Ψευδαισθήσεις, Αυταπάτες

Οι ψευδαισθήσεις έχουν την ικανότητα να κάνουν τον άνθρωπο να χάνει την επαφή του με την πραγματικότητα. Στην αστική προπαγάνδα χρησιμοποιούνται σε όλες τις εκδηλώσεις της κοινωνικής ζωής.

Δημιουργούνται, αναπαράγονται, αναπαλαιώνονται, παρουσιάζονται σε χίλιες δυο μορφές και παίζουν αποφασιστικό ρόλο στη διαμόρφωση αντιλήψεων και επιλογών.

 Στη νεολαία υποκαθιστούν τα ανώτερα ιδανικά, προβάλλοντας ένα ψεύτικο κόσμο φενάκης, φτηνών απολαύσεων, ευκαιριακής φτηνής ευδαιμονίας και αδιέξοδων επιλογών. Η νεολαία είναι ένα από τα μεγαλύτερα θύματα των ψευδαισθήσεων που δημιουργεί η βιομηχανία του θεάματος, της μόδας, της νυχτερινής διασκέδασης και των ναρκωτικών.

 Στο κομμάτι εκείνο της νεολαίας που ψάχνει για ιδανικά καλλιεργούνται οι ψευδαισθήσεις υπεροχής της ελληνικής φυλής που οδηγούν σε εθνικιστικές εξάρσεις, καταστροφικές ψυχώσεις και αδιέξοδες επιλογές. Ο “εξευρωπαϊσμός” και η καπιταλιστική “παγκοσμιοποίηση” δημιουργούν την ψευδαίσθηση συμμετοχής στη διαμόρφωση ανώτερων προτύπων ζωής σε παγκόσμια κλίμακα, ενώ στην ουσία προωθούν το θάψιμο των μεγάλων πολιτισμικών αξιών και των πανανθρώπινων ιδανικών.

 Ψευδαισθήσεις για τους εργαζόμενους

 Οι εργαζόμενοι ακούνε πως “αν η επιχείρηση πάει καλά, τότε θα φάει κι ο εργαζόμενος ψωμάκι”. Όσο ο εργαζόμενος δεν αντιλαμβάνεται ότι δεν ταΐζει το αφεντικό τον εργαζόμενο αλλά ο εργαζόμενος ταΐζει το αφεντικό, θα χύνει τον ιδρώτα του κυνηγώντας μια χίμαιρα.

 Καλλιεργείται η ψευδαίσθηση πως όσο τελειοποιούνται τα μέσα παραγωγής, η ρομποτική και οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, τόσο πιο ξεκούραστη γίνεται η εργασία. Στην πραγματικότητα η βαριά χειρωνακτική εργασία δίνει μεν τη θέση της σε μια “ελαφρύτερη”, αλλά αυτή προκαλεί νέες επαγγελματικές ασθένειες, όπως το στρες, η πνευματική υπερκόπωση, οι νευρικές διαταραχές κ.ά. Οι καπιταλιστές δεν μειώνουν τον εργάσιμο χρόνο αλλά ιδιοποιούνται τα αποτελέσματα της τεχνολογικής εξέλιξης. Αναγκάζουν ένα μέρος των εργαζομένων να δουλεύει περισσότερες ώρες και ρίχνουν τους υπόλοιπους στην ανεργία για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους.

 Οι εργαζόμενοι δεν έχουν πια ούτε τη δυνατότητα να διαλέξουν αφεντικό. Πολλές φορές κρύβουν πτυχία, εξειδικεύσεις και μεταπτυχιακά, πουλώντας την εργατική τους δύναμη για ένα κομμάτι ψωμί.

 Από τα ΜΜΕ ο λαός τροφοδοτείται με την ψευδαίσθηση, πως όταν λείψουν οι κλέφτες, οι τοκογλύφοι,, ο παρασιτισμός, οι αδικαιολόγητες σπατάλες, η κακοδιαχείριση, ο αλόγιστος καταναλωτισμός, θα υπάρχει δίκαιη κατανομή του πλούτου και ευημερία. Όμως όλα αυτά τα υπαρκτά αρνητικά φαινόμενα είναι αυτό που φαίνεται και όχι η αιτία που τα γεννά. Ο ίδιος ο καπιταλισμός είναι κλοπή του μόχθου των εργαζομένων. Τοκογλυφία είναι η ίδια η λειτουργία του τραπεζικού κεφαλαίου. Παρασιτισμός είναι η ίδια η ύπαρξη της αστικής τάξης. Οι σπατάλες προέρχονται πρώτα και κύρια από την αδυναμία κοινωνικού προγραμματισμού της παραγωγής. Η κακοδιαχείριση προέρχεται από την έλλειψη κοινωνικού ελέγχου στην παραγωγή. Ο αλόγιστος καταναλωτισμός είναι η μόνιμη επιδίωξη του κεφαλαίου.

 Επομένως όλες αυτές οι βλαβερές συνέπειες για το λαό δεν είναι δυνατόν να καταργηθούν αν δεν καταργηθεί ο ίδιος ο καπιταλισμός.

 Μικροαστικές ψευδαισθήσεις

 Η λάμψη του καπιταλιστικού συστήματος, η γκλαμουριά, όπως την ονομάζει ο λαός, δημιουργεί ψευδαισθήσεις. Ο μικροαστός τρέφει την αυταπάτη πως με την εξυπνάδα του, την εργατικότητά θα καταφέρει να γίνει κι αυτός αστός. Δεν αντιλαμβάνεται πως το “αλώνι” της αστικής τάξης είναι περιορισμένο και πως η είσοδος του ενός νέου αστού προϋποθέτει την έξοδο κάποιου άλλου. Παραγνωρίζουν ότι το “αλώνι” αυτό γίνεται ολοένα και μικρότερο, ότι δηλαδή ο κοινωνικός πλούτος συγκεντρώνεται σε ολοένα και λιγότερα χέρια.

 Στους μισθωτούς δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι θα πλουτίσουν αν ξεφύγουν από τη μισθωτή εξάρτηση ακολουθώντας το δρόμο της επιχειρηματικότητας. Παίρνοντας όμως αυτό το δρόμο ελάχιστοι στέκονται τυχεροί κι αυτοί προσωρινά. Στη μεγάλη τους πλειοψηφία αποτυγχάνουν, χάνουν αυτά που είχαν ξοδέψει και βυθίζονται στο χρέος. Τα χαμένα όνειρα τους βουλιάζουν στο βάλτο της απελπισίας. Στο βαθμό που δεν αντιλαμβάνονται την πραγματική αιτία της αποτυχίας τους αποκτούν τις πιο αντιδραστικές και αντικοινωνικές αντιλήψεις. Μετατρέπονται σε εχθρούς της ίδιας της τάξης τους.

 Ψευδαισθήσεις για την εθνική ασφάλεια.

 Στο λαό καλλιεργείται η ψευδαίσθηση της οικονομικής προόδου, της εθνικής ασφάλειας και της ειρήνης όσο η χώρα βρίσκεται μέσα σε κάποια οικονομική ή πολεμική συμμαχία, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Αυτές όμως οι συμμαχίες βρίσκονται πίσω από τις οικονομικές και εθνικές καταστροφές. Στην Ελλάδα για παράδειγμα, καλλιεργείται η αυταπάτη πως το ΝΑΤΟ είναι για την Ελλάδα ασπίδα σε ενδεχόμενη επίθεση από την Τουρκία. Στην πραγματικότητα το ΝΑΤΟ έχει συμφέρον από τη δημιουργία και την όξυνση αντιπαραθέσεων ανάμεσα στην Τουρκία και την Ελλάδα. Έτσι γιγαντώνονται οι Νατοϊκές πολεμικές βιομηχανίες, και ενισχύονται οι μηχανισμοί, που φέρνουν σε αντιπαράθεση τις δύο χώρες. Και οι δύο χώρες εφαρμόζοντας τις ιμπεριαλιστικές επιλογές μένουν δεμένες στο άρμα της εξάρτησης, αντιμετωπίζοντας διαρκώς το ενδεχόμενο μιας πολεμικής σύρραξης.

 Η αντίληψη, που χωρίζει τους πολιτικούς των μεγάλων καπιταλιστικών χωρών σε καλούς και κακούς, σε φιλέλληνες και ανθέλληνες δημιουργεί την ψευδαίσθηση πως κάποιοι ξένοι μας μισούν επειδή “είμαστε καλύτεροί τους”. Προπαγανδίζεται με πολλούς τρόπους πως όλος ο κόσμος μας χρωστάει επειδή “δώσαμε τα φώτα μας στην ανθρωπότητα” πριν 2500 χρόνια. Χωρίς να παραγνωρίζουμε τη σημασία του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού για την ανθρωπότητα θα πρέπει να μη μας διαφεύγει πως το ελληνικό “φως” δεν προήλθε από παρθενογένεση. Θα ήταν αδύνατο να δημιουργηθεί αν η ανθρωπότητα μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε δημιουργήσει τις υλικές και πνευματικές προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο.

 Οι τραγικές ψευδαισθήσεις των κομμουνιστών

Ψευδαισθήσεις δημιουργήθηκαν και στους κομμουνιστές σε πολλές περιπτώσεις όπως αυτές που ακολουθούν πολιτικές, στρατιωτικές και οικονομικές επιτυχίες και αποτυχίες καθώς και από λαθεμένες εκτιμήσεις του ταξικού χαρακτήρα των συγκρούσεων.

 Το νικηφόρο τέλος του Β' παγκοσμίου Πολέμου δημιούργησε σε κομμουνιστικά κόμματα την ψευδαίσθηση ότι η αστική τάξη μπορεί να αποδεχθεί την κοινοβουλευτική της ήττα και να παραδώσει την εξουσία. Μεγάλα Κομμουνιστικά Κόμματα, όπως το Γαλλικό, το Ιταλικό κ.ά. συμμετείχαν σε αστικές μεταπολεμικές κυβερνήσεις, συμμάχησαν για την κατάκτηση της κοινοβουλευτικής εξουσίας με σοσιαλδημοκρατικά κόμματα εναντίον συντηρητικών κομμάτων. Χύνοντας νερό στο μύλο του καπιταλισμού πέτυχαν το αντίθετο από αυτό που επεδίωκαν, κατέληξαν στον ιδεολογικό αφοπλισμό και τελικά στην αυτοδιάλυση.

Αυτού το είδους οι ψευδαισθήσεις αξιοποιούνται, μεθοδεύονται και πατρονάρονται από τα κέντρα κατασκευής του Ψυχολογικού Πολέμου. Μόνιμη επιδίωξη της αστικής τάξης είναι να παρασύρει τον ταξικό της αντίπαλο σε ένα “παιχνίδι” με τους δικούς της όρους ώστε να τον αποπροσανατολίσει, να τον καθυστερήσει, να τον αποδυναμώσει, να τον αφοπλίσει, και τελικά να τον εξουδετερώσει.

 Η ιστορία έχει να παρουσιάσει επώδυνα ιστορικά διδάγματα από την πείρα αποτυχημένων επαναστάσεων, όπως για παράδειγμα του 1918 στη Γερμανία, ή όπως η άνοδος στην κυβερνητική εξουσία της Λαϊκής Ενότητας στη Χιλή. Το τραγικότερο παράδειγμα είναι η νίκη της αντεπανάστασης στη Σοβιετική Ένωση. Πέτυχε το σκοπό της όταν όχι μόνο οι συνειδητοί αντεπαναστάτες αλλά και οι ίδιοι οι κομμουνιστές πίστεψαν πως η σοσιαλιστική οικονομία μπορεί να ενσωματώνει και καπιταλιστικούς νόμους της αγοράς.

 Έτσι συντελέστηκε ένα τεράστιο πισωγύρισμα της ιστορίας, πολύ γρηγορότερα, πολύ πιο ανώδυνα για τον καπιταλισμό, πολύ πιο βαθιά από όσο υπολόγιζαν τα κέντρα κατασκευής του Ψυχολογικού Πολέμου. Οι λαοί των σοσιαλιστικών χωρών έχασαν μονομιάς ότι είχε κατακτηθεί μέσα σε επτά δεκαετίες με γιγαντιαίους αγώνες και ανείπωτες θυσίες. Ταυτόχρονα οι λαοί των υπόλοιπων χωρών έπαψαν να έχουν σα φυσικό σύμμαχό τις σοσιαλιστικές χώρες και βυθίζονται σε ολοένα και μεγαλύτερα αδιέξοδα. Θα βρουν όμως τη δύναμη να ξεπεράσουν τις δυσκολίες τους, επειδή και το θέλουν και το μπορούν.

Η επιλογή του μικρότερου κακού

Είναι στη φύση του ανθρώπου να προσπαθεί να αποφύγει οτιδήποτε τον βλάπτει. Είναι επίσης λογικό ανάμεσα σε δύο κακά, που τον απειλούν να προτιμά εκείνο, που τον βλάπτει λιγότερο. Η λογική της επιλογής του μικρότερου κακού έχει ρίζες τόσο βαθιές, όσο και ο άνθρωπος. Τους τελευταίους όμως αιώνες η φυσική αυτή επιλογή αποτελεί μορφή εκβιασμού του λαού

Η ιστορία του Μικρότερου κακού

Κατά την εξάπλωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα Βαλκάνια η έχθρα ανάμεσα στους Ορθόδοξους και Καθολικούς Χριστιανούς ήταν τόσο μεγάλη που οι ορθόδοξοι υποτάσσονταν στους Οθωμανούς μέσα από το δίλημμα “Κάλλιο τους Μουσουλμάνους παρά τους Καθολικούς”. Τότε οι Μουσουλμάνοι επέτρεπαν στους υποδουλωμένους λαούς να διατηρούν τη θρησκεία τους μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ανάλογα έδρασε το ίδιο δίλημμα το 16ο αιώνα στους Ολλανδούς προτεστάντες: ” Καλύτερα Τούρκος παρά Παπιστής” (δηλαδή καθολικός).

Το μικρότερο κακό στις ΗΠΑ και στην ΕΕ

Από το 19ο αιώνα και μετά η επιλογή του μικρότερου κακού είναι μια από τις πιο δυναμικές, τεχνικές χειραγώγησης του λαού. Δεν υπάρχει καπιταλιστική χώρα στην οποία να μην εφαρμόζεται για μικρά και μεγάλα θέματα. Στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ από την εποχή του Ψυχρού πολέμου (δόγμα Κερκπάτρικ) μέχρι σήμερα έχουμε την εφαρμογή μιας πολιτικής συνεχών ανατροπών των αστικών δημοκρατικών κυβερνήσεων και εγκαθίδρυση δικτατορικών καθεστώτων σαν μικρότερο κακό σε σχέση με το μεγαλύτερο, όπως ονομάστηκε “ο κομμουνιστικός κίνδυνος”. Οι ΗΠΑ μέχρι σήμερα επιβάλουν και συντηρούν δικτατορικά καθεστώτα με αυτή τη δικαιολογία.

Τη δεκαετία του '70 οι ΗΠΑ υποστηρίζουν την άνοδο στην εξουσία του Σαντάμ Χουσεΐν, φοβούμενοι την αύξηση της επιρροής του Κ.Κ. Ιράκ (καλύτερα στην εξουσία ο Σαντάμ Χουσεΐν, παρά οι κομμουνιστές), τη δεκαετία του '90 τον ενθαρρύνουν να επιτεθεί στο Κουβέιτ και στη συνέχεια με πρόσχημα την υπεράσπιση των ΗΠΑ από την απειλή της διεθνούς τρομοκρατίας ξεκινούν τον πόλεμο του Ιράκ, τον συλλαμβάνουν και τον στέλνουν στην αγχόνη (ένας τοπικός πόλεμος για την υπεράσπιση των κερδών των μονοπωλίων είναι προτιμότερος από την Ειρήνη που δεν δίνει διέξοδο στην υπερσυσσώρευση κεφαλαίου).

Το ίδιο σκηνικό στήνεται συνεχώς τις τελευταίες δεκαετίες στις εκλογές των ΗΠΑ . Ο Αμερικανός ψηφοφόρος σε κάθε εκλογική αναμέτρηση καλείται να ψηφίσει το μικρότερο κακό, επιλέγοντας τον Κάρτερ αντί του Ρέιγκαν, τον Μπους αντί του Γκορ, μέχρι πρόσφατα τον Ομπάμα αντί του Ρόμνεϋ κ.ο.κ. Ένας από τους δύο υποψήφιους εμφανίζεται σαν αντιδραστικός και ο δεύτερος παρά τις αδυναμίες του σαν καλύτερη λύση.

Στις Ευρωπαϊκές χώρες στήνεται επίσης το ίδιο σκηνικό. Για παράδειγμα υποτασσόμενος στη λογική του μικρότερου κακού ο Γαλλικός λαός στις εκλογές του 2002 ψηφίζει Ζακ Σιράκ, προκειμένου να μην εκλεγεί ο ακροδεξιός Ζαν Μαρί Λεπέν. Δεν ήταν ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που ο γαλλικός λαός μπαίνει στο ίδιο δίλημμα, ενώ το ίδιο συμβαίνει στη Βρετανία (Θάτσερ, Μπλερ) και τους άλλες χώρες.

Το Μικρότερο κακό στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα λειτουργούν μόνιμα τα διλήμματα “δημοκρατία ή κομμουνιστικός ολοκληρωτισμός” και “δεξιά ή αντιδεξιά”, με το λαό να πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στο μικρότερο κακό δηλαδή ανάμεσα σε ένα κόμμα που δεν εμπιστεύεται και σε ένα άλλο, που φοβάται. Μεταπολεμικά η θεωρία του μικρότερου κακού εκφράστηκε με διαφορετικούς τρόπους πιέζοντας συνεχώς το τμήμα του λαού, που υπέφερε περισσότερο από τις αντιλαϊκές επιλογές. Πότε για να λήξει το μετεμφυλιακό καθεστώς, πότε για να φύγει η επάρατος δεξιά, πότε για να μην επιστρέψει η δεξιά. Η θεωρία της χαμένης ψήφου είναι μια μορφή του ίδιου εκβιασμού. Οι ψηφοφόροι καλούνται να μη ψηφίσουν το κόμμα  προτίμησής τους αν δεν είναι “κόμμα εξουσίας” αλλά να ψηφίσουν ένα από τα δύο κόμματα, που διεκδικούν την εξουσία. Με αυτό τον τρόπο πριμοδοτούν το δικομματισμό ή το διπολισμό, δηλαδή την αέναη χειραγώγηση του λαού από την αστική τάξη.

Μετά την καπιταλιστική κρίση που ξέσπασε το 2008 στη χώρα μας, ο τεχνικός αυτός εκβιασμός μπήκε σε συνεχή χρήση και πήρε μεγάλες διαστάσεις. Ολόκληρος ο κυβερνητικός και κρατικός μηχανισμός, όλοι οι οικονομικοί και προπαγανδιστικοί μηχανισμοί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό χρησιμοποιούν σαν κύριο μοχλό πίεσης τη θεωρία του μικρότερου κακού, ζητώντας ολοένα και μεγαλύτερες θυσίες από τον ελληνικό λαό. Τα διλήμματα οδηγούν καθημερινά στην εξαθλίωση εκατομμύρια θύματα από τα λαϊκά στρώματα.

“Καλύτερα να δουλεύεις χωρίς ωράριο, να υποτάσσεσαι στις παράνομες απαιτήσεις του αφεντικού, να μη συνδικαλίζεσαι, να μπαίνεις στο εργοδοτικό συνδικάτο παρά να είσαι ο επόμενος που θα απολυθεί”. “Καλύτερα ανασφάλιστος, ή καλύτερα εργαζόμενος με 500 ευρώ και χωρίς δικαιώματα ή καλύτερα ωρομίσθιος ή καλύτερα συμβασιούχος, παρά άνεργος”. “Καλύτερα μειώσεις μισθών, συντάξεων, κατάργηση της κοινωνικής πρόνοιας, της δωρεάν παιδείας, όλων των δικαιωμάτων αλλά μέσα στην Ευρωζώνη, παρά επιστροφή στη Δραχμή, που κατά την αστική προπαγάνδα σημαίνει χάος”. Ο εκβιασμός με τη μορφή του μικρότερου κακού δεν έχει τέλος.

Η αντιμετώπιση του μικρότερου κακού

Από τη στιγμή που η επιδίωξη του μικρότερου κακού είναι μια φυσιολογική επιλογή κάθε ανθρώπου, μπαίνει το ζήτημα αν είναι εφικτό και με ποιο τρόπο μπορούν να αντιμετωπισθούν οι συνέπειές του. Πως είναι δυνατόν να διαχωριστεί η φυσική επιλογή από τον ωμό πολιτικό και εργοδοτικό εκβιασμό. Αρκεί να αξιοποιήσουν την πείρα τους. Να παίρνουν υπόψη τους ότι κάθε φορά που διάλεγαν το μικρότερο κακό, αυτό τους οδηγούσε σε μεγαλύτερο κακό. Να καταλάβουν ότι όσοι βάζουν πλάτες στην εργοδοσία και στην πολιτική που τους εξαθλιώνει είναι ταξικοί αντίπαλοί τους, είναι συντηρητές του κοινωνικού συστήματος που γεννά τον εκβιασμό. Οι φυσικοί αυτουργοί συνεχώς αλλάζουν, αλλά ο εκβιασμός συνεχίζεται.

Πρέπει να πολεμούν ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα που χρησιμοποιεί τον εκβιασμό για να κάνει πιο φτηνή την εργατική δύναμη, πιο μεγάλη την εκμετάλλευση των εργαζομένων. Χωρίς αγώνα ενάντια στην ίδια εκμετάλλευση οι εργαζόμενοι θα προσπαθούν να καταστρέψουν ένα από τα όπλα του ψυχολογικού πολέμου και όχι τον δημιουργό του, την ίδια τη μήτρα που τον γεννά.

Οι εργαζόμενοι πρέπει να καταλάβουν πως τα κόμματα που προπαγανδίζουν, αποδέχονται και εφαρμόζουν την επιλογή του μικρότερου κακού δεν διαφέρουν από τον υπόκοσμο της νύχτας, που πρώτα εξασκεί τρομοκρατία και στη συνέχεια πουλάει προστασία. 

Η κωλοτούμπα του ΣΥΡΙΖΑ για το Ισραήλ

Στην χθεσινή συνάντηση του Υπουργού Άμυνας, Πάνου Καμμένου, με την πρέσβη του Ισραήλ ο Υπουργός δήλωσε:

Συναντήθηκα με την Πρέσβη του Ισραήλ με την οποία συζητήσαμε για τη συνέχιση της αμυντικής συνεργασίας. Είναι πολύ σημαντική η συνεργασία της Ελλάδος με το Ισραήλ και βεβαίως η τριμερής συνεργασία της Ελλάδος, της Κύπρου και του Ισραήλ για την ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Θα συνεχίσουμε την συνεργασία και σε πολιτικό επίπεδο αλλά και σε στρατιωτικό επίπεδο

Στην απόφαση του ιδρυτικού συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ, στην παράγραφο 13.28, όμως έγραφε:

Η στήριξη της Κυπριακής Δημοκρατίας για την επίλυση του Κυπριακού, ο σεβασμός των διεθνών συμβάσεων και των σχετικών ψηφισμάτων του ΟΗΕ, η απεμπλοκή από το ΝΑΤΟ, η κατάργηση των ξένων στρατιωτικών βάσεων, η αποτροπή της στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ και η εφαρμογή της αρχής «κανείς Έλληνας στρατιώτης σε πολεμικά μέτωπα έξω από τα σύνορα της χώρας» συνιστούν άξονες της εξωτερικής μας πολιτικής.

Επίσης ο ΣΥΡΙΖΑ σε ανακοίνωση του στις 6/10/2013 έλεγε:

Ταυτόχρονα πολυπληθής ομάδα υπουργών αλλά και ο ειδικός σύμβουλος, Ανδρέας Ταπραντζής, από το ΤΑΙΠΕΔ θα έχουν σειρά συναντήσεων με Ισραηλινούς αξιωματούχους, για να εντατικοποιηθεί η στρατηγική συνεργασία των δυο χώρων. Μια στρατιωτική συνεργασία που εγκυμονεί κινδύνους για τη χώρα μας

Άραγε οι Συριζαίοι που θαλασσοδερνόταν στα καράβια για την Γάζα τη γνώμη έχουν για όλα αυτά?

The [Communist] Party Poopers*

Από την πρώτη στιγμή που το «σχήμα» ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ ανέλαβε την διακυβέρνηση έχουμε δει και έχουμε ακούσει πολλά. Προσωπικά έχοντας συμμετάσχει σε πολλές συζητήσεις με άτομα από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, και έχοντας παρατηρήσει διάφορους διαλόγους και διαβάσει άρθρα στο internet έχω καταλήξει στο [προφανές] συμπέρασμα ότι μέχρι και αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση έχει πέραση στο λαό. Όσον αφορά το γιατί συμβαίνει αυτό έχω ξεδιαλέξει μερικές αιτίες και πρόκειται να τις παραθέσω αμέσως :

Ο Ελληνικός λαός έχει ανάγκη να αισθανθεί κάποιου είδους δικαίωση, οποιαδήποτε, ακόμα και αν αυτή στηρίζεται σε αυταπάτες. Αυτή τη στιγμή το λαϊκό συναίσθημα απέναντι στους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν πηγάζει από «ορθολογικού» τύπου συλλογισμούς, αλλά από θρησκευτικού-μεσσιανικού τύπου διεργασίες.

Επειδή τα [μη] αντανακλαστικά του λαού είναι τέτοια, τα ΜΜΕ τα οποία στην πλειοψηφία τους έχουν κάνει μια ξεκάθαρη κυβερνητική στροφή, πακετάρουν και πουλούν το προϊόν της ουράνιας σωτηρίας χρυσώνοντας το χάπι με εφέ και τακτικές που θα ζήλευε και το Χόλυγουντ, εστιάζοντας σε ότι βολεύει να εστιάσουν ως καλοί πλασιέ που είναι, ενώ αφήνουν στο σκοτάδι στοιχεία και διαστάσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν κάποιον σε αξιόλογα συμπεράσματα.

Πέρα από την ανάγκη που έχει ο λαός να αυτό-κοροϊδευτεί, έχει με τον καιρό αποδεχθεί κατά κάποιο τρόπο την παρούσα κατάσταση ως αναπόφευκτη(και αν θέλετε έπαιξαν και οι αγανακτισμένοι καθοριστικό ρόλο σε αυτό)και έτσι βαστά εξ αρχής μικρό καλάθι. Όχι απλά δεν τον ενδιαφέρει να μάθει να ψαρεύει, αλλά δεν αποσκοπεί καν στο ψάρι, αρκείται και στο ψαροκόκαλο. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα όπου δεν επικρατεί η παραμυθά του μεσσία να επικρατεί η συμβιβαστική αντίληψη περί μικρότερου κακού… «ε ας τα κάνει λίγο καλύτερα τα πράγματα ο ΣΥΡΙΖΑ».

Επιπλέον υπάρχει και η –ως ένα βαθμό δικαιολογημένη- μεγάλη χαρά που «έφυγε» η δεξιά κυβέρνηση, που ομολογουμένως είχε χώσει μεγάλα παλούκια εις τον ΚΩΛΟ μας. Αν και για να πω την αμαρτία μου, εμένα το σύνθημα «να φύγει η δεξιά» με έχει κουράσει, και ας μην έχω ζήσει μέρες 81. Πόσες και πόσες φορές μέχρι σήμερα έχει φύγει η δεξιά μόνο και μόνο για να την διαδεχθεί μια κατ όνομα μόνο αριστερά –για να δικαιώσει και το ρητό στην Ελλάδα είσαι ότι δηλώσεις- με πολύ πιο προωθημένο συντηρητικό τελικά πρόταγμα από την παραδοσιακή δεξιά.

Υπάρχουν βέβαια και άλλοι παράγοντες που κάνουν την αριστεροδέξια κυβέρνηση να μοιάζει στον λαό για κούκλα και ας είναι από μέσα πανούκλα, στους οποίους προς το παρόν δεν θα επεκταθώ, αντίθετα θέλω να αναφερθώ σε μερικά παράγωγα αυτής της όλης κατάστασης. Θα χρησιμοποιήσω πάλι την μέθοδο των Bullets διότι έχω λίγο χάσει την αφηγηματική μου ικανότητα τόσο καιρό που ουσιαστικά απείχα από την αρθρογραφία.
Οι αυταπάτες οδηγούν στο να εθελοτυφλεί μια μεγάλη μερίδα του κόσμου. Δηλαδή δεν μπορεί κάποιος να μην βλέπει αυτά που λέγονται και γίνονται μπροστά στα μάτια του εκτός και αν δεν θέλει. Και έτσι έχουμε τον «κόσμο της αριστεράς» να κάνει γαργάρα την συνεργασία με τον Καμμένο(που μέχρι προχθές ακροδεξιό τον ανέβαζαν ακροδεξιό τον κατέβαζαν), υπήρχε σαφώς και η ανάλογη προετοιμασία με συνοικέσια αρραβώνες και τα ρέστα. Βέβαια οι κορώνες από στελέχη- στυλοβάτες ή πιο σωστά ακροβάτες του ΣΥΡΙΖΑ που απέκλειαν αυτήν την συνεργασία δεν έλειψαν, υποθέτω ότι προς το παρόν τουλάχιστον, αυτές οι φωνές σώπασαν για χάρη της «εθνικής υπόθεσης» και του κοινού καλού, ας είναι. Όμως δεν μπορεί να μην βλέπει ο κόσμος της αριστεράς ούτε τα στρατιωτικά σύμφωνα με το Ισραήλ, την αποδοχή των επιταγών της ΕΕ του ΔΝΤ και της ΕΚΤ από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, έστω και αν ψάχνουν να βρουν διαφορετικό όνομα για το μνημόνιο και την τρόικα της επόμενης μέρας. Επίσης δεν μπορεί να μην αντιλαμβάνονται τις τσάμπα μαγκιές του Αλέξη, ο οποίος τη μια μέρα μαλώνει την ΕΕ που δεν τον συμβουλεύτηκε για το εμπάργκο στην Ρωσία και την άλλη μέρα πάει και υπογράφει την συνέχιση του.
Αυτά και άλλα πολλά λοιπόν μια μεγάλη μερίδα του λαού επιλέγει να μην τα βλέπει διότι θεωρεί ότι δεν την αφορούν και είναι και ντεμοντέ. Αυτό εν μέρει συμβαίνει επειδή η ελληνική κοινωνία είναι σε τόσο μεγάλο βαθμό συμβιβασμένη και συντηρητικοποιημένη που συνθήματα τύπου «ΕΟΚ ΚΑΙ ΝΑΤΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ» μόνο ως ανέκδοτα μπορούν να σταθούν στα καφενεία και στους τόπους κοινωνικής συναναστροφής.
Παρόμοια κατάσταση επικρατεί και στο συνδικαλιστικό κίνημα, με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι είτε να μην οργανώνονται καν είτε να καπελώνονται από την συμβιβαστική λογική της ανάθεσης που προωθείται από τα ξεπουλημένα σωματεία που ελέγχονται από -ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ σε αγαστή συνεργασία μεταξύ τους. Συσπειρώνονται λοιπόν όλοι αυτοί απέναντι στο μεγάλο τους ταξικό εχθρό το ΠΑΜΕ, προκειμένου να κατευθύνουν και να κατευνάζουν τις εργατικές μάζες , συνεργάτες τους είναι και τα διάφορα αναχώματα που έχουν σα στόχο να παγιδεύσουν τις όποιες συνειδήσεις βαίνουν προς τη ριζοσπαστικοποίηση.

Ερχόμαστε λοιπόν εμείς οι ΚΚΕδες και χαλάμε την πιάτσα, και όπως είναι λογικό ακούμε τα μύρια όσα, όχι μόνο από Συριζαίους και Αντάρσυους(που για κάποιο λόγο δείχνουν να έχουν χαρεί περισσότερο από τους Συριζαίους από την κυβέρνηση της αριστεροδέξιας) αλλά και από συμπαθούντες ή/και ψηφοφόρους του ΚΚΕ. Αντί να λογοδοτεί η κυβέρνηση για τον συντητητισμό της και τις κωλοτούμπες καλούμαστε να απολογηθούμε εμείς ως αντιπολίτευση επειδή δεν τα αφήνουμε όλα αυτά να περάσουν ασχολίαστα. Μας κατηγορούν λοιπόν, μεταξύ άλλων, για τα παρακάτω:
Ότι είμαστε μονολιθικοί και δεν αφήνουμε τον κόσμο να χαρεί από τη στιγμή που το έχει ανάγκη.
Ότι δεν αφήνουμε χρόνο στην κυβέρνηση να δείξει τι αξίζει.
Ότι ζηλεύουμε την επιτυχία της, τόσο αυτής όσο και κάποιων πρωταγωνιστών της, λέγε με Βαρουφάκη.
Ότι θα χαρούμε αν δεν πετύχουν οι διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης για το χρέος.
Ότι είμαστε μίζεροι και προτιμάμε την ΝΔ από το ΣΥΡΙΖΑ, μιας και δεν χαρήκαμε με την κυβέρνηση της αριστεροδέξιας.
Ότι αφού δεν καταφέρνουμε να πείσουμε εμείς τον κόσμο, ας αφήσουμε αυτούς που τον έπεισαν να κάνουν ότι περνά από το χέρι τους και ας μην είναι ριζοσπαστικοί, είναι τουλάχιστον αριστερο[δέξιο]ι

Αυτά και άλλα πολλά ακούμε, και σε πείσμα που λέμε αυτά που πιστεύουμε τρώμε κάτι «καρπαζιές» ξεγυρισμένες από κάθε μπάντα κάθε φορά που ανοίγει σχετική κουβέντα. Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά.

Καταρχήν, αν ο κόσμος έχει ανάγκη να πιστέψει σε αυταπάτες, τότε ας πιστέψει και στον παράδεισο. Ποιος είμαι εγώ όμως που θα σου πω ότι παράδεισος και άγιος Βασίλης δεν έχουμε καμιά απόδειξη ότι υπάρχει; Ποιος είμαι εγώ που θα σου πω ότι η ελπίδα δεν πρόκειται να σου χαριστεί αλλά πρέπει να αγωνιστείς για αυτή, ποιος είμαι εγώ ο καραγκιόζης που θα σκοτώσω τον μεσσία σου; Όμως για το όραμα της σοσιαλδημοκρατίας όχι απλά δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με τρόπο που πραγματικά να εξυπηρετεί τον λαό, αλλά το ακριβώς αντίθετο, ότι όπου και όποτε υπήρξε ζημίωσε τον λαό, και πάνω από όλα, ζημίωσε το κίνημα. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μια αριστεροδέξια κυβέρνηση, η οποία από πριν ακόμη κυβερνήσει είχε φροντίσει να δώσει τα διαπιστευτήρια της χωρίς ούτε φύλλο συκής μπροστά στα αχαμνά, όχι στον λαό που θα πάρει τα αχαμνά, αλλά στην πλουτοκρατία. Ωραίο το παραμύθι τους λοιπόν, αλλά έχει δράκο, και μας στέλνουν απευθείας στο ψυγείο του, και όχι για να φάμε από τη λεία όπως ίσως θέλουν να πιστεύουμε, αλλά να φαγωθούμε.

Όσο δε αφορά το χρόνο που και καλά δεν τους δίνουμε να ξεδιπλώσουν τα ταλέντα τους έχω να πω ότι δεν πρόκειται για κάποιο παρθένο κυβερνητικό εγχείρημα, ούτε καν για κάποιο κυβερνητικό εγχείρημα με παρθενοραφή, απλά άνοιξαν το χρονοντούλαπο της ιστορίας(για να χρησιμοποιήσω και την έκφραση άλλου μεγάλου ηγέτη της «αριστεράς» που έδιωξε τη δεξιά) και δανείστηκαν ότι πιο σάπιο βρήκαν εκεί μέσα. Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο την τελευταία βδομάδα αλλά και από πριν κυβερνήσει, ήταν μια πορεία ταχείας από-αριστεροποίησης γεμάτη τούμπες και συμβιβασμούς. Και έτσι το σκίσιμο του μνημονίου έγινε κούρεμα, το κούρεμα διαπραγμάτευση, έπρεπε βλέπετε να πείσουν τα πραγματικά τους αφεντικά πως είναι πιστά σκυλιά του συστήματος..

Και μιας και αναφερθήκαμε στην διαπραγμάτευση, μας κατηγορούν ότι δεν ευχόμαστε αυτή να πετύχει, και ότι δεν πανηγυρίσαμε με την εικόνα του Βαρουφάκη να κάνει τα μούτρα κρέας του κουτόφραγκου. Μα για ποιο λόγο να χαρούμε, σάμπως διαπραγματεύονται προς όφελος του λαού; Υπάρχουν απλά ασυμβίβαστες αντιθέσεις και συγκρούσεις ανάμεσα σε μερίδες και μείγματα συμφερόντων του κεφαλαίου, που η κάθε κυβέρνηση παίρνει λιγότερο η περισσότερο το μέρος κάποιας πλευράς. Ούτε η επιτυχία των επιδιώξεων της μιας, ούτε η επιτυχία των επιδιώξεων της άλλης προμηνύει κάτι θετικό για το λαό. Η λογική δε του να διαλέξουμε νταβατζή (στην πραγματικότητα όχι εμείς, ως λαός, αλλά η κυβέρνηση μας επιλέγει, ή ορθότερα επιλέγεται, και εμείς απλά αποδεχόμαστε και δίνουμε το οκ με την ψήφο μας) είναι και αυτή καταστροφική, δείτε πως εξελίχθηκε στην Ουκρανία, στην Κύπρο, την Αίγυπτο, κλπ κλπ κλπ. Νταξ’, καταλαβαίνω ότι την μίσησε ο λαός την Μέρκελ, μιας και ο Σαμαράς τασσόταν κυρίως υπέρ του γερμανικού σχεδίου, αλλά ο Ομπάμα, ο Ολλάντ και οι άλλοι που εκπροσωπούν τα διάφορα εθνικά και πολυεθνικά κεφάλαια είναι τάχα καλύτεροι; Τόσο εύκολα ξεχνάμε την Χούντα; Το να γίνεται η χώρα μας αιχμή του δόρατος του ενός ή του άλλου τραμπούκου, τίποτα δεν έχει να προσφέρει στον λαό, πέρα από το να τον ρίξει λίπασμα στις μυλόπετρες της εξουσίας. Να μου πεις μπορούμε αυτό πραγματικά να το αποφύγουμε; Ε ίσως θα είναι πιο καλό αν έχουμε τα μάτια και τα μυαλά μας ανοιχτά για να εκμεταλλευθούμε τα όποια «ανοίγματα» όποτε και αν αυτά εμφανιστούν και να δημιουργήσουμε ενδεχομένως και νέα.

Εμείς οι ΚΚΕδες δεν προτιμάμε ούτε ΝΔ, αλλά δεν προτιμάμε ούτε και ΣΥΡΙΖΑ… ούτε και λειτουργούμε με τη λογική του μικρότερου κακού σε αυτού του τύπου τα ψευτοδιλήμματα που διαιωνίζουν τον δικομματισμό. Ο κάθε πόλος παίζει το δικό του ρόλο και συνδυασμένοι αποτελούν τις δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος, το κράτος έχει συνέχεια όπως δηλώνει και το ΣΥΡΙΖΑ. Προσωπικά πιστεύω ότι τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα κάνουν μεγαλύτερη ζημιά στο κίνημα, και κατ επέκταση στις συνειδήσεις, γιατί τις ενσωματώνουν, ενώ τα δεξιά κόμματα στέκονται πιο ξεκάθαρα απέναντι στους εργάτες και έτσι ίσως κάποιες φορές συμβάλουν στην ριζοσπαστικοποίηση, αλλά όπως λένε needs two to tango.

Από εκεί και πέρα το αν καταφέρνουμε ή όχι να πείσουμε θα φανεί σε βάθος χρόνου. Προς το παρόν υπάρχουν διάφορα εμπόδια, η συντηρητικοποίηση ως και η φαστιστικοποίηση της κοινωνίας, ο έξαλλος ατομικισμός, η απαξίωση των παραδοσιακών μορφών πάλης, η υψηλή ανεργία που δημιουργεί στρατούς ανθρώπων που κλείνονται στον εαυτό τους και στα σπίτια τους, γιατί όταν δεν κατέχεις ούτε τα βασικά να επιβιώσεις, δεν είναι εύκολο να βρεις το κουράγιο να αγωνιστείς(και εμείς οι ΚΚΕδες δεν εξαιρούμαστε από τα δεινά της ανεργίας, ίσα ίσα). Αυτό δεν σημαίνει ότι σαν κόμμα τα κάνουμε καλά και άγια όλα, ούτε σημαίνει ότι πρέπει να περιμένουμε το ουίσκι να ωριμάσει. Ο αγώνας δίδεται κάθε λεπτό, η καλύτερη οργάνωση, η προετοιμασία, η διαπαιδαγώγηση, η επαγρύπνηση δηλαδή το ξεβόλεμα, οι μικρές αλλά ουσιαστικές ταξικές νίκες, όπως το να οργανώσεις έστω και έναν στο σωματείο, είναι πράγματα τόσο ουσιαστικά και απαραίτητα που χωρίς αυτά το επόμενο βήμα αύριο μεθαύριο είναι αδύνατο να γίνει, κι αν γίνει θα αποτύχει.

Προσωπικά καταλαβαίνω κάποιον να μην θέλει ή να διστάζει να αγωνιστεί με το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ, δεν είναι εύκολο ούτε απλό, και εξετάζοντας την ιστορία συνειδητοποιούμε ότι οι ΚΚΕδες και οι κομμουνιστές συνήθως αγωνίζονταν για έναν κόσμο που οι ίδιοι ποτέ δεν είδαν. Και αυτό όχι μόνο σε επαναστατικούς καιρούς ή σε καιρούς πολέμου, αλλά και σε καιρούς «αστικής ειρήνευσης» οι κομμουνιστές και οι προοδευτικοί ήταν οι πρώτοι που έχαναν τη δουλειά τους, οι πρώτοι που σέρνονταν στα γραφεία των εισαγγελέων, οι πρώτοι που απορρίπτονταν σε μια θέση εργασίας όταν ήταν γνωστό το ποιόν τους. Με αυτό δεν θέλω να πω ότι δεν υπάρχει κανένα όφελος στο να αγωνίζεται κάποιος, απλά τα κύρια οφέλη δεν είναι «πεζά», είναι πολλές φορές ποιοτικά και όχι ποσοτικά, όπως η αξιοπρέπεια, η επίγνωση, συντροφικότητα, η ανθρωπιά κ.α. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν και χειροπιαστά κέρδη από τους εργατικούς αγώνες όπως είναι οι συλλογικές συμβάσεις, τα εργασιακά κεκτημένα, το συνταξιοδοτικό, το 8ωρο, η ασφάλιση κ.α. απλώς στους χαλεπούς καιρούς της υποχώρησης που ζούμε αυτά περισσότερο ξεθεμελιώνονται παρά δομούνται.

Μπορεί λοιπόν εμείς οι ΚΚΕδες να είμαστε party poopers αλλά όχι panty poopers(χέστες). Γιατί σε αυτό το party που θέλουμε να χαλάσουμε, ο λαός δεν συμμετέχει ως καλεσμένος για να διασκεδάσει και να χορέψει, έστω και αν αυτό προσπαθούν να τον κάνουν να πιστέψει, αλλά σαν ορεκτικό για τα αρπαχτικά της πραγματικής εξουσίας, της εξουσίας του πλούτου.

*Είναι αυτοί οι ξενέρωτοι που εμφανίζονται σε ένα party και τη χαλάνε στους υπόλοιπους που διασκεδάζουν.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

ΥΓ: Αυτό που προσπαθούν να μας εκμαιεύσουν οι διάφοροι για λογαριασμό της κυβέρνησης της αριστεράς, τάχα να δείξουμε μια ανοχή, τάχα να μην είμαστε τόσο αντίθετοι, είναι ακριβώς η στάση που είχε το ΣΥΡΙΖΑ το 2009 απέναντι στην κυβέρνηση ΓΑΠ, εμείς πάλι τότε κατηγορούμασταν ως μονολιθικοί, κομπλεξικοί και κολλημένοι. Παραθέτω σχετικά αποσπάσματα:

«Την ενθουσιώδη υποδοχή της νέας κυβέρνησης συμπληρώνει η «Αυγή», στο πρώτο φύλλο μετά τις εκλογές, όπου διαπιστώνει ότι: «Το πανηγύρι τελείωσε» και εικονογραφεί το πρωτοσέλιδο με μια φωτογραφία από την αποσυναρμολόγηση του εκλογικού κέντρου της ΝΔ στο Σύνταγμα.» » Ενδιαφέρον έχει το πρωτοσέλιδο της «Αυγής», που παραθέτει το εξής απόσπασμα από την πρώτη ομιλία του Αλ. Τσίπρα στη Βουλή: «Θα καταγγέλλουμε αλλά και θα προτείνουμε. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι δύναμη ουσιαστικού ελέγχου από θέση αριστερής ριζοσπαστικής προγραμματικής αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση».»

Εμείς λοιπόν ούτε εκστασιαζόμαστε που έφυγε η ΝΔ, γιατί αντικαταστάθηκε από κάτι αντίστοιχο αντιθέτως στεναχωριόμαστε που ο λαός παραμένει παγιδευμένος στο δίπολο, ούτε έχουμε τίποτα να προτείνουμε στον ΣΥΡΙΖΑ, ω σαν αυτός να θέλει απλά λίγη καθοδήγηση, εμείς σε πείσμα των καιρών θα τον αποδομούμε καθημερινά, τόσο αυτόν όσο και την αντιλαϊκή πολιτική του.

Τα προσχήματα για την δικαιολόγηση της συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ

«Το ΚΚΕ αρνήθηκε να συναντηθεί με το Τσίπρα για να σχηματίσουν κυβέρνηση και έτσι ο Σύριζα αναγκάστηκε να συγκυβερνήσει με τους ΑΝΕΛ»

Είτε συμφωνεί, είτε διαφωνεί κανείς με την θέση του ΚΚΕ (να μην συμμετέχει σε κυβέρνηση διαχείρισης του καπιταλισμού και μάλιστα εντός της ΕΕ) δεν μπορεί να αρνηθεί ότι το ΚΚΕ δήλωσε ξεκάθαρα ότι αυτή είναι η πολιτική του και στη βάση αυτής της πολιτικής ζήτησε τη ψήφο του λαού. Το συγκεκριμένο ζήτημα μάλιστα συζητήθηκε και το 2012, το ΚΚΕ πλήρωσε εκλογικό κόστος για τη θέση αλλά ξεκαθάρισε σε όλους ότι αυτή είναι η πολιτική του και δεν θα την αλλάξει. Όσοι ψήφισαν τώρα το ΚΚΕ, το ψήφισαν ανάμεσα σε άλλους λόγους και για αυτό ακριβώς το λόγο: Του έδωσαν δηλαδή εντολή να ΜΗΝ μπει σε αστική κυβέρνηση (ανεξάρτητα από το χρώμα, τη σύνθεση ή τις προθέσεις μιας τέτοιας κυβέρνησης).

Όποιος ζητά από το ΚΚΕ να πάει να συνομιλήσει με τον Τσίπρα για να συγκυβερνήσουν, ουσιαστικά ζητά από την ηγεσία του ΚΚΕ να καταργήσει από μόνη της τις συνεδριακές αποφάσεις που ψηφίστηκαν από τις χιλιάδες των μελών του ΚΚΕ, να κοροϊδέψει όσους ψήφισαν το ΚΚΕ και μέσα σε μία μέρα να αθετήσει την πολιτική του. Όποιος πιστεύει ότι τέτοια πολιτική συμπεριφορά θα ήταν θεμιτή (και μάλιστα για κάποιους επιβεβλημένη), μπορεί να λέει ό,τι θέλει, αλλά την «Αριστερά» (όπως τουλάχιστον την έχει στην ιστορική του συνείδηση ο ελληνικός λαός) δεν μπορεί να την πιάνει στο στόμα του. Το γεγονός ότι όλες οι άλλες πολιτικές δυνάμεις έμαθαν να συμπεριφέρονται με αυτό τον τρόπο, δεν καθιστά το ΚΚΕ “δογματικό” και “μοναχικό”, αλλά συνεπές και μοναδικό.

Όποιος ακόμα θεωρεί ότι υπήρχε περίπτωση το ΚΚΕ να αλλάξει με τέτοιο τρόπο πολιτική θέση, είναι παντελώς άσχετος με την πολιτική πραγματικότητα. Γιατί λοιπόν ο Τσίπρας/Συριζα ζήτησαν συνάντηση από το ΓΓ του ΚΚΕ ενώ γνώριζαν καλύτερα από όλους ότι δεν θα αλλάξει θέση το ΚΚΕ μέσα μια νύκτα; Πρόκειται για κομμάτι της συνολικής πολιτικής τους έναντι του ΚΚΕ, μιας καθαρά ψηφοθηρικής και επικοινωνιακής τακτικής που έχει στόχο να παρουσιάζει στους αριστερούς ψηφοφόρους ότι «το ΚΚΕ φταίει που δεν ενώνεται η αριστερά», αδιαφορώντας για τους ουσιαστικούς λόγους που το ΚΚΕ έχει τη θέση που έχει. Η τακτική αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, πράγματι έπιασε τόπο το 2012. Τούτη τη φορά όμως, εκ του εκλογικού αποτελέσματος κρίνοντας, φάνηκε ότι δεν έπιασε. Είναι όμως στην κρίση του καθενός αν αρμόζουν στην αριστερά τέτοιες τακτικές επικοινωνιακών τεχνασμάτων που θέλουν να συσκοτίσουν την πολιτική ουσία.

Ας μην ξεχνά κανείς επίσης, ότι ΠΡΙΝ καν επικοινωνήσει με το ΚΚΕ ο Τσίπρας, είχε ήδη σχηματίσει συγκυβέρνηση με τους ΑΝ.ΕΛ του Καμένου, ο οποίος Καμένος ανακοίνωνε ότι θα σχηματιστεί κυβέρνηση πριν καν το εξαγγείλει ο Τσίπρας. Και επειδή δεν υπάρχει κανείς τόσο βλάκας που να θεωρεί πραγματικά ότι μέσα σε 2 ώρες κατέληξαν σε συμφωνία, είναι φανερό ότι η απόφαση για συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είχε ληφθεί πριν τις εκλογές. (Εξ ου και τα περιβόητα σποτάκια του Καμένου που έλεγαν με τόση βεβαιότητα ότι οι ΑΝΕΛ θα «ελέγχουν τον μικρό» Αλέξη).

Και αναφύεται λοιπόν το ερώτημα ΠΩΣ γίνεται η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ (της οποίας τα στελέχη ορκίζονταν ότι ΔΕΝ θα συγκυβερνήσουν με τους ΑΝΕΛ) να έχουν παραβιάσει αυτή τη θέση που είχε και η βάση του ΣΥΡΙΖΑ; Ήδη μια από τις συνιστώσες [ΔΕΑ] εξέφρασε τη δυσαρέσκεια της για το ότι «παραβιάστηκαν κόκκινες γραμμές». Πώς γίνεται λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ της «σύγχρονης δημοκρατικής αριστεράς» να περιφρονεί τη θέληση της βάσης του (που περίμενε «κυβέρνηση της Αριστεράς») ενώ το «σταλινικό» ΚΚΕ να σέβεται τα μέλη του και τους ψηφοφόρους του;

Υπογραφή Ligachev

                                          *****   

Η κομμουνιστική τάση του ΣΥΡΙΖΑ σε ανακοίνωσή της με τίτλο,
«Ατόπημα η συνεργασία με τους ΑΝΕΛ! Μην πετάτε την ιστορική ευκαιρία! Σοσιαλιστική συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΚΚΕ!»
αναφέρουν μεταξύ άλλων: 

«Η διαφαινόμενη κυβερνητική συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ είναι ένα σοβαρό πολιτικό ατόπημα και θα αποδειχθεί στην πράξη τραγικά επιζήμια για τον εργαζόμενο λαό. Οι ΑΝΕΛ είναι ένα δεξιό αστικό κόμμα. Έχουν ένα βαθιά αντιδραστικό, αντεργατικό πολιτικό πρόγραμμα σε όλα τα βασικά πεδία, όπως η οικονομία, το κράτος, η εκπαίδευση, η εξωτερική πολιτική κλπ. Η «αντιμνημονιακή» ρητορική τους είναι μια δημαγωγική μάσκα για το καμουφλάρισμα αυτού του προγράμματος. Το πόσο αντιμνημονιακό είναι αυτό το αστικό κόμμα, αποδείχθηκε με την ανύπαρκτη αντοχή που επέδειξε κατά την διαδικασία ψήφισης μνημονιακών νόμων στη Βουλή, αλλά και όταν τελικά τέθηκε το ζήτημα της πτώσης της κυβέρνησης στην πρόσφατη προεδρική εκλογή. Η κοινοβουλευτική ομάδα των ΑΝΕΛ, γεμάτη αστούς αριβίστες και καριερίστες, φυλλορρόησε αποφασιστικά προς το κυβερνητικό στρατόπεδο.

Οι επιπτώσεις μιας κυβερνητικής συνεργασίας με τους ΑΝΕΛ θα είναι πολιτικά οδυνηρές. Με τις διάφορες «κόκκινες γραμμές» τους ενάντια σε κάθε προγραμματική θέση του ΣΥΡΙΖΑ που στρέφεται ενάντια στα θεμελιώδη συμφέροντα της ελληνικής άρχουσας τάξης, θα λειτουργήσουν σαν ο ανοικτός πράκτορας του κεφαλαίου μέσα σε μια κυβέρνηση με «κορμό» τον ΣΥΡΙΖΑ. Πάνω στην πρώτη κιόλας δοκιμασία σοβαρών πιέσεων από την τρόικα και το ελληνικό κεφάλαιο προς τη νέα κυβέρνηση για να υποχωρήσει από ριζοσπαστικά μέτρα, ο αστικός συρφετός των ΑΝΕΛ θα σκορπίσει και θα επαναφέρει, όπως ήδη καθ’ όλη την προεκλογική περίοδο έχει κάνει το κόμμα του Πάνου Καμμένου, το ζήτημα κυβερνήσεων «εθνική ενότητας», ενότητας δηλαδή και με τα υπόλοιπα κόμματα του κεφαλαίου. Αν μάλιστα στη ΝΔ υπάρξει αλλαγή φρουράς στην ηγεσία πιθανά με μια «Καραμανλική» προσωπικότητα, μια σειρά βουλευτών και στελεχών των ΑΝΕΛ θα αρχίσουν να επιστρέφουν πίσω στην πολιτική τους «μήτρα», τον παραδοσιακό κομματικό χώρο του κεφαλαίου στη χώρα.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να συνειδητοποιήσει όλους αυτούς του κινδύνους και αντί για τους ΑΝΕΛ, να κάνει τώρα μια συντροφική «επίθεση ενότητας» στο ΚΚΕ, επιδιώκοντας προγραμματική συμφωνία για το σχηματισμό μιας σταθερής και άνετης σε κοινοβουλευτική πλειοψηφία αριστερής συγκυβέρνησης. Θα πρέπει επειγόντως να κάνει αυτό που θα έπρεπε να έχει κάνει από καιρό, να συμπληρώσει δηλαδή το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» με αντικαπιταλιστικά και σοσιαλιστικά μέτρα, όπως αυτά που υπάρχουν μέσα στο πρόγραμμα του ΚΚΕ.»

Σ Ω Θ Η Κ Α Μ Ε !!!

Πληροφορηθήκαμε από το ΕΘΝΟΣ on line ότι:

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπάρακ Ομπάμα στέλνει στην Αθήνα αποστολή για συνομιλίες με την ελληνική κυβέρνηση. Σύμφωνα με πληροφορίες, η αποστολή θα αποτελείται από ανώτερα στελέχη του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών που έχουν γνώση της κρίσης χρέους και συμμετείχαν σε προηγούμενες αποστολές με τον αντιπρόεδρο Τζόζεφ Μπάιντεν και τον υπουργό Οικονομικών Τζακ Λιού.

Επικεφαλής της Αποστολής θα είναι ο υφυπουργός Οικονομικών, αρμόδιος για Ευρωπαϊκές και Ευρω-Ασιατικές Υποθέσεις, Daleep Singh (δεξιά στη φωτογραφία).

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες είναι η ομάδα που θα αναλάβει τη μεσολάβηση μεταξύ της Αθήνας και των Βρυξελλών, για να εξευρεθεί αμοιβαία αποδεκτή λύση, ώστε να τερματιστεί η αντιπαράθεση μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των Ευρωπαίων εταίρων της. Πρόκειται για μία εξαιρετικά σημαντική εξέλιξη.
Ο Αμερικανός πρόεδρος προσκάλεσε την Καγκελάριο της Γερμανίας να επισκεφθεί την Ουάσιγκτον για κρίσιμες συνομιλίες που θα καλύψουν την κρίση χρέους της Ευρώπης, και το πρόβλημα της Ελλάδας.

Η ανακοίνωση έγινε από το Λευκό Οίκο, μία ημέρα μετά το ισχυρό μήνυμα υποστήριξης του Μπάρακ Ομπάμα στον ελληνικό λαό και αναφέρει ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος θα φιλοξενήσει την Καγκελάριο στο Λευκό Οίκο και ότι η επίσκεψη υπογραμμίζει τη σημασία της συνεργασίας των Ηνωμένων Πολιτειών και της Γερμανίας για τις παγκόσμιες υποθέσεις και την ισχυρή και άρρηκτη φιλία μεταξύ των δύο χωρών.
Σύμφωνα με το Λευκό Οίκο, ο Πρόεδρος και η Γερμανίδα καγκελάριος θα έχουν συνάντηση στο Οβάλ Γραφείο και θα ακολουθήσει γεύμα εργασίας. Οι δύο ηγέτες θα συζητήσουν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, συμπεριλαμβανομένων της κατάστασης στην Ουκρανία, τη Ρωσίας, ζητήματα αντιτρομοκρατίας.
Επίσης θα συζητήσουν την απειλή του Ισλαμικού Κράτους, το Αφγανιστάν και το Ιράν. Και θα καλύψουν επίσης την οικονομική ανάπτυξη, το διεθνές εμπόριο, την κλιματική αλλαγή και τα σχέδια της Γερμανίας για τη φιλοξενία της Συνόδου Κορυφής της G-7 τον Ιούνιο.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας η Ελλάδα μπορεί να εξελιχθεί στο βασικό θέμα της συζήτησης των δύο ηγετών.
Στην ανακοίνωση αναφέρεται ότι η Γερμανία είναι μια στενή και πολύτιμη σύμμαχος, συνεργάτης, και φίλος των Ηνωμένων Πολιτειών, και ο Πρόεδρος Ομπάπα ανυπομονεί να υποδεχθεί ξανά την καγκελάριο Μέρκελ στο Λευκό Οίκο.

υπογραφή
Μιχάλης Ιγνατίου

Σε κάτι τέτοιο ήλπιζες;

 

 

Με μνημόνια ή χωρίς μνημόνια, η κατάσταση της εργατικής τάξης βαίνει από το κακό στο χειρότερο. Τα τελευταία στοιχεία από τη Γερμανία το μαρτυρούν. Σύμφωνα με τη γερμανική Στατιστική Υπηρεσία, ήδη 3,1 εκατομμύρια Γερμανοί εργαζόμενοι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, που στη Γερμανία έχει οριστεί στα 979 ευρώ καθαρά για ένα άτομο και 2.056 ευρώ για τετραμελή οικογένεια.

 Οι σχετικές αναφορές στο γερμανικό Τύπο κάνουν λόγο για ακόμα χειρότερη κατάσταση στο σύνολο του πληθυσμού. Πάντα σύμφωνα με στοιχεία της Στατιστικής, ένας στους πέντε, δηλαδή 1,2 εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή 20,3% του πληθυσμού, ζούσαν, το 2013, με εισόδημα κάτω από το όριο της φτώχειας. Στην πράξη, αυτό σήμαινε αδυναμία να πληρώσουν το νοίκι τους, να πληρώσουν για θέρμανση, ενώ τρέφονταν με ένα πλήρες γεύμα μέρα παρά μέρα. Αν παρθεί υπόψη ότι στον υπολογισμό του ορίου φτώχειας, δηλαδή των 976 ευρώ, περιλαμβάνεται και το εισόδημα από κρατικές κοινωνικές παροχές, όπως το επίδομα στέγης και το επίδομα τέκνων, το πραγματικό εισόδημα από μισθούς είναι πολύ χαμηλότερο. 

Με δεδομένο ότι η γερμανική οικονομία χρησιμοποιείται ως πρότυπο οικονομίας που έχει κατακτήσει υψηλό επίπεδο ανταγωνιστικότητας, γίνεται κατανοητό ότι οι βεβαιώσεις της ελληνικής κυβέρνησης, όπως οι βεβαιώσεις του Βαρουφάκη στον Ντάισελμπλουμ, ότι θα κάνει τα πάντα για να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα με βάση το πρότυπο, μόνο νέα δεινά μπορεί να φέρει. Η, αλλιώς, γίνεται και έτσι καθαρό ότι ανταγωνιστικότητα και κοινωνική ευημερία είναι πράγματα ασυμβίβαστα. Αυτό για όσους επιμένουν πως αρκεί μια άλλη διαχείριση για να γίνει ο καπιταλισμός ανθρώπινος.

Ριζοσπάστης

Βαρουφάκης: Δεν ζητάμε διαγραφή του χρέους αλλά να του αλλάξουμε «design»

Η κυβέρνηση δεν ζητάει πλέον καμία ονομαστική διαγραφή του χρέους, σύμφωνα με όσα δήλωσε στη βρετανική εφημερίδα Financial Times ο υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης

«Αυτό το οποίο θα πω στους εταίρους μας είναι ότι προετοιμάζουμε έναν συνδυασμό ενός πρωτογενούς δημοσιονομικού πλεονάσματος και ενός προγράμματος μεταρρυθμίσεων», ανέφερε ο Γ. Βαρουφάκης, επιβεβαιώνοντας έτσι τη συνέχιση της πολιτικής των αναδιαρθρώσεων που έχει ανάγκη το κεφάλαιο, με ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και τα αιματοβαμμένα «πρωτογενή πλεονάσματα».

Ο Γ.Βαρουφάκης δήλωσε στους Financial Times ότι η πρόταση για την ανταλλαγή χρέους θα είναι μία μορφή «έξυπνης μηχανικής χρέους», η οποία επιτρέπει την αποφυγή χρήσης όρων όπως «κούρεμα», οι οποίοι είναι πολιτικά απαράδεκτοι στη Γερμανία και σε άλλους πιστωτές. Συγκεκριμένα προτείνει «ανταλλαγή των ομολόγων» με νέα δύο ειδών: Ομόλογα συνδεδεμένα με τον ρυθμό ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας, για να αντικαταστήσουν τα ευρωπαϊκά δάνεια διάσωσης, και ομόλογα χωρίς ημερομηνία λήξης, που θα πληρώνουν διαρκώς τόκο, για να αντικαταστήσουν αυτά που διακρατεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

«Θα τους πω, βοηθήστε μας να προωθήσουμε μεταρρυθμίσεις στη χώρα μας και δώστε μας ένα δημοσιονομικό περιθώριο για να το κάνουμε αυτό, διότι σε διαφορετική περίπτωση θα συνεχίσουμε να πνιγόμαστε και η Ελλάδα μάλλον θα παραμορφωθεί, παρά θα αναμορφωθεί».

Ακόμη, ανέφερε πως η κυβέρνηση σχεδιάζει να θέσει στο στόχαστρο τους πλούσιους που φοροδιαφεύγουν και να επιτυγχάνει πρωτογενή πλεονάσματα ύψους 1% ως 1,5% του ΑΕΠ, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πως η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα εφαρμόσει όλες τις προεκλογικές της υποσχέσεις για κοινωνικές δαπάνες.

Μία απ' τα ίδια;... Οταν ο Τύπος πανηγύριζε μετά τις εκλογές του 2009

(Αναδημοσίευση από τον «Κυριακάτικο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» - 1η Φλέβαρη 2015)

Ως μια μικρή συμβολή στην προσπάθεια να αναδειχθεί η «μεγάλη εικόνα» πίσω από τη «σκόνη» των πανηγυρισμών, αυτές τις πρώτες μέρες μετά τις εκλογές, ο «Ριζοσπάστης» παρουσιάζει συνοπτικά την υποδοχή που επιφύλαξε ο Τύπος στην εκλογική νίκη του Γ. Παπανδρέου τον Οκτώβρη του 2009. Παρά το γεγονός ότι πάντα μετά τις εκλογές το κλίμα της ευφορίας για το νικητή είναι κυρίαρχο στον Τύπο, ο αναγνώστης θα διαπιστώσει ότι οι ομοιότητες ανάμεσα στα σημερινά πρωτοσέλιδα και σε αυτά του 2009 ξεπερνούν κάθε προηγούμενο...

Τρεις μέρες πριν τις εκλογές, ο Τύπος φιλοτεχνεί το προφίλ της επερχόμενης κυβέρνησης. Γράφουν «ΤΑ ΝΕΑ»: «Ωρα αλλαγής με τρεις βαθιές τομές: Σαφώς μικρότερη σε αριθμό μελών κυβέρνηση, καθιέρωση αξιοκρατίας στη στελέχωση του κρατικού μηχανισμού, θέσπιση ασυμβίβαστου μεταξύ κράτους και κόμματος».

Η «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» αναγγέλλει: «Νέο μοντέλο κυβέρνησης. Λιγότερα υπουργεία μέσω συγχωνεύσεων. Ισχυρό πρωθυπουργικό γραφείο» και το «ΕΘΝΟΣ»: «Δεσμεύσεις Γιώργου για αλλαγή πορείας την επόμενη μέρα. Δίκαιοι φόροι. Ελαφρύνσεις για εισοδήματα κάτω από 30.000 ευρώ». Με αυτά τα συνθήματα και τις υποσχέσεις, το ΠΑΣΟΚ επανέρχονταν στη διακυβέρνηση...

Την επόμενη μέρα (2/10) «ΤΑ ΝΕΑ», από το πρωτοσέλιδο, δίνουν συνέχεια στις προεκλογικές εξαγγελίες του ΠΑΣΟΚ: «Πακέτο 4,5 δισ. για χαμηλά εισοδήματα και επενδύσεις». «ΤΟ ΒΗΜΑ», πάλι, προαναγγέλλει με σιγουριά ότι «την Κυριακή ανατέλλει ο ήλιος της ελπίδας», ενώ στις 3-4/10 «ΤΑ ΝΕΑ» φιλοξενούν συνέντευξη του Γ. Παπανδρέου, στην οποία σημειώνει: «Είμαι έτοιμος για σκληρή διαπραγμάτευση με τις Βρυξέλλες».

Την επομένη των εκλογών, «ΤΟ ΒΗΜΑ» γράφει: «Ο εκλογικός θρίαμβος του ΠΑΣΟΚ ανοίγει το δρόμο για την ανάταξη της χώρας». Ακριβώς την επόμενη μέρα, η ίδια εφημερίδα επιχαίρει στο πρωτοσέλιδο: «Πρώτη ψήφος εμπιστοσύνης οι θετικές αντιδράσεις για τη νέα κυβέρνηση από ΣΕΒ, αγορές και ΜΜΕ».

Την ενθουσιώδη υποδοχή της νέας κυβέρνησης συμπληρώνει η «Αυγή», στο πρώτο φύλλο μετά τις εκλογές, όπου διαπιστώνει ότι: «Το πανηγύρι τελείωσε» και εικονογραφεί το πρωτοσέλιδο με μια φωτογραφία από την αποσυναρμολόγηση του εκλογικού κέντρου της ΝΔ στο Σύνταγμα.
Ανάλογα είναι τα σχόλια για το ολιγομελές σχήμα της κυβέρνησης και τις συγχωνεύσεις υπουργείων. Η «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» γράφει: «Εμπιστοι, έμπειροι, νέοι και γυναίκες στο υπουργικό συμβούλιο», ενώ το «ΕΘΝΟΣ» σχολιάζει: «Ευέλικτο κυβερνητικό σχήμα ανατροπών και εκπλήξεων από τον Γιώργο. Ισχυρή ομάδα με όραμα και εμπειρία».

Οι ...αντιεξουσιαστές στην εξουσία

Στις 8/10, στον Τύπο φιλοξενούνται ρεπορτάζ από την πρώτη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, που έγινε την προηγούμενη μέρα, με τη συμμετοχή του τότε Συνήγορου του Πολίτη, Γ. Καμίνη. «ΤΑ ΝΕΑ» γράφουν: «Μάθημα 1ον: Πόλεμος κατά της διαφθοράς. Γιώργος: Είμαστε οι αντιεξουσιαστές στην εξουσία» και στις μέσα σελίδες: «Επιχείρηση "καθαρά χέρια" από την πρώτη μέρα. Οι προτεραιότητες της κυβέρνησης: Διαφάνεια παντού, πάταξη της διαφοράς, περιορισμός της σπατάλης. Αξιοκρατία παντού».

Το «ΕΘΝΟΣ» γράφει την ίδια μέρα: «Πρώτη απόφαση Γιώργου για κατάργηση εκατοντάδων επιτροπών. Εξοικονόμηση πάνω από 222 εκατομμύρια ετησίως με το καλημέρα».

Στις 9/10, αρχίζει από «ΤΑ ΝΕΑ» η εξειδίκευση των προεκλογικών εξαγγελιών της νέας κυβέρνησης: «Ομπρέλα προστασίας σε δανειολήπτες. Επίδομα αλληλεγγύης για τη φτώχεια». «Απίστευτο κι όμως αληθινό: Βρήκαν γυμνά τα υπουργικά γραφεία», γράφει η ίδια εφημερίδα και σχολιάζει στις μέσα σελίδες: «ΝΔ: Εφυγαν κι άφησαν πίσω τους συντρίμμια. Εικόνες διάλυσης και χάους αντίκρισαν οι νέοι υπουργοί. Ελειπαν υπολογιστές, τηλέφωνα, ακόμα και γραφική ύλη».

Στο ίδιο πνεύμα, «ΤΟ ΒΗΜΑ» καταγγέλλει: «Τα πήραν όλα κι έφυγαν. Γ. Παπακωνσταντίνου: "Παρέλαβα ένα γυμνό υπουργείο. Δεν άφησαν τίποτα"». Η «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» αναγγέλλει και αυτή: «Αρχές 2010 τα επιδόματα στους ασθενέστερους», ενώ το «ΕΘΝΟΣ» γράφει: «Καταιγισμός πρωτοβουλιών από το πρώτο 24ωρο. Επίδομα 1.300 ευρώ για χαμηλά εισοδήματα».
Από την πλευρά της, η «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» γράφει στις 10/10: «Το πρώτο πακέτο του Γιώργου: Προϋπολογισμός, εισπράξεις οφειλών, ενίσχυση δανειοληπτών, πάγωμα τιμολογίων ΔΕΚΟ, επίδομα αλληλεγγύης. 1 δισ. ευρώ επιπλέον στην Παιδεία το 2010. Πρόσληψη 3.000 νοσηλευτών. Αύξηση δημοσίων επενδύσεων στο 4%».

Η «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», από την πλευρά της, γράφει: «Εκτίμηση σοκ για ταμειακό έλλειμμα 12% το 2009 από το διοικητή της ΤτΕ κ. Γ. Προβόπουλο», ενώ στις 11/10 η «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» φιλοξενεί δηλώσεις Παπακωνσταντίνου ότι: «Θα φορολογηθούν Εκκλησία και off shore εταιρείες». Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχει το γκάλοπ της «Public Issue», που δημοσιεύει η «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»: Το 83% έχει μάλλον θετική εντύπωση για την κυβέρνηση, ενώ μάλλον αρνητική έχει μόλις το 5%!

Η προβολή των μέτρων που υποσχέθηκε η κυβέρνηση και μπαίνουν σταδιακά σε εφαρμογή, συνεχίζεται από «ΤΑ ΝΕΑ» στις 12/10: «Παίρνουν πίσω τις ρυθμίσεις Πετραλιά. Καταργούν το νόμο για συντάξεις - όρια. Το πακέτο του νέου ασφαλιστικού: Οικονομική ενίσχυση των ασφαλιστικών ταμείων, έλεγχος της εισφοροδιαφυγής και των δαπανών υγείας, επίσπευση του χρόνου απονομής συντάξεων και σύσταση εθνικού κεφαλαίου αλληλεγγύης».

Η βιτρίνα με τις λιμουζίνες

Η απόφαση της νέας κυβέρνησης να αλλάξει με πιο οικονομικά αυτοκίνητα τις «λιμουζίνες» των βουλευτών και των στελεχών της κυβέρνησης, γνωρίζει μεγάλη προβολή από τον Τύπο. Στις 14/10 «ΤΑ ΝΕΑ» γράφουν: «Λιμουζίνες τέλος στην κυβέρνηση. Με 1.600 κυβικά και ο πρωθυπουργός. Μειώνεται στο μισό η φρουρά στο Μαξίμου. 800 λιγότεροι αστυνομικοί στη φύλαξη επισήμων». Και το «ΕΘΝΟΣ»: «Ψαλίδι στους φρουρούς των επωνύμων. Στοπ στη χλιδή των μανδαρίνων».

Στις 16/10 «ΤΑ ΝΕΑ» αναγγέλλουν: «Εκτακτος φόρος στα κέρδη επιχειρήσεων» και στις 17/10 «ΤΟ ΒΗΜΑ» γράφει για τις προγραμματικές δηλώσεις του Γ. Παπανδρέου: «Ενιαία προοδευτική τιμαριθμοποιημένη φορολογική κλίμακα για όλα τα εισοδήματα από εργασία και μερίσματα, έκτακτη ενίσχυση στα χαμηλά εισοδήματα». Η «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» προειδοποιεί για «Κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Η δυσκολότερη στιγμή για την οικονομία από το 1993», το ίδιο και η «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ».
Στις 18/10, είναι η σειρά του «Βήματος» να γράψει: «Μεγάλες προσδοκίες. Προοπτική ελπίδας έδωσε ο κ. Γ. Παπανδρέου», ενώ η «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» σημειώνει: «Πρώτο κρασ-τεστ για την κυβέρνηση. Ο Γ. Παπακωνσταντίνου αύριο στο ΕΚΟΦΙΝ διεκδικεί παράταση για τη μείωση των ελλειμμάτων. Προσγείωση στις Βρυξέλλες. Το ελληνικό σχέδιο για σταδιακή προσαρμογή και η πίεση από την Κομισιόν για σκληρά μέτρα».

Στις 19/10, «ΤΑ ΝΕΑ» ασχολούνται με τις προγραμματικές δηλώσει και γράφουν: «Οι τομές της νέας κυβέρνησης. Ριζικές αλλαγές στη φορολόγηση φυσικών και νομικών προσώπων, περιουσίας και στους ελεγκτικούς μηχανισμούς. Αναμόρφωση του νόμου για την ανάθεση δημοσίων έργων και μελετών. Κατάργηση των ρυθμίσεων για αύξηση των ορίων ηλικίας και μείωση των συντάξεων. Αύξηση της βασικής σύνταξης των αγροτών».

Η «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» πανηγυρίζει: «Η κυβέρνηση μετά την ψήφο εμπιστοσύνης ενώπιον ευθυνών και υποσχέσεων. Επτά ανατροπές σε εργασιακό - ασφαλιστικό: Ξανά στα 50 η σύνταξη των μητέρων. Χωρίς πλαφόν (20%) οι επικουρικές. Στο 70% τα επιδόματα ΟΑΕΔ. Απόδοση συντάξεων στο τρίμηνο. Ρυθμίσεις στους "ενοικιαζόμενους". Κοινά συνεργεία ΙΚΑ Επιθεωρήσεων. Υποχρέωση σε συλλογικές διαπραγματεύσεις».

Τα πράγματα στον Τύπο γίνονται λίγο πιο «γκρίζα» την επόμενη μέρα (20/10), καθώς «ΤΑ ΝΕΑ» γράφουν: «Τελεσίγραφο από τις Βρυξέλλες. Σκληρά μέτρα εδώ και τώρα ζητά η Ευρώπη». Η «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» ασχολείται με την «αυστηρή προειδοποίηση» από τις Βρυξέλλες «για την αναξιοπιστία των στατιστικών στοιχείων και το έλλειμμα της Ελλάδας».

Ενδιαφέρον έχει το πρωτοσέλιδο της «Αυγής», που παραθέτει το εξής απόσπασμα από την πρώτη ομιλία του Αλ. Τσίπρα στη Βουλή: «Θα καταγγέλλουμε αλλά και θα προτείνουμε. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι δύναμη ουσιαστικού ελέγχου από θέση αριστερής ριζοσπαστικής προγραμματικής αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση».

«Σκληροί διαπραγματευτές» αλλά για ποιον;

Στις 21/10, «ΤΑ ΝΕΑ» παρουσιάζουν την κυβέρνηση να δίνει μάχη με την ΕΕ για να υλοποιήσει τις προεκλογικές της δεσμεύσεις στο λαό: «Αγριο το κλίμα στις Βρυξέλλες: Ανοιχτή κόντρα για τις παροχές των 2,5 δισ. Αλμούνια: "Δεν συμβαδίζουν παροχές με τόσο μεγάλο έλλειμμα". Παπακωνσταντίνου: "Είναι προεκλογικές δεσμεύσεις και θα υλοποιηθούν". Ερχεται πεντάμηνο σκληρών διαπραγματεύσεων».

Την άλλη μέρα (22/10), η «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» συνεχίζει: «Παπακωνσταντίνου: Είπα στον Αλμούνια ότι το πρόγραμμά μας υπέρ αδυνάτων και στήριξης της οικονομίας είναι συμβατό και αδιαπραγμάτευτο». Στις 23/10, «νέος αέρας» φυσάει στις σχέσεις της αστυνομίας με τον ...πολίτη, καθώς, από «ΤΑ ΝΕΑ», ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης διαβεβαιώνει: «Δεν θα ανεχτώ ούτε άβατο ούτε ζαρντινιέρες. Καταργείται ο νόμος για τις κουκούλες».

Στις 24/10, ο Γ. Παπανδρέου διαβεβαιώνει από «ΤΟ ΒΗΜΑ» ότι: «Θα εφαρμόσουμε το πρόγραμμά μας ανεξάρτητα από πιέσεις», ενώ στις 25/10, η «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» διαπιστώνει: «Προσγείωση στην πραγματικότητα. Η κυβέρνηση ενώπιον της δραματικής δημοσιονομικής κατάστασης και των ανοιχτών προβλημάτων». Μια μέρα μετά, «ΤΑ ΝΕΑ» αναγγέλλουν: «Πακέτο SOS για την καθημερινότητα. Οικογενειακός γιατρός όλο το 24ωρο. Ιατρικές μονάδες σε κάθε Δήμο» και την επομένη, «Νέος νόμος για τους διορισμούς. Χωρίς ρουσφέτι προσλήψεις στο δημόσιο».

Στις 29/10, «ΤΑ ΝΕΑ» αναγγέλλουν: «Διαγραφή χρεών για φτωχούς οφειλέτες. Θα εξοφλούν μόνο το 10% σε 3 έως 5 χρόνια», ενώ στις 30/10, σύμφωνα με την «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ», η Τίνα Μπιρμπίλη και ο Δ. Ρέππας: «Ακυρώνουν τους αυτοκινητόδρομους του Σουφλιά».

Με την «πρόνοια» της κυβέρνησης για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά ασχολούνται «ΤΑ ΝΕΑ» και στις 31/10, γράφοντας: «Νομοσχέδιο - φρένο στα καπέλα των τραπεζών. Πανωτόκια τέλος για δάνεια, κάρτες. Και πλαφόν στα χρέη των καταναλωτών». Την ίδια μέρα, «ΤΟ ΒΗΜΑ» γράφει: «Γ. Παπανδρέου: Φόρος στις μετοχές και στη ρύπανση. Πρεμιέρα του Ελληνα πρωθυπουργού στη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών με ριζοσπαστικές προτάσεις».

Μπαίνοντας στον Νοέμβρη (2/11), «ΤΟ ΕΘΝΟΣ» αναφωνεί στο πρωτοσέλιδο: «Στο στόχαστρο οι μεγαλοϊδιοκτήτες. Ελαφρύνσεις για τους μικρούς. Ανατροπές στους φόρους ακινήτων. Τα σενάρια για ΦΜΑΠ. 300 - 350 χιλιάδες το αφορολόγητο, έως 1% ο συντελεστής φόρου για τις πολύ μεγάλες περιουσίες, καταργείται το ΕΤΑΚ. Πρώτη κατοικία, νέο αφορολόγητο βάσει αντικειμενικής αξίας και όχι τετραγωνικών». Και την επομένη, «ΤΑ ΝΕΑ» γράφουν: «Εκτακτος φόρος στα μεγάλα ακίνητα και έκτακτη εισφορά στα κέρδη επιχειρήσεων. Επίδομα αλληλεγγύης έως 1.000 ευρώ σε 1,5 εκατομμύρια χαμηλόμισθους».

Η αποθέωση της νέας κυβέρνησης έρχεται από την ίδια εφημερίδα στις 4/11: «Πληρώνουν 300.000 επιχειρήσεις και 60.285 ιδιοκτήτες. Φόροι ανάσα για 2,5 εκατομμύρια μη έχοντες. Από 300 έως 1.300 ευρώ το επίδομα αλληλεγγύης» γράφουν «ΤΑ ΝΕΑ», προαναγγέλλοντας ελάφρυνση των λαϊκών νοικοκυριών.

Η συνέχεια είναι λίγο - πολύ γνωστή...

Διαπραγμάτευση στο στρατόπεδο του εχθρού

Του Μάκη Παπαδόπουλου*

Ουσιαστική διαπραγμάτευση. Αυτός θα είναι ο τίτλος του μετεκλογικού εμπορίου ελπίδας για τους επόμενους μήνες. Τόσο η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ όσο και βασικά αστικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης προβάλλουν τη συνάντηση του υπουργού Γιάννη Βαρουφάκη με τον πρόεδρο του Γιούρογκρουπ, Γέρουν Νταισελνμπλουμ, ως την αφετηρία ενός μαραθώνιου διαπραγματεύσεων που μπορεί να οδηγήσει σε καλύτερες μέρες στην Ελλάδα και συνολικά στην ΕΕ.

Το κλίμα μειωμένων προσδοκιών και απαιτήσεων, που δυστυχώς κυριαρχεί σήμερα στους εργαζόμενους, αξιοποιείται επίσης για να ενισχυθεί η αυταπάτη ότι μια σκληρή αποφασιστική διαπραγμάτευση μπορεί να οδηγήσει σε μια πραγματική φιλολαϊκή στροφή της αστικής διαχείρισης. Επιχειρείται να εδραιωθεί η αντίληψη πως οι μεγάλες απώλειες της λαϊκής οικογένειας στην περίοδο της κρίσης είναι οριστικές, δεν είναι το ζητούμενο, ενώ παράλληλα προβάλλεται ως μοναδική διέξοδος για μια μελλοντική λαϊκή ευημερία η γρήγορη επιστροφή σε ψηλότερους ρυθμούς καπιταλιστικής ανάπτυξης, η ανάκαμψη και η αύξηση των κερδών των μονοπωλιακών ομίλων.

Για να αποκαλύψουμε το μύθο της σκληρής διαπραγμάτευσης που θα οδηγήσει τάχα σε μια «ανάπτυξη για όλους», όπου θα κερδίσουν και τα μονοπώλια και οι μισθωτοί και οι αυτοαπασχολούμενοι, πρέπει να εξετάσουμε το περιεχόμενό της.

Ποιοι διαπραγματεύονται;

Στην πραγματικότητα, η διαπραγμάτευση για τη διαχείριση του μεγάλου κρατικού χρέους της Ελλάδας αποτελεί τμήμα της γενικότερης διαπραγμάτευσης μεταξύ των αστικών τάξεων της ΕΕ για τη διαχείριση των υπερχρεωμένων κρατών, καθώς και για το συνολικό μέλλον της Ευρωζώνης.

Η άρχουσα τάξη της Ιταλίας, της Γαλλίας και άλλων υπερχρεωμένων κρατών επιθυμεί να «απελευθερωθούν» περισσότεροι κρατικοί πόροι για να στηριχθούν οι εγχώριοι μονοπωλιακοί όμιλοι και οι επενδύσεις τους, για να θωρακιστεί η ανταγωνιστικότητά τους. Διεκδικεί να περιορισθεί το μέγεθος της κρατικής χρηματοδότησης που σήμερα δεσμεύεται για την εξυπηρέτηση του κρατικού χρέους και να χαλαρώσουν οι αυστηροί όροι σχετικά με το μηδενισμό των ελλειμμάτων στους ετήσιους κρατικούς προϋπολογισμούς.

Με τη στήριξη των ΗΠΑ, η ιταλική και η γαλλική κυβέρνηση ασκούν πίεση στη γερμανική κυβέρνηση για να επωμισθεί μεγαλύτερο βάρος και να αποδεχθεί κοινή διαχείριση ενός μέρους του χρέους των υπερχρεωμένων κρατών της Ευρωζώνης. Προσπαθούν να μειώσουν την ψαλίδα που συνεχώς ανοίγει προς όφελος της Γερμανίας στην αρένα του διεθνούς ανταγωνισμού.

Παράλληλα, πιέζουν για μια μεγαλύτερη γερμανική συμβολή στην τόνωση της καπιταλιστικής ανάπτυξης στο σύνολο της Ευρωζώνης, η οποία για μεγάλο διάστημα παραπαίει μεταξύ ύφεσης και αναιμικής ανάπτυξης.

Η στήριξη των ΗΠΑ στις πιέσεις προς τη γερμανική κυβέρνηση αφορά τη γενικότερη διαπάλη για το ποιο ιμπεριαλιστικό κέντρο θα ηγεμονεύσει την επόμενη περίοδο στην Ευρώπη. Αφορά, επίσης, τον ανταγωνισμό του δολαρίου και του ευρώ, που αποτελούν διεθνή αποθεματικά νομίσματα.

Στο πλαίσιο αυτής της διαπάλης υπήρξε ήδη ο συμβιβασμός της απόφασης Ντράγκι για την «ποσοτική χαλάρωση», συνολικού ύψους 1,1 τρισ. ευρώ. Η απόφαση προβλέπει πως το ευρωσύστημα (η ΕΚΤ και οι κεντρικές τράπεζες των χωρών της Ευρωζώνης) θα αγοράζει κάθε μήνα έως και 60 δισ. ευρώ κρατικά ομόλογα των χωρών της ζώνης του ευρώ, χρησιμοποιώντας νέο «φρεσκοτυπωμένο» χρήμα. Ομως, το 80% των αγορών θα γίνεται από τις κεντρικές τράπεζες των κρατών - μελών, περιορίζοντας έτσι τόσο το συνολικό ύψος ομολόγων από κάθε κράτος - μέλος αλλά και μεταφέροντας σημαντικό τμήμα του κινδύνου χρεοκοπίας στα ξεχωριστά κράτη - μέλη. Για την Ελλάδα προβλέπεται πως η αγορά ομολόγων θα γίνει με την προϋπόθεση ενός προγράμματος επιτήρησης της ελληνικής οικονομίας, ενώ το ύψος των ελληνικών ομολόγων που μπορεί να αγοράσει το ευρωσύστημα περιορίζεται στα 22 δισ. ευρώ περίπου.

Στην ίδια κατεύθυνση, σχεδιάζεται και η ενεργοποίηση Ευρωπαϊκού Ταμείου Στρατηγικών Επενδύσεων, καθώς η Κομισιόν διαπιστώνει με ανησυχία ότι συνολικά οι επενδύσεις στην ΕΕ βρίσκονται κάτω απ' τα επίπεδα του 2007.
Η ελληνική άρχουσα τάξη συμπλέει, όπως προκύπτει και από σχετική ανακοίνωση του ΣΕΒ, με την επιλογή της άσκησης κάποιας πίεσης προς τη γερμανική κυβέρνηση.

Οι αρχικές προτάσεις Βαρουφάκη για τη διαχείριση του ελληνικού χρέους κινούνται στην ίδια κατεύθυνση. Περιλαμβάνουν ένα πακέτο μέτρων που περιστρέφεται γύρω από πάγωμα των δανειακών υποχρεώσεων της χώρας για 5 χρόνια, ελάττωση των επιτοκίων, μείωση των στόχων για το πλεόνασμα του ετήσιου προϋπολογισμού, ώστε να «απελευθερωθούν» κρατικοί πόροι που θα δώσουν ώθηση στην καπιταλιστική ανάπτυξη, μια συμφωνία «γέφυρα» ενδιάμεσης χρηματοδότησης και ταυτόχρονη δέσμευση για συνέχιση των μεταρρυθμίσεων ώστε να διασφαλιστεί η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, ουσιαστικά ένα νέο «μεσοπρόθεσμο» με διαφορετικό όνομα.

Διαφορετικός δρόμος για ένα «λιτό βίο»

Οποια και να είναι η κατάληξη των διαπραγματεύσεων, δεν πρόκειται να οδηγήσει σε ουσιαστική βελτίωση της θέσης των λαϊκών στρωμάτων. Το προηγούμενο μεγάλο «κούρεμα» του κρατικού χρέους στην Ελλάδα (PSI) όχι μόνο δεν οδήγησε σε ανακούφιση του λαού αλλά συνοδεύτηκε με κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης. Το συγκεκριμένο παράδειγμα βοηθά να κατανοηθεί ότι μια μεταβολή στη διαχείριση αλλά και στο ύψος του κρατικού χρέους, δεν οδηγεί αυτόματα σε καμιά αναβάθμιση της κοινωνικής πολιτικής και σε καμιά αύξηση του λαϊκού εισοδήματος.

Οσο παραμένει ο στόχος της αύξησης του κέρδους των μονοπωλίων, τόσο θα συνεχίζονται οι θυσίες των κοινωνικών αναγκών και δικαιωμάτων. Θωράκιση της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου και ανάκτηση των απωλειών των εργαζόμενων δε συμβαδίζουν. Ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης αντιστρατεύεται τη λαϊκή ευημερία, όποια διαχείριση του κρατικού χρέους και αν επιλεγεί.

Οποιο απ' τα σημερινά διεθνή εμβληματικά παραδείγματα της επεκτατικής διαχείρισης και της νομισματικής χαλάρωσης και αν εξετάσουμε, θα διαπιστώσουμε ότι η εργατική τάξη δε βελτιώνει τη θέση της. Στις ΗΠΑ, ο πραγματικός εβδομαδιαίος μισθός δεν έχει αυξηθεί απ' το 2000, ενώ στο πρόγραμμα κουπονιών σίτισης συμμετέχουν 46,5 εκ. άνθρωποι για να επιβιώσουν. Στην Ιαπωνία, ο πραγματικός μισθός ελαττώνεται συνεχώς κάθε μήνα, σε σχέση με το επίπεδο του 2013, ενώ η ιαπωνική οικονομία εισήλθε σε νέα ύφεση.

Καπιταλιστική ανάπτυξη χωρίς αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης, φτηνή εργατική δύναμη και νέα πεδία υψηλής κερδοφορίας για τα μονοπώλια δεν μπορεί να υπάρξει.

Γι' αυτό και οι σχετικές αντιλαϊκές κατευθύνσεις και δεσμεύσεις θωράκισης της ανταγωνιστικότητας ισχύουν για όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ, είτε είναι υπερχρεωμένα είτε όχι. Αυτές τις βασικές δεσμεύσεις και αναδιαρθρώσεις μας καλούν στην ουσία να εφαρμόσουμε στην Ελλάδα οι κοινοτικοί αξιωματούχοι, όπως ο Γιούνκερ, ο Κατάινεν, ο Ντάισελνμπλουμ, καθώς και η Μέρκελ, ο Ολάντ και ο Ρέντσι. Αυτή η επιμονή δεν αποτελεί μια απλή δογματική ιδεοληψία της σημερινής γερμανικής κυβέρνησης, αποτελεί στρατηγική κοινοτική κατεύθυνση.

Ομως, σ' αυτό το κρίσιμο πεδίο για το μέλλον του λαού, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ υποκλίνεται και δεσμεύεται να συνεχίσει τις αναδιαρθρώσεις. Ηδη, αμέσως μετά το σχηματισμό της κυβέρνησης, ο Δραγασάκης τόνισε την ανάγκη να διευκολυνθεί η προσέλκυση επενδύσεων και ο Βαρουφάκης ξεκαθάρισε ότι η νέα κυβέρνηση δε θα σταματήσει τις ιδιωτικοποιήσεις. Καθόλου τυχαία, στην παραλαβή του αρμόδιου υπουργείου δεν υπήρχε καμιά ουσιαστική αναφορά ούτε για το μέλλον του ιδιωτικοποιημένου ΔΕΣΦΑ, ούτε για τους διαγωνισμούς έρευνας των υδρογονανθράκων, ούτε για τον έλεγχο του ΟΤΕ απ' την «Ντόιτσε Τέλεκομ», ούτε για το 49% του μετοχικού πακέτου της ΔΕΗ που δεν ανήκει στο κράτος. Ξεκαθαρίστηκε, επίσης, ότι προχωρά κανονικά η σύμβαση παραχώρησης στην «Cosco» των λιμενικών υποδομών του Πειραιά.

Η όποια διαφορά, αφορά τις μορφές ιδιωτικοποίησης (π.χ., πώληση ή σύμβαση παραχώρησης στον ΟΛΠ, τεμαχισμός ή διατήρηση ενιαίας ΔΕΗ) ή τη διατήρηση στο κράτος φορέων, όπως ο ΑΔΜΗΕ, που αποτελούν εγγύηση για τους όρους ανταγωνισμού των ιδιωτών ηλεκτροπαραγωγών, στο πλαίσιο της «απελευθερωμένης» αγοράς.

Αντίστοιχη είναι η δέσμευση για τήρηση ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και για πάταξη της φοροδιαφυγής. Με δεδομένη την υπόκλιση στο μεγάλο κεφάλαιο η φοροαφαίμαξη θα κατευθυνθεί στους αυτοαπασχολούμενους και στους μισθωτούς που δε βρίσκονται σε κατάσταση ακραίας φτώχειας. Εργαλεία σ' αυτή την κατεύθυνση θα είναι το περιουσιολόγιο και ο πιθανός νέος ορισμός της «μεγάλης» ακίνητης περιουσίας. Πιθανός προπομπός το άνοιγμα των φακέλων υποθέσεων ορισμένων μεγαλύτερων φοροφυγάδων για να δημιουργηθεί το σχετικό κλίμα.
Στην ίδια κατεύθυνση δεν υπάρχει καμία δέσμευση για επαναφορά των προηγούμενων μικρότερων ορίων συνταξιοδότησης, ούτε για συνολική αποκατάσταση των απωλειών των συντάξεων. Και βέβαια ούτε σκέψη για κατάργηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας στην Υγεία και στην Παιδεία, που οδηγούν στην πλήρη εμπορευματοποίηση βασικών δικαιωμάτων του λαού.
Γι' αυτό και ο Βαρουφάκης μας εξηγεί ότι: «Οι Ελληνες δημιουργούσαν όταν ζούσαν λιτά, όταν ξόδευαν λιγότερα απ' τα έσοδά τους, όταν τις αποταμιεύσεις τους τις χρησιμοποιούσαν για να σπουδάσουν τα παιδιά τους».

Σε ποιους συμπατριώτες μας αναφέρεται; Σίγουρα όχι στους 559 μεγαλομετόχους που εμφανίζουν περιουσία που ξεπερνά τα 67 δισ. δολάρια και έχουν επενδύσει στο εξωτερικό πάνω από 140 δισ. ευρώ. Αναφέρεται στην πλειοψηφία των μισθωτών που αμείβεται με πάνω από 800 ευρώ μηνιαίως και συνιστά λιτό βίο αν θέλει να σπουδάσει το παιδί της, αφού δεν προβλέπεται ούτε καν η επιστροφή του 13ου και 14ου μισθού.
Τέλος, όλα τα σενάρια διαπραγμάτευσης έχουν ακόμα μια βασική παραδοχή. Οτι ο λαός θα αποπληρώσει, νωρίτερα ή αργότερα, μεγάλο μέρος ενός κρατικού χρέους απ' το οποίο δεν ωφελήθηκε, ούτε ευθύνεται για τη δημιουργία του. Γιατί «δεν τα φάγαμε μαζί», λαός και μονοπωλιακοί όμιλοι, ούτε στους ΝΑΤΟΙκούς εξοπλισμούς, ούτε στα έργα της Ολυμπιάδας 2004, ούτε στις συμβάσεις παραχώρησης, ούτε στις φοροελαφρύνσεις του μεγάλου κεφαλαίου.

Οργάνωση της λαϊκής αντεπίθεσης

Σ' αυτή την κρίσιμη συγκυρία, έχει ιδιαίτερη σημασία να μη στοιχηθεί ο λαός κάτω απ' τη σημαία της αστικής τάξης, στις διαπραγματεύσεις της που έχουν στόχο τη διασφάλιση μεγαλύτερης κρατικής στήριξης των εγχώριων μονοπωλιακών ομίλων. Να μην αποδεχθεί ως εθνικό στόχο τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου. Να κατανοηθεί πλατιά ότι η επιστροφή στο δρόμο των ψηλών ρυθμών καπιταλιστικής ανάπτυξης δε συμβαδίζει αλλά αντιστρατεύεται την ανάκτηση των λαϊκών απωλειών της περιόδου της κρίσης και θα απαιτήσει νέες θυσίες των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.

Χωρίς καθυστέρηση, με επιμονή και υπομονή, πρέπει να δυναμώσει η καθημερινή προσπάθεια σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε κλάδο για να ανέβει το κλίμα μαχητικότητας και απαιτητικότητας των εργαζόμενων. Για να μην αποδεχθούν «ως περασμένα - ξεχασμένα» όσα έχασαν τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια. Να μην πληρώσουν και πάλι οι μισθωτοί και οι αυτοαπασχολούμενοι τα όποια ψίχουλα δοθούν για την ακραία φτώχεια.

Η προβολή ριζοσπαστικών στόχων πάλης, όπως πλήρη, σταθερή εργασία για όλους, αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Υγεία και Παιδεία, ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, σημαντική αύξηση του αφορολόγητου ορίου στις 40.000 ευρώ για τη λαϊκή οικογένεια, βοηθούν αποφασιστικά σ' αυτή την κατεύθυνση, παράλληλα με τις πρωτοβουλίες για την άμεση ανακούφιση του λαού.

Σήμερα υπάρχουν οι προϋποθέσεις και η πείρα για να μην παγιδευθεί ο λαός στη διαπάλη ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα και στους ανταγωνισμούς των μονοπωλιακών ομίλων. Για να μη διαλέξει ανάμεσα σ' όσους διαπραγματεύονται νέους όρους της σφαγής του. Να τους απορρίψει όλους και να δυναμώσει το ΚΚΕ παντού.

Να οργανώσει την αντεπίθεσή του, για την ελπιδοφόρα διέξοδο της κοινωνικοποίησης των μονοπωλίων, της αποδέσμευσης απ' την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, με το λαό το τιμόνι της εξουσίας.

*Ο Μάκης Παπαδόπουλος είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, υπεύθυνος της Ιδεολογικής Επιτροπής και του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ
(Αναδημοσίευση από τον «Κυριακάτικο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» - 1η Φλεβάρη 2015). 

ΠΑΜΕ:«Άλμα προς τα πίσω οι σημερινές δηλώσεις Σκουρλέτη για τα 751 ευρώ»

 

«Ο υπουργός Εργασίας σήμερα σε τηλεοπτική του συνέντευξη, έκανε άλματα προς τα πίσω σε σχέση με τις προεκλογικές δεσμεύσεις αλλά και την πρόταση νόμου που είχε πραγματοποιήσει η σημερινή κυβέρνηση ως αξιωματική αντιπολίτευση τρεις μήνες πριν. Η άμεση αποκατάσταση των 751 ευρώ μετατράπηκε σε σταδιακή και αόριστη αποκατάσταση η όποια θα προέλθει από διαπραγματεύσεις μεταξύ των κοινωνικών εταίρων. Παράλληλα, το αναπτυξιακό σοκ που ανέφερε σχετίζεται με νέα προνόμια προς τις επιχειρήσεις, διότι πάνω απ’ όλα είναι οι ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων.

 

Το ΠΑΜΕ καλεί τις συνδικαλιστικές οργανώσεις να μην περιμένουν, να μην κάνουν βήμα πίσω και να παραμείνουν σταθερές στις διεκδικήσεις που αγωνιστικά έχουν διατυπώσει τα προηγούμενα χρόνια για τους μισθούς, τις συλλογικές συμβάσεις, το ασφαλιστικό, για την προστασία των ανέργων και των οικογενειών τους.

 

Αποδεικνύεται στην πράξη πως μόνο με τη σφραγίδα του εργατικού - λαϊκού κινήματος, με τους καθημερινούς αγώνες και την οργάνωση σε κάθε τόπο δουλειάς και σε κάθε κλάδο, οι εργαζόμενοι μπορούν να κατακτήσουν τα δικαιώματα τους, να διεκδικήσουν την άμεση ανάκτηση των απωλειών, να βάλουν τέρμα στις πολιτικές των ψίχουλων και να διεκδικήσουν συνολικά τον πλούτο που παράγουν».

01.02.2015

Ανακοίνωση του ΠΑΜΕ για τις άμεσες διεκδικήσεις της εργατικής τάξης

Ανακοίνωση για τις άμεσες διεκδικήσεις της εργατικής τάξης εξέδωσε το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο. Η ανακοίνωση αναφέρει:

«Το ΠΑΜΕ, το ταξικό κίνημα βρέθηκε όλη την προηγούμενη περίοδο στην πρώτη γραμμή του αγώνα ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα και σε αυτή τη ρότα θα συνεχίσουμε, διότι τα προβλήματα και οι παράγοντες που οδήγησαν τη συντριπτική λαϊκή πλειοψηφία στη φτώχεια, στην εξαθλίωση και στην απώλεια δικαιωμάτων και κατακτήσεων βρίσκονται εδώ.

Ο αντίπαλός μας είναι εδώ! Οι επιχειρηματικοί όμιλοι, οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές, οι μεγαλοξενοδόχοι, οι μεγαλέμποροι, όλοι αυτοί που μαζί με τις κυβερνήσεις τους και την ΕΕ φόρτωσαν τις συνέπειες της κρίσης και των χρεών στις πλάτες του λαού, συνεχίζουν να θησαυρίζουν πάνω στη δυστυχία και την εξαθλίωση της συντριπτικής λαϊκής πλειοψηφίας.

Αυτός ο αντίπαλος δεν έφυγε με την εναλλαγή της κυβέρνησης. Αξιοποιώντας αυτή την εναλλαγή βρίσκεται εδώ πιο έτοιμος και εξοπλισμένος. Tα συχαρίκια και οι φιλοφρονήσεις από τους εκπροσώπους του μεγάλου κεφαλαίου στη νέα κυβέρνηση πηγάζουν από τις δεσμεύσεις για νέα προνόμια, για ένα διαφορετικό μείγμα διαχείρισης που θα τους βοηθήσει να βγουν από την κρίση. Θέλουν να παγιωθεί όλο αυτό το αντεργατικό οπλοστάσιο που έχει δημιουργηθεί ώστε σε συνθήκες ανάκαμψης να έχει εξουδετερωθεί η αγωνιστική - διεκδικητική φωνή των εργαζομένων. Βασικός πυλώνας της νέας διαχείρισης του συστήματος είναι να μάθουμε να ζούμε με τα λίγα, να ικανοποιούμαστε με τα ψίχουλα, όπως ακριβώς τόνισε ο νέος υπουργός Οικονομικών με τη δήλωση περί "λιτού βίου".

Οι δηλώσεις υπουργών που κλείνουν το μάτι στην "ισχυρή επιχειρηματικότητα", που αναφέρονται σε σταδιακή αποκατάσταση των απωλειών σύμφωνα με "τους ρυθμούς ανάπτυξης της οικονομίας και της κοινωνίας" φανερώνουν τους βασικούς σχεδιασμούς που υπάρχουν, αλλά κρύβονται επιμελώς πίσω από επικοινωνιακά τρικ.

Σε όλους τους κλάδους παραμένει και εντείνεται η εργοδοτική επίθεση. Οι απολύσεις, η ανεργία, η κυριαρχία των ελαστικών εργασιακών σχέσεων, τα απαράδεκτα προγράμματα απασχόλησης, το τσάκισμα των μισθών με κάθε τρόπο συνεχίζουν να υπάρχουν με έναν και μόνο στόχο: Να μειώνεται συνεχώς το "εργατικό κόστος" για να πλουτίζουν και να αυγαταίνουν τα κέρδη τους οι επιχειρηματικοί όμιλοι.

Εφόσον τα μονοπώλια και οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι έχουν την οικονομία και την εξουσία στα χέρια τους, το εργατικό - λαϊκό κίνημα πρέπει να βρίσκεται σε μόνιμη επιφυλακή, σε αγωνιστική ετοιμότητα. Να αγωνίζεται για την ανάκτηση των απωλειών, αλλά και για τη διεκδίκηση των σύγχρονων αναγκών της εργατικής τάξης.

Όσοι ισχυρίζονται με τα λόγια και τις θέσεις τους ότι μπορεί να υπάρχει κοινό συμφέρον και επικαλούνται την ταξική συνοχή ανάμεσα στο κεφάλαιο και τους εργαζόμενους, λένε ψέματα. Είναι κοροϊδία και απάτη να υποστηρίζει κάποιος ότι μπορεί οι βιομήχανοι, οι μεγαλέμποροι, οι μεγαλοξενοδόχοι, οι τραπεζίτες και εφοπλιστές να έχουν άθικτα τα κέρδη και τα συμφέροντά τους και παράλληλα οι εργαζόμενοι να ελπίζουν σε ανακούφιση και βελτίωση της ζωής τους.

Η εργατική τάξη και το κίνημά της έχει διατυπώσει όλα τα προηγούμενα χρόνια με σθένος, δυναμισμό και με συλλογικούς, μαζικούς αγώνες στους κλάδους και στους χώρους δουλειάς τις διεκδικήσεις της. Διεκδικήσεις που συμπυκνώνονται στο αίτημα:

"Κάλυψη όλων των απωλειών - Δεν θα ζήσουμε με τα ψίχουλα".

Nα βάλουμε μπρος για ουσιαστικές αυξήσεις παντού!

• ΥΠΟΓΡΑΦΗ Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης με επαναφορά στα 751 ευρώ για όσους αμείβονται με το βασικό μισθό, ως ελάχιστη βάση για αυξήσεις στους κατώτατους μισθούς.
• Κανένας εργαζόμενος να μη βρίσκεται κάτω από τα 751 ευρώ.
• Να καταργηθεί το αίσχος των άθλιων μισθών πείνας, των 586 και 511 ευρώ.
• Να επανέλθουν οι κατώτεροι κλαδικοί μισθοί στα επίπεδα του 2009.
• Κανένας εργαζόμενος χωρίς Συλλογική Σύμβαση. Να μπει τέρμα στη σύγχρονη γκιλοτίνα των ατομικών συμβάσεων, στις Ενώσεις Προσώπων.
• Να καταργηθούν άμεσα όλοι οι αντεργατικοί νόμοι που τσακίζουν τις Συλλογικές Συμβάσεις. Καθολική ισχύς και υποχρεωτικότητα των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Εφαρμογή της μετενέργειας μέχρι την υπογραφή νέας ΣΣΕ χωρίς κανένα χρονικό περιορισμό. Κατάργηση της δυνατότητας που καθιερώθηκε για υπογραφή επιχειρησιακών συμβάσεων με μισθούς χαμηλότερους από τις κλαδικές συμβάσεις.
• Επαναφορά της Συλλογικής Σύμβασης στον κλάδο των ΟΤΑ. Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας σε όλους τους κλάδους του Δημοσίου και επαναφορά των μισθών στα προ κρίσης επίπεδα και επαναφορά του 13ου και του 14ου μισθού.
• Να καταργηθεί τώρα το νέο μισθολόγιο - φτωχολόγιο (Ν. 4024).
• Να καταργηθεί ο νόμος 4250/2014 για την αξιολόγηση.
• Να αποκατασταθούν οι σταθερές εργασιακές σχέσεις. Κατάργηση των νόμων που προωθούν και ενισχύουν τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις.
• "Όχι" στην απελευθέρωση του ωραρίου. "Όχι" στην κατάργηση της Κυριακής αργίας. 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο.
• Πρακτική άσκηση των σπουδαστών με πλήρεις αποδοχές και εργασιακά, ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα.

Υπεράσπιση και διεύρυνση των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων. Πλήρης αποκατάσταση των απωλειών σε συντάξεις και εφάπαξ.

• Κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων και των εφαρμοστικών νόμων που κατακρεούργησαν την Κοινωνική Ασφάλιση και τις συντάξεις (κύριες - επικουρικές και εφάπαξ), να μπει τέρμα στους μηχανισμούς που μειώνουν τις συντάξεις από το 2015.

• Άμεση κάλυψη των απωλειών, επαναφορά 13ης και 14ης σύνταξης.
• Πλήρης κρατική εγγύηση όλων των συντάξεων και των παροχών.
• Να καλυφθούν άμεσα όλες οι ανάγκες των Ταμείων από το κράτος και τη μεγαλοεργοδοσία.
• Αύξηση της βασικής σύνταξης από τα 486 ευρώ στα 600 ευρώ.
• Κανένας εργαζόμενος ανασφάλιστος.
• Επιστροφή των οικογενειακών επιδομάτων και των άλλων επιδομάτων του ΟΑΕΔ που καταργήθηκαν.

Άμεσα και ουσιαστικά μέτρα προστασίας των ανέργων και των οικογενειών τους.

• Άμεση κάλυψη ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΕΡΓΩΝ για όσο διαρκεί η ανεργία.
• Αύξηση του επιδόματος ανεργίας στα 600 ευρώ.
• Το διάστημα της ανεργίας να αναγνωρίζεται ως συντάξιμος χρόνος χωρίς επιβάρυνση των ανέργων. Να βαρύνονται το κράτος και οι εργοδότες.
• Πλήρη και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για τους ίδιους και την οικογένειά τους χωρίς όρους και προϋποθέσεις.
• Επιδότηση ενοικίου για το διάστημα της ανεργίας, διάθεση τροφίμων, ρουχισμού, σχολικών ειδών, ειδών υγιεινής, πετρελαίου θέρμανσης από κρατικό δίκτυο για ανέργους και εργαζόμενους με χαμηλό εισόδημα.
• Δωρεάν μετακίνηση για όλους τους ανέργους σε όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς.
• Καμία διακοπή ρεύματος, νερού, σταθερού τηλεφώνου, σε ανέργους, απλήρωτους εργαζόμενους.
• Αναστολή κάθε υποχρέωσης προς τράπεζες και Δημόσιο.
• Διαγραφή των χρεών από τόκους.
• Να σταματήσει το σκλαβοπάζαρο των προγραμμάτων απασχόλησης.
• Να σταματήσει το άθλιο καθεστώς των ενοικιαζόμενων εργαζομένων. Να κλείσουν τώρα τα σύγχρονα δουλεμπορικά γραφεία των εταιρειών προσωρινής απασχόλησης. Κατάργηση του νόμου για τη δημιουργία των ΚΟΙΝΣΕΠ.
• Επανασύσταση ή σύσταση θέσεων εργασίας στο δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα για όλους τους εργαζόμενους που βρίσκονται σε διαθεσιμότητα, χωρίς βλαπτική μεταβολή των εργασιακών και μισθολογικών τους δικαιωμάτων.
• Κατάργηση όλων των ρυθμίσεων που προβλέπουν την αύξηση του ορίου απολύσεων καθώς και τη μείωση των αποζημιώσεων.

Ανακούφιση της εργατικής - λαϊκής οικογένειας από τα χαράτσια και τη φοροληστεία.

• Καμία ιδιωτικοποίηση, καμία εκχώρηση δημόσιων, κοινωνικών υπηρεσιών και οργανισμών στους επιχειρηματικούς ομίλους.
• Όχι στη φοροληστεία και σε όλα τα χαράτσια. Να καταργηθούν τώρα ο ΕΝΦΙΑ και ο φόρος αλληλεγγύης. Να φορολογηθεί στο 45% το μεγάλο κεφάλαιο.
• Άμεσο πάγωμα τιμών σε όλα τα προϊόντα και τις υπηρεσίες και κατάργηση του ΦΠΑ με αντίστοιχη μείωση τιμών σε όλα τα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, κατάργηση των διοδίων, μείωση κατά 50% των τιμολογίων των πρώην ΔΕΚΟ.
• Κατάργηση του ανατοκισμού όλων των δανείων, απαγόρευση πλειστηριασμών πρώτης και δευτερεύουσας κατοικίας.
• Να σταματήσουν τώρα όλα τα χαράτσια είτε της ΔΕΗ είτε της εφορίας. Να σταματήσει κάθε κατάσχεση και πλειστηριασμός στα σπίτια του εργαζόμενου λαού. Να καταργηθούν οι φόροι σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο.
• Ανασύσταση των Οργανισμών Εργατικής Εστίας και Κατοικίας με το σύνολο των αρμοδιοτήτων τους. Να ξεκινήσει πάλι το κατασκευαστικό πρόγραμμα του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας

Αποκλειστικά Δημόσια - Δωρεάν Υγεία και Παιδεία.

• Ενιαίο, Καθολικό, αποκλειστικά Δημόσιο και Δωρεάν σύγχρονο σύστημα Υγείας - Πρόνοιας, Προληπτικής και Επείγουσας Ιατρικής για όλους, που θα χρηματοδοτείται αποκλειστικά από το κράτος.
• Να καταργηθεί κάθε πληρωμή για την Υγεία. Να παρθεί πίσω το χαράτσι των 25 ευρώ για τα νοσήλια, να καταργηθεί το εισιτήριο των 5 ευρώ στην είσοδο των νοσοκομείων, το 1 ευρώ στη συνταγογράφηση.
• Ουσιαστικά μέτρα προστασίας της υγείας και της ασφάλειας στους τόπους εργασίας, με αντίστοιχες υποδομές, κρατικό σώμα Γιατρών Εργασίας, Τεχνικών Ασφάλειας, νοσηλευτών.
• Όχι στα σφαγεία των Κέντρων Εκτίμησης και Πιστοποίησης Αναπήρων. Ανεξάρτητα από ποσοστό αναπηρίας, πλήρη κάλυψη σε φάρμακα, περίθαλψη, τεχνικά βοηθήματα από το κράτος και επίδομα ανεργίας σε όλους άνεργους ανάπηρους.
• Δωρεάν προγεννητικός έλεγχος για όλα τα ζευγάρια. Ουσιαστικά και άμεσα μέτρα για την προστασία της μητρότητας.
• Αποκλειστικά δημόσιο δωρεάν εκπαιδευτικό σύστημα με κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δράσης.
• Διεύρυνση του δικτύου δημόσιων δωρεάν βρεφονηπιακών σταθμών για όλα τα παιδιά. Κατάργηση των τροφείων.
• Δωρεάν σίτιση και στέγαση για όλους τους φοιτητές και σπουδαστές σε σύγχρονες ασφαλείς εστίες. 

Το ΠΑΜΕ παράλληλα στηρίζει τα αιτήματα των αυτοαπασχολούμενων για:

• Πάγωμα των χρεών προς τον ΟΑΕΕ, το Δημόσιο, τις τράπεζες και τους ιδιώτες. Κεφαλαιοποίηση των χρεών, χωρίς προσαυξήσεις και πρόσθετα τέλη. Μακρόχρονη ρύθμιση, με δόσεις που να μην ξεπερνούν συνολικά το 10% του διαθέσιμου εισοδήματος.
• Αποποινικοποίηση των χρεών προς τον ΟΑΕΕ, κατάργηση των αντίστοιχων νόμων. Κατάργηση του ΚΕΑΟ για χρέη στον ΟΑΕΕ. Κατάργηση της ασφαλιστικής ενημερότητας για τον ΟΑΕΕ.
• Καμία κατάσχεση πρώτης κατοικίας. Αναστολή των κατασχέσεων επαγγελματικής στέγης, εξοπλισμού, μεταφορικών μέσων, τραπεζικών λογαριασμών για τους αυτοαπασχολούμενους που διατηρούν την επιχείρησή τους.

Το ΠΑΜΕ υπενθυμίζει πως όποιος ταυτίζει τα συμφέροντα των εργαζομένων με τα κέρδη των επιχειρήσεων, όποιος βάζει τις δεσμεύσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση πάνω από την επιβίωση και την αξιοπρέπεια του εργαζόμενου λαού, βρίσκεται στην αντίπερα όχθη. Το συνεχές κυνήγι του κέρδους απαιτεί αφοπλισμένο εργατικό κίνημα, εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα, ανοργάνωτους.

Καμιά κυβέρνηση, ό,τι πρόσημο και αν έχει, δεν μπορεί να ξεπεράσει σε ισχύ τη δύναμη που έχει η εργατική τάξη όταν διεκδικεί το δίκιο της. Να μην περάσουν λογικές αναμονής ή αυταπάτης πως το κεφάλαιο, που σε όλες τις φάσεις είτε σε περιόδους ανάκαμψης είτε σε περιόδους κρίσης της οικονομίας άρπαζε τον πλούτο που με ιδρώτα έβγαζαν οι εργαζόμενοι, θα σταυρώσει τα χέρια και θα παραχωρήσει δικαιώματα και κατακτήσεις. Η αδράνεια, η καθυστέρηση δημιουργούν νέες υποχωρήσεις, νέες απώλειες, παγιώνεται η φτώχεια και η εξαθλίωση.

Το εκμεταλλευτικό σύστημα δεν αλλάζει, δεν γίνεται πιο ανθρώπινο μέσω των εναλλαγών στις κυβερνήσεις. Από τη δική μας δράση, από τους αγώνες και τις διεκδικήσεις μας εξαρτάται η "σωτηρία" μας, η αξιοπρεπής ζωή, η μόνιμη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα.

Η ταξική συσπείρωση και η αποφασιστική πάλη κατά του κεφαλαίου και των κομμάτων που το υπηρετούν είναι ο σημερινός μονόδρομος για τους εργαζόμενους για να αντιμετωπίσουν τη φτώχεια και τη δυστυχία, για να αποσπάσουν αυτά που έχασαν, για να βάλουν μπρος για τις διεκδικήσεις τους που να καλύπτουν σύγχρονες ανάγκες.

Η ανασύνταξη του εργατικού - λαϊκού κινήματος, οι ζωντανές συλλογικές διαδικασίες των σωματείων, η υιοθέτηση αιτημάτων που θίγουν τα κέρδη των μονοπωλιακών ομίλων πρέπει να είναι σε πρώτο πλάνο.

Ο δρόμος του αγώνα, της οργάνωσης στα σωματεία, στους τόπους δουλειάς, στους κλάδους και τις γειτονιές είναι ζήτημα άμεσης προτεραιότητας για όλους τους εργαζόμενους. Η δύναμή μας βρίσκεται στην ενότητα της εργατικής τάξης, της συμμαχίας της με τους αυτοαπασχολούμενους, με τη φτωχή αγροτιά, τη νεολαία και τις γυναίκες».