Κύπρος: Μια μικρογραφία του καπιταλιστικού αδιέξοδου- "Να δεις τι σου 'χω για μετά"

"Kαλώς ή κακώς ο τραπεζικός  τομέας της Κύπρου ήταν υπερδιογκωμένος. Καλώς ή κακώς..." λέει ο εκπρόσωπος της ΝΔ στην οθόνη πρωινής εκπομπής.
"Ειναι μια δύσκολη εξίσωση..." συνεχίζει ο διπλανός του.
"Πως γίνεται να βρεθούν 5,8 δις χωρίς να θιχτούν ούτε οι μικροί καταθέτες, ούτε οι μεγάλοι, ούτε οι Ρώσοι...κλπ. Όποιος το βρει ας έρθει να πάρει το Νόμπελ." λέει κάποιος άλλος.
"Η ΕΕ και το eurogroup δείχνει ελαστικότητα και αφήνει την Κύπρο να αποφασίσει πως θα λύσει το πρόβλημά της" σημειώνει ένας τρίτος. Και πράγματι το κάνει αυτό αφου δεν έχει λύση.

Κι εσύ κάθεσαι και προσπαθείς να βρεις άκρη σε άλλο ένα χάος, όταν πριν λίγους μήνες όλοι οι "αρμόδιοι" εκεί και αλλού διαβεβαίωναν με απόλυτη σιγουριά ότι "δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα" και καμιά σχέση με τους άλλους loosers, την Ελλάδα την Ιρλανδία, την Πορτογαλία, την Ισπανία που τα είχαν κάνει θάλασσα.

Προσπαθείς να βάλεις μια τάξη.
Καλά, σκέφτεσαι,  δεν αποφάσισε ολόκληρο eurogroup το Σάββατο αξημέρωτα ότι η λύση είναι το ξαφνικό "κούρεμα"; Δε βγήκαν ηγέτες και ειδικοί και είπαν πως είναι σωστή η σκληρή απόφαση; Τωρα τι γίνεται και ξαφνικά όλοι λενε ότι είναι λάθος; Πήραν δηλαδή μια "σωστή" απόφαση για να σώσουν την Κύπρο, που όμως ήξεραν ότι είναι λάθος και καταστροφή για Κύπρο και ΕΕ... αλλά δε γινόταν αλλιώς; Κι έτσι ξανασκέφτονται κάποια άλλη "λύση" που μπορεί να είναι πιο "λάθος", αλλά που μπορεί να βγει σωστή;
Παρά το ότι μπορεί να όλο αυτό το σκεπτικό να φαίνεται χαοτικό ή και εντελώς ηλίθιο, είναι ακριβώς έτσι.
Και πως λέγεται όλο αυτό; 
Με μια λέξη λέγεται Καπιταλισμός και καπιταλιστική διαχείριση της οικονομίας. Που σημαίνει βγάζουμε σήμερα όσα πιο πολλά κέρδη μπορούμε, δίνοντας μια προσωρινή λαμπερή εικόνα "υγείας" κι ευημερίας, κι αύριο... βλέπουμε. Τα κέρδη τα μοιραζόμαστε "επί τόπου", εμείς που έχουμε την εξουσία, και τις ζημίες θα τις διαχειριστεί... το μέλλον. Τόσο σοβαρή και υπεύθυνη σκέψη. Αυτό συμβαίνει παντού, αυτό συνέβη στις ΗΠΑ, την Ισλανδία, την Ιρλανδία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, αυτό έγινε και στην Κύπρο. Και που να δεις τι σού'χω για μετά...

Ας το πάρουμε στα γρήγορα από την αρχή.
Καλά τώρα το είδαν ότι ο τραπεζικός τομέας είναι "καλώς ή κακώς" υπερβολικός (8 φορές το ΑΕΠ!). Τώρα αποφάσισαν να κλάψουν και οι "ειδικοί" της Κύπρου και της ΕΕ που έκαναν τα στραβά μάτια στους τραπεζίτες φίλους-συνεταίρους τους, και οι μεγαλοκαταθέτες Ρώσοι που τόσα χρόνια ζούσαν από αυτό;
Και εντάξει στην  Κύπρον που οι Τράπεζες ήταν 8 φορές το ΑΕΠ, το Λουξεμβούργο που οι τράπεζες είναι 20 φορές το ΑΕΠ δεν τους ενοχλεί; Όταν σκάσει εκεί τι θα κάνουν; Θα δουν... Εξουσία είναι, κάτι καλό θα σκεφτούν. Αυτός είναι ο καπιταλισμός.

Η αλήθεια πάντως για την Κύπρο είναι ότι δεν υπάρχει λύση όπως είναι τα πράγματα. Αν δεν αγγίξουν τις καταθέσεις ως 100000 δε βγαίνουν τα νούμερα που θέλει η ΕΕ, εκτός αν βάλουν "φορολογία" πάνω από 15% στις μεγάλες καταθέσεις. Τότε όμως και η Ρωσία θα αντιδράσει(ποιος ξέρει πως αφού δεν είναι λίγα τα χαρτιά της Ρωσίας εναντίον της ΕΕ και της Κύπρου) αλλά και πολλοί άλλοι μεγαλοκαταθέτες θα δυσαρεστηθούν και "θα χάσουν την εμπιστοσύνη τους". Σε τέτοια περίπτωση η Κύπρος, που η οικονομία της βασίζεται στις Τράπεζες(καταθέσεις, επενδύσεις  και στον τουρισμό "καλώς ή κακώς", καθαρίζει και γυρνάει έναν αιώνα πίσω.
Αν πάρουν από τους κάτω των 100000 (ας ξεχάσουμε για λίγο τον τρόπο που πάρθηκε η απόφαση απο το eurogroup και τώρα ακόμη την ψάχνουν) τότε η ΕΕ που μόλις πριν 4-5 χρόνια εγγυήθηκε τις καταθέσεις αυτές για να σωθεί από τον πανικό της κρίσης στις ΗΠΑ, δίνει σήμα ότι δεν μπορεί να εγγυηθεί τίποτα και ο πανικός των πολλών μπορεί ανα πάσα στιγμή να την πνίξει. Το bank run είναι προ των πυλών.Λένε και πάλι οτι η Κύπρος είναι μοναδική και ξεχωριστή περίπτωση που χρεοκόπησε λόγω του κουρέματος των ελληνικών ομολόγων που επιβάρυνε τις Τράπεζες. Η Ελλάδα όμως, όπως λένε, επίσης "χρεοκόπησε λόγω Δημ.Χρέους και κρίσης κρατικών ομολόγων* που βάρυνε τις τράπεζες". Αλλά και η Ισπανία χρεοκόπησε λόγω των δανείων των Τραπεζών στον κατασκευαστικό τομέα που ήταν τελικά φούσκα. Η κρίση ομολόγων όμως απειλεί επίσης και την Ιταλία. Η Ιρλανδία να θυμίσουμε ότι υπήρξε και αυτή θύμα του υπερδιογκωμένου τραπεζικού τομέα και "κακών" επενδύσεων των τραπεζών που πήραν όλη την οικονομία στο λαιμό τους.
 Πίσω από όλα τα "επεισόδια" λοιπόν βρίσκεται η χρεοκοπία τραπεζών. Και οι τράπεζες, με τους γνωστούς και επώνυμους μεγαλομετόχους, δεν είναι παρά ο πυλώνας του καπιταλισμού που βρίσκεται στη δίνη μιας κρίσης υπερσυσσώρευσης.

Τι σημαίνει όμως χρεοκοπία των τραπεζών; Προσέξτε γιατί εδώ είναι όλο το ζουμί.
Σημαίνει απλά το εξής:
Οι τράπεζες, "καλώς ή κακώς", έχουν το δικαίωμα να δανείζουν από 10 έως 40 φορές τα ίδια κεφάλαιά τους(με βάση το "δείκτη κεφαλαιακής επάρκειας"). Αν έχουν 10 δις ίδια κεφάλαια μπορούν να δανείσουν π.χ. 200δις!! Τα δάνεια είναι η "βασική περιουσία" των τραπεζών αφού θεωρούν  βάσει συμβολαίων, ότι κάποια στιγμή αυτά θα πληρωθούν. Όταν όμως  ένα μικρό τμήμα αυτών των δανείων δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί, το 5% (δηλ. 10 δις) ας πούμε, τότε η τράπεζα κοινώς βαράει κανόνι αφού πρέπει να βρει αυτά τα 10 δις και να τα βάλει πίσω για να καλύψει την τρύπα. Τα 10 δις αυτά έχουν γίνει πραγματικό χρήμα που κυκλοφορεί και πρέπει να καλυφθούν, αλλιώς το τραπεζικό σύστημα συνολικά εχει πρόβλημα.
Το 5% ζημιών λοιπόν είναι αρκετό για να χρεοκοπήσει μια τράπεζα! Το 5% είναι ένα πολύ μικρό ποσοστό, αφού όπως ακούμε στην Ελλάδα π.χ. το 17% των δανείων είναι στο κόκκινο(μή εξυπηρετούμενα)! Ποιος επέτρεψε να συμβαίνει κατι τέτοιο;; Μα οι ανάγκες κερδοφορίας του συστήματος.
Αυτό σημαίνει ότι όλο το Παγκόσμιο Τραπεζικό σύστημα είναι στον αέρα κυριολεκτικά. Σημαίνει ότι όλα αυτά που βλέπουμε γύρω, δεν είναι παρά επεισόδια του ίδιου σήριαλ που θα έχει όλο και πιο σκοτεινή συνέχεια. Το πλεονάζον υπερσυσσωρευμένο χρήμα ψάχνοντας διέξοδο κερδοφορίας το έριξε στις "σίγουρες επενδύσεις" στον τραπεζικό και χρηματοοικονομικό τομέα, που ήταν προστατευμένες από το σύστημα, και τώρα βιώνουμε τα αποτελέσματα.
Το "λογικό" και θεμιτό κατά τον καπιταλισμό κυνήγι του κέρδους βρήκε νόμιμη διέξοδο στον Τραπεζικό-χρηματιστικό τομέα. Όπως είναι φανερό μέτοχοι των Τραπεζών είναι όλοι οι πλούσιοι και υπερπλούσιοι του πλανήτη και όλες οι μεγάλες εταιρείες και μονοπώλια της γης. Έτσι αποκομίζουν ένα σημαντικό κομμάτι των κερδών τους τις τελευταίες δεκαετίες. Αυτή ήταν η λογική εξέλιξη του καπιταλισμού που είχε ήδη προ πολλών δεκαετιών προβλεφθεί από το Μαρξισμό.
Με βάση τα παραπάνω, μπορούμε να καταλάβουμε ότι όλα όσα βλέπουμε γύρω είναι αποτελέσματα αυτού του τρόπου ανάπτυξης και  κερδοφορίας που έχει επιλεγεί συνειδητά από τον καπιταλισμό συνολικά.
Επειδή πολλοί λένε ότι πλέον πρέπει να μπει μια τάξη σε όλα αυτά και να γυρίσουμε σε έναν "υγιή καπιταλισμό" θα πούμε ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Η εξέλιξη δεν γυρίζει πίσω. Η κερδοσκοπία είναι αναπόσπαστο κομμάτι του καπιταλισμού, υπάρχει στο DNA του και πριν την κρίση είχε εντελώς αθωωθεί και αποθεωθεί από τους θεωρητικούς του. Τώρα είναι αργά για δάκρυα. Εκτός από αυτό όμως από το 2008 ακούμε τέτοιες "λογικές φωνές" από αστούς οικονομολόγους, καπιταλιστές και θεωρητικούς, χωρίς όμως μετά από 5 χρόνια να έχουν κάνει το παραμικρό. Ισα -ίσα το αντίθετο συμβαίνει.
Το μέρος των κερδών που αποκόμιζε ο καπιταλισμός από την τραπεζική φούσκα, και τις άλλες φούσκες που ο ίδιος δημιούργησε βήμα-βήμα για να καλύψει τις ανάγκες κερδοφορίας του, δεν μπορεί να καλυφθεί από αλλού. Ειναι πια φανερό ότι ο καπιταλισμός όχι μόνο δεν προσπαθεί να αναπτύξει νέους τομείς και "παραγωγικές δυνάμεις" αλλά αντίθετα καταστρέφει τομείς, κεφάλαια, ανθρώπους κλπ. δηλαδή παραγωγικές δυνάμεις.

Κύπρος, μια ακραία μικρογραφία

Η Κύπρος δεν είναι παρά μια ακραία μικρογραφία του αδιέξοδου του Καπιταλιστικού τρόπου ανάπτυξης. Το πρόβλημα της Κύπρου δεν είναι τα 5,8 δις που λείπουν από τη δύσκολη εξίσωση. Αυτό που όλοι ξέρουν και λένε εκεί είναι το εξής απλό:
Τωρα ο τραπεζικός τομέας, όποια "λύση" κι αν επιλεγεί, θα καταστραφεί και θα συρρικνωθεί επειδή πρέπει, αλλά και επειδή χάνεται η εμπιστοσύνη των "επενδυτών", Ευρωπαίων ή ξένων. Πως μπορεί όμως, "ομαλά" και χωρίς τρομερές επιπλοκές, το μέγεθος "8 φορές το ΑΕΠ" να γίνει "ομαλά" "2 φορές το ΑΕΠ" (που πάλι είναι υπερβολικό); Τι μπορεί λοιπόν να αντικαταστήσει το τεράστιο κενό; Η βιομηχανία; Η γεωργία-κτηνοτροφία; Ο τουρισμός που έτσι κι αλλιώς βασιζόταν στο δανεισμό; Η απάντηση απλά δεν υπάρχει. Απουσία ψάλτου... βήξ.

Η ίδια ερώτηση υπάρχει συνολικά και για το καπιταλιστικό σύστημα.
Λένε ότι πρέπει να "εξορθολογιστεί" το τραπεζικό σύστημα που όλοι ξέρουν ότι είναι λάθος και οδηγεί σε αδιέξοδα και "φούσκες" κάθε είδους. Τι θα καλύψει όμως το κενό στις ανάγκες κερδοφορίας που θα προέκυπτε από έναν περιορισμό του τραπεζικού-χρηματιστικού τομέα(που δεν πρόκειται να συμβεί ούτε στη 2α παρουσία); Η "πράσινη ανάπτυξη"; Μην τρελαθούμε βέβαια...
Τι άλλο έχουν στο μυαλό τους άραγε;
Την επιστροφή στη στυγνή καταπίεση των εργαζόμενων άλλων εποχών που ήταν σκλάβοι χωρίς δικαιώματα; Σίγουρα. Ακόμη κι αυτό όμως, που έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να περάσει και να λειτουργήσει,  δεν επαρκεί για να ικανοποιήσει τις τεράστιες ανάγκες κερδοφορίας που έχουν δημιουργήσει και που τώρα απειλούν να καταπιούν όλο το οικοδόμημά τους.
Τι άλλο μπορεί να σκέφτονται άραγε; Τον πόλεμο; Την άνευ όρων εξόντωση; Σίγουρα και αυτό.
Άλλωστε η αλυσίδα καπιταλισμός-κρίση-φασισμός-πόλεμος υπάρχει πάντα στο συρτάρι της ιστορίας. Εκτός αν κάποιοι κάποια στιγμή χαλάσουν τη σειρά.

Το ζήτημα φυσικά για μας δεν μπορεί να είναι το τι σκέφτονται αυτοί αλλά το τι σκεφτόμαστε εμείς. Και το ερώτημα για μας είναι:
Πότε θα αρχίσουν τεράστιες μάζες εργαζόμενων να καταλαβαίνουν που πάνε τα πράγματα και να σκέφτονται σοβαρά την ανατροπή του καπιταλισμού;

Πηγή

Αλέκας Παπαρήγα: Η θέση για την άρνηση συμμετοχής των ΚΚ σε αστικές κυβερνήσεις

Η ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΤΩΝ ΚΚ ΣΕ ΑΣΤΙΚΕΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ

της Αλέκας Παπαρήγα

 Επιτρέψτε μου να εκθέσω καταρχήν την πείρα του ΚΚΕ από τη συμμετοχή του σε αστικές κυβερνήσεις, μια πείρα που είναι ακόμα πιο πλούσια όσον αφορά την Ευρώπη γενικότερα. Δεν πρόκειται για πολύ ειδικές περιπτώσεις, αλλά για γεγονότα και αποτελέσματα που προσφέρουν γενικευμένα συμπεράσματα και επιβεβαιώνουν ένα ζήτημα: ότι την εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, το ΚΚ δεν έχει κανένα λόγο να αναλαμβάνει ευθύνες σε αστική κυβέρνηση ή γενικότερα σε μια κυβέρνηση αστικής διαχείρισης. Για όσο διάστημα η εργατική τάξη και οι σύμμαχοι της δεν έχουν την εξουσία στα χέρια τους, το ΚΚ πρέπει να είναι δύναμη αντιπολίτευσης και από αυτή τη θέση να πραγματοποιήσει τον πρωτοπόρο ρόλο του στο κίνημα, αξιοποιώντας βεβαίως όλες τις μορφές πάλης - και το αστικό κοινοβούλιο.

Η συμμετοχή σε μια αστική κυβέρνηση συνιστά λάθος που δεν διορθώνεται εύκολα και μπορεί να αποδειχθεί ανεπανόρθωτο.

Το γεγονός ότι το ΚΚΕ δεν εκτίμησε σωστά τις εξελίξεις λίγο πριν και μετά τον πόλεμο ως απόρροια προβλημάτων στη στρατηγική του, το γεγονός ότι δεν εκτίμησε ως όφειλε τις προθέσεις των Άγγλων ιμπεριαλιστών, αυτό δεν αναιρεί την αναντικατάστατη προσφορά του στα χρόνια της εθνικής αντίστασης, στην απελευθέρωση της Ελλάδας.

Μεταπολεμικά στην Ευρώπη υπάρχει μόνο αρνητική εμπειρία από τη συμμετοχή ΚΚ σε αστικές κυβερνήσεις, που συνήθως γίνονται είτε κάτω από την πίεση αντικειμενικών παραγόντων και συνθηκών είτε ως αποτέλεσμα κοινοβουλευτικών αυταπατών και πάνω απ' όλα κάτω από την επίδραση και κυριαρχία οπορτουνιστικών αντιλήψεων και πρακτικών.

Τα κομμουνιστικά κόμματα στη Γαλλία και την Ιταλία μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ως και πριν λίγα χρόνια πήραν μέρος σε αστικές κυβερνήσεις. Δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα που να επιβεβαιώνει ότι χάρις στη συμμετοχή τους άλλαξε ριζικά η ζωή των λαών ή ότι κατάφεραν να ανακόψουν το συμβιβασμό, την πολιτική γραμμή της σοσιαλδημοκρατίας. Ύστερα από κάθε τέτοια συμμετοχή τα ΚΚ έχαναν δυνάμεις προς τη σοσιαλδημοκρατία, αδυνάτιζαν γιατί ακριβώς αναδεικνύονταν συνυπεύθυνα, αλλά και γιατί μια τέτοια συνεργασία ασκεί μεγαλύτερη πίεση πάνω στα ΚΚ απ' ότι τα ίδια μπορούν να ασκήσουν πάνω στη σοσιαλδημοκρατία.

Το ΚΚΕ διαθέτει και σύγχρονη εμπειρία από ένα είδος ιδιόμορφης συμμετοχής σε δύο διαδοχικές κυβερνήσεις το 1989-1990, στην πρώτη περίπτωση με το φιλελεύθερο κόμμα (ΝΔ) και στη δεύτερη και με τη σοσιαλδημοκρατία (ΠΑΣΟΚ). Η συμμετοχή στην κυβέρνηση έγινε για πολύ ειδικούς λόγους, καθώς ήταν αδύνατος ο σχηματισμός κυβέρνησης ύστερα από εκλογές, σύμφωνα δε με το νόμο έπρεπε να μεσολαβήσει ένα μικρό χρονικό διάστημα ως την επόμενη εκλογική αναμέτρηση για να μην παραγραφεί ένα πολιτικό σκάνδαλο που επικεφαλής -σύμφωνα με το κατηγορητήριο- αναφέρονταν ο σοσιαλδημοκράτης πρωθυπουργός. Το Κόμμα μας από τη φύση των δύο αυτών κυβερνήσεων - που ήταν μεταβατικές ως τις επόμενες εκλογές- δεν υποχρεώθηκε σε επιζήμιες υποχωρήσεις αν και ένα μέρος του λαού -καθοδηγημένο από τη σοσιαλδημοκρατία- απέδωσε στο κόμμα πολιτική ανίερης συμμαχίας. Είχαμε ζημιά σε ψήφους, το κυριότερο όμως δεν ήταν αι :ό το γεγονός, όσο το ότι αναπτύχθηκε (σε μια περίοδο που ο οπορτουνισμός είχε σηκώσει κεφάλι μέσα στο κόμμα) η αντίληψη ότι δεν είναι θέμα αρχής η συμμετοχή του κόμματος σε μια αστική κυβέρνηση. Ακόμα όμως χειρότερο ήταν η διάδοση της αντίληψης ότι σε κάποια πολύ κορυφαία στιγμή, που το αστικό πολιτικό σύστημα συναντά εμπόδια, το ΚΚΕ πρέπει να παραμερίσει τη στρατηγική του και να στηρίξει το σχηματισμό κυβέρνησης στη λογική του λεγόμενου μίνιμουμ προγράμματος, που στην πραγματικότητα σε όλες τις περιπτώσεις δεν προκαλεί ρήγματα στο αστικό πολιτικό σύστημα, αντίθετα του παρέχει τη δυνατότητα να ανασυντάξει τις δυνάμεις του.

Πρόσφατα, στα μέσα του 2012, ασκήθηκε στο ΚΚΕ μεγάλη πίεση προκειμένου να υιοθετήσει την επιλογή συμμετοχής σε μια κυβέρνηση της «αριστεράς», όπως ονομάστηκε, με δυνάμεις του οπορτουνισμού που απότομα πήραν μεγάλη κοινοβουλευτική δύναμη, ως αποτέλεσμα αποδιάρθρωσης της σοσιαλδημοκρατίας σε συνθήκες ανερχόμενης φτώχειας, εξ αιτίας της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης που ξέσπασε στην Ελλάδα και την Ευρωζώνη. Η απότομη κοινοβουλευτική άνοδος του οπορτουνισμού δεν έγινε αποκλειστικά και μόνο εξαιτίας της μεγάλης λαϊκής δυσαρέσκειας, αλλά σε συνδυασμό με την καθοδηγημένη -από μεγάλο αριθμό στελεχών της σοσιαλδημοκρατίας και των μηχανισμών της- μαζική μεταφορά ψήφων. Στη μετακίνηση δυνάμεων προς τον οπορτουνισμό συνέβαλαν και τμήματα της αστικής τάξης που έβλεπαν ότι είναι ανάγκη να διαμορφωθεί -έστω προσωρινά- ένας άλ­λος πόλος στη θέση της σοσιαλδημοκρατίας, πριν οι εργατικές, λαϊκές μάζες τραβήξουν σε πραγματική ριζοσπαστικοποίηση.

Είχαμε σοβαρές εκλογικές απώλειες, λόγω της άρνησης να στηρίξουμε μια τέτοια κυβέρνηση και μάλιστα να πάρουμε μέρος. Χάσαμε το 50% των ψήφων, είτε γιατί ένα μέρος πήγε προς το οπορτουνιστικό κόμμα είτε γιατί κυρίως προτίμησε την αποχή.

Αυτή η εξέλιξη δεν μας φόβισε, όσο και αν προκάλεσε απογοήτευση και σίγουρα ορισμένα πολιτικά τραύματα στο εκλογικό σώμα. Είναι πεποίθησή μας ότι η στάση μας αυτή σε μια περίοδο όπου κυριαρχεί η μοιρολατρία, ο συμβιβασμός, η απογοήτευση, αποτελεί θετική παρακαταθήκη για το λαό, αλλά και για το ίδιο το κόμμα. Αν δεν αντέχαμε την πίε­ση, θα μπαίναμε σε ένα δρόμο ολισθηρό και ανεπίστρεπτο. Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν υπάρχει ελπίδα αυτοσυγκράτησης στον κατήφορο.

Ταυτόχρονα πήραμε και ένα καλό μάθημα που πρέπει να το αξιοποιήσουμε. Δεν φτάνει να έχεις επεξεργασμένη σωστή στρατηγική, >>

Η συνέχεια στο τεύχος της ΚΟΜΕΠ 2013/2

Το συγκεκριμένο κείμενο αποτελεί άρθρο της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκας Παπαρήγα που δημοσιεύτηκε στο θεωρητικό περιοδικό της Ένωσης Κομμουνιστών Ουκρανίας «Μαρξισμός και σύγχρονη εποχή».

Ένα λογοκριμένο σχόλιο για τον Ριζοσπάστη...

Το παρακάτω κείμενο στάλθηκε σαν σχολιασμός σε αυτό το ποστ, ανώνυμου ιστολόγιου, που αφενός μεν έχει αναλάβει εργολαβία τον ρόλο την «υπεράσπισης» των «εργαζόμενων του ριζοσπάστη», δεν διστάζει να κρύψει τις εκλεκτικές ιδεολογικές (μόνο;) συγγένειες του, παραθέτοντας στο μπλογκρολ του, αυτό τηςΕΟΣ (όσοι έχετε ευαίσθητα στομάχια, καλό είναι να μην μπείτε). Ακολουθεί αυτούσιο το κείμενο που βρήκαμε εδώ, και δημοσιοποιούμε και εμείς.








Το σχόλιό μου δημοσιεύτηκε κατά τις 8 το βράδυ 2/3/2013, για να διαπιστώσω μετά από δύο ώρες οτι τα γελοία υποκείμενα που διαχειρίζονται το μπλογκ (από τη συζήτηση εκεί προκύπτει οτι το άνοιξε ένας Κουφογιώργος που έκανε κάποτε το σκιτσογράφο στο Ριζοσπάστη) το κατέβασαν.
Το σχόλιο είναι το εξής:

Ευχαριστώ προκαταβολικά. Προς τους τύπους του «Νευροσπάστη»: μάγκες, σας πήρανε χαμπάρι!
«Μαρία», αν αντέχεις διάβασε και τον αντίλογο ενός αναγνὠστη τού Ριζοσπάστη σε όσα ισχυρίζεσαι. Πριν απ’αυτό όμως, μερικά για το τι μπορεί να κρατάει κάποιον/κάποια ως γενικά τακτικό αναγνώστη της εφημερίδας αυτής: 
1) Στο «Ρ» βρίσκεις πρωτότυπη ενημέρωση στα ελληνικά για ντόπια και ακόμα περισσότερο για διεθνή ζητήματα. Δηλαδή πράγματα που οι λοιπές φυλλάδες δεν γράφουν, ή μόλις που αναφέρουν, ή για τα οποία αναπαράγουν την ίδια καθεστωτική πηγή – κάποιο μεγάλο πρακτορείο ή κάποια μεγάλη εφημερίδα του παγκόσμιου Τύπου.
2) Στο «Ρ» παρακολουθούνται θέματα που για άλλες εφημερίδες δεν υπάρχουν, ιδίως αυτά που αναφέρονται στη ζωή των συλλογικοτήτων της κοινωνίας, στους κοινωνικούς αγώνες κτλ. Αντίθετα απουσιάζουν όσα έργα ανεβάζει ο μηντιακός καθεστωτικός θίασος και που ορίζουν την κυρίαρχη ατζέντα. Άλλη η επικαιρότητα του «Ρ», άλλη των εκδόσεων των διάφορων συγκροτημάτων. Υπαγορευμένες από τις προτεραιότητες της ταξικής πάλης αμφότερες, αλλά από αντίπαλα στρατόπεδα και με αντιδιαμετρική στόχευση σε σχέση με την κοινωνία: να αποκαλύψει ο μεν, να συγκαλύψουν οι δε, είναι το γενικό σχήμα.
3) Στο «Ρ» αποφεύγεται η καλλιέργεια της υπαρξιακής φτήνιας: το σουτιέν της Γκουίνεθ Πάλτροου δεν πρόκειται να απασχολήσει την εφημερίδα. Ομοίως, το αν πουλάει το σπίτι του ο Ευαγγελάτος και σε ποιόν. Δεν υπάρχει στήλη ζωδίων, ούτε ινφομέρσιαλς. Αποφεύγεται και η χυδαιότητα και η πολιτική επιθεωρησιογραφία τύπου Πρετεντέρη υιού.
4) Στο «Ρ» η επιστήμη αντιμετωπίζεται χωρίς δέος, μα με ακρίβεια και διάθεση εκλαΐκευσης. Λείπουν οι τερατολογίες και οι ανοησίες.
5) Ο «Ρ» παρέχει σφαιρική, συστηματική και βαθειά ενημέρωση για την πολιτιστική ζωή, ακόμα και για πλευρές της που δεν περνούν στην πλειοψηφία των έντυπων μέσων γενικης ενημέρωσης. Κάντε μια αναζήτηση πολιτιστικής θεματολογίας στο ελληνικό γκούγκλ: ο «Ρ» υπεραντιπροσωπεύεται.
6) Ο «Ρ» δημοσιεύει τακτικά πολιτικές και οικονομικές αναλύσεις για τα εγχώρια και διεθνή πράγματα. Οι αναλύσεις αυτές, σύμφωνες με την κομμουνιστική οπτική, έχουν το προσόν να βασίζονται σε διασταυρωμένα δεδομένα, να είναι πρωτότυπες και όχι αντιγραφές, και να είναι συνεπείς με τον εαυτό τους και όχι με τις ποικίλες δεσμεύσεις του κάθε εκδότη στο μεγάλο κεφάλαιο, και τον εξωτερικό παράγοντα.
7) Στο «Ρ» θα βρει κανείς την καθημερινή έκφραση της πολιτικής του ΚΚΕ, κάτι που είναι αδύνατο να έχει κανείς από αλλού. Αυτό είναι μια ιδιαιτερότητα του ΚΚΕ σε σχέση με άλλα κόμματα (Σύριζα, ΔΗΜΑΡ, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, φασίστες) και καθιστά το «Ρ» αναντικατάστατο οργανωτικό εργαλείο για οποιονδήποτε στρατευμένο με το κόμμα και απαραίτητο ανάγνωσμα για οποιονδήποτε στρατευμένο στην υπόθεση της εργατικής τάξης.
Φυσικά, η διατήρηση αυτών των λόγων είναι καθημερινό στοίχημα για την εφημερίδα. Και αν γενικά τα καταφέρνει, αυτό δε σημαίνει οτι ανταποκρίνεται σε όλη τη γραμμή ούτε πολύ περισσότερο οτι δεν χρειάζεται μια μακροχρόνια στόχευση βελτίωσης. Η πολιτική καθοδήγηση, η οργανωτική διεύθυνση και η ατομική συμβολή των γραφιάδων επηρρεάζουν θετικά ή αρνητικά, η καθεμιά από την πλευρά της, τη συνολική πορεία της εφημερίδας. Πάγιοι κίνδυνοι πάντως είναι η γλωσσική φτώχεια και τα κλισέ, η σοβαροφάνεια και ο «καθωσπρεπισμός» με την έλλειψη αιχμηρής σάτιρας, η ατολμία/καθυστέρηση παρέμβασης σε ζητήματα που έχουν μορφοποιηθεί από την αντίπαλη ατζέντα, ο διεκπεραιωτισμός, η διολίσθηση σε απλοποιητική προπαγάνδα, ο βερμπαλισμός, η παραβίαση της κομματικής γραμμής, η αταξική/απολιτική θεώρηση της ανάγκης υψηλού επιπέδου. 
Έχοντας υπόψη τα παραπάνω, υπάρχει βάση για σκληρή κριτική. Δε θα την επιχειρήσω σε «εχθρικό έδαφος» όπως αυτό, θα δώσω όμως κάποια παραδείγματα από το παρελθόν: αν για το 1) υπήρχε κάποτε ο μεγάλου βεληνεκούς Θανάσης Παπαρήγας, υπήρχε και ο υστερικός αποκομματάκιας του διεθνούς Τύπου Δελαστίκ. Για το 2) πολλές φορές βρώμαγε βαρεμάρα και διεκπεραίωση το «εργατικό ρεπορτάζ» της δεκαετίας του ΄80. Για το 5) ήταν υποχρεωτικό να εισπράττουμε τις εμμονές του Δ. Δανίκα που αφορούσαν την πολύ προσωπική του θεώρηση του νέου ελληνικού κινηματογράφου, του Αγγελόπουλου κτλ. Αυτός όμως είχε τουλάχιστο ένα στυλ γραφής. Τι να πει κανείς όμως για τα εμετικά σιρόπια της Αγγελικής Κώττη και της Ευτυχίας Καρύδη; Ή, σε ο,τι αφορά το 6), την αναλόγως αηδιαστική γραφή του Παύλου Τσίμα; Όταν ο μακαρίτης Κώστας Χατζηαργύρης έβαζε νέα ζητήματα στην ενδιαφέρουσα οικονομική στήλη του με την οπτική του Κόμματος, ο Μίμης Ανδρουλάκης έκανε μικρά πολιτικά πραξικοπήματα με κάθε φανφαρόνικο κομμάτι του στην εφημερίδα. Τέλος, μετά τον ταλαντούχο Σταυρόπουλο, η εφημερίδα απασχόλησε τον απαράδεκτο Κουφογιώργο για να έχει σώνει και καλά σκιτσογράφο...
Φτάνουμε λοιπόν στη σημερινή κατάσταση και τις παρόλες της «Μαρίας», αφού ξεκαθαρίσαμε την πηγή του αντίλογου, που είναι ένας αναγνώστης που συμπορεύεται με το ΚΚΕ και αγαπάει το «Ρ» - στον αντίποδα δηλαδή με δημοσιογράφους του που είναι αντίπαλοι του ΚΚΕ, συχαίνονται την εφημερίδα στην οποία γράφουν και που τους μισθοδοτούσε χωρίς προβλήματα μέχρι να περιέλθουν σε δεινή κατάσταση τα οικονομικά του κόμματος, ενώ χτυπάνε στα μουλωχτά και καμμιά μπιζνούλα παραδίπλα – όλα αυτά από παλιά εννοώ και όχι μόνον πόσφατα με τις απληρωσιές. 

Κατά δήλωσή της επαναλαμβάνει η «Μαρία» (που δεν της είπε κανείς οτι τα αυτοαναφορικά στο ίντερνετ είναι χωρίς καμμία αξία) οτι

Ο μηχανισμός του ΚΚΕ δεν έχει καμία σχέση με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. [...] καταστρέφει [ζωές] πετώντας λάσπη [...] σε εργαζόμενους στους οποίους στηριζόταν [...] για να είναι ο Ριζοσπάστης η εφημερίδα που εκτιμούσαν για τη σοβαρότητά της, την εγκυρότητά της ακόμα και οι πολιτικοί αντίπαλοι.

 Άνθρωποι ενάντια σε μηχανισμό; Είναι κάτι το διαβολικό από μόνος του, ή είναι παλιάνθρωποι; Ή μήπως πράκτορες; Πουτάνα καθοδήγηση... Αλλά και η μέγιστη συμβολή των εργαζομένων που συντρίβει ήταν οτι το «Ρ» τον σέβονταν οι αντίπαλοι ως σοβαρό; Όχι οτι τον φοβόνταν;

Κάτι που έχει χάσει τελείως τώρα γιατί ο μηχανισμός θέλει μόνο αντιγραφείς ανακοινώσεων και άλλων πονημάτων του κόμματος. Καμία σχέση με τη κομμουνιστική δημοσιογραφία που υπηρέτησαν [...] μέχρι σήμερα ηρωικές μορφές που θυσίασαν ακόμα και τη ζωή τους για το ρεπορτάζ.

Στήνεται το σκηνικό: το σαράι του διαβολικού μηχανισμού από τη μια, που δε θέλει την κομμουνιστική δημοσιογραφία. Ο μπερντές των «εργαζόμενων» από την άλλη. Η χλεύη της «Μαρίας» φαίνεται να στοχεύει τα κείμενα που παράγει ο κομματικός μηχανισμός. Ποιόν όμως πιάνει στ’αλήθεια όταν εξομοιώνει (και όχι απλώς εντάσσει στην ίδια παράδοση...) το Βιδάλη και τον Καραγιώργη – «εργαζόμενοι» κι εκείνοι; – με τον τηλεφωνητή/αντιγραφέα των δικαστικών αποφάσεων για απεργίες; Αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους με αυτούς που δεν έδωσαν ούτε ένα λάστιχο του τζιπακίου τους;

[…] Εμείς μιλάμε για την επιβιώσή μας και οι βολεμένοι του Περισσού για σώσουν την καρέκλα τους.

Η επιβίωσή σας με αφήνει τόσο παγερά αδιάφορο όσο και η καρέκλα των βολεμένων του Περισσού – καλή τύχη, για σας και κείνους και όλους μας, στην ελεύθερη καπιταλιστική μας αγορά! Αλλά καταλαβαίνω οτι κανένας μηχανισμός δεν ενδιαφέρει τη «Μαρία». Την ενδιαφέρουν κάποιοι τύποι που θεωρεί οτι της τρώνε το ψωμί. «Γιατί αυτός κι όχι εγώ», λέει. (Ναι. Και γιατί εσύ κι όχι αυτός;) Από δω δεν εκκινεί και η φασιστική ιδεολογία; «Κάποια λαμόγια τα τρώνε, κι εμείς τίποτα.»

Εμας μας ενδιαφέρει το μέλλον μας κι αυτούς ο μηχανισμός του κόμματος που είναι τα μαγαζάκι τους και δεν έχει καμία σχέση με τα ιδανικά και τις αξίες του ΚΚΕ. Αυτοί το έχουν μετατρέψει σε μαγαζάκι κι όχι όσοι τους αποκαλούν στυγνούς εργοδότες. Αυτό που είναι δηλαδή.

Εμάς δε μας ενδιαφέρει το μέλλον σας. Μας ενδιαφέρει η ανατροπή του καπιταλισμού. Μετρούμε τη δυσκολία, όταν για την εφημερίδα του ΚΚΕ δουλεύαν (άλλα επαγγελματικά επαρκή, άλλα άχρηστα) άτομα που θεωρούσαν το ΚΚΕ μαγαζάκι αλλά το ηθικό τους ανάστημα τους επέβαλλε να το βουλώσουν... μέχρι που τελείωσε η μασαμπούκα.

Τώρα αν αυτό δίνει πάτημα στη φασιστική Χρυσή Αυγή για να λαϊκιζει αυτό είναι δημιούργημα του ΚΚΕ.

Η Χρυσή Αυγή δεν «λαϊκίζει». Μέρος σημαντικό της αποστολής της είναι η εξολόθρευση του κομμουνιστικού κινήματος. Ούτε συ χάνεις τον καιρό σου με το να λαϊκίζεις, βλέπω...

Οπως μαγαζάκι είναι και ο 902. Διώξαν τόσους εργαζόμενους γιατί τάχα θα έκλεινε η τηλεόραση του 902. Μία από τις δικαιολογίες μάλιστα ήταν ότι δεν μπορεί να ψηφιοποιηθεί ο 902 γιατί κοστίζει πάρα πολύ. Από σήμερα όμως εκπέμπει ψηφιακά. Τι σημαίνει αυτό ότι είναι καλύτερα τα οικονομικά του κόμματος σε σχέση με πριν; Και αν ναι γιατί οι εργαζόμενοι και απολυμένοι του 902 παραμένουν απλήρωτοι για ένα χρόνο, στο και στο Ριζοσπάστη για επτά μήνες; Γιατί τα λεφτά που δαπανήθηκαν στο βωμό της επιχειρηματικής λογικής του ΚΚΕ για να γίνει ψηφιακό το σήμα δε δόθηκαν στους εργαζόμενους;

Τα οικονομικά του κόμματος είναι χάλια κι εσύ με το στίγμα που έδωσες παραπάνω έχεις καταγραφεί ως μέρος του παθητικού τους. Ως αρωγός της οικονομικής ενίσχυσης του ΚΚΕ από το δικό μου μισθό, είμαι αγανακτισμένος που μέρος των χρημάτων μου πήγαινε για να σε εργοδοτούν τα κομματικά Μέσα. Ήμουν πολύ λυπημένος που η τηλεόραση θα έκλεινε αντί να πάψει να είναι ελεεινή και τρισάθλια και είμαι πολύ χαρούμενος που κατάφερε να εκπέμψει ψηφιακά, και πολύ ανήσυχος για το πώς θα βελτιωθεί αποφασιστικά η ποιότητα. Σε κάθε περίπτωση η παρέμβαση του κόμματος με οπτικοακουστικά μέσα είναι νευραλγικής σημασίας και στο τραγικό δίλημμα αυτή ή η πληρωμή των καθυστερούμενων των εργαζόμενων, η απάντηση είναι προφανής όσο κι αν είναι δύσκολη: όποιος τη δέχεται, αυτός είναι που πραγματικά δίνει τη ζωή του στην υπόθεση της εργατικής τάξης, αυτός είναι που παίρνει τη σκυτάλη από τους ηρωικούς κομμουνιστές δημοσιογράφους του προηγούμενου αιώνα.

Πάμε και παλιότερα, δηλαδή μέχρι την εκδήλωση της κρίσης που περηφανεύεται το ΚΚΕ ότι είχε προβλέψει, αγοράζονταν πανάκριβα μηχανήματα και σκούριαζαν [...], ενώ το ίδιο διάστημα οι εργαζόμενοι δεν πληρώνονταν. Γιατί για παράδειγμα έγινε η αγορά εξοπλισμού μάστερ κοντρόλ που επί δύο χρόνια ήταν κλειδωμένος;

Να ξεκαθαρίσουμε οτι απαντήσεις στα ερωτήματά σου δεν έχω, ούτε όμως κι εσύ αντίθετα με ο,τι υποννοείς (επειδή ο μηχανισμός είναι διαβολικός, επειδή τα στελέχη του ΚΚΕ φάγαν τα λεφτά). Αντίστοιχα, έχω κι εγώ ένα ερώτημα: πώς γίνεται εβδομήντα και δημοσιογράφοι να χρειάζονται για να βγάζουν μια εφημερίδα με κυκλοφορία πάνω κάτω και κατά μέσο όρο 7500 φύλλα/μέρα έκδοσης; Όταν ένα διεθνές μέτρο βιωσιμότητας φύλλου είναι 1 δημοσιογράφος/1000 φύλλα τη μέρα έκδοσης, πόσο είναι μακριά από την πραγματικότητα να πούμε οτι για την έκδοση του «Ρ» και μέχρι διπλασιασμού της κυκλοφορίας του, 30 δημοσιογράφοι είναι υπεραρκετοί;

Υ.Γ. Εκτός των άλλων τα κύριοι του Περισσού τα έχουν εξασφαλισμένα όλα. Μέχρι και με LEXOUS κυκλοφορούν χωρίς να χαλάνε δεκάρα τσακιστή, με έξοδα του κόμματος ενώ οι απλήρωτοι αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης. Κι αλήθεια τα λεφτά της οικονομικής εξόρμησης τι έγιναν. Εμαθα ότι ξεκινά νέα εξόρμηση τώρα. Από τα μέλη και τους οπαδούς ξέρει μόνο να ζητά το ΚΚΕ, χωρίς να τους δίνει όμως καμιά αναφορά για το πάνε τα χρήματά τους

 Ήρθε κι έδεσε το φασιστικής κοπής υστερόγραφο. Η πρώτη φράση είναι αλήτικη, δε θα πω παραπάνω. «Οι κύριοι του Περισσού», «η κυρία της Εκάλης», πάνε σετ με το «παιδί της Παπαρήγας στο κολέγιο» και τα υπόλοιπα. Το μόνο που βλέπω είναι μια διακαής επιθυμία για πολυτελή δωρεάν αυτοκίνηση (αλλά μάθε και πώς γράφεται το ρημάδι...) Μην ανησυχείτε καλοί μας φίλοι, αν προλάβετε την παγκόσμια επανάσταση, με διαταγή της τότε κομμουνιστικής ηγεσίας θα πηγαίνετε βόλτα με τη Ρολς του Λένιν... Μέχρι τότε καλές δουλειές. Τα χρωστούμενα θα σας αποδωθούν μόλις αυτό είναι δυνατό. Τα μέλη και οι οπαδοί του ΚΚΕ συνεισφέρουν εθελοντικά στο κόμμα σύμφωνα με τη δική τους κρίση και για τους δικούς τους λόγους. Ζητάνε ο,τι λογαριασμό γουστάρουν από τους συντρόφους τους και δεν παίρνουν μαθήματα από τις «Μαρίες» αυτού του κόσμου. 

Γεράσιμος

_______
Βλέπε ακόμη:

• Στη μάχη για το «Ριζοσπάστη»
• Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ. ΑΝΑΜΕΣΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΣΤΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ. ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΕΡΓΟ;;; 
• Ο «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ»: Το δικό μας λαϊκό πανεπιστήμιο! 
• Γιατί θέλουν να τους κρατήσουν ανώνυμους;
• Για την υπαγωγή τής «Τυποεκδοτικής» στο άρθρο 99: Στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά και στο Χρυσό κριάρια, κι από σαμπάνιες γαλλικές, ντουζίνες τα μπουκάλια; Όχι ακριβώς. 
• Περί απολύσεων στον 90,2 Αντικειμενικές ευθύνες -προπαγάνδα- ιδεολογικό κομφούζιο 
• Την κρίση να πληρώσει η ...Τυποεκδοτική! 
• Σφηνάκι #9  
• Μερικές επώνυμες ερωτήσεις για την καταγγελία της κυρίας Α. Κώττη, εν αναμονή απαντήσεων 
• Μία τεράστια επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ

Πηγή: fadomduck2

Τεμπέληδες και οι Γάλλοι εργαζόμενοι...

Κύμα αντιδράσεων έχει ξεσηκώσει στη Γαλλία η κίνηση αμερικάνικου μονοπωλίου να στείλει γράμμα στον υπουργό Βιομηχανικής Ανασυγκρότησης, στο οποίο καταφέρεται ούτε λίγο ούτε πολύ εναντίον των Γάλλων εργατών με προσβλητικές και ειρωνικές εκφράσεις.

Η Titan, αμερικάνικο μονοπώλιο στα ελαστικά, που είχε ενδιαφερθεί για την εξαγορά εργοστασίου της Goodyear στην Αμιέν της Γαλλίας, παρουσιάζει στην επιστολή της, δια στόματος του επικεφαλής της Μορίς Τέιλορ, τους λόγους για τους οποίους απέσυρε το ενδιαφέρον της.

«Επισκέφθηκα το εργοστάσιο πολλές φορές. Οι Γάλλοι εργαζόμενοι πληρώνονται με υψηλούς μισθούς, αλλά εργάζονται μόνο για τρεις ώρες. Χρειάζονται μία ώρα για διαλείμματα και γεύμα, μιλούν για τρεις ώρες και εργάζονται τρεις ώρες» σημειώνει ο Τέιλορ, οποίος μιλά παρακάτω ξετσίπωτα για «δήθεν αυτοαποκαλούμενους εργάτες». Στην επιστολή του, τους ρίχνει ουσιαστικά την ευθύνη για το κλείσιμο του εργοστασίου.

Επίσης, σε μια κυνική ομολογία σημειώνει ότι η Τιτάν «θα αγοράσει μια εταιρεία παραγωγής ελαστικών στην Κίνα ή την Ινδία, θα πληρώνει λιγότερο από ένα ευρώ τους εργάτες και θα εξάγει στη Γαλλία όλα τα ελαστικά που αυτή χρειάζεται», χαρακτηρίζοντας «ηλιθιότητα» το να θέλει κάποιος να πληρώσει μισθούς Γαλλίας όταν έχει την παραπάνω δυνατότητα.

Το θράσος και ο κυνισμός του αφεντικού δεν πρέπει να εκπλήσσει. Θέλουν να ρίξουν όσο γίνεται πιο κάτω την τιμή της εργατικής δύναμης, να πληρώνουν με μισθούς Κίνας και Ινδίας τους εργάτες σε όλο τον κόσμο. Γι' αυτό πετάνε λάσπη για «εργάτες που δουλεύουν τρεις ώρες» και βάζουν στο στόχαστρο ακόμα και τα διαλείμματα! Πατάνε στην πολιτική που ακολουθούν οι αστικές κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο, είτε βάζουν μπροστά την «ανάπτυξη» ή τη «λιτότητα», πολιτική που ισοπεδώνει τους εργάτες και τα λαϊκά στρώματα.

Χαρακτηριστικές είναι οι υποκριτικές αντιδράσεις που ακολούθησαν, που υιοθετούν την ουσία της επίθεσης απέναντι στους εργάτες, αλλά... έχουν «ενστάσεις» για το «ύφος». Έτσι, η Λοράνς Παριζό, πρόεδρος του γαλλικού ΣΕΒ, δήλωσε ουσιαστικά ότι ο Τέιλορ υπογραμμίζει υπαρκτές «ανωμαλίες» σε ζητήματα όπως «ο χρόνος εργασίας και η ανταγωνιστικότητα» και αρκέστηκε απλά να καταδικάσει το «ύφος» της επιστολής.

Καταδικάζοντας κι αυτός το «ύφος» της επιστολής, ο «πολύς» υπουργός Βιομηχανικής Ανασυγκρότησης, Μοντεμπούρ, έσπευσε παράλληλα να προβάλει το «έργο» της κυβέρνησής του υπέρ των μονοπωλίων και να υπενθυμίσει υπερήφανα ότι την πρώτη θέση μεταξύ όσων επενδύουν στη Γαλλία κατέχει το αμερικανικό κεφάλαιο. Μάλιστα, ως επιχείρημα για το «καλό κλίμα για επενδύσεις» στη χώρα του φέρνει την πρόσφατη άθλια συμφωνία εργοδοτών-συμβιβασμένων συνδικάτων! Ενώ η «απειλή» του για «αυστηρό έλεγχο των ελαστικών Τιτάν από τα γαλλικά τελωνεία» πρέπει να έχει προκαλέσει πανικό στα επιτελεία του αμερικάνικου μονοπωλίου...

Συνδέσεις Ειδήσεων: 

«Goodyear»: Η γαλλική εκδοχή του γνωστού... «οι εργάτες κλείνουν τα εργοστάσια»

Πηγή

Τα είδη των φασιστών

Συνήθως όταν σκέφτεσαι τη λέξη «φασίστας» σου έρχεται στο μυαλό η εικόνα ενός γεροδεμένου σκίνχεντ, γύρω στα 30-35. Φοράει φλάι, έχει χτυπήσει και δυο σβάστικες στα μπράτσα και περπατάει σαν πάπια. Λίγο το στενό, κολλητό παντελόνι, λίγο οι κόθορνοι που φοράνε για παπούτσια, λίγο οι μυικές δυσπλασίες από τα γυμναστήρια, το σώμα τους γίνεται μια περίεργη μάζα κρέατος. Όμως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Αυτό είναι μόνο ένα από τα είδη των φασιστών που κυκλοφορούν μαζικά στη χώρα μας. Ας δούμε και τα υπόλοιπα:

Ο βασιλοχουντικός νοικοκυραίος

Τώρα είναι γύρω στα 60. Ως μικρό παιδί επί χούντας γαλουχήθηκε με …τας ιδέας της επαναστάσεως και το μίσος για τους αναρχοκομμουνιστοσυμμορίτες. Από μικρός εργαζόταν, στα καλά χρόνια της μεταπολίτευσης φρόντιζε να κερδίζει από όπου μπορούσε. Έστησε ένα μικρομάγαζο, εκμεταλλεύτηκε την χρυσή περίοδο της οικονομικής ανάπτυξης, ξέχασε να κόβει αποδείξεις, χρησιμοποίησε όποιο παράθυρο βρήκε σε νόμους και έζησε το όνειρό του. Αγόρασε μια Μερτσεντές και την πήγαινε στο χωριό για να την δούνε οι παλιοί γνωστοί και να σκάσουν από τη ζήλια. Όποτε έβλεπε κάτι που δεν του άρεσε μονολογούσε «που ‘σαι ρε Παπαδόπουλε» και ένιωθε ένα δέος κάθε φορά που κάποιο από τα παιδιά του Γλύξμπουργκ παντρευόταν. Τώρα βγήκε από το καβούκι του και άρχισε να φωνάζει δυνατά αυτά που μέχρι πριν λίγα χρόνια ψιθύριζε. Ξέφυγε από την προσκόλλησή του στην ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ και πλέον μπορεί να ψηφίζει Χρυσή Αυγή χωρίς ντροπή.

Ο ψαγμένος ουφολόγος 
Από μικρός ένιωθε διαφορετικός. Έβλεπε σημάδια που δεν έβλεπαν οι άλλοι. Πήγαινε σχολείο και όταν ο Λυκειάρχης αρνούνταν να συναινέσει στον καθιερωμένο περίπατο, αυτός μόνο καταλάβαινε πως αυτό είναι δάκτυλος των Εβραίων. Μεγαλώνοντας και όταν απέκτησε δικό του εισόδημα βάλθηκε να το ξοδέψει κάνοντας πλούσιο τον Βελόπουλο, τον Λιακόπουλο και τους υπόλοιπους τηλεπωλητές πατρίδας. Έτσι, έμαθε πως εβραίοι που μας ψεκάζουν, είναι αυτοί που για κάποιον άγνωστο λόγο φοβούνται μήπως το ελληνικό γένος ανυψωθεί και κατακτήσει τον πλανήτη. Έτσι, αρνούνται πεισματικά να ανοίξουν τις πύλες της γης από όπου θα ξεπηδήσουν οι ΕΛ, οι εξωγήινοι πρόγονοι των ελλήνων που παρακολουθούν τα τεκταινόμενα από υπερσύγχρονους υπερυπολογιστές που διαθέτουν και σχεδιάζουν, μαζί με τον Πούτιν, να σώσουν την Ελλάδα από την κρίση και να απελευθερώσουν την ανθρωπότητα από τον σιωνιστικό ζυγό. Ένας τέτοιος άνθρωπος, μόνο φασίστας θα μπορούσε να είναι και μόνο Χρυσή Αυγή θα μπορούσε να ψηφίζει.

Ο καυλο-φασίστας

Μικρός σε ηλικία και με προβλήματα κοινωνικοποίησης, ήθελε να ενταχθεί σε μια ομάδα. Αφού με το σχολείο δεν τα πολυκατάφερνε και του φαίνονταν δύσκολα τα μαθήματα, άρχιζε να ζωγραφίζει στο θρανίο του και να περιμένει το διάλειμμα για να ξεμπουκώσει. Γράφτηκε και σε κάποιο σύνδεσμο για να μπορεί να …γαμάει και να δέρνει, αλλά απογοητεύτηκε γιατί μπάλα έχει κάθε Κυριακή και οι καθημερινές δεν παλεύονται χωρίς αδρεναλίνη. Άσε που ακρίβυνε και το εισιτήριο…

Αυτός, λοιπόν, ο εύπλαστος νέος μπορεί να πιστέψει ό,τι του πούνε. Όπως πίστεψε τα παιδιά στο σύνδεσμο όταν του είπαν ότι 5 άτομα έδειραν 500 αντίπαλους οπαδούς, έτσι πίστεψε ότι ο Χίτλερ ήταν φιλέλληνας και αγαπούσε την Ελλάδα και αν δεν ήταν εκείνοι οι ψευτοαντιστασιακοί προδότες, τώρα η Ελλάδα θα ήταν υπερδύναμη. Αυτό το παιδάκι έγινε φασιστάκι εύκολα και θα το βρίσκουμε μπροστά μας τα επόμενα χρόνια.

Το εκκλησιαζόμενο πρόβατο 

Ανήκει στο ποίμνιο της εκκλησίας. Προσπαθεί από μικρός να ακολουθήσει έναν χριστιανικό τρόπο ζωής γι’ αυτό και το σεξ ακούγεται για αυτόν/αυτήν σαν αμαρτία. Η κοιλιά μεγαλώνει, τα γυαλιά πατομπούκαλα, η αραίωση στα μαλλιά έρχεται από νεαρή ηλικία. Ένας άκακος άνθρωπος που κρύβει μέσα του την αγάπη του χριστιανικού λόγου και την αγαθή τιμιότητα. Με την άνοδο όμως του φασισμού αρχίζει και βρίσκει συμπαθητικές τις κινήσεις των φουσκωτών παιδιών. Ίσως επηρεάστηκε περισσότερο από τον Γαϊτάνο ή κάποιον τραγόπαπα που εκθειάζει τους νεοναζί. Όμως, όπως και να ‘χει, τέρμα τα καλά παιδιά. Τώρα ξύπνησε ο αδικημένος φασίστας μέσα του.

Ο κατά λάθος φασίστας 

Επηρεάστηκε πολύ από τα βιβλία της ιστορίας του δημοτικού. Ένιωσε περήφανος που οι αρχαίο του πρόγονοι ανακάλυψαν τα πάντα και ήταν καλύτεροι από τους άλλους. Μεγαλώνοντας ήρθε σε επαφή με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και άρχισε να διαβάζει με μανία ό,τι είχε σχέση με τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό. Πάντα επιβεβαίωνε ότι τα πάντα είχαν ανακαλυφθεί από την Ελλάδα. Με κάποιο περίεργο τρόπο, και μετά από πολλά άλματα σκέψης, στο μυαλό του αυτό μεταφραζόταν ως εξής: αφού ο Αριστοτέλης είναι κορυφαίος φιλόσοφος πρέπει να φύγουν από εδώ οι Πακιστανοί. Ή, αφού ο Σωκράτης ήταν Έλληνας, πρέπει να ψοφήσουν οι Εβραίοι. Αυτό το είδος φασίστα είναι κρίμα, γιατί πέρασε μια αιωνιότητα να διαβάζει βιβλία που δεν καταλάβαινε, ενώ είχε όλη την καλή διάθεση.

Η γριά φασίστω 

Το αγαπημένο μου είδος. Ένα κράμα εκκλησίας, βασιλικού παρελθόντος και δύσκολων παιδικών χρόνων, δημιούργησαν μια υστερική μπάμπω που μπορεί να μην έχει διαβάσει ποτέ τίποτα παραπάνω από συνταγή μαγειρικής, όμως με βεβαιότητα γνωρίζει πως η Ελλάδα είναι πρώτη παντού, οι αρχαίοι Έλληνες ήταν κορυφαίοι, ο Χριστός ήταν Έλληνας και οι ξένοι κακοί. Επίσης γνωρίζει πως οι Αριστεροί και τα κουμμούνια είναι εχθροί της πατρίδος και έχουν βάλει σκοπό της ζωής τους να την ξεκοιλιάσουν ένα βράδυ που θα κοιμάται. Τέτοιες παρουσίες βρίσκει κανείς εύκολα στη λαϊκή και κυρίως στα ΜΜΜ, όταν με πολύ μεγάλη άνεση το ελαφρώς σκισμένο κάθισμα γίνεται αφορμή για ένα πρωινό παραλήρημα μίσους. Αυτό είναι το μόνο είδος φασίστα που θα στεναχωρηθώ αν εκλείψει γιατί, σε αντίθεση με τα άλλα, είναι περισσότερο αστείο από επικίνδυνο.

Ο φασίστας της διπλανής πόρτας 

Μένει δίπλα σου, τον συναντάς στο σούπερ μάρκετ, στο λεωφορείο, στο μετρό, στη δουλειά. Είναι αυτός που δεν μιλάει ποτέ. Μόνο ακούει. Είναι αδιάφορο πως, αλλά έχει σχηματίσει ήδη την άποψη του, και δεν του την αλλάζει κανείς. Τόσα χρόνια κρυβόταν στο ΠΑΣΟΚ και στη ΝΔ. Μάλλον έτρεχε πίσω από όποιον του πετούσε ένα κόκκαλο. Τις πολιτικές συζητήσεις τις θεωρεί χαμένο χρόνο, αν και νομίζει πως για κάποιο περίεργο λόγο, συμφωνούν όλοι μαζί του πως πρέπει να ρίξουμε ποντικοφάρμακο στους 300. Κάθεται στον καναπέ και ξεφυσάει, απειλεί πως ο λαός θα βγει στους δρόμους και θα συντρίψει τους κλέφτες και τελικά καταλήγει πως στη χούντα τα πράγματα ήταν καλύτερα. Όταν μείνει άνεργος εκνευρίζεται με τους ξένους που του πήραν τη δουλειά και τα βάζει με αυτούς και όχι με το αφεντικό του, το οποίο σέβεται και αγαπά. Αυτό το είδος φασίστα είναι το πιο μαζικό και το πιο επικίνδυνο. Είναι αυτοί που απαντούν στο ερώτημα: από πού ξεφύτρωσαν τόσοι φασίστες στην Ελλάδα.

Πηγή: 2310net

Άκρα αριστερά το ΚΚΕ κι ο ΣυΡιζΑ;;;;;;;;;

 

Τέτοιες μέρες πέρυσι, έβλεπε ως κόμματα της άκρας αριστεράς το ΚΚΕ και τον ΣυΡιζΑ ενώ δεν είχε πάρει χαμπάρι την δυναμική τής Χρυσής Αυγής: "Η ενίσχυση των κομμάτων της άκρας Αριστεράς (ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ) στο Κοινοβούλιο, σε συνδυασμό με την ανάδυση των κομμάτων της δυσαρεστημένης σοσιαλδημοκρατίας (ΔΗΜΑΡ, νέο κόμμα από τον χώρο των διαγραμμένων του ΠαΣοΚ) και την ενίσχυση - έστω και χωρίς κοινοβουλευτική παρουσία - ακραιφνών ακροδεξιών και ρατσιστικών κομμάτων (Χρυσή Αυγή), θα έχει ως συνέπεια να ενταθούν οι αντισυστημικές πιέσεις".

Λίγο πρωτύτερα (πάντοτε, όμως, εκτιμώντας ότι ΚΚΕ και ΣυΡιζΑ αποτελούν δυο όψεις τού ίδιου νομίσματος), διατύπωνε μια ηλιθιωδέστατη απορία: "Τι καινούργιο µπορεί να περιµένει κάποιος από πρόσωπα που πέρασαν τη ζωή τους θαυµάζοντας τις επιδόσεις του σοβιετικού ολοκληρωτισµού, αναριγώντας από ενθουσιασµό στο άκουσµα της µαγικής λέξης «κρατικοποίηση»; Πόσες εναλλακτικές προτάσεις για την έξοδο από τη χρεοκοπία µπορούν να παραγάγουν πολιτικοί φορείς που το βασικό τους µέληµα δεν είναι να αυξήσουν οι φτωχοί άνθρωποι τα εισοδήµατά τους, αλλά να εκµηδενιστεί ο ιδιωτικός πλούτος µέσα στις δαιδαλώδεις και διεφθαρµένες δοµές του κράτους της κοµµατικής νοµενκλατούρας, οδηγώντας το κοινωνικό σύνολο στην ανελευθερία και στην εξαθλίωση στο όνοµα µιας υποτιθέµενης ισότητας;"

Ο ίδιος "επιστήμονας", πριν δυο χρόνια περίπου, διαπίστωνε ότι λείπουν στον τόπο μας οι "φιλελεύθερες αξίες" (δηλαδή, οι "αξίες" πάνω στις οποίες χτίστηκε η σύγχρονη Ελλάδα, από την

Προσαγωγή δεκάδων συνδικαλιστών που οδηγούνται στη ΓΑΔΑ - Δυναμική συγκέντρωση έξω από το υπ. Εργασίας

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ Η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

«Δεν είμαστε πελάτες, είμαστε εργάτες και στα αφεντικά δεν κάνουμε τις πλάτες»

Συντεταγμένοι με αλυσίδες βγήκαν από το Υπουργείο Εργασίας οι δεκάδες συνδικαλιστές που έχουν προσαχθεί από την αστυνομία και αναμένεται να οδηγηθούν στη ΓΑΔΑ. Στην είσοδο του Υπουργείου Εργασίας παρά τις συνεχείς απρόκλητες επιθέσεις, τη χρησιμοποίηση χημικών και χειροβομβίδων κρότου-λάμψης από την αστυνομία, συνεχίζεται η δυναμική συγκέντρωση των εργαζομένων καταγγέλοντας την τρομοκρατία της κυβέρνησης που θέλει να επιβάλλει σιγή νεκροταφείου στη χώρα.

Δείτε βίντεο εδώ

Δείτε ΕΔΩ βίντεο της κινητοποίησης μέσα στο Υπουργείο Εργασίας

Δείτε ΕΔΩ βίντεο από τη δυναμική συγκέντρωση έξω από το Υπουργείο Εργασίας

Τα μέλη του ΠΑΜΕ, ταξικών Ομοσπονδιών και σωματείων, που κατέλαβαν συμβολικά γραφείο του 8ου ορόφου του υπουργείου, απαιτώντας συνάντηση με τον υπουργό καταγγέλουν τις προκλητικές δηλώσεις του υπουργού Εργασίας, ο οποίος ισχυρίστηκε με απύθμενο θράσος ότι το ασφαλιστικό σύστημα οικοδομήθηκε στη βάση των πελατειακών σχέσεων. Απαντούν με το σύνθημα «Δεν είμαστε πελάτες, είμαστε εργάτες και στα αφεντικά δεν κάνουμε τις πλάτες».

Οι συνδικαλιστές κατέβηκαν συντεταγμένα με συνθήματα, από τον 8ο όροφο, όμως ισχυρότατες αστυνομικές δυνάμεις τους έχουν «εγκλωβίσει» μέσα στη στοά του Υπουργείου.

Έξω από το υπουργείο Εργασίας βρίσκονται συγκεντρωμένοι εργαζόμενοι καταγγέλλοντας την προσπάθεια τρομοκράτησης του εργατικού λαϊκού κινήματος και όλων των εργαζομένων.

Νωρίτερα, ο βουλευτής του ΚΚΕ, Χρήστος Κατσώτης, με παρέμβασή του, έθεσε το αίτημα στον επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης να συναντηθεί μια αντιπροσωπεία των συγκεντρωμένων με τον υπουργό Εργασίας, αίτημα, το οποίο μέχρι στιγμής, δεν έχει γίνει δεκτό.

Παρά τους προπηλακισμούς που δέχθηκαν από την ασφάλεια του Γιάννη Βρούτση, οι συγκεντρωμένοι παρέμεναν στον 8ο όροφο, απαιτώντας συνάντηση με τον υπουργό, και βροντοφώναζαν συνθήματα όπως «Με αγώνες έχει γίνει η ασφάλιση, δεν είναι για παζάρια και για διάλυση», «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη και όχι τα κέρδη του κεφαλαιοκράτη».

http://902.gr/eidisi/ergatiki-taxi/8119/katalipsi-sto-ypergasias-apo-dynameis-toy-pame-poy-apaitoyn-synantisi-me#/0

Ο Σαμαράς ταξιδεύει με καλή παρέα!

(...) Μετά την επιστροφή του Α. Τσίπρα, τη σκυτάλη παίρνει ο πρωθυπουργός Αντ. Σαμαράς με πρώτη στάση το Κατάρ και λίγο αργότερα τη Ρωσία και την Κίνα, ενώ γράφεται ότι μετά θα πάει και στις ΗΠΑ. Στόχος του ταξιδιού, στο οποίο θα τον συνοδεύουν αρκετοί Έλληνες μεγαλοεπιχειρηματίες, είναι αφενός να διαβεβαιώσει τους επιχειρηματίες του Κατάρ ότι η Ελλάδα είναι παράδεισος ανταγωνιστικότητας και αφετέρου να γίνει πλασιέ των συμφερόντων των Ελλήνων επιχειρηματιών που αναζητούν να διοχετεύσουν σε νέα πεδία τα συσσωρευμένα κεφάλαιά τους. Βέβαια, όταν λέμε ανταγωνιστικό περιβάλλον για να «προσελκύσει επενδυτές» και να έρθει η καπιταλιστική ανάπτυξη, αυτό για το λαό σημαίνει ότι ο πρωθυπουργός θα διαβεβαιώσει τους σεΐχιδες και εμίρηδες για τους μισθούς πείνας και τα τσεκουρωμένα συνδικαλιστικά και ασφαλιστικά δικαιώματα των Ελλήνων εργαζομένων, ενώ θα πλασάρει τα «φιλέτα» στα οποία μπορούν να κάνουν μπίζνες. (...)

Υ.Γ.1 Διαβάζουμε στις εφημερίδες ότι μεταξύ των μεγαλοεπιχειρηματιών που συνοδεύουν τον Αντ. Σαμαρά στο Κατάρ για να επενδύσουν εκεί είναι και ο Μάνεσης της Χαλυβουργίας που υποστήριζε ότι «δεν βγαίνει» και γι’ αυτό απαιτούσε μειώσεις μισθών απειλώντας και με κλείσιμο της επιχείρησης. Απ’ ότι φαίνεται …λεφτά υπάρχουν για επενδύσεις σε πιο «ανταγωνιστικό περιβάλλον».

Απόσπασμα από άρθρο του 902.gr

Παραθέτουμε όλη την συνοδεία για να μην αδικήσουμε κανέναν  "Έλληνα" πατριώτη που θα μας το ρουφήξει το αίμα μέχρι τελευταίας σταγόνας με το καλαμάκι, σε αγαστή συνεργασία με τους ξένους ''επενδυτές'' 

Ο ιδιοκτήτης της Lavipharm, επικεφαλής διεθνών σχέσεων του ΣΕΒ Θανάσης Λαβίδας,, 
ο διευθύνων σύμβουλος της Eurobank Νίκος Νανόπουλος , 
κορυφαία στελέχη των τραπεζών Εθνικής, Alpha και Πειραιώς, 
ο επιχειρηματίας Δημήτρης Κοπελούζος που έχει την Προμηθέας Gas, 
ο πρόεδρος της κατασκευαστικής ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ Γιώργος Περιστέρης, 
ο διευθύνων σύμβουλος του ΑΚΤΩΡα Δημήτρης Καλλιτσάντσης, 
ο εφοπλιστής Βαγγέλης Μαρινάκης, 
ο ιδιοκτήτης της εταιρεία Χαλυβουργία Ελλάδος Νίκος Μάνεσης, 
ο ιδιοκτήτης της Χαλυβουργικής Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος και 
ο Βασίλης Αποστολόπουλος από τη διοίκηση του Ιατρικού Κέντρου.

Πηγή:  iefimerida.gr 

Η ενωμένη και αποφασισμένη εργατική τάξη δεν κάμπτεται από κανένα μηχανισμό καταστολής (VIDEO)

ΠΑΡΑΣΚΕΥΉ, 25 ΙΑΝΟΥΑΡΊΟΥ 2013


Π. Μεντρέκας στο MEGA: Η ενωμένη και αποφασισμένη εργατική τάξη δεν κάμπτεται από κανένα μηχανισμό καταστολής (VIDEO)
Την κυβερνητική επίδειξη αυταρχισμού και καταστολής, κατά των απεργών στα Μέσα Μεταφοράς, κατήγγειλαν στελέχη του ΚΚΕ, μιλώντας στις πρωινές εκπομπές του MEGA και της ΝΕΤ. Τόνισαν παράλληλα ότι η κυβερνητική επίθεση στρέφεται κατά του συνόλου των εργαζομένων και του λαού και πρέπει να απαντηθεί με ταξική αλληλεγγύη και στήριξη προς τους απεργούς, καθώς και με κλιμάκωση των κινητοποιήσεων.

Μιλώντας στην εκπομπή «Κοινωνία ώρα MEGA», ο Παναγιώτης Μεντρέκας, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, σημείωσε ότι «Είναι φανερό ότι έχουμε μία επίδειξη αυταρχισμού από την κυβέρνηση -και με την επιστράτευση και με τη νυχτερινή έφοδο των ΜΑΤ στο αμαξοστάσιο του ΜΕΤΡΟ -που δεν στρέφεται μόνο κατά των εργαζομένων στο ΜΕΤΡΟ και κατά του δίκαιου αγώνα τους».

Είναι πρόσθεσε «μία επίδειξη αυταρχισμού που στρέφεται κατά όλων των εργαζομένων, κατά του δικαιώματος να έχουν μισθό που να μπορούν να ζήσουν, κατά και του δικαιώματος της απεργίας. Η κυβέρνηση πρέπει να πάρει την απάντηση που της αξίζει, από όλους τους εργαζόμενους».

Για τα κυβερνητικά επιχειρήματα επισήμανε «Είναι καταγέλαστη να λέει ότι δρα και χρησιμοποιεί αυτού του είδους τα μέτρα, αυτόν τον ωμό αυταρχισμό και την ωμή καταστολή, στο όνομα του λαού, στο όνομα της ταλαιπωρίας.

Στόχος της συγκυβέρνησης, υπογράμμισε ο Π. Μεντρέκας, είναι να επιβάλουν «δια πυρός και σιδήρου» και με «ωμό εκβιασμό» την πολιτική που τσακίζει του εργαζόμενους. Πρόκειται για «επίδειξη πυγμής ενάντια στο λαό, για να υποστηριχτεί η πολιτική που τον οδηγεί στην εξαθλίωση και τη φτώχεια», επισήμανε.

Το στέλεχος του ΚΚΕ, τόνισε ακόμα, πως «Η κυβέρνηση, η ΕΕ, το ΔΝΤ, η πλουτοκρατία, δεν έχουν δει ακόμα την πραγματική δύναμη της εργατικής τάξης, που αν σηκώσει το κεφάλι της, ενωμένη και αποφασισμένη να υπερασπιστεί το δίκιο της, δεν υπάρχει νόμος, δεν υπάρχει αντεργατικός νόμος, δεν υπάρχει μηχανισμός καταστολής, που να μπορεί να την κάμψει. Πρέπει να εκφραστεί η αλληλεγγύη και η στήριξη όλων των εργαζομένων, του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα στους απεργούς, για να κουρελιάσουν την επιχείρηση αυταρχισμού».

Επισημαίνοντας την ανάγκη συντονισμού και κλιμάκωσης της πάλης, σημείωσε πως «Αντίσταση και αντεπίθεση πρέπει να είναι το σύνθημα».

Ν. Καραθανασόπουλος: Προσπαθούν να χτυπήσουν οποιοδήποτε εργαζόμενο θέλει να σηκώσει το κεφάλι

Μιλώντας στην εκπομπή «ΝΕΤ στα γεγονότα», ο Νίκος Καραθανασόπουλος, βουλευτής του ΚΚΕ, υπογράμμισε ότι « Η τρικομματική κυβέρνηση έχει δώσει εξετάσεις. Από τη μια μεριά οδηγεί το λαό στη φτώχεια και στην εξαθλίωση και από την άλλη εφαρμόζει μία πολιτική αυταρχισμού, βίας και τρομοκρατίας, ενάντια στους εργαζόμενους».

Αυτή είναι η πολιτική της, σημείωσε και πρόσθεσε «Είναι στοχοπροσηλωμένη σε αυτή και εδώ υπάρχουν συγκεκριμένες ευθύνες που αποδεικνύουν ταυτόχρονα και αυτά τα όρια της αστικής νομιμότητας, που μέσα από τη βία και την τρομοκρατία προσπαθούν να χτυπήσουν οποιονδήποτε εργαζόμενο θέλει να σηκώσει ψηλά το κεφάλι και να διεκδικήσει τα μισθολογικά και εργασιακά του δικαιώματα, τις συλλογικές συμβάσεις. Αυτό θέλουν να προασπίσουν, αυτό υπερασπίζονται οι εργαζόμενοι και γι' αυτό πρέπει η κίνηση της κυβέρνησης να καταδικαστεί από όλους».

Πρέπει, πρόσθεσε, «να εκφραστεί η αλληλεγγύη στους απεργούς, η ταξική ενότητα, σε μία κατεύθυνση να αποτραπούν τα συγκεκριμένα μέτρα, αλλά και ταυτόχρονα να πολιτικοποιηθεί ο αγώνας της εργατικής τάξης συνολικά».

Για το στόχο της κυβερνητικής πολιτικής, επισήμανε ότι επιδιώκει «να σώσει το μεγάλο κεφάλαιο, τους επιχειρηματικούς ομίλους. Για να σώσει ένα σύστημα το οποίο έχει οδηγήσει το λαό στη φτώχεια και την εξαθλίωση».

Οι εργαζόμενοι, υπογράμμισε ο Ν. Καραθανασόπουλος, «δεν πρέπει να δεχτούν να τους κλέβουν τον ιδρώτα και να επιμερίζονται τη φτώχεια και την εξαθλίωση (...) Αυτό που πρέπει να κάνουν οι εργαζόμενοι, είναι να πάρουνε αυτά που τους ανήκουν, τον πλούτο (...) Να συγκρουστούν με τους πραγματικούς υπαίτιους, που είναι το καπιταλιστικό σύστημα, η ΕΕ και οι μονοπωλιακοί όμιλοι».


www.902.gr

Οι χαμαιλεοντισμοί του ΣΥΡΙΖΑ ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ

Δεν το θέλω αυτό το σύστημα!

Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2013

Δεν το θέλω αυτό το σύστημα!

Κάνεις λάθος αν νομίζεις πως αυτός που σου μιλάει στο βίντεο είναι ο Μικρούτσικος. Εγώ σου μιλάω. Την φωνή μου ακούς. Δεν με νοιάζει σε ποιο κόμμα ανήκεις, δεν με νοιάζει τι ψηφίζεις, σε ποιον θεό  πιστεύεις. Μόνο άκου. Σκέψου και δώσε την δική σου απάντηση.

Το βίντεο από το κονσερβοκούτι.

«…αυτή την κοινωνία θέλουμε;

Πρέπει να το παλέψουμε, να φύγουμε απ’ αυτή την ιστορία και μη με ρωτήσεις:

«πως θα τα καταφέρουμε; αυτοί έχουν όλη τη δύναμη».

Θα σου πω τι είπε ο Μπρεχτ:

«Άμα αγωνιστείς μπορεί και να χάσεις. 

Αν όμως δεν αγωνιστείς ΕΧΕΙΣ ΗΔΗ ΧΑΣΕΙ»…

Ο ιμπεριαλισμός είναι η παραμονή της σοσιαλιστικής επανάστασης

«Ο ιμπεριαλισμός είναι η παραμονή της κοινωνικής επανάστασης του προλεταριάτου. Από το 1917 και δω αυτό επιβεβαιώθηκε σε παγκόσμια κλίμακα» (Από τον πρόλογο στη γαλλική και τη γερμανική έκδοση του έργου του Β. Ι. Λένιν «Ο ιμπεριαλισμός ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού», Άπαντα, τ. 27, σελ. 314).

Το Κόμμα μας από το 1918 μιλά για τη σοσιαλιστική επανάσταση. Η κοσμοθεωρία του μαρξισμού - λενινισμού αποδεικνύει ότι είμαστε σε εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό και ότι έχουν δημιουργηθεί οι υλικές προϋποθέσεις από την εποχή ακόμα της Οχτωβριανής Επανάστασης. Από τότε δηλαδή που ο καπιταλισμός πέρασε στο μονοπωλιακό του στάδιο, τον ιμπεριαλισμό.

Στις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 19ο Συνέδριο του Κόμματος, στο Σχέδιο Προγράμματος, αναφέρεται: «Ο ελληνικός λαός θα απαλλαγεί από τα δεσμά της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και των ιμπεριαλιστικών ενώσεων όταν η εργατική τάξη με τους συμμάχους της πραγματοποιήσει τη σοσιαλιστική επανάσταση και προχωρήσει στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού - κομμουνισμού.

Ο στρατηγικός στόχος του ΚΚΕ είναι η κατάκτηση της επαναστατικής εργατικής εξουσίας, δηλαδή της δικτατορίας του προλεταριάτου, για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση ως ανώριμη βαθμίδα της κομμουνιστικής κοινωνίας.

Η επαναστατική αλλαγή στην Ελλάδα θα είναι σοσιαλιστική» (Θέση 73).

Με βάση το χαρακτήρα της εποχής και το γεγονός ότι ο καπιταλισμός στην Ελλάδα βρίσκεται στο ανώτατο στάδιο, τον ιμπεριαλισμό, δηλαδή το μονοπωλιακό καπιταλισμό, η επανάσταση θα είναι σοσιαλιστική.