνεται το ILO) και θα λάβει σοβαρά υπόψη τις συμβουλές ενός νέου ανεξάρτητου σώματος για το αν οι αλλαγές στους μισθούς είναι σε συνάρτηση με τις εξελίξεις στην παραγωγή και την ανταγωνιστικότητα».
Ενα πρώτο σχόλιο είναι ότι, ακόμα και αν αυξηθεί κατά κάτι ο κατώτατος μισθός, η εργασιακή ζούγκλα, που περιγράψαμε πιο πάνω, θα «εξαϋλώσει» την όποια αύξηση.
Σ’ αυτό συνηγορεί και η δέσμευση της κυβέρνησης προς τους εργοδότες ότι οποιαδήποτε αύξηση στον κατώτατο μισθό θα είναι προϊόν «κοινωνικού διαλόγου», θα γίνει σταδιακά και σε κάθε περίπτωση θα προηγηθούν μέτρα που απαλλάσσουν τις επιχειρήσεις από το επιπλέον «κόστος εργασίας». Δηλαδή, τις όποιες αυξήσεις στους μισθούς, θα τις πληρώσουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι από την άλλη τσέπη!
Ενδεικτικά μόνο, τα προηγούμενα χρόνια νομοθετήθηκε η επέκταση της «ενοικίασης» εργαζομένων από τους 18 στους 36 μήνες, η επέκταση των ανώτατων ορίων της «εκ περιτροπής εργασίας» από τους 6 στους 9 μήνες το χρόνο, η κατάργηση της προσαύξησης στο ωρομίσθιο της μερικής απασχόλησης σε περίπτωση υπερωρίας, η εισαγωγή των «ειδικών» επιχειρησιακών ΣΣΕ, με δυνατότητα απόκλισης από τις κλαδικές ΣΣΕ μέχρι το επίπεδο της ΕΓΣΣΕ.
Επίσης, θεσμοθετήθηκε η μείωση κατά 20% της αμοιβής της υπερεργασίας και κάθε μορφής υπερωριακής απασχόλησης, η επέκταση της ανώτατης διάρκειας των συμβάσεων ορισμένου χρόνου μετά από 3 διαδοχικές ανανεώσεις από τους 24 στους 36 μήνες, ενισχύθηκε η διευθέτηση του χρόνου εργασίας, με την αύξηση του ημερήσιου χρόνου υπερωριακής απασχόλησης για διάστημα έξι μηνών, χωρίς να αμείβεται αντίστοιχα ως υπερωριακή απασχόληση και άλλα.
Τίποτα απ’ όλα αυτά, που συνιστούν «ψηφίδες» στη μεγάλη εικόνα της εργασιακής ζούγκλας, δεν πρόκειται να αλλάξει επί της ουσίας. Οποια μερεμέτια γίνουν στην εργατική νομοθεσία, σε καμιά περίπτωση δε συνιστούν αναπλήρωση έστω των απωλειών από την κρίση.
Υπό το φως των στοιχείων που περιγράψαμε πιο πάνω, αλλάζει και η οπτική με την οποία πρέπει να δουν οι εργαζόμενοι τις εξαγγελίες περί επαναφοράς του θεσμού των συλλογικών διαπραγματεύσεων αλλά και τις σκόπιμα θολές υποσχέσεις για αύξηση του κατώτατου μισθού.
Γι’ αυτό το τελευταίο, η κυβέρνηση διατύπωσε στη συμφωνία με το Γιούρογκρουπ «την φιλοδοξία για εξορθολογισμό και σε βάθος χρόνου την αύξηση του κατώτατου μισθού με έναν τρόπο που θα διαφυλάσσει την ανταγωνιστικότητα και τις προοπτικές της απασχόλησης.
Η έκταση και το timing των αλλαγών στον κατώτατο μισθό θα γίνουν με διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους και τους Ευρωπαϊκούς και Διεθνείς Θεσμούς (συμπεριλαμβάνεται το ILO) και θα λάβει σοβαρά υπόψη τις συμβουλές ενός νέου ανεξάρτητου σώματος για το αν οι αλλαγές στους μισθούς είναι σε συνάρτηση με τις εξελίξεις στην παραγωγή και την ανταγωνιστικότητα».
Ενα πρώτο σχόλιο είναι ότι, ακόμα και αν αυξηθεί κατά κάτι ο κατώτατος μισθός, η εργασιακή ζούγκλα, που περιγράψαμε πιο πάνω, θα «εξαϋλώσει» την όποια αύξηση.
Σ’ αυτό συνηγορεί και η δέσμευση της κυβέρνησης προς τους εργοδότες ότι οποιαδήποτε αύξηση στον κατώτατο μισθό θα είναι προϊόν «κοινωνικού διαλόγου», θα γίνει σταδιακά και σε κάθε περίπτωση θα προηγηθούν μέτρα που απαλλάσσουν τις επιχειρήσεις από το επιπλέον «κόστος εργασίας». Δηλαδή, τις όποιες αυξήσεις στους μισθούς, θα τις πληρώσουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι από την άλλη τσέπη!
Συνέχιση της «ευελφάλειας» με άλλο όνομα
Παρά τη «δημιουργική ασάφεια» που επικαλείται η κυβέρνηση για να κρύψει το πραγματικό περιεχόμενο της συμφωνίας, τα σημεία που αφορούν τα εργασιακά βγάζουν μάτι και αφήνουν ελάχιστα πράγματα στη φαντασία του αναγνώστη.
Ορισμένα παραδείγματα: Η κυβέρνηση, από τη μια, προπαγανδίζει την επαναφορά της νομοθεσίας για τις Συλλογικές Συμβάσεις και, από την άλλη, δεσμεύεται στο Γιούρογκρουπ «να προχωρήσει σε μια σταδιακή νέα προσέγγιση στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας με ισορροπία μεταξύ ευελιξίας και δικαιοσύνης».
Δεν μπορεί κανείς να μην κάνει συνειρμούς με την «ευελφάλεια» (ευελιξία με ασφάλεια – flexicurity) που επινόησε η ΕΕ και αποτέλεσε τον πυρήνα της στρατηγικής της ΕΕ για την απασχόληση και της Στρατηγικής της Λισαβόνα. Μάλιστα, από το 2007 συμπεριλήφθηκε στις βασικές κατευθύνσεις της Κομισιόν προς τα κράτη – μέλη, προκειμένου να διευρυνθούν οι κάθε είδους ελαστικές μορφές απασχόλησης.
Η εφαρμογή αυτών των πολιτικών στην Ελλάδα, που κλιμακώθηκε την περίοδο της κρίσης, έχει οδηγήσει συνοπτικά στα εξής αποτελέσματα:
Σύμφωνα με το ΣΕΠΕ, οι προσλήψεις με καθεστώς μερικής απασχόλησης αυξήθηκαν από το 2008 έως το 2013 κατά 161,21%, ενώ και οι προσλήψεις με καθεστώς εκ περιτροπής εργασίας αυξήθηκαν, το ίδιο διάστημα, κατά 151,6%. Αντίθετα, οι προσλήψεις με καθεστώς πλήρους απασχόλησης μειώθηκαν από το 2009 κατά 20,56% και σήμερα μόλις μια στις δυο προσλήψεις γίνεται με αυτό το καθεστώς. Το διάστημα 2009 – 2013 οι μετατροπές συμβάσεων εργασίας από πλήρους απασχόλησης σε μερικής και εκ περιτροπής αυξήθηκαν επίσης κατά 214,96%.
Το ξεχαρβάλωμα αυτό στις εργασιακές σχέσεις έχει άμεση αντανάκλαση και στη διαμόρφωση των μισθών. Ετσι, σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του ΙΚΑ (Δεκέμβρης 2013) και χωρίς να πάρουμε υπόψη την ανασφάλιστη εργασία, 486.608 μισθωτοί ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ (από τα 1,6 εκατομμύρια μισθωτούς) είχαν μισθό από μερικές δεκάδες ευρώ, μέχρι 600 ευρώ μεικτά!
Δηλαδή, το 30% των μισθωτών που ασφαλίζονται στο ΙΚΑ (σχεδόν τρεις στους δέκα) έχουν μηνιαίο εισόδημα αρκετά κάτω ή στα όρια περίπου ακόμα και αυτού του κατάπτυστου κατώτερου μισθού ενός ανειδίκευτου εργάτη (586 ευρώ μεικτά) που νομοθέτησε η κυβέρνηση για λογαριασμό των εργοδοτών. Μάλιστα, ένας στους δέκα μισθωτούς έχει μηνιαίο εισόδημα κάτω από τα 150 ευρώ μεικτά και ένας στους τέσσερις κάτω από τα 550 ευρώ!
Ορισμένα παραδείγματα: Η κυβέρνηση, από τη μια, προπαγανδίζει την επαναφορά της νομοθεσίας για τις Συλλογικές Συμβάσεις και, από την άλλη, δεσμεύεται στο Γιούρογκρουπ «να προχωρήσει σε μια σταδιακή νέα προσέγγιση στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας με ισορροπία μεταξύ ευελιξίας και δικαιοσύνης».
Δεν μπορεί κανείς να μην κάνει συνειρμούς με την «ευελφάλεια» (ευελιξία με ασφάλεια – flexicurity) που επινόησε η ΕΕ και αποτέλεσε τον πυρήνα της στρατηγικής της ΕΕ για την απασχόληση και της Στρατηγικής της Λισαβόνα. Μάλιστα, από το 2007 συμπεριλήφθηκε στις βασικές κατευθύνσεις της Κομισιόν προς τα κράτη – μέλη, προκειμένου να διευρυνθούν οι κάθε είδους ελαστικές μορφές απασχόλησης.
Η εφαρμογή αυτών των πολιτικών στην Ελλάδα, που κλιμακώθηκε την περίοδο της κρίσης, έχει οδηγήσει συνοπτικά στα εξής αποτελέσματα:
Σύμφωνα με το ΣΕΠΕ, οι προσλήψεις με καθεστώς μερικής απασχόλησης αυξήθηκαν από το 2008 έως το 2013 κατά 161,21%, ενώ και οι προσλήψεις με καθεστώς εκ περιτροπής εργασίας αυξήθηκαν, το ίδιο διάστημα, κατά 151,6%. Αντίθετα, οι προσλήψεις με καθεστώς πλήρους απασχόλησης μειώθηκαν από το 2009 κατά 20,56% και σήμερα μόλις μια στις δυο προσλήψεις γίνεται με αυτό το καθεστώς. Το διάστημα 2009 – 2013 οι μετατροπές συμβάσεων εργασίας από πλήρους απασχόλησης σε μερικής και εκ περιτροπής αυξήθηκαν επίσης κατά 214,96%.
Το ξεχαρβάλωμα αυτό στις εργασιακές σχέσεις έχει άμεση αντανάκλαση και στη διαμόρφωση των μισθών. Ετσι, σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του ΙΚΑ (Δεκέμβρης 2013) και χωρίς να πάρουμε υπόψη την ανασφάλιστη εργασία, 486.608 μισθωτοί ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ (από τα 1,6 εκατομμύρια μισθωτούς) είχαν μισθό από μερικές δεκάδες ευρώ, μέχρι 600 ευρώ μεικτά!
Δηλαδή, το 30% των μισθωτών που ασφαλίζονται στο ΙΚΑ (σχεδόν τρεις στους δέκα) έχουν μηνιαίο εισόδημα αρκετά κάτω ή στα όρια περίπου ακόμα και αυτού του κατάπτυστου κατώτερου μισθού ενός ανειδίκευτου εργάτη (586 ευρώ μεικτά) που νομοθέτησε η κυβέρνηση για λογαριασμό των εργοδοτών. Μάλιστα, ένας στους δέκα μισθωτούς έχει μηνιαίο εισόδημα κάτω από τα 150 ευρώ μεικτά και ένας στους τέσσερις κάτω από τα 550 ευρώ!
Μηχανισμός καθήλωσης των μισθών
Η κυβέρνηση δεσμεύτηκε να θεσπίσει ένα «νέο ανεξάρτητο σώμα», που θα γνωμοδοτεί ώστε οι όποιες αυξήσεις στους μισθούς και ιδιαίτερα στον κατώτατο να είναι σε συνάρτηση με την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Ο μηχανισμός αυτός θα είναι η «ομπρέλα» και θα διαμορφώνει την «οροφή» σε κάθε διαπραγμάτευση για τον κατώτατο μισθό. Θα είναι, δηλαδή, ένας πρόσθετος μηχανισμός για την επιβολή μισθών πείνας στους εργαζόμενους.
Άλλωστε, αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πρώτη η προηγούμενη συγκυβέρνηση φρόντισε να συγκροτήσει έναν τέτοιο μηχανισμό, με το νόμο 4172/2013 (θα ισχύει από τη 1/1/2017). Συγκεκριμένα, το άρθρο 103 («Διατάξεις για τον κατώτατο μισθό») του νόμου που ψήφισε η προηγούμενη συγκυβέρνηση, προβλέπει τα εξής:
– «(…) Το ύψος του νομοθετημένου κατώτατου μισθού και νομοθετημένου ημερομισθίου θα πρέπει να καθορίζεται λαμβάνοντας υπόψη την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και τις προοπτικές της για ανάπτυξη από την άποψη της παραγωγικότητας, των τιμών, και της ανταγωνιστικότητας, της απασχόλησης, του ποσοστού της ανεργίας, των εισοδημάτων και μισθών». Η νέα συγκυβέρνηση ανακάτεψε κάπως τις λέξεις και όλα τα παραπάνω τα συμπύκνωσε στη φράση «εξελίξεις στην παραγωγή και την ανταγωνιστικότητα».
– «Για τον ορισμό του νομοθετημένου κατώτατου μισθού και νομοθετημένου κατώτατου ημερομισθίου διεξάγεται διαβούλευση μεταξύ των κοινωνικών εταίρων και της κυβέρνησης με την τεχνική και επιστημονική υποστήριξη εξειδικευμένων επιστημονικών, ερευνητικών και συναφών φορέων και εμπειρογνωμόνων, σε θέματα οικονομίας και ιδίως οικονομίας της εργασίας, κοινωνικής πολιτικής καθώς και εργασιακών σχέσεων (…)». Η …τεχνογνωσία από όλους τους παραπάνω φορείς θα παρέχεται στο εξής μέσα από το «νέο ανεξάρτητο σώμα» που υπόσχεται να συγκροτήσει ο ΣΥΡΙΖΑ.
– Ο ίδιος νόμος περιγράφει ένα ευρύ φάσμα «κοινωνικών εταίρων» που θα συμμετέχουν στη διαμόρφωση του κατώτατου μισθού (ΓΣΕΕ, εργοδοτικές ενώσεις) και προβλέπει τη συγκρότηση τριμελούς Επιτροπής για το συντονισμό της διαπραγμάτευσης κάθε χρόνο. Είναι αυτό που ο ΣΥΡΙΖΑ ονομάζει «διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους και τους Ευρωπαϊκούς και Διεθνείς Θεσμούς».
Άλλωστε, αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πρώτη η προηγούμενη συγκυβέρνηση φρόντισε να συγκροτήσει έναν τέτοιο μηχανισμό, με το νόμο 4172/2013 (θα ισχύει από τη 1/1/2017). Συγκεκριμένα, το άρθρο 103 («Διατάξεις για τον κατώτατο μισθό») του νόμου που ψήφισε η προηγούμενη συγκυβέρνηση, προβλέπει τα εξής:
– «(…) Το ύψος του νομοθετημένου κατώτατου μισθού και νομοθετημένου ημερομισθίου θα πρέπει να καθορίζεται λαμβάνοντας υπόψη την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και τις προοπτικές της για ανάπτυξη από την άποψη της παραγωγικότητας, των τιμών, και της ανταγωνιστικότητας, της απασχόλησης, του ποσοστού της ανεργίας, των εισοδημάτων και μισθών». Η νέα συγκυβέρνηση ανακάτεψε κάπως τις λέξεις και όλα τα παραπάνω τα συμπύκνωσε στη φράση «εξελίξεις στην παραγωγή και την ανταγωνιστικότητα».
– «Για τον ορισμό του νομοθετημένου κατώτατου μισθού και νομοθετημένου κατώτατου ημερομισθίου διεξάγεται διαβούλευση μεταξύ των κοινωνικών εταίρων και της κυβέρνησης με την τεχνική και επιστημονική υποστήριξη εξειδικευμένων επιστημονικών, ερευνητικών και συναφών φορέων και εμπειρογνωμόνων, σε θέματα οικονομίας και ιδίως οικονομίας της εργασίας, κοινωνικής πολιτικής καθώς και εργασιακών σχέσεων (…)». Η …τεχνογνωσία από όλους τους παραπάνω φορείς θα παρέχεται στο εξής μέσα από το «νέο ανεξάρτητο σώμα» που υπόσχεται να συγκροτήσει ο ΣΥΡΙΖΑ.
– Ο ίδιος νόμος περιγράφει ένα ευρύ φάσμα «κοινωνικών εταίρων» που θα συμμετέχουν στη διαμόρφωση του κατώτατου μισθού (ΓΣΕΕ, εργοδοτικές ενώσεις) και προβλέπει τη συγκρότηση τριμελούς Επιτροπής για το συντονισμό της διαπραγμάτευσης κάθε χρόνο. Είναι αυτό που ο ΣΥΡΙΖΑ ονομάζει «διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους και τους Ευρωπαϊκούς και Διεθνείς Θεσμούς».
Χαμοζωή για τους άνεργους.
Σε ό,τι αφορά τους άνεργους, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δεσμεύεται «να επεκτείνει και αναπτύξει τα υπάρχοντα σχέδια που παρέχουν προσωρινή απασχόληση στους ανέργους, σε συνεργασία με τους κοινωνικούς εταίρους και όταν υπάρχουν δημοσιονομικά περιθώρια. Παράλληλα να αναβαθμίσει τα προγράμματα επιμόρφωσης των μακροχρόνια ανέργων».
Δεν υπάρχει πιο κυνική ομολογία ότι η χαμοζωή θα συνεχιστεί για τους σημερινούς άνεργους. Πολύ περισσότερο που η συγκυβέρνηση δε δεσμεύεται να καταργήσει κανέναν από τους νόμους των μνημονίων που έριξαν τους άνεργους στο καναβάτσο. Σημειώνουμε ενδεικτικά ορισμένες από τις βασικές ανατροπές τις προηγούμενης πενταετίας:
Αντικατάσταση του επιδόματος ανεργίας με την «επιταγή επανένταξης» των ανέργων, για την απασχόλησή τους σε επιδοτούμενες επιχειρήσεις. Καθιέρωση της ειδικής σύμβασης μαθητείας για νέους ηλικίας 15 – 18 ετών, με αμοιβή το 70% του γενικού κατώτατου μισθού. Μείωση της επιδότησης των ανέργων σε 450 ημερήσια επιδόματα ανά τετραετία από το 2011 και σε 400 κατά το διάστημα 2012 – 2015. Ανώτατο πλαφόν 35 εκ. ευρώ στη συνολική δαπάνη για το επίδομα των μακροχρόνια ανέργων.
Η συμφωνία του ΣΥΡΙΖΑ για τους ανέργους, συνιστά ταυτόχρονα παραδοχή ότι κανένα μείγμα διαχείρισης δεν μπορεί να εξαλείψει την ανεργία στον καπιταλισμό και πως η «μοίρα» των ανέργων είναι να προσφέρονται μέσω των διαφόρων προγραμμάτων στην εργοδοσία ως φτηνή εργατική δύναμη…
Δεν υπάρχει πιο κυνική ομολογία ότι η χαμοζωή θα συνεχιστεί για τους σημερινούς άνεργους. Πολύ περισσότερο που η συγκυβέρνηση δε δεσμεύεται να καταργήσει κανέναν από τους νόμους των μνημονίων που έριξαν τους άνεργους στο καναβάτσο. Σημειώνουμε ενδεικτικά ορισμένες από τις βασικές ανατροπές τις προηγούμενης πενταετίας:
Αντικατάσταση του επιδόματος ανεργίας με την «επιταγή επανένταξης» των ανέργων, για την απασχόλησή τους σε επιδοτούμενες επιχειρήσεις. Καθιέρωση της ειδικής σύμβασης μαθητείας για νέους ηλικίας 15 – 18 ετών, με αμοιβή το 70% του γενικού κατώτατου μισθού. Μείωση της επιδότησης των ανέργων σε 450 ημερήσια επιδόματα ανά τετραετία από το 2011 και σε 400 κατά το διάστημα 2012 – 2015. Ανώτατο πλαφόν 35 εκ. ευρώ στη συνολική δαπάνη για το επίδομα των μακροχρόνια ανέργων.
Η συμφωνία του ΣΥΡΙΖΑ για τους ανέργους, συνιστά ταυτόχρονα παραδοχή ότι κανένα μείγμα διαχείρισης δεν μπορεί να εξαλείψει την ανεργία στον καπιταλισμό και πως η «μοίρα» των ανέργων είναι να προσφέρονται μέσω των διαφόρων προγραμμάτων στην εργοδοσία ως φτηνή εργατική δύναμη…
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)